Przedstaw się.
Lyle Jennings.
Jak twoje oko?
Dostawałem gorzej.
Tutaj?
Tutaj, w szkole, w domu.
Od kogo?
Zależy od dnia, ale zawsze nam się należało.
„Nam”?
Mnie i bratu.
Czemu wam się należało?
Byliśmy gówniarzami. Rodzice harowali, żeby nas nakarmić,
a my byliśmy niewdzięczni.
To twoje słowa?
Takich używam.
Coś podobnego mógłby powiedzieć rodzic.
Właściwie to nic nie mówiła.
Ona?
Mama. Czasami nie odzywała
się do nas miesiącami.
Miesiącami?
Zawsze zastanawialiśmy się, co zrobiliśmy. To gorsze niż lanie.
Ale lepsze niż komora.
Co to takiego?
Komora hiperbaryczna. Umieszcza się w niej nurków.
Po nurkowaniu?
Tak. Czasami nurkowie schodzą pod wodę, żeby sprawdzić platformę.
Jeśli są tam za długo albo wypływają za szybko,
trafiają do komory. Tata ją kupił.
Mama zamykała was tam za karę?
No.
Na długo?
Trudno powiedzieć. Wyłączała światło o różnych porach.
Harry mówił, która godzina,
ale wiedziałem,
że zmyśla. Chciał mnie uspokoić.
Nie lubię zamkniętych pomieszczeń.
Troszczył się o ciebie.
Tak. A ja troszczyłem się o niego. Po jego śmierci zamykała nas w komorze,
szła się nachlać i o nas zapominała.
Was? Chyba ciebie? Powiedziałeś „nas”, ale byłeś tam sam.
Nie byłem sam. Harry był ze mną.
To było po jego śmierci?
No tak.
Czyli Harry nie żył. Odszedł.
Nie żył, ale nie odszedł. Nigdy by mnie nie zostawił.
Czyli jest duchem?
Masz mnie za debila? Harry nie był duchem. Był Harrym.
Czy jest teraz z nami?
Spieprzaj. Wkręcasz mnie.
Nie. Jeśli jeszcze raz każesz mi spieprzać,
kopnę cię w drugie oko. Jasne? Opowiedz o Samie Haigu.
O kim?
O Samie. Dzieciaku, którego nagabujesz. Tym, który cię pobił.
To był Harry.
Twój nieżyjący brat kopnął cię w oko?
Nie wierzysz mi?
Czemu miałby coś takiego zrobić?
Był na mnie zły.
Za co?
Zawracałem mu głowę. Nie podobało mu się, że za nim łażę. Wyzwał mnie od kretynów.
Ale gdybym za nim nie chodził…
byłby martwy.
Lyle, twój brat nie żyje. Wiesz o tym, prawda? Sam to powiedziałeś.
„Po śmierci Harry'ego”.
No.
Chłopak, za którym chodzisz, nie jest twoim bratem.
Nazywa się Sam Haig.
Nie. To Harry.
Wygląda jak Harry, ale to nie on. Jeszcze raz. Nazywa się Sam Haig. Wiem,
że to rozumiesz.
Skoro tak mówisz.
Gdzie ten świrus może być teraz?
Szukałam.
Wyszedł dziesięć lat temu.
Nie znalazłam o nim żadnej wzmianki po przeniesieniu na OLZON do Rampton.
OLZON?
Oddział leczenia zaburzeń osobowości.
A Rampton?
Wariatkowo. Byliśmy tam kiedyś z Carlem.
Zamkniecie się i dacie dziewczynie dokończyć?
Przypominam, że wkrótce przyjdzie anioł ciemności.
Muszę?
Kontynuuj, Rose. Nie pozwól się puszyć
tym zarozumiałym dupkom.
Dzięki, Donna. Sześć lat temu L. Jennings mieszkał w Longay. Co ciekawe…
To w pobliżu…
Daj jej, kurwa, powiedzieć!
W pobliżu Mhòr. Już tam nie mieszka.
L?
Wszystko, co znalazłam, adres, rachunki za prąd,
czynsz, było na nazwisko L. Jennings.
To mógł być Lyle albo Larry.
To blisko Mhòr.
Co więcej L. Jennings pracował na promie.
Skąd wiesz?
Rozmawiałam z właścicielką mieszkania. Pamięta go. Prześle skan jego prawka.
Czemu nie mówiłaś od razu? No tak.
Skończyłaś?
Owszem.
Podsumujmy.
Lyle Jennings siedział w Godhaven z Samem Haigiem. Lyle to brat Harry'ego Jenningsa,
dzieciaka, który okradł Lingardów,
zaatakował Williama i zginął podczas próby ucieczki. Jeśli L. Jennings to on,
to mamy bezpośrednie powiązanie z Merritt.
Bez względu na powód, jaki miał ten pokręcony smarkacz,
myślę, że Merritt nie żyje.
WYDZIAŁ Q
Arachnofobia, z greckiego arachne i fobia, to strach przed pająkami,
skorpionami i kleszczami.
Dotknięci tą przypadłością zawyżają prawdopodobieństwo
natrafienia na pająka. Reagują strachem na widok pajęczyn i
przypisują pająkom większe rozmiary.
Strach może powodować objawy fizyczne, takie jak zawroty głowy, mdłości,
RAPORT ZE ZDARZENIA
potliwość, drżenie, przyśpieszone tętno, krzyk i płacz.
Jeśli zastanawiasz się nad leczeniem, sprawdź jak fobia wpływa na twoje życie.
Czy utrudnia ci wyjście z domu?
Czy przeszkadza w pracy? Czy wpływa na życie towarzyskie?
Czy oddala cię od rodziny? Czy powoduje bezsenność?
Czy zaprząta twój umysł?
Przepraszam, pukałem.
Chciałaś mnie widzieć.
Stoimy w miejscu z Leith Park.
Niezupełnie. Powiązaliśmy ofiarę z Andersonem.
W sensie?
Anderson był zamieszany.
We własną śmierć?
Jego tłumaczenie okazało się problematyczne.
Jak?
Skłamał Hardy'emu i Morckowi, że córka ofiary poprosiła o wizytę u ojca.
Nie dzwoniła?
Nie istnieje.
I dowiaduję się teraz?
Właśnie to odkryliśmy. To budzi wiele pytań.
Bez wątpienia. Powiedz, Logan, skąd to wszystko wiesz?
Wracamy do pytania. Jak zamierzasz zamknąć tę sprawę?
Nie możemy jej zostawić. Oberwali nasi ludzie.
Nie mówię, żeby ją zostawić.
Odsuwasz mnie?
Nie wiem. A powinnam?
Oddasz śledztwo Morckowi?
Nie wiem. A powinnam?
Nie może badać własnej sprawy.
Masz rację. Nie może. A ty możesz?
Oczywiście.
To się, kurwa, wykaż, bo dam ją komuś innemu.
Jeśli odpowiedzieliście twierdząco na któreś
z pytań, rozważcie psychoterapię. Albo przeczytajcie książkę
„Pajęczyna Szarloty”.
Ailso?
Czy starsza pani nie może się zdrzemnąć nie niepokojona?
Przyniosłem listy.
Zostałeś listonoszem?
Danny dawno cię nie widział.
Nic mnie nie omija. Same śmieci. To pewnie pretekst, żeby sprawdzić,
czy jeszcze dycham.
Przeżyjesz nas wszystkich. Ale masz rację, nie przyjechałem tylko z listami.
Nie?
Dostaję z centrali informację o każdym telefonie na numer alarmowy.
Jedno z połączeń wyszło stąd.
Czy to problem?
Zostało przerwane po sekundzie. Miałem więc nadzieję, że ty mi powiesz.
-Ja? -Dzwoniono z twojej komórki.
Nie wiem, jak to możliwe,
bo całymi dniami oglądam „Targowisko Antyków” i pokazy ogrodnicze.
Posiniaczyłaś się przy oglądaniu programu ogrodniczego?
Zapomniałam o tym. Nie jest tak źle.
Co się stało?
Głupota. Wynosiłam śmieci. Straciłam równowagę i się przewróciłam.
Powinnam korzystać z wózka, gdy coś niosę, ale czuję się wtedy jak kaleka.
Wybrałaś numer alarmowy?
Nie pamiętam.
Ailso.
Może.
Czy on tu jest? Jeśli ten chłopak tu jest, nie jesteś bezpieczna.
Nie jest chłopakiem.
Tym bardziej. To jego sprawka?
Nawet jeśli, myślisz, że wezwałabym policję po tym,
co zrobiliście mojemu drugiemu synowi?
Ostrzegałem go. Mówiłem, co się stanie, jeśli go tu przyłapię.
Jest tego świadomy.
Świadomość to nie to samo, co posłuszeństwo.
Nie ma go tutaj. Spiknął się z jakąś szmatą w Longay.
Czyli jesteś sama?
Mam strzelbę. Poza tym jestem tylko ja i ptasie gówno.
Bez zmian. Będę zaglądał częściej.
W porządku.
Przyniesiesz listy, a ja wstawię wodę.
Numer alarmowy.
Czemu tu jest tak gorąco?
Wraz ze zwiększaniem ciśnienia w komorze hiperbarycznej będzie rosła temperatura.
Przy pięciu atmosferach, czyli na 15 metrach głębokości,
wyniesie 32 stopnie Celsjusza, 90 stopni Fahrenheita.
Im głębiej, tym cieplej. Im wyższe stężenie tlenu,
tym trudniej jest oddychać. Osobom narażonym grozi hiperoksja.
Pomocy! Ratunku! Pomóż mi! Ratunku! Jestem Merritt Lingard! Pomóż mi, proszę!
Chłopcze, powiedz mi, że to nie jest to, na co patrzę. Powiedz,
że to nie jest pieprzona Merritt Lingard. Powiedz, że pamiętasz,
jak się umawialiśmy.
To jebaniec, który mnie porwał! Pomóż mi! Wyciągnij mnie stąd!
Czy ona tam siedziała przez cały ten czas?
To skomplikowane. Nie było tak, jak mówiłem.
„Wypadła za burtę, John”. „To był wypadek, John.”. „To akt sprawiedliwości, John”.
Cztery lata spokoju, a w zeszłym tygodniu gliniarze
pytali o nią dwa razy.
Pomocy!
Chryste!
Wtedy pomyślałem – było, minęło. Obie rodziny wycierpiały wystarczająco.
Trzymałeś ją w tym pieprzonym żelastwie cztery lata?!
Co ja mam teraz zrobić?
Odejdź. Wsiądź do samochodu i odjedź. Gdy wrócisz, jej już nie będzie.
Nas nie będzie.
Nie mogę tego zrobić. Nie tym razem.
No to impas.
Na to wygląda.
Czy Ailsa wie, że…
Cześć, Claire. Williamie. Dzięki, że przyszliście.
Tajemnicza ta twoja wiadomość.
Chcemy wam coś pokazać. Usiądźcie.
To Harry Jennings. Merritt go lubiła. Wygląda na miłego.
Był miły?
To dlaczego myślisz, że cię zaatakował?
Tato?
Konstabl Mhòr twierdził, że Harry był porywczy i zawsze
wdawał się w bójki. Rzecz w tym, Williamie, że Harry nie był karany.
Ani razu. Za to Lyle Jennings był.
Trafił do Godhaven tuż po śmierci Harry'ego. Tuż po ataku na ciebie.
Harry, co robisz?
Przepraszam.
Lyle! Przestań!
-Wystarczy. -Dość.
Przestań! Co tu robisz?
Myślałem, że wyjedziesz z jego siostrą.
Wyjdź i zaczekaj w samochodzie.
Dobrze, że tu byłem, bo skończyłbyś jako trup.
Wystarczy. Mówiłam, że to będzie krótka rozmowa.
Możemy wracać do domu. Już dobrze. Wracamy. Spokojnie.
On nie chce mnie skrzywdzić. Boi się.
Czy podobnie było na promie, gdy uderzyłeś Merritt? Nie byłeś zły,
tylko wystraszony, bo zobaczyłeś Lyle'a.
Jego.
Tego samego człowieka, który był w domu w dniu rabunku.
To nie Harry Jennings cię zaatakował, tylko Lyle.
Czy to też jest Lyle Jennings?
O co chodzi?
William Lingard zidentyfikował Lyle'a Jenningsa.
Jak ci się udało? Przecież on nie mówi.
Narysował.
-Carl… -Zadzwoń do straży przybrzeżnej.
Po co?
Przewiozą nas na Mhòr, żebyśmy zapytali Ailsę
-Jennings o jej syna. -Ni chuja.
To załatw śmigłowiec.
Płyńcie pieprzonym promem.
Nie kryłaś się, że otwieramy sprawę.
-Ja się nie kryłam? -On z pewnością wie, że go szukamy.
Im szybciej go znajdziemy, tym lepiej.
Ty go znajdź. A gdy to zrobisz, wezwij posiłki. Jasne?
Co z tą łodzią?
Jasne. Już załatwiam wydziałową motorówkę.
A mamy taką?
Spierdalaj.
Dziękuję. Rose nie może skontaktować
się z konstablem.
W jakim sensie?
Syn nie miał z nim kontaktu od wczorajszego poranka.
Nie będzie wiedział, że przyjeżdżamy.
-Czemu to powiedziałeś? -Za pierwszym razem
zapytałeś go o Harry'ego Jenningsa.
Tak.
Cunningham nie wspomniał o Lyle'u. Dziwne.
Nie pytałem o Lyle'a.
Nie, ale mówił, że Harry to awanturnik, który wszczyna bójki.
Wdawał się w bójki co najmniej raz w tygodniu. Był wybuchowy.
Ale to Lyle trafił do Godhaven, nie Harry. Gość pokroju Cunninghama nigdy nie
przyzna, że ścigał nie tego, co trzeba.
Prawda dla wielu jest tym, czym musi być.
Chcę napisać o Godhaven.
O czym?
O wszystkim.
Chcesz mojego pozwolenia?
Nie, ale poczuję się lepiej, jeśli się zgodzisz.
Czemu miałbym odmówić?
Przez to, co się stało. Przepraszam.
Za co?
Za to, co zrobiłem. Myślę o tym codziennie
i czuję się jak gówno. Chciałem się spotkać, żeby się pogodzić.
Ja jebie, wytrzeźwiałeś, czy co?
Wszyscy musimy odpowiedzieć za swoje czyny.
Słyszę to drugi raz w tym tygodniu.
Taka prawda.
Jak mnie znalazłeś?
Zrobiłem swoje.
Jak to robisz, że nie dajesz się złapać?
Co masz na myśli?
Jak się do kogoś zbliżasz, żeby go sprawdzić?
Zamierzasz kogoś stalkować? Chyba nie mnie?
Nie.
Nabijam się, stary.
Najważniejsze jest pierwsze spotkanie. Udajesz,
że masz to w dupie. Jesteś pewny siebie.
Będzie ci trudno, więc musisz ściemniać. Coś ci dam.
Mój numer. W razie czego dzwoń.
Dobra.
Chłopaki z poprawczaka muszą trzymać się razem.
Pewnie.
Wracam do pracy. Dzięki, że wpadłeś.
Wybierzmy się kiedyś do Cullen Crag.
A co tam jest?
Moja świątynia. Wspinam się na skałki. Próbowałeś?
Nie. Mam lęk wysokości.
Nabijam się, stary.
Dzięki, że nie żywisz urazy.
Spoko. Na razie.
Wraz ze zwiększaniem ciśnienia w komorze hiperbarycznej będzie rosła temperatura.
Przy pięciu atmosferach, czyli na 15 metrach głębokości,
wyniesie 32 stopnie Celsjusza, 90 stopni Fahrenheita.
Im głębiej, tym cieplej. Im wyższe stężenie tlenu,
tym trudniej jest oddychać. Osobom narażonym grozi hiperoksja,
czyli większe stężenie tlenku węgla.
Objawy to między innymi: drgawki, potliwość, dezorientacja,
ból głowy i zaburzenia widzenia.
Poproszę więcej wody. Więcej wody.
Co tam się dzieje?
Wyłączam wszystko, oprócz ciśnienia.
To plastik. Jest wytrzymały. Nawet pęknięty. Wynalazek taty.
Nie połamiesz go.
Po co miałabym to robić?
Żeby doszło do nagłej dekompresji.
Żeby się zabić. I uniknąć powolnego duszenia
się w wysokim ciśnieniu.
Smaż się w piekle, szmato.
Harry był wspaniałym bratem.
Wiem.
Zawsze się o mnie troszczył.
Przyszła moja kolej, więc się odwdzięczyłem.
Co masz na myśli?
Powstrzymałem twojego brata, żeby nie skrzywdził mojego.
Czyli to byłeś ty.
Kurwa, nie. To byłaś ty. Harry myślał tylko o tobie.
Gdyby cię nie poznał, nie znaleźlibyśmy się tutaj.
Jesteś winna, Merritt. Myślę, że o tym wiesz.
Dlatego wróciłaś na jego pogrzeb.
Zbrodnia nikomu nie uchodzi na sucho. Twoje słowa.
Prędzej czy później odpowiedzą za swoje czyny.
Głęboko wierzę, że brutalnym przestępcom zbrodnie
nigdy nie uchodzą na sucho. Sąd może ich uniewinnić,
ale pozostaje sumienie,
karma i wszechświat.
Masz?
Jak zdobyłaś kopię akt Lyle'a Jenningsa?
Dwie kopie. Poprosiłam.
I dostałaś?
Zapytałam tak, jak kazałeś. Właściwie.
Tak?
Powiedziałam, że jestem asystentką Moiry i
że wylała kawę na swoją kopię.
Zuch dziewczyna. Zacznijmy.
Wiesz, że wyspa Mhòr była kiedyś głównym miejscem wydobycia ropy?
Nie wiedziałem.
Zainwestowano tam prawie miliard funtów.
Skąd wiesz?
Z Wikipedii. Zawiedzone nadzieje.
Wizja życia, odebrana w ostatniej chwili.
To może wywołać gniew i zmusić mieszkańców do działań,
których nie podjęliby się w innej sytuacji.
Większość i bez powodu jest wkurzona.
Tak jak ty.
Truizm.
Moja żona mawiała: „Na gniew najlepiej odpowiadać
-milczeniem”. -Chciałbym ją poznać.
Nie żyje.
Od kiedy?
Zmarła w Syrii. Mówiłem ci.
Zapamiętałbym.
Bo jesteś empatyczny?
Mówiłem, że opiekuję się dziewczynkami. Jestem za nie
odpowiedzialny, dlatego czasem się spóźniam albo nie przychodzę. Odparłeś, że
chuj cię to obchodzi.
I z tego zdania miałem wywnioskować, że twoja żona nie żyje? Mówiłeś, że
przyjechałeś tu, bo potrzebowaliśmy lekarzy.
To prawda. Chciała, żeby nasze córki studiowały medycynę.
Ale nauka nie jest ich mocną stroną. Mina, młodsza,
chce być influencerką na TikToku.
Jak zmarła?
Operowała niewłaściwą osobę.
Życie Lyle'a zesrało się po śmierci brata.
Czy ja wiem? Czytałeś raport psychiatryczny?
„W wieku ośmiu lat Lyle Jennings zabił psa sąsiada,
bo ten zaszczekał na niego podczas parady.
Podejrzewano go o zabicie kilku innych zwierząt,
ale do niczego się nie przyznał. Kierowano go do specjalisty”.
On się urodził skrzywiony.
Pierwszy raz trafił do Godhaven, bo stalkował chłopaka ze szkoły.
„Rodzice nakryli go śpiącego na podłodze obok łóżka ich syna.
Lyle włamał się w środku nocy. Miał 12 lat”.
Co to za zapach?
Rozpacz.
„Matka Lyle'a Jenningsa, Ailsa Jennings,
po śmierci męża trafiła na 19 miesięcy do szpitala psychiatrycznego.
Zostawiła synów samych”. Chętnie przeczytam jej akta.
Gdzie to masz?
Strona 23. Kolejna ewaluacja:
„W ramach kary Ailsa Jennings regularnie zamykała synów w komorze hiperbarycznej,
znajdującej się na posesji Shorebird. Lyle nie kojarzył tego z niczym złym.
Uważał, że to normalne”.
Chyba wyjechała w pośpiechu.
WYJĄTKOWY SYN
Po śmierci Harry'ego odjechał jej peron.
„Według Lyle'a po śmierci brata Ailsa traktowała go jeszcze gorzej.
Dopiero po jego długiej nieobecności w szkole policja przyjechała na posesję,
odkryła, co się dzieje, i umieściła ją w szpitalu”.
Ojciec, Clive Jennings, zginął w pożarze. Palił w łóżku.
W domu był wtedy tylko 14-letni Lyle.
Myślisz, że 14-letni Lyle zabił ojca?
Moira zaznaczała, żeby tego nie robić.
Mówiła, żeby nie wchodzić, jeśli znajdziemy Lyle'a. Byłby łatwiej,
gdybyśmy mieli jakąś wskazówkę.
Wejdziesz bez nakazu?
A masz jakiś?
Nie.
Więc wejdę bez nakazu. I bez ciebie.
Shorebird Ocean Systems.
Co to?
Firma ojca. Shorebird Ocean Systems. SOS.
Mam otworzyć?
Proszę.
Chwila. „Gdy Lyle Jennings miał 15 lat,
zmusił innego chłopca do wejścia do komory hiperbarycznej,
po czym zamknął go w środku”. Hardy.
Czytaj dalej. „Lyle stopniowo zwiększał ciśnienie,
żeby sprawdzić, czy chłopak straci przytomność.
Zdarzyło się to niedługo po tym, jak policja zabrała jego
matkę do szpitala”.
Czyli Lyle porwał kogoś i umieścił go w komorze.
Napisano jedynie, że go przymusił.
To dziwne, że zamknął dzieciaka tam, gdzie sam był zamykany.
Nic w tym dziwnego. To patologia.
Jesteście u Jenningsów?
Bo?
Lyle Jennings zamknął kiedyś chłopca w komorze hiperbarycznej.
Kiedy?
Gdy miał 15 lat.
-Ile? -Mógł zrobić to samo z Merritt.
-Mówiłaś, że zaglądałaś do budynków. -Do jednego. Drugi był zamknięty
przez materiały niebezpieczne.
Jakie?
Colin mówił, że zamknięto go dawno temu.
Jak dawno?
Nie powiedział.
Zadzwoń i zapytaj.
No proszę. Ja się nie poddaję.
Jesteś.
Tak?
Zamknęli go ponad cztery lata temu.
Cztery lata?
Ciekawe, prawda?
Bardzo. Bądź pod telefonem. Rozejrzymy się.
Powiedział też, że można tam wejść jedynie
w obecności policjanta.
To miejsce zbrodni, więc może sobie tego policjanta wyruchać.
Tego mu nie powiem.
Skontaktował się z ojcem?
Jeszcze nie. Dzwoni co dziesięć minut.
Carl, czy to naprawdę miejsce zbrodni?
Dam znać. Uważaj na toksyczne odpady.
KOMORA HIPERBARYCZNA
NIEBEZPIECZNE ODPADY ZAKAZ WSTĘPU
Co to jest?
Jakaś maszyneria do eksploracji oceanu.
Nie pytam o kolektor wiertniczy, tylko o to.
Colin Cunningham. Syn.
Mój Boże.
To na żywo?
Chyba tak.
To nie może być daleko, bo te anteny nie działają
na duże odległości.
Drugie drzwi.
Wiedziałem.
NAGŁA DEKOMPRESJA GROZI ŚMIERCIĄ
Jak to chujostwo wyłączyć?
Z drugiej strony.
Cholera.
Widzę ją, Hardy.
Jest w komorze?
Myślimy, jak ją wydostać.
-Niczego nie dotykaj. Daj mi chwilę. -Nie damy jej umrzeć.
Kurwa, nie dotykajcie. Jeśli to otworzycie, i tak umrze.
Ile tam jest atmosfer?
Na dole pokazywało sześć. Teraz siedem i pół,
czyli ciśnienie rośnie.
Przy dziesięciu stężenie tlenu ją zabije. Zróbcie coś.
Tak czy tak umrze, więc co mamy, kurwa, zrobić?
Najpierw ustabilizujcie ciśnienie. Gdy się uda, straż przybrzeżna wyciągnie ją na
-noszach hiperbarycznych. -Na czym?
To przenośna komora, więc nawet jeśli ciśnienie spadnie,
będziecie mieli okienko.
Jak długie?
-Kwadrans. -Dobra.
Szukajcie kontrolek ciśnienia.
Jest ich wiele.
Wyglądają jak dźwignia.
Da się to gówno wyłączyć?
Dobra, chyba mamy.
Broń!
Głęboko wierzę, że brutalnym przestępcom zbrodnie
nigdy nie uchodzą na sucho. Sąd może ich uniewinnić,
ale pozostaje sumienie,
karma i wszechświat.
Co tam się, kurwa, dzieje?
Kurwa.
Żyjemy.
Ty draniu.
Mam na imię Akram.
Bierzemy cię do domu.
-Gdy zaczniesz, nie możesz przestać. -Jak z crackiem albo orzechami.
Jezu.
Siema.
Hej.
Nie wiedziałem, że są też wizyty domowe. Mam nasikać do kubka?
Tylko jeśli to u ciebie norma.
Co z twoją ręką?
Znowu cię postrzelono?
Zabawne, co?
Nie.
To śrut, nic mi nie będzie. Na pewno o tym przeczytacie.
Rewanż?
-Widziałeś moje, to teraz ja. -To rozumiem.
Zaskakująco przyjemne.
Nie moja zasługa.
-Wiadomo. -Co ci się stało, do chuja?
Byłem dziś policjantem.
Pierwszy raz od dawna.
Co to niby znaczy?
Możemy jutro? To będzie szczera rozmowa. Z drastycznymi szczegółami.
Masz.
Dziękuję.
Urodziny Wimbledonu?
Miałam je zostawić na wycieraczce.
Teraz to impreza.
A co mi tam.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Chciałam pani podziękować osobiście. Ponoć to pani nalegała,
żeby otworzyć sprawę. Gdyby nie to…
Działaliśmy zespołowo.
Pozostałym już podziękowałam. Oprócz detektywa Morcka. Zastałam go?
-Nie poznała go pani? -Nie, ale chciałabym.
Wziął wolne.
Ile?
Z Carlem nigdy nie wiadomo.
Rozumiem. Też wyjeżdżam. Nie wiem, na jak długo.
Dokąd?
Zabiorę Williama na Mhòr. Spędzę trochę czasu z tatą. Rozmawiamy,
ale zostało wiele do powiedzenia.
Jak zawsze.
Dziękuję za wszystko.
Powodzenia, Merritt. Oby znalazła pani to, czego szuka.
Dziękuję. Widzimy się jutro. Marjorie, przygotujesz minutki?
Dziękuję.
Detektyw Morck.
Prokuratorze.
Byliśmy umówieni?
Nie kojarzę. Przyszedłem powiedzieć, że nie zgłoszę tego,
co się stało w trakcie procesu Fincha.
Oczywiście nie mogę obiecać, że Kirsty Atkins będzie
równie wspaniałomyślna.
Mogę?
Ja bym się napił.
Każdy ojciec postąpiłby tak samo.
Nie rzucałbym oszczerstwami.
Najlepsza strategia to zamknąć mordę.
Podwoisz mój budżet. A właściwie to przekażesz mi środki,
które miały do mnie trafić.
Co jeszcze?
Jestem pewien, prokuratorze, że dzięki swoim wpływom
przyśpieszysz nadanie stopnia detektywa pewnemu kandydatowi.
Mówisz o Syryjczyku, którego przedstawiłeś jako
swojego ochroniarza?
To uchodźca polityczny. Mówię to niechętnie,
ale jest dobrym gliną. Lepszym niż większość.
Zobaczę, co da się zrobić.
Wspaniale.
Dziękuję.
Jeszcze jedno…
Potrzebny mi nowy samochód. Tylko nie jakiś wytłuczony złom.
Jakiś konkretny model?
Nie wiem.
Czym jeździsz?
Fordem Spieprzaj.
PRYSZNICE
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Fiut.
Gdy się tam urządzisz, chciałabym, żebyś na coś zerknął.
Śledztwo?
Nie, kurwa, hemoroidy. Jasne, że śledztwo.
Dla mnie i Carla?
Dla ciebie.
Idź.
Ej!
Co, do chuja?