Czy mogę zasugerować powściągliwość?
Mam go nie zepchnąć ze schodów?
Kiedyś cię upiję i opowiesz mi wszystko o swojej dawnej pracy.
Nie piję.
Sam Haig.
Pracował dla Scottish Telegraph. Był na procesie Fincha. Codziennie.
Nie znam.
Merritt spędzała z nim wtorkowe popołudnia w hotelu.
Nie przedstawiła nas.
Mimo że byliście blisko?
Nie rozmawialiśmy o jej życiu prywatnym.
Uważam, że badali sprawę korupcji.
Jakiej? I gdzie?
Takiej, która łączy Grahama Fincha
i Kirsty Atkins.
Kogo?
Miała być świadkiem, ale jej nie dopuściłeś.
Niby czemu?
Mieliśmy nadzieję, że nam powiesz.
Nie kojarzę ani jej, ani tego, co miała zeznawać.
Zapytajcie Liama Taylora.
Zapytaliśmy. Skierował nas do ciebie.
Kirsty powiedziała Merritt,
że rok przed jej śmiercią poznała żonę Fincha w schronisku dla kobiet.
Trafiła tam, bo Finch ją stłukł. Taka informacja raczej by mu nie pomogła.
Dlaczego nie zeznawała?
Miała pokaźną kartotekę i siedziała w Saughton.
Nie była wiarygodna.
Merritt uważała inaczej. Wkrótce po ich rozmowie Kirsty
zaatakowano. Ktoś uznał,
że jednak jest wiarygodna.
Wracamy więc do pytania.
Czemu jej nie powołano?
Nie kojarzę tej osoby. Mogę jedynie powiedzieć,
że w takich przypadkach przysięgli widzą kogoś, kto chce wyjść z więzienia.
Za kilka tygodni wyjdzie. Bez oka i z wieloma bliznami,
które zostały jej po napaści w izolatce.
Czy on mówi?
Nie, jeśli mam na to wpływ. Ataku dokonano,
gdy odmówiłeś Merritt powołania Kirsty na świadka.
Wierzę ci na słowo, bo zupełnie sobie tego nie przypominam.
Ale zgodzisz się, że Finch musiał mieć wtykę,
żeby tego dokonać.
Morck. Zupełnie ci odjebało. Czemu miałbym pomagać Finchowi?
Bo nie był zwykłym mężem, który zrzucił nawaloną żonę ze schodów.
Miał pieniądze. I haki.
Miał swoje za uszami i swoje kontakty. Nie potrzebował mojej pomocy.
Gdyby Merritt chciała powołać Kirsty, przyszłaby do ciebie.
Czy są na to jakieś dowody? Czemu tak się tego uczepiłeś?
Wierzę Kirsty.
Ćpunce, która chciała wyjść z więzienia? A co z dziennikarzem,
z którym Merritt ponoć współpracowała?
Nie żyje. Spadł ze skałek dzień
przed jej zaginięciem.
Czyli jeden trup, jeden atak i jedno zaginiecie
tydzień po tym, jak Merrit powiedziała ci o świadku,
który mógł pogrążyć Fincha.
W porządku, Morck. Przyłapałeś mnie. Siedzę w kieszeni Grahama Fincha.
Płaci mi w złotych monetach.
Nie, proszę pana. Uważamy, że panu groził. Nie wprost.
Pańską córkę Julię zepchnięto z drogi w trakcie procesu.
Uderzyła w pieszego, który został poważnie okaleczony.
Okropny bajzel.
Ojciec nigdy nie przestaje myśleć o zagrożeniach,
które czyhają na jego bliskich. To słabość każdego mężczyzny.
Skąd pan wiedział,
że Kirsty Atkins była ćpunką?
Ty to powiedziałeś.
Nie. Inspektor Morck powiedział jedynie, że miała bogatą kartotekę.
Jedyna osoba, która mogłaby to udowodnić, nie żyje.
Nie mamy pewności, że Merritt nie żyje.
Módl się, żeby nie żyła.
Dziękujemy za poświęcony czas.
WYDZIAŁ Q
PRZYJACIELE?
Tylko z tobą mogę porozmawiać.
A co z Alison? Mią? Jenną?
Są zbyt napuszone.
Napuszone? Gadasz jak moja matka.
Przestań. Tak się mówi.
Rozmawiają z Williamem, ale mnie się boją.
Bo jesteś, kurwa, przerażająca.
NIE MASZ ICH WIELU
Żebyś wiedział.
Lubię z tobą gadać. Mogę ci powiedzieć prawie wszystko.
Prawie? A czego nie możesz?
Nie powiem.
Bo?
Bo nie mogę powiedzieć.
Słuszna uwaga.
-Co was tak bawi? -Lyle, co do chuja?
Mama prosi, żebyś poszedł do domu.
Przekazałeś, to wypierdalaj.
Mam cię stąd wyciągnąć.
Taki chuj.
Pachnie tu seksem.
Skąd miałbyś wiedzieć?
To chyba twój tata.
-Kurwa. -Zostaw.
Cześć, Harry.
Wygrałeś?
Nie dzisiaj. Przydałbyś się.
Jestem na emeryturze.
Lyle Jennings.
Pan Lingard.
Przyszedłeś spalić mi dom?
Tato.
Nie, proszę pana. Przyszedłem po Harry'ego.
Mama go potrzebuje.
-Ocknęła się? -Wychodzimy.
Tak.
Lyle.
Do jutra.
Mówiłem, żeby Harry Jenniggs tu nie przychodził
pod moją nieobecność.
Nie jest taki zły.
Mówię do twojej siostry.
Lubiemy się.
Lubimy.
Właściwie to…
kochamy się.
Jak Romeo i Julia.
Wszystko jedno. Prędko nie wróci.
Przegapiłaś mecz brata.
William ma gdzieś, czy je oglądam.
-Jak chcesz. -Czyli ma to gdzieś.
Nie o to chodzi.
A o co? O rodzinę?
Tak myślałam.
Przesuniesz się?
PRZYJACIELE?
NIE MASZ
Detektywie Morck. Nie poznałem pana, gdy nie siedzi pan przed moim biurem.
Cieszę się, że nie siedzę w środku. Jeszcze. Jak leci, Robbie?
Znamy się?
Widziałem cię w telewizji.
Mógłbym powiedzieć to samo.
Jak każdy dobry adwokat, odwracasz wzrok, gdy klient wygrzebuje się z tarapatów.
Przyszedł pan nękać pana Fincha? Możemy najpierw zjeść?
W porządku, Robbie.
Detektyw Morck przyszedł przeprosić
za nieporozumienie.
Czyli to przypadek, że twój osiłek groził 17-latkowi?
Owszem. Fritz miał grozić tobie.
Wybacz. Nieźle go załatwiłeś.
Mam wrażenie, że mu się podobało.
Umiliłeś mu dzień. Przeprosiłem. Coś jeszcze?
Tak.
-Musi pan? To drogie kije. -Nie można cię ponownie sądzić za
zabójstwo żony. Czapki z głów dla adwokata. Ale mogę cię oskarżyć o
zlecenie ataku na Kirsty Atkins.
Na kogo?
Bez takich. Co ty na to?
A pan co na to? Proszę dać nam zjeść.
Masz dowód?
Mam twojego drugiego osiłka, Eda Solomona. Tego, który odwiózł Fritza do szpitala.
Sam też tam trafił. Ze złamaną nogą.
Na szczęście nie potrzebuje nóg, żeby mówić. Gaduła z niego.
Ma od ciebie wiele przezabawnych wiadomości.
Choć ciebie albo twojego adwokata by nie rozśmieszyły.
Jakich?
„Gaby skontaktuje cię z lesbami w Saughton,
które wydłubią jej oko i każą je zjeść”.
Miała zeznawać przeciwko tobie, więc to symboliczne.
Możemy już zakończyć to przesłuchanie.
Zakładamy, że Gaby jest lawirantką w półświatku.
Nie wiemy natomiast, kto powiedział ci o Kirsty.
Detektywie Morck.
Czyżby Stephen Burns? Może po tym,
gdy Ed albo Fritz zepchnął
jego córkę z drogi?
Jeśli chce pan rozmawiać w ten sposób, proszę wnieść oskarżenie albo wyjść. To
-prywatne pole… -Uwaga!
Lepiej go podnieś.
Słucham, kurwa?
Słuchaj do woli.
Idź, Robbie.
Obiecuję, że do niczego się nie przyznam.
Kirsty wychodzi za miesiąc.
Wyślę jej koszyk babeczek.
Zapomnisz, że istniała.
Niby czemu?
Bo jeśli coś jej się stanie, jeśli uderzy się w palec,
zapukam do twoich drzwi.
To wszystko?
Zakładam, że ci sami goryle, którzy rozmawiali z Jasperem i Kirsty,
pobili Fergusa Dunbara, prowadzącego śledztwo w sprawie Lingard.
Możliwe. Mają dużo czasu.
Miałeś coś wspólnego z zaginięciem Merritt Lingard?
To cię bawi?
Jeszcze jak! Po co miałbym atakować oskarżyciela
po uniewinnieniu?
Uniewinnili cię w sprawie zabójstwa. Merritt badała sprawę korupcji.
Pracował z nią Sam Haig, który zmarł dzień przed jej zaginięciem.
I tak mogła cię dorwać.
To rzeczywiście podejrzane.
Wiesz coś na ten temat?
Nie. I nie mam w zwyczaju zabijać reporterów.
Tylko żonę?
Fritz mówił, że jesteś odklejony.
W jego ustach to komplement. Haig był na twoim procesie.
Skoro tak mówisz.
Owszem, był. To on powiedział mi o Kirsty Atkins.
Kiedy?
W trakcie trwania procesu. Podszedł do mnie w przerwie i powiedział,
że będzie zeznawać. I wyrządzi poważne szkody.
Powiedział ot tak?
Owszem. Dlatego wydało mi się to podejrzane.
Poinformowałem Grahama, że jeśli to prawda,
złożę wniosek o niedopuszczenie świadka.
Biorąc pod uwagę jej kartotekę, i tak byśmy wygrali.
Koniec końców nie zrobiłem nic. Nie musiałem.
I Graham czekałby na ten wniosek?
Nie brałem udziału w dalszych rozmowach na ten temat.
Gdyby zdecydował się na bardziej agresywne działanie, przypomniałbym mu,
że mieliśmy solidne argumenty, by wygrać.
Wiesz, czemu Haig zrobił wam taki prezent?
Nie.
Żadnego „coś za coś”?
Żadnego.
Oczywiście nie wiecie, co się stało z Haigiem tuż po tym,
jak podzielił się tą informacją?
Z mojego doświadczenia wynika, że jeśli nie chcemy,
by reporter się nami interesował, najgorsze,
co można zrobić, to go zaatakować.
To samo tyczy się gliniarzy. Zaatakujesz jednego,
to nigdy nie dadzą ci spokoju. Nie warto.
Dużo tu szarości, panie Finch.
To z kijem było zabawne.
Dziękuję.
Ulżyło mi, że go nie uderzyłeś.
Tyle gadania, że nad sobą nie panuję,
a to ty uszkadzasz tętnice i zrzucasz gości ze schodów.
Tyle że ja nie tracę nad sobą panowania. Panuję nad sobą w pełni.
Coś ty, do chuja, robił w Syrii?
Odbierzesz?
Morck.
Ktoś robi cię w chuja.
Kto mówi?
Twój ulubiony reporter Dennis Piper. Nie rozłączaj się. Pomogę ci.
Cóż za hojność. Jesteś jebanym szkodnikiem.
Coś ci wyślę. Zerknij. Jeśli chcesz pogadać, będę w Golden Rule przez godzinę.
O chuj ci chodzi?
Obejrzymy?
Kurwa!
Mam infekcję zęba. Potrzebne mi antybiotyki. Albo dentysta.
Dobra, to umrę na sepsę. Oszczędzę ci zachodu.
Po takim czasie to rozczarowujący koniec.
Nie dałby mi spokoju. Odwracałem się, a on tam był. Gapił się.
Gapił?
Tak. Gdy jadłem albo ćwiczyłem. Kiedyś w bibliotece usiadł naprzeciwko.
Raz nawet patrzył, jak śpię. Miałem dość.
Nieźle go załatwiłeś. Może stracić oko.
Sam. Słyszałeś?
Może stracić oko.
Co czujesz, gdy ci to mówię?
Zadowolenie.
Naprawdę?
Nie zostawiłby mnie w spokoju.
Sam.
Nie jestem, do chuja, jego bratem. Musiałem wybić mu to z głowy.
Siłą? Na pewno nie chodziło o coś więcej?
O co?
O coś bardziej skomplikowanego?
Skończyłem gadać.
Sam.
Powiedziałem, że skończyłem gadać.
Na tym kończymy rozmowę z 17-letnim Samuelem
Haigiem. Dziesiąty marca 2013 roku.
Rozmawiał Terry Dundee, kurator w ośrodku poprawczym Godhaven.
Znałem Haiga lepiej niż inni. Był przewrażliwiony.
Nie dzielił się źródłami. Gdy pojawiał się z biurze,
z nikim nie rozmawiał.
Wszyscy uważali go za bystrzaka.
Oprócz ciebie.
Znałem go. Dogadywał się z ludźmi, którzy przekraczali granicę,
bo był jednym z nich.
Skąd masz to nagranie?
Z jego dysku.
Zhakowałeś mu komputer?
Po jego śmierci.
A to różnica? Skąd Haig je miał?
Pewnie od kogoś z Godhaven. Przed śmiercią jeździł tam często.
Dlaczego?
Pracował nad artykułem.
-Możemy przeczytać? -Mam zasady.
Gówno prawda. Bzyknąłbyś własną matkę od tyłu. Jak to ma pomóc Merritt Lingard?
Pomoże wam znaleźć zabójcę Sama Haiga.
Nie szukamy go.
Może powinniście. Sam znalazł dzieciaka, o którym mówi na nagraniu. Tego,
którego omal nie oskalpował.
Jak się nazywa?
Mówił na niego X.
I co go łączy z Merritt Lingard? Nic.
Chyba że Haig wmieszał ją w swoje brudy z przeszłości.
Śledztwo dla dziennikarza z górnej półki.
Pogadajcie z Terrym Dundeem. Gościem, który rozmawiał z Samem na nagraniu.
Wciąż pracuje w Godheaven.
Mnie zbył, zasłaniając się poufnością dokumentów.
Fascynujące.
Jeśli coś znajdziesz, nie zapomnij o mnie.
Hej.
Co tam?
Co oglądasz?
Jakieś gówno.
Idealnie.
Miałeś taką minę. Nigdy jej nie widziałem, nawet, gdy byłeś na mnie wściekły.
Gdy rzuciłeś się na tego gościa, to jakbym cię nie znał.
No dobrze.
Jestem jak dwie osoby. To konieczne. Widzę rzeczy,
których nikt nie chciałby oglądać. I, szczerze mówiąc,
nikt nie powinien ich oglądać.
Co najgorszego widziałeś?
Nie będę ci tego robił. Nie zrobiłem tego twojej mamie
-i nie zrobię tego tobie. -Dlaczego?
Bo żyjesz w innym świecie. Nie musisz znać szczegółów.
Niech ci wystarczy, że ten drugi świat istnieje i czasami
jakiś stwór przedostaje się do naszego.
Gość z lodziarni to wie. Chce cię nastraszyć,
pokazując ci ten drugi świat. Chce cię wystraszyć,
żeby mieć cię w garści.
Po takiej akcji zawsze coś się dzieje.
Będę miał koszmary?
Nie wiadomo, ale jeśli zaczniesz myśleć, że zginiesz albo że śmierć jest blisko,
pojawi się mnóstwo różnych pokus, które tylko czekają, by cię pochłonąć.
Mam się bać?
Już się boisz. O to chodzi.
Teraz wiesz, że sytuacja może się zmienić
w okamgnieniu. Witaj w klubie.
Nie chcę w nim być.
Nikt nie dołącza z własnej woli.
Ludzie całe życie starają się unikać takich nieszczęść.
Musisz chodzić na spotkania i rozmawiać z pozostałymi członkami. Wtedy wiesz,
że nie jesteś jedynym, który myśli i czuje w ten sposób.
Jak ty i Hardy?
Tak. Jak ja i Hardy. I teraz ty.
Chcesz o tym pogadać?
Tak. Gdy będziesz tego potrzebował.
O tym, co się stało?
O tym, co się dzieje.
Może zaczniesz od tego, jak bardzo jesteś wściekły za mamę,
za to, że cię porzuciłem i zostałem postrzelony.
To nie twoja wina. Nie miałeś na to wpływu.
Nie. Ale i tak możesz być zły. Masz do tego prawo. Możemy od tego zacząć.
Jestem tu.
Słucham. Obiecuję.
Dzień dobry.
To kpiny, nie akta.
Policjanci zerknęli na skały i założyli, co się stało. Pewnie zrobiłbym to samo.
RAPORT MEDYCZNY
Uszkodzenia ciała spowodowane traumatycznym
upadkiem z wysokości. A są jakieś nietraumatyczne?
Czas i miejsce zgonu się nie kleją.
Haiga znalazł Paul Evans.
Instruktor wspinaczki.
Twierdzi, że dzień wcześniej był z żoną, a ciało znalazł,
gdy pojechał na skałki zrobić zdjęcia.
Lał wtedy ulewny deszcz.
To Szkocja. Rano deszcz, na miejscu słońce, a po powrocie zamieć.
Tamtej nocy wysłał Haigowi kilkanaście wiadomości na jego telefon na
-kartę. -Mów.
„Dość tajemnic. Musisz o wszystkim powiedzieć.
Nie chodzi o moją żonę. Widzę cię. Wróciłeś do hotelu?
Czy ona wciąż tam jest”?
Jaka ona?
Pewnie Merritt. Ostatnia wiadomość to: „Jadę na skałki,
S”. Nikt nie odpowiedział.
To nieistotne, skoro jego śmierć uznano za wypadek.
Istotne dla Merritt. Haig i Merrit spotykali się w hotelu Prince's Garden.
Jego wydawca mówił, że Haig ma telefon na kartę.
Czyli Evans rozmawiał z Haigiem o tajemnicach.
Nie rozmawiacie tak z Carlem?
Nawet z żoną tak nie rozmawiam.
-Może powinieneś. Cześć, Rose. -Cześć, Donna.
Chcesz śniadanie, panie zrzędo?
Nie jestem głodny.
Zmierzysz się z aniołem ciemności na głodniaka?
Nie jestem głodny.
Jak chcesz.
Ja jebie.
Chcesz coś? Herbaty?
Nie, już się opiłam.
Kazałeś Riteshowi kosić?
Tak, a co?
To twój opiekun, nie ogrodnik.
Ogród wymaga większej opieki, bo jest zapuszczony. Lepiej mu tam,
niż jakby się tu kręcił.
-Anioł ciemności? -Fizjolog, który sprawi, że
wstanę albo trafię do pierdla.
Dobra, mów. Skoro Carl wziął Paula Evansa pod włos,
to czemu rozmawiamy?
Wersja Evansa się nie klei.
Pewnie dlatego, że nie chciał się przyznać
do ich wyjątkowej relacji.
Albo wie więcej, niż mówi.
Skoro tak uważasz, podręcz go jeszcze. Zapytaj.
-O co? -Co ukrywa.
-Tak po prostu? -Czemu nie? Przecież chcesz wiedzieć.
Nie powie, jeśli coś ukrywa.
Trzeba go podejść.
Zależy, jak wielkie masz jaja.
Nie mam…
Nie są aż tak wielkie.
Zła odpowiedź.
Mówię poważnie. Skoro to prawda, to co tu, kurwa, jeszcze robisz?
Jeszcze raz.
Mam wielkie jaja.
Brawo. Łatwizna.
Zastanówmy się, jak go wziąć pod włos.
Jebany właz.
Szybciej!
Mówiłam gówniarzowi, żeby go naprawił. Co za dupek.
Przyjechałem na sesję.
Mógłbyś… Dziękuję. Znalazłeś mój adres nielegalnie.
Nie szkodzi. Ty mnie porzuciłaś. Ładne mieszkanie. Dziwaczne, ale urocze.
Urocze?
Jakbyś mieszkała tu na studiach z kumpelami.
Bo mieszkałam.
Jakie jest twoje mieszkanie?
-Jak moja była żona. -Oboje tkwimy w przeszłości.
Ty bawiłaś się lepiej.
Niezupełnie. Miałam niedowagę i głęboką depresję.
Ważyłam wtedy marchewki i robiłam pajacyki.
I tak lepsze to niż moje małżeństwo. Mówmy o moim cierpieniu.
Nie jest ci obce.
Piętnaście lat w wydziale zabójstw.
Mówiłam o tobie.
Zarzucisz mi, że się nad sobą użalam?
Nie zarzucam. Tylko obserwuję. Poznałeś doktor Sonnenberg?
-Owszem. -I jak?
Przypomina mi ciotkę Enid. To taki typ,
który krząta się w ogrodzie i pielęgnuje bratki,
które posadzono nad zakopanymi ciałami. Rezygnuję z terapii.
Najpierw musiałbyś spróbować.
Mój współlokator uważa, że powinienem skupić się na snach.
Nie pamiętam ostatniego.
Powinno się je zapisywać tuż po przebudzeniu.
Nie miewam snów.
W ogóle?
Nie śpię.
I nie potrzebujesz terapii?
Potrzebuję snu.
Są na to tabletki.
Przerażają mnie.
Ciągle czytam o ludziach, którzy wzięli leki nasenne
i wyjedli zawartość lodówki, nie zamknęli drzwi,
założyli psu smycz albo obudzili
się nadzy obok byłej.
Co tu robisz, Carl?
Nie wiem.
Myślałem, że wiem.
Ale już nie wiem.
Gdy się dowiesz, wróć i mi powiedz.
Na dziś wystarczy.
Ja pierdolę.
Tak!
Próbowałam kiedyś wspinaczki. Teraz tańczę zumbę.
Wolę trzymać się ziemi.
To co tu robisz?
Detektyw Dixon. Szukam Chloe Evans.
-Chloe? -Zgadza się.
Minęłyście się.
Byłyśmy umówione.
To moja żona. Pojechała do położnej.
Czyli ty jesteś Paul.
Mogę w czymś pomóc?
Nie sądzę. Miałyśmy dokończyć poprzednią rozmowę.
Jaką rozmowę?
-Przepraszam, ale nie mogę powiedzieć. -Jestem jej mężem.
Jeszcze raz przepraszam.
Proszę jej powiedzieć, że tu byłam. Niech do mnie zadzwoni jak najszybciej.
Miło było cię poznać.
Powiedziała ci.
O czym? Nie podchodź.
Gaz łzawiący?
Pieprzowy. Mam też mosiężny kastet. I paralizator.
Myślisz, że chcę ci coś zrobić?
Na pewno nie chcesz dostać gazem.
Serio jesteś gliną?
Często zadaję sobie to pytanie. Mogę zapytać o Sama Haiga?
Czyli Chloe powiedziała ci o nas.
Nie. Ty to zrobiłeś. Mówiąc „nas”. Nie mam z tym problemu.
Ja pierdolę. Nie jestem gejem.
Jasne, że nie. Chciałeś poeksperymentować.
Nie byłem związany z Samem w ten sposób.
To w jaki?
Wspinaczka zbliża. Najważniejsze jest zaufanie.
Sam mógł mi powiedzieć o wszystkim.
Na przykład?
O wszystkim. Właziliśmy na skałki i gadaliśmy.
Czyli wspinaczka była terapią, a Sam powierzał ci swoje tajemnice.
Zgadza się.
Czyli kłamałeś, gdy powiedziałeś detektywom, że nie wiesz o Samie i Merritt
-Lingard. -Nie kłamałem. Nigdy o niej nie wspomniał.
Daj spokój. Musiało mu się wymsknąć.
Ani razu. Nie sądziłem, że kogoś miał.
A co z wiadomościami, które wysłałeś?
„Nie możemy tego tak zostawić”. „Widzę cię”. I tak dalej.
Piliśmy tamtego wieczora. Sam opowiadał o swoim najnowszym artykule,
który miał odmienić jego życie.
Chloe nigdy go nie lubiła i denerwowały ją te jego tajemnice. Rzuciła coś w stylu:
„Dobrze, bo jeśli nie nastąpią poważne zmiany,
on zginie i pociągnie cię za sobą”.
Pokłócili się i Sam wyszedł.
Pojechał do hotelu? Tego, o którym wspomniałeś?
„Czy ona wciąż tam jest”? Zakładam, że chodziło o Merritt.
Niby czemu?
Bo Sam i Merritt spotykali się w hotelu.
Już mówiłem, że nigdy o niej nie wspomniał.
Wiesz, który to hotel?
Oczywiście. Jest niedaleko naszego domu. Spivy Inn.
Spivy Inn?
Jesteś pewien?
Owszem.
Czyli nie był z kobietą?
Tego nie powiedziałem.
„Nie chodzi o Chloe ”. „Czy ona wciąż tam jest”? Ja pierdolę.
Kazałem jej przeprosić.
Chloe do niego pojechała.
-Tak. -Sama?
Ja byłem zbyt nawalony.
I przeprosiła?
W pewnym sensie.
Czyli w jakim?
Jak mówiłem, popiliśmy.
Mówiłeś, że go nie lubiła.
Czasami to nawet lepiej.
Czemu nie powiedziałeś policji?
To był jedyny raz.
Na pewno? Nie zabiłem go.
Nikt nie mówi, że zabiłeś, ale… zabiłeś?
-Nie. -Bzyknął twoją żonę.
Dzięki. Wtedy o tym nie wiedziałem. Martwiłem się, bo nie odpisywał.
W końcu odpisał, że jedzie na skałki.
Następnym razem dzwoń do naszego adwokata.
Dziękuję.
Dzień dobry, Merritt. Dziś dzień śmieci. Mój ulubiony dzień w miesiącu.
Trzymaj.
Nie śpiesz się. Chcesz siedzieć w gównie przez
kolejny miesiąc, to śmiało. Brudna szmata.
GODZINA 10.17
Numer alarmowy, słucham.