Sugeruję powściągliwość.
Powściągliwość? Czyli nie zrzucać go ze schodów?
Kiedyś cię upiję i opowiesz mi o swojej poprzedniej pracy.
Nie piję alkoholu.
Sam Haig.
Z gazety Scottish Telegraph. Był na procesie Fincha. Codziennie.
Nie znam go.
Spotykali się z Merritt w hotelu co czwartek.
Nie przedstawiła nas sobie.
Mówiłeś, że byliście blisko.
Nie rozmawialiśmy o prywacie, pamiętasz?
Uważamy, że badali razem kwestię korupcji.
Jakiej korupcji? Gdzie?
Powiązanej z Grahamem Finchem i Kirsty Atkins.
- Kto to? - Potencjalny świadek.
Nie pozwoliłeś jej zeznawać.
- Niby dlaczego? - Mieliśmy nadzieję, że nam powiesz.
Nie pamiętam żadnej Kirsty Atkins
ani co miała do powiedzenia w sprawie.
Spytajcie Liama Taylora.
Zrobiliśmy to. Wysłał nas do ciebie.
Wiemy, że Kirsty powiedziała Merritt, że zezna,
że poznała żonę Fincha w schronisku dla kobiet.
Jego żona trafiła tam, bo Finch spuścił jej wpierdol.
Taka informacja nie działałaby szczególnie na jego korzyść.
Dlaczego nie zeznawała?
Była recydywistką i wieloletnią rezydentką więzienia Saughton.
Niezbyt wiarygodny świadek.
Merritt uważała inaczej.
Wkrótce po ich rozmowie Kirsty została napadnięta.
Ktoś zatem uznał ją za wiarygodną.
Pytanie brzmi: czemu jej nie powołano?
Nie pamiętam jej, więc nie wdam się w szczegóły.
Ławnicy pomyśleliby,
że chce za wszelką cenę wyjść z więzienia.
Za kilka tygodni z niego wyjdzie, bez oka i z wieloma bliznami,
bo dźgnięto ją, gdy była chroniona.
Odzywa się czasem?
Wolę, jak nie mówi.
Atak miał miejsce, gdy zakazałeś Merritt
użyć Kirsty na rozprawie.
Muszę uwierzyć ci na słowo, bo jak mówiłem,
nie przypominam sobie.
Ale zgadzasz się, że aby do tego doszło,
Finch musiałby mieć koneksje?
Morck, ty naprawdę, jak reklamowano, postradałeś zmysły.
Czemu miałbym pomagać komuś takiemu jak Graham Finch?
Nie był zwykłym mężem, który zrzucił swoją wciętą żonę ze schodów.
Miał pieniądze. Miał wpływy.
Finch to stary bandzior z własnymi koneksjami.
Nie potrzebował mojej pomocy.
Merritt musiałaby uzyskać twoją zgodę na powołanie.
Macie dowody na to, że chciała ją powołać?
- Skąd ta pewność? - Wierzę Kirsty.
Narkomance, która chce wyjść z więzienia?
A co z dziennikarzem współpracującym z Merritt?
Nie żyje.
Spadł ze skały dzień przed zaginięciem,
co jakby to podliczyć,
daje nam trzy odrębne ofiary w tygodniu,
w którym Merritt poprosiła cię o powołanie niewygodnego Finchowi świadka.
Dobra, Morck. Masz mnie.
Jestem marionetką Grahama Fincha.
Zakładam, że płaci mi w złotych monetach.
Nie, proszę pana.
Uważamy, że panu groził. Pośrednio.
Pańska córka, Julia, została zepchnięta z drogi podczas procesu.
Ona z kolei potrąciła i poważnie zraniła innego mężczyznę. To był chaos.
Ojciec nigdy nie przestaje myśleć o zagrożeniach
czyhających na bliskie mu osoby.
To słabość każdego mężczyzny.
Mogę zapytać, skąd pan wie, że Kirsty jest narkomanką?
Sami to przyznaliście.
Nie. Nadkomisarz Morck nazwał ją recydywistką.
Zdaje się, że jedyna osoba, która może temu poświadczyć, nie żyje.
Nie jesteśmy przekonani, że Merritt nie żyje.
Módl się, aby tak było.
Dziękujemy za rozmowę.
PRZYJACIELE?
Tylko z tobą mogę porozmawiać.
A z Alison? Mią, Jenną i innymi?
Nie, są zbyt napuszone.
„Zbyt napuszone”. Brzmisz jak moja mama.
Przestań.
To odpowiednie słowa, nie?
Rozmawiają z Williamem, ale mnie się boją.
Bo jesteś zajebiście straszna.
Żebyś, kurwa, wiedział.
PRZYJACIELE? NIE MASZ ICH WIELU
Lubię z tobą rozmawiać.
- Mogę ci powiedzieć prawie wszystko. - Prawie?
Czego nie możesz powiedzieć?
- Nie podam przykładu. - Czemu?
Bo gdybym mógł, to bym ci powiedział.
Racja.
Co tam?
Lyle. Co jest, kurwa?
Mama kazała mi cię zawołać do domu.
Zawołałeś, a teraz spierdalaj.
Kazała mi cię stąd wywlec.
Na pewno ci się, kurwa, uda.
Pachnie seksem.
Jakbyś wiedział.
Twój tata tu jest.
W porządku. Zostaw.
- Hej, Harry. - Wygrałeś?
Nie dzisiaj. Przydałbyś się nam.
Rzuciłem to.
- Lyle Jennings. - Panie Lingard.
Nie spalisz nam domu, co?
Tato.
Nie. Przyszedłem zgarnąć Harry’ego. Mama go potrzebuje.
- Nie śpi? - Już wychodzimy.
Tak.
Lyle.
Do jutra.
Co mówiłem o zapraszaniu Harry’ego do domu, gdy mnie nie ma?
- Nie jest taki zły. - Rozmawiam z twoją siostrą.
Harry ze mną się lubimy.
- „Harry i ja”. - Właściwie…
Kochamy się.
- Jak Romeo i Julia? - Nieważne.
- Długo tu nie wróci. - Przegapiłaś mecz brata.
William ma gdzieś, czy chodzę na mecze, nie?
- Jak wolisz. - Widzisz?
- Nie o to chodzi. - A o co?
O rodzinę?
Tak właśnie myślałam.
Możesz?
PRZYJACIELE?
NIE MASZ ICH
Detektyw Morck. Nie poznałem pana.
Nie siedzi pan w szrocie przed moim biurem?
Ciesz się, że nie siedzę w twoim biurze. Jeszcze.
Jak się masz, Robbie?
Znamy się?
Tak często widuję cię w TV, że chyba tak.
Mogę powiedzieć to samo.
Jak wszyscy dobrzy adwokaci, zakładam, że przymykasz oko, gdy klient oszukuje.
Jest tu pan, by nękać pana Fincha?
Jeśli tak, możemy najpierw zjeść?
W porządku, Robbie.
Detektyw Morck pragnie przeprosić za nieporozumienie.
Czyli twój wyszkolony karaluch zgnoił 17-latka przypadkowo?
Tak, bo miał zgnoić ciebie.
Przepraszam.
Przyznam, że Fritz nieźle oberwał.
Mam wrażenie, że mu się podobało.
Tak. Poprawiłeś mu dzień.
Przeprosiłem. Coś jeszcze?
No tak.
Mógłby pan przestać? To bardzo drogie kije.
Nie możemy cię sądzić dwa razy za tę samą zbrodnię,
więc gratulacje, obrono.
Ale mogę cię oskarżyć
o spartaczone zlecenie zabójstwa Kirsty Atkins.
Co i kogo?
Nie udawaj, dobrze?
Detektywie, proszę dać panu Finchowi zjeść w spokoju.
Masz dowód?
W postaci drugiego karalucha, Eda Solomona,
który zgarnął Fritza i zawiózł go do szpitala.
- Podobno sam leży teraz w szpitalu. - Tak.
Ze złamaną nogą.
Dobrze, że nogi nie są niezbędne do gadania.
Ed jest niezłym rozmówcą.
Okazuje się, że ma szereg wiadomości od ciebie,
które są przezabawne.
Ale nie dla ciebie.
- Ani twojego prawnika. - To znaczy?
„Gabby może skontaktować cię z pewnymi lesbami z Saughton,
które wytną jej oko i każą jej je wpierdolić”.
Metaforyczne i symboliczne,
skoro groziła zeznawać przeciwko tobie.
Detektywie, myślę, że możemy zakończyć to przesłuchanie.
Zakładamy, że owa Gabby
jest towarzyszką podróży w waszym kurwidołku,
ale nie mamy pojęcia,
kto w ogóle powiedział ci o Kirsty.
Detektywie Morck.
Może Stephen Burns?
Może zaraz po tym, jak Ed lub Fritz zepchnęli auto jego córki?
Jeśli chce pan rozmawiać z panem Finchem,
proszę albo wnieść formalny zarzut, albo opuścić to miejsce.
- To prywatny klub… - Uwaga!
Lepiej go sobie przynieś.
Wypraszam sobie, kurwa.
Wypraszaj, ile chcesz.
Idź, Robbie.
Obiecuję do niczego się nie przyznać.
Kirsty wychodzi za miesiąc.
- Wyślę jej kosz powitalny. - Zapomnisz, że istniała.
Niby dlaczego?
Bo jeśli coś jej się stanie,
jeśli spadnie jej choć jeden włos z głowy,
założę, że to twoja sprawka, i cię aresztuję.
To wszystko?
Jaspera i Kirsty odwiedziły zapewne te same pierdoły co Fergusa Dunbara,
policjanta, który uprzednio prowadził sprawę Lingard.
Być może. Mają dużo wolnego czasu.
Miałeś coś wspólnego z zaginięciem Merritt?
- Bawi cię to? - Bardzo.
Po co miałbym ją atakować po uniewinnieniu?
Tak, od morderstwa. Ona badała korupcję.
Z reporterem Samem Haigiem, który umarł dzień przed jej zniknięciem.
Mogła dopaść cię inaczej.
To bardzo podejrzane.
Wiesz coś na ten temat?
Nie, nie mam w zwyczaju katować reporterów.
Tylko żony?
Fritz nazwał cię szajbusem.
Z jego ust to prawdziwa pochwała.
- Haig był na twoim procesie. - Skoro tak mówisz.
Owszem, był.
To właśnie on powiedział mi o Kirsty Atkins.
Kiedy?
Na jednej z rozpraw.
Powiedział mi podczas przerwy, że zamierza zeznawać
i że będą to dość obciążające informacje.
- Nie oczekiwał nic w zamian? - Nie.
Pomyślałem, że to podejrzane.
Gdyby to okazało się prawdą,
złożyłbym natychmiastowy kontrwniosek.
Biorąc pod uwagę historię tej kobiety,
czułem, że orzeczenie będzie dla nas korzystne.
Ostatecznie nie zareagowałem.
Nie musiałem.
Grahamowi nie przeszkadzał brak reakcji?
Nie byłem częścią dalszej rozmowy w sprawie.
Gdyby Graham chciał podjąć bardziej agresywne kroki,
przypomniałbym mu,
że mamy mocne argumenty i nie musimy uciekać się do zastraszania.
Masz pomysł, dlaczego Haig sprawił wam taki prezent?
- Nie. - Nie chciał rekompensaty?
Nie.
Zakładam, że żaden z was nie ma pojęcia,
co stało się z Haigiem po tym, jak podzielił się z wami tą informacją?
Mówiąc z doświadczenia, detektywie,
jeśli chcesz, aby reporter się odczepił,
najgorsze, co możesz zrobić, to wyrządzić mu krzywdę.
To samo tyczy się glin.
Zaatakujesz jednego z nich, to nigdy nie dadzą ci spokoju.
Nie warto.
Żyjesz w szarej strefie, Finch.
Udała ci się ta akcja z kijem golfowym.
Dziękuję.
Muszę przyznać, że mi ulżyło, gdy go nie uderzyłeś.
Wciąż zbieram bęcki za to, że tracę panowanie,
a to ty miażdżysz tchawice i zrzucasz ludzi ze schodów.
Tak, ale gdy ja robię takie rzeczy,
nigdy nie tracę kontroli.
Mam wszystko pod kontrolą.
Coś ty, kurwa, robił w tej Syrii? Gadaj.
Odbierzesz telefon?
Morck.
- Ktoś robi cię w chuja. - Kto mówi?
Twój ulubiony reporter, Dennis Piper.
Nie rozłączaj się. Chcę ci pomóc.
To bardzo miłe z twojej strony, ale jesteś wszą.
Wyślę ci coś. Rzuć na to okiem.
Jeśli chcesz pogadać, jestem w Golden Rule przez godzinę.
O czym ty pierdolisz?
Obejrzymy?
Kurwa!
Hej.
Mam infekcję zęba.
Potrzebuję antybiotyków.
Albo najlepiej dentysty.
W porządku. Po prostu umrę na sepsę.
Przynajmniej mnie nie zabijecie.
Trochę nudne zakończenie po tylu latach.
Nie zostawiłby mnie w spokoju.
Kiedy się nie obróciłem, gapił się na mnie.
- Gapił się na ciebie? - Tak.
Kiedy jadłem lub ćwiczyłem na siłowni.
Siadał naprzeciwko mnie, gdy czytałem w bibliotece.
Raz obserwował mnie, gdy spałem.
Miałem już tego dosyć.
Nieźle go poharatałeś. Może stracić oko.
Sam, słyszałeś, co powiedziałem?
Może stracić oko.
Czujesz coś, gdy to mówię?
- Tak, zadowolenie. - Zadowolenie?
Nigdy nie dałby mi spokoju.
Sam?
Nie jestem jego bratem. Musiałem mu to jakoś wbić do głowy.
Uderzając go w głowę?
Nie chodziło o coś innego?
Niby co?
Coś bardziej skomplikowanego?
Nie. Mam dość gadania.
Sam.
Powiedziałem, że mam dość gadania.
To koniec przesłuchania po ataku Samuela Haiga, lat 17.
Jest 10 marca 2013 roku, godzina 11.09.
Prowadził Terry Dundee, opiekun w ośrodku wychowawczym Godhaven.
Znałem Haiga lepiej niż inni, co mówi niewiele.
Haig był zajebiście skryty.
Nie zdradzał źródeł,
nie rozmawiał z nikim w biurze i rzadko się tam pojawiał.
Mimo to wszyscy mieli go za bystrzaka.
- Ale nie ty. - Znałem ten typ.
Wiedziałem, dlaczego dogadywał się z marginesem.
Był taki sam.
- Skąd masz nagranie? - Z jego komputera.
- Zhakowałaś komputer Haiga? - Po jego śmierci.
Jakby to nie miało znaczenia. Skąd on miał to nagranie?
Musiał mu je przekazać ktoś z Godhaven.
Wielokrotnie odwiedzał to miejsce w miesiącach przed śmiercią.
- Dlaczego? - Pracował nad artykułem.
- Możemy go przeczytać? - Mam standardy.
Jesteś dziennikarzem. Wychujałbyś własną matkę.
To ma nam pomóc w śledztwie Merritt?
To ma wam pomóc w znalezieniu zabójcy Haiga.
Nie badamy śmierci Haiga.
Może powinniście. Sam znalazł tego dzieciaka.
Tego, o którym mówił na nagraniu.
Którego niemal zatłukł na śmierć.
Jak się nazywa?
Nazwał go „X”, by chronić jego tożsamość.
A co pan X ma wspólnego z Merritt Lingard?
Chwila. Nic.
Chyba że Haig wkręcił ją w porachunki z tym chłopakiem z przeszłości.
Brzmi jak sprawa dla topowego reportera.
Porozmawiajcie z Terrym Dundee,
facetem przesłuchującym Sama na nagraniu.
Wciąż jest w Godhaven.
Odezwałem się do niego, ale mnie olał,
mówiąc, że to tajne.
Fascynująca rozmowa.
Jeśli coś znajdziesz, Morck, pamiętaj o mnie.
- Hej. - Co tam?
- Co oglądasz? - Jakieś gówno.
Idealnie.
Miałeś dziwną minę.
Nigdy jej nie widziałem, nawet jak byłeś wkurzony.
Gdy zaatakowałaś tego gościa, byłeś kimś, kogo nie znałem.
Tak.
Dobra.
Mam dwa oblicza.
Rozumiesz? Bo muszę.
Widzę to, czego inni nie widzą
i czego inni nie udźwigną,
i szczerze mówiąc, nie powinni.
Co? Co najgorszego widziałeś?
Nie, nie zrobię ci tego.
Nie włożę ci mojego syfu do głowy.
Ani tobie, ani twojej mamie.
- Czemu nie? - Bo żyjesz w innym świecie.
Nie musisz nic wiedzieć o tym drugim świecie poza tym, że istnieje
i że raz na ruski rok te światy się przeplatają.
Ten facet z lodziarni dobrze o tym wiedział.
Chciał cię nastraszyć, pokazując ten świat.
Chciał cię wystraszyć tak, aby mieć cię w garści.
I tak nie przejdziesz przez to bez szwanku.
Masz na myśli, że będę miał koszmary i takie tam?
Kto wie, co będzie,
ale w obliczu potencjalnej śmierci
pojawia się całe menu rozmaitego gówna,
które na ciebie czyha.
- Chcesz mnie nastraszyć? - Już się boisz.
O to chodzi.
Wiesz już, że wszystko może się zmienić w jednej chwili.
- Witaj w klubie. - Nie chcę być w tym klubie.
Nikt tu nie dołącza dobrowolnie.
Ludzie całe życie próbują uniknąć tego nieszczęścia.
Musisz chodzić na spotkania i rozmawiać z innymi członkami klubu,
by wiedzieć, że nie jesteś jedynym, który analizuje i czuje to gówno,
które ci towarzyszy.
Tak jak ty i Hardy?
Tak, jak ja i Hardy,
a teraz ja i ty.
Chwila, czyli…
chcesz o tym rozmawiać?
Tak, jeśli tego potrzebujesz.
O tym, co się stało?
O tym, co się dzieje.
Może najpierw powiesz mi, jak wkurzyło cię to,
że rozstałem się z twoją mamą
i porzuciłem cię po strzelaninie.
To nie twoja wina. Nie mogłeś temu zaradzić.
Nie.
Ale możesz być zły.
W porządku. Masz prawo być wkurwiony.
Poświęćmy temu pierwsze spotkanie.
Jestem tutaj
i cię wysłucham.
Obiecuję.
Dzień dobry.
Cienkie te akta, co?
Policja rzuciła okiem na klif i zadecydowała.
Pewnie zrobiłbym to samo.
Uraz typowy dla śmiertelnego upadku z wysokości.
Jakby upadek z klifu nie był śmiertelny.
No to w czym problem?
Poza osią czasu i przyczyną śmierci, bo obie są podejrzane.
- Znalazł go Paul Evans. - Tak, instruktor wspinaczki.
Tak.
Tamtą noc rzekomo spędzał z żoną,
a Haiga znalazł, gdy poszedł robić zdjęcia.
W dniu znalezienia Haiga padał deszcz.
To Szkocja.
Mogło padać, gdy się obudził,
potem być słonecznie, a na koniec śnieżyć.
Wysłał też kilkanaście wiadomości na tymczasowy telefon Haiga.
- Oto przykłady. - Dawaj.
„Żadnych sekretów”.
„Musisz to z siebie wyrzucić”.
„Nie chodzi o moją żonę”.
„Wiedz, że cię rozumiem”.
„Wróciłeś do hotelu?”
„Ona wciąż tam jest?”
- Chwila. Jaka „ona”? - To musi być Merritt.
Nie odpowiadał, aż nie napisał ostatniej wiadomości:
„Idę się wspinać, S”.
Nikt nigdy tego nie sprawdził.
To nieważne, bo jego śmierć uznano za przypadkową.
Ważne dla Merritt.
Haig i Merritt spotykali się w hotelu Prince’s Garden,
a redaktor Haiga wspomniał o telefonie na kartę.
Czyli Evans rozmawiał z Haigiem o pracy, pisząc w ten sposób?
- Nie rozmawiacie tak z Carlem? - Nie rozmawiam tak z żoną.
Może powinieneś.
- Hej, Rose. - Hej, Donna.
- Chcesz śniadanie, Zrzędo? - Nie jestem głodny.
Zmierzysz się z aniołem ciemności na głodzie?
- Nie jestem głodny. - OK.
Ja pierdolę.
Rose, chcesz coś? Herbaty?
Nie, dzięki. Opiłam się już.
- Kazałeś Riteshowi skosić trawę? - Tak, a co?
To opiekun, nie ogrodnik.
Ogród wymaga więcej opieki niż ja. Wygląda tragicznie.
Lepiej niech się kręci tam niż wokół mnie.
Anioł ciemności?
Fizjolożka, której albo podziękuję, albo zamorduję.
Dobra, powiedz mi.
Skoro Carl potrząsnął już klatką Paula Evansa,
to dlaczego o tym gadamy?
- Wersja Evansa się nie klei. - Ni chuja.
Pewnie nie chce, by wyszło na jaw, co ich łączyło.
Albo wie o Merritt więcej, niż mówi.
Jeśli tak uważasz, to idź go przepytać.
- O co? - O to, co ukrywa.
Mam go spytać ot tak?
Czemu nie? Chcesz wiedzieć.
Paul Evans nie powie mi prawdy.
Nie musisz go pytać wprost, jeśli wiesz, o co mi chodzi.
Zależy, jak duże masz jaja.
Nawet nie mam…
- Nie są duże. - Zła odpowiedź.
Mówię poważnie. Jeśli to prawda, to co ty tu jeszcze robisz?
Spróbuj ponownie.
Mam wielkie jaja.
No i proszę. Łatwo poszło.
A teraz przemyślmy, w jaki sposób wyrolujesz Paula Evansa.
Boże, ten pieprzony właz.
Pospiesz się!
Powiedziałam gówniarzowi, że musi go naprawić.
Zasraniec jeden.
Przyszedłem na terapię.
Mógłbyś nie? Dziękuję.
Rozumiem, że adres zdobyłeś nielegalnie?
To zemsta za porzucenie mnie.
Muszę przyznać, że ładnie tu. Dziwnie, ale uroczo.
Uroczo?
Jakbyś mieszkała tu z koleżankami ze studiów.
Bo mieszkałam tu z koleżankami ze studiów.
- Jak jest u ciebie? - Jak u byłej żony.
Więc oboje żyjemy smutną przeszłością.
Twoja na pewno była weselsza.
Niezupełnie. Miałam niedowagę i głęboką depresję.
Wciąż tylko ważyłam marchewki i robiłam pajacyki.
Lepsze to niż małżeństwo.
Wolałbym się wycierpieć przed 30.
- Znasz cierpienie? - 15 lat w wydziale zabójstw.
Ale swoje.
Teraz zarzucasz mi, że się użalam.
Nie zarzucam. Tylko zauważam.
- Poznałeś doktor Sonnenberg? - Tak.
I co o niej myślisz?
Przypomina mi moją ciocię Enid.
Lubi dłubać w ogrodzie
i dbać o bratki
rosnące na zwłokach pod ziemią.
Rezygnuję z terapii.
Nawet dobrze jej nie zacząłeś.
Martin, mój lokator, mówi, żebym analizował swoje sny.
Nie pamiętam żadnego z nich.
Powinieneś je zapisywać zaraz po przebudzeniu.
Chodzi o to, że nie śnię.
Nie śnisz?
Nie śpię.
I nie potrzebujesz terapii?
- Potrzebuję snu. - Są teraz na to leki.
Boję się ich.
Ciągle się czyta o ludziach biorących leki nasenne,
którzy wyżerają wszystko z lodówki,
zostawiają otwarte drzwi, zakładają psu smycz
albo budzą się nago obok byłej dziewczyny.
Po co tu jesteś, Carl?
Nie wiem.
Myślałem, że wiem.
Ale teraz nie wiem.
Możesz wrócić, gdy się dowiesz.
Na dziś chyba wystarczy.
Szlag.
Tak.
Raz próbowałam wspinaczki.
Teraz chodzę na zumbę. Wolę twardo stąpać po ziemi.
Jasne. To co cię tu sprowadza?
Posterunkowa Dixon. Szukam Chloe Evans.
- Chloe? - Zgadza się.
- Minęłyście się. - Na pewno? Byłyśmy umówione.
Na pewno. Jestem jej mężem.
Poszła do położnej.
Więc ty jesteś Paul?
Dobra.
Mogę w czymś pomóc?
Nie sądzę,
bo to wizyta kontrolna
po rozmowie z Chloe jakiś czas temu, więc…
Jakiej rozmowie?
Niestety nie mogę ujawniać zgłoszonych nam informacji.
Jestem jej mężem.
Przykro mi.
Proszę przekazać, że tu byłam i by zadzwoniła pod ten numer
jak najszybciej.
Miło było cię poznać.
Powiedziała ci, tak?
Kto i co?
Ani kroku dalej.
To gaz pieprzowy?
Owszem.
W torbie mam też kastety i mały paralizator.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie chcesz dostać gazem.
Jesteś prawdziwą gliną?
Sama zadaję sobie to pytanie.
Mogę cię zapytać o Sama Haiga?
Chloe ci o nas powiedziała?
Nie, sam to zrobiłeś.
„O nas” świadczy samo o sobie. Nie ma się czego wstydzić.
Nie jestem gejem, do chuja.
Oczywiście, że nie. Może chciałeś poeksperymentować.
Nie łączyła nas żadna relacja erotyczna.
A jaka?
Zaprzyjaźniliśmy się, wspinając.
Zaufaliśmy sobie.
Tylko mnie Sam mógł powiedzieć wszystko.
- Czyli? - Wszystko.
Wspinaliśmy się na klif lub skałę i…
rozmawialiśmy.
To była dla was terapia,
a Sam powierzył ci linę i swoje sekrety.
Coś w tym stylu.
Więc kłamałeś, mówiąc innym detektywom,
że nie wiedziałeś o Samie i Merritt?
- Powiedziałby ci. - Nie kłamałem. Nie wspomniał o niej.
Daj spokój.
Przecież ci się zwierzał.
Nie wspomniał. Sam nie był wtedy z nikim w związku.
Czemu wypisywałeś do niego dwa dni wcześniej?
Cytuję: „Nie możemy tego tak zostawić”,
„Rozumiem cię” itp.
Tamtej nocy wszyscy piliśmy,
a Sam opowiadał o nowym artykule,
który miał odmienić jego życie.
Chloe, która nigdy nie lubiła Sama, miała dość tych sekretów
i powiedziała, że to dobrze,
bo jego życiu przyda się odmiana,
bo inaczej na pewno umrze i mnie pogrąży.
Pokłócili się i Sam wyszedł.
Pojechał do hotelu?
Pisałeś o nim w SMS-ach.
„Jesteś w hotelu? Ona wciąż tam jest?”
Zakładam, że miałeś na myśli Merritt.
Dlaczego?
Sam i Merritt spotykali się w hotelu.
Mówiłem już kilka razy, że nigdy o niej nie wspominał.
Znasz nazwę tego hotelu?
Oczywiście. To niedaleko. Spivey Inn.
- Spivey Inn? - Tak.
Serio? Na pewno tam był?
Na sto procent.
Nie był tam z kobietą?
Tego nie powiedziałem.
„Nie chodzi o Chloe”. „Ona wciąż tam jest?” Ja pierdolę.
Wysłałem ją, by go przeprosiła.
Chloe poszła do Sama?
- Tak. - Bez ciebie?
Byłem zbyt pijany.
I co? Przeprosiła go?
Można tak powiedzieć.
Jak to?
Jak mówiłem, wszyscy piliśmy.
Przecież powiedziałeś, że go nie lubiła.
Czasem to pomaga.
Czemu nie powiedziałeś policji?
- Bo to był jedyny raz. - Na pewno?
- Nie zabiłem Sama. - Nikt tak nie mówi, ale…
- Zabiłeś go? - Oczywiście, że nie.
- Przeleciał ci żonę. - Tak, dziękuję.
Wtedy tego nie wiedziałem. Martwiłem się, bo mi nie odpisywał.
Ale w końcu odpisał, mówiąc, że idzie na wspinaczkę.
Kolejna rozmowa ze mną lub moją żoną
będzie przez prawnika.
Dziękuję.
Dzień dobry, Merritt.
To dzień odbioru śmieci.
Mój ulubiony dzień miesiąca.
Proszę.
Spokojnie, nie spiesz się.
Żyj sobie w tym syfie przez następny miesiąc,
ty brudna szmato.
NUMER ALARMOWY
Służby ratunkowe. Słucham?
Napisy: Paulina Iwaniak