A súa muller pasou 90 días nun refuxio para mulleres.
- Vés aquí a miúdo entón? - Si, reláxame.
O cemiterio?
Ti escoitaches o que che dixen?
Alguén da Fiscalía advertiu a Finch do da túa testemuña
e fixo que a matasen.
Ou case.
Escóitote, si.
Máis ben parece que viñeches comer.
- Fágoo para que non te maten a ti. - Perdón?
Se o que dis é certo,
estariamos falando de cabrear xente con poder.
Está claro que es novata nisto.
Se te reúnes nun sitio que frecuentas, é probable que sospeiten a que andas
e seguramente te estean vixiando.
Non son eu quen anda detrás de mafiosos e asasinos.
Esforceime moito por pasar desapercibido
no cubo de merda que é hoxe en día Internet,
onde calquera intento de trotskista menor de 30 se alimenta
dunha dieta de certeza absoluta.
Nunca pensaches que manterte á marxe de Internet
pode volverte tan paranoico como se non o estiveses?
Non estou á marxe de todo.
Só das publicacións de pelotas resplandecentes
xunto con algún que outro Negroni ou unha espectacular torta de cenoria.
Pero, vaia, como era aquela frase?
"Que sexa un paranoico non quere dicir que non me persigan."
Estámonos desviando do tema.
Recibiches correos de odio?
Ou ameazas por mensaxe?
En fin, cando acaben contigo,
por un accidente de coche ou por caer diante dun tranvía en marcha,
botaranlle a culpa a un psicópata anónimo que te acosaba
en vez de a un profesional traxado que traballa para os teus superiores.
Agora.
Mírame mal.
- Que? - Ti faino.
E logo recolle o lixo, tírao na papeleira e marcha.
Hai unha mensaxe oculta no teu sándwich de bacon?
Vaite rápido, como se te fixese cabrear.
Sen problema.
E, Merritt, para a próxima escolle un sitio mellor.
Fixemos un puto dramón de todo isto.
Tes que volver á casa, Jasper. Quero que volvas.
Propóñoche que quedemos e falemos en condicións.
Como se chamaba o sitio onde tomabamos xeados
cando eramos xente normal cerca do instituto?
Quedamos alí mañá ás catro para solucionar isto.
En público, para non acabar matándonos.
Iso último era unha broma.
Veña, chao.
Cruzaches polo medio do aparcadoiro?
Si, polo medio e medio.
Ben.
Na miña experiencia, é mellor que o vixiado non saiba que o vixían.
Ás veces é mellor axitar ben o avespeiro
para ver como responden as avespas.
Así é como un acaba cheo de picaduras.
Morck.
Estou algo ocupado. Por que non mo dis agora?
Fergus.
O médico díxome unha vez que tiña o fígado torturado.
Xa é hora de que inventen unha cervexa menos prexudicial.
Leva tanto tempo fodido que xa nin me emborracho.
Herdeino do meu pai.
Fergus, a túa mensaxe dicía que pasara algo.
Se me dis fai tres anos que ata o día de onte seguiría sobrio,
cuspiríache na cara.
Que pasou onte?
Hostia. Con quen te metiches?
Esperaba que mo dixeses ti.
Eu? Como vou sabelo?
Mencionáronte.
Un deles dixo: "Á próxima vez que Morck veña verte, mándao á merda."
- "Non lle axudes." - Un deles?
Era un trío encantador. Armados ata as orellas baixo os traxes.
- Parece que viñan preparados. - E tanto, carallo.
Isto foi á traizón, por certo.
Pensaron que ía quedar tirado no chan do aparcadoiro.
- Pero? - Levanteime.
- E? - Os que quedaron no chan foron eles.
Os tres?
Xa, típico do Fergus Dunbar que eu recordaba.
Que viva a forza bruta. Xenial.
Vasme dicir en que lotería me metiches?
Quen me dera sabelo.
Quitando as armas agochadas, que pinta che tiñan?
Exaxentes? Militares quizais?
Quen carallo es ti?
- Son Akram. - O meu escolta.
Valo necesitar.
Que pinta? Unha moi mala.
A clase de tipos que se os ves entrar nun bar,
ou colles e marchas ou solicitas reforzos.
Non sabes quen os mandou, pero sabían que falaras comigo de Merritt.
E saberán que estamos falando agora.
Lévanme seguindo dende que me viñeches ver.
- Estás seguro? - Aínda me queda algo de instinto.
Se estás no certo, alguén de dentro tivo que alertar alguén de fóra.
Igual foi o teu puto escolta.
Sexa quen sexa, dá por sentado que sabes algo.
Se fose alguén de dentro,
sabería que traballei no caso durante oito meses
e non descubrín nada.
- Pois alguén pensa que si. - Equivócase.
Moira fixo ben en apartarme do caso a tempo.
Por que non te levamos á casa?
Estou ben.
Sería unha mágoa desperdiciar tres anos
e abandonar eses bos rapaces que pensan que es a hostia.
Carl, non te poñas en plan humano.
Non che pega. Faite parecer aínda máis imbécil.
Se é que é posible.
Grazas polo aviso.
Que?
Creo que se o deixasen seguir, acabaría resolvéndoo.
- Por que o cres? - Lin o expediente.
Todo o que estamos facendo, vostede xa o fixera.
Estamos seguindo os seus pasos.
Cousas das grandes mentes.
Creo que estaba facendo tan bo traballo que alguén lle tivo medo.
E segue téndoo.
Boas noites, señor.
Ola?
Que pasa?
- Arrestamos un sospeitoso do tiroteo. - Do meu?
Non sei se poderías reclamar os dereitos exclusivos, pero si.
- Quen é? - Ninguén que coñezas.
- Como se chama? - Non podemos dicircho.
Antes tes que identificar o agresor.
Tes que facer unha roda de recoñecemento.
- Eu? - Home, Jim teno complicado, non?
Os dous o temos, porque o moi cabrón ía enmascarado.
Vícheslle os ollos.
Iso puxeches no informe.
Vale.
Cando queres que veña mirar o fulano ós ollos?
Canto antes. Hoxe mesmo se podes.
- Non, estou ata arriba. - Vale. Cando?
Consultarei a axenda.
- Vale. - Si.
Investigas a Graham Finch?
Investigo a todo Deus.
E non toques nada.
Es un mentor caralludo.
Seino, é un don.
Inspector xefe Morck?
Que fas aquí?
Revivir todo unha vez máis.
Se teño que ir identificar alguén,
terei que recordar a súa cara.
Vós que facedes aquí?
O inspector Bruce mandounos vixiar isto por se aparecía alguén.
Ídesme dicir que vos ten sentados fóra todo o día
coa esperanza de que apareza alguén útil catro meses despois?
Ou non ten nin a máis mínima fe en vós, que non o descarto, ou…
non me dicides a verdade.
Mandounos volver por se pasaramos algo por alto.
Para ver se se nos ocorría algo novo.
E ocorréusevos algo novo esta vez?
Cremos que tes razón.
Que quen apuñalou o señor Allen marchou do apartamento pero non da escena.
Que se cadra o apuñalamento non foi o verdadeiro crime.
Apuñalar un fulano na cabeza non é un crime de verdade?
- Refírese a que non era o obxectivo real. - Iso mesmo.
E segundo vós, cal era entón?
- Matar un poli. - Calquera que aparecese?
Igual era alguén que odiaba a policía.
Como practicamente todo o mundo.
Que vos fai estar tan seguros
de que non ían por Archie Allen?
Que era un delincuente de mala morte sen ningún tipo de peso.
Os depósitos están cheos de criminais de mala morte sen ningún tipo de peso.
Creo recordar que un xornalista na conferencia de prensa
mencionou algo de que podía ser un informante.
Dennis Piper, do Scottish Telegraph.
É certo que tanto ti coma o inspector Hardy
coñeciades a vítima, Archie Allen,
e que era un informante secreto a soldo?
Se o era, non estaba rexistrado.
A vítima era Archie Arran Allen, un home de Arran.
Por que o sei? Porque o lin no expediente.
Non o souben ata que o lin, cousa que me parece rara
porque me encantan os nomes.
Si. Son coma os cans, parécense ós seus donos.
Non esquezo os nomes,
pero o de Archie Allen saqueino dun expediente.
O axente Anderson non mencionou o nome, só que viñera por un…
Control rutineiro. Chamounos a súa filla de Lancaster
porque o pai non collía o teléfono.
O que nunca dixo foi que o cabrón sentado na cadeira coa baioneta na cabeza
era Archie Arran Allen.
Igual non o sabía.
- Diríallo a filla. - Pasaríaselle mencionalo?
Estaba nervioso, pode ser,
pero volvamos á teoría de que Archie era só un cebo.
Sería tan fácil como chamar pedindo algo tan simple
coma un control rutineiro
e, sen máis, pum, alguén atopa o corpo,
a cabalería non chega de inmediato e dáche tempo a facer o que queiras.
Querían matarvos a ti ou a Hardy?
Non, non coñeciamos de nada ó tipo. Aparecemos de casualidade.
En cambio, o axente Anderson pasaría a miúdo por aquí,
xa que era a súa sección.
Seguro que estivo aquí dentro máis dunha vez.
Cres que coñecía a Archie Allen?
Pódese apreciar que é altamente probable
que houbese unha conexión entre Anderson e Archie.
Ese xornalista non se equivocou por moito. E o puto Anderson…
Canto tempo levas nisto? Un mes?
Tres, señor.
Anderson era o mellor da clase na academia.
Busqueino.
Así que non era estúpido. Pero esforzouse en facernos crer que si.
- Diría que a arma saíu de aquí. - Non…
Púxose a tocar todo, deixando as súas pegadas coma un novato.
Hardy e eu sorprendémolo. Non sabía por onde tirar.
Xa vira o corpo, pero o único que buscaba era distanciarse del.
Sabemos se é verdade… que Archie Arran Allen tiña unha filla?
Estaría ben que o comprobásedes.
Deume a sensación cando me deron a chave de que xa te coñecían.
Veño ás veces.
Cando necesito espazo.
Pégache.
Que queres saber exactamente sobre o meu departamento?
- Non cho podo dicir con exactitude. - Por algo te porías en contacto comigo.
Dado que non teño un alto posto, supoño que será algo específico.
Son reporteiro, non poli.
Na miña profesión, sementar ideas resulta contraproducente.
Unha persoa sabe algo ou non o sabe.
Cando nos coñecemos, soáchesme de algo.
Si?
En realidade, recoñecinte.
En serio?
Estiveches no xuízo de Finch.
Case todos os días.
Seino porque estabas sentado xusto detrás do meu xefe,
o fiscal xeral, Stephen Burns.
Que boa memoria.
Así que, dime,
isto ten que ver con Graham Finch?
Se cadra con Stephen Burns?
Ou quizais cos dous.
Entenderás que non me fíe de ti.
A ver, a confianza ten que ser recíproca, non?
Que teñas relación con Stephen ponme nerviosa.
- Recordo verbos falando. - Si, sobre o tempo.
- Igual isto é unha trampa. - Para que?
Non coñecía a Stephen Burns daquela nin o coñezo agora.
- Igual me podes axudar con iso. - Entón investígalo a el?
Pensei que estariades no mesmo bando.
Xa.
Podería parecelo.
Volvendo á miña pregunta.
Como imos confiar un no outro?
Quéresme cachear para ver que non levo un micro?
Poderías telo escondido en moitos sitios.
Como podo asegurarme?
Ti tamén poderías ter un escondido en calquera parte.
Por que ía telo?
Porque non te fías de min.
- A Stephen Burns gustaríalle… - Non o menciones.
Non estragues o momento.
Así que hai un momento, eh?
Fai que confíe en ti.
A que esperas? Ti tamén.
Tes os ollos de dúas cores.
Iso faime máis ou menos fiable?
Xa cho direi.
Xa estás outra vez, Merritt?
Non.
Agora vou ter que lavarche o chándal.
Merritt quería chamar unha testemuña no caso de Graham Finch.
Que testemuña?
Vós decidides quen testifica nos xuízos penais, non?
Si. Que testemuña?
Así que tería que falar contigo para que a admitises.
Si. Que testemuña?
E antes de revelar os nomes das testemuñas á defensa,
quen máis sabería quen son?
- Só nós. - Só ti e Merritt?
Si. A que vén isto? Que testemuña?
Alguén que podía inclinar o veredicto cara ó outro lado.
Quen? E como?
Kirsty Atkins. Coñeceu a Andrea Finch nun centro contra a violencia doméstica.
Non me soa de nada.
Seguro? Igual sae no expediente. Pasaron catro anos.
Eu xa traballaba no caso antes de que metesen a Merritt.
Lembraríame.
Nomeárona fiscal principal a ela, non a ti, non?
- Consideraron que era o mellor. - E pareceuche ben?
Eramos un equipo, daba igual quen liderase.
Pero en casos coma os de Finch,
unha muller pode persuadir mellor o xurado.
E Merritt podía ser moi persuasiva.
Como dis?
Sei que a túa relación con Merritt ía máis alá do profesional.
- É relevante para a investigación. - Non creo.
E ese tema xa quedou falado.
Coñecías ben o avogado de Finch, Robert McDonald?
- O suficiente. - Como para pasarlle información?
- Para que? - Para darlle vantaxe.
Tómame o pelo?
É que nos custa crer
que Merritt non che mencionase a Kirsty Atkins, sendo o seu compañeiro.
- Por que tes tan claro que o fixo? - E ti por que non?
Repito: pregunta xa contestada. Estou seguro.
Kirsty estaba na prisión de Saughton.
Sabemos que Merritt a visitou na primeira semana do xuízo.
- Por que ía sabotar o meu propio caso? - Porque como ben dis, non o levabas só.
Ah, entendo.
Que o fixen por vinganza?
Porque estaba doído porque Merritt non fuxise comigo?
Estábalo?
Nese momento estaba furioso, hostia, e duroume todo un mes.
Ata que un día espertei avergonzado de ser o típico clixé.
Se había unha testemuña que podía cambiar o resultado
e axudarnos a encarcerar ese desgraciado, aceptaríaa con agrado.
Ameazaron a Kirsty xusto despois de que Merritt a fose visitar á prisión.
Agredírona e non a mataron de milagre. Así que a trasladaron.
Sae nun mes. Que creo que vai pasar?
Que vai morrer por accidente uns días despois.
Por orde de Graham Finch?
Non podemos aseguralo ata saber quen alertou a defensa.
Así que se os asuntos persoais influíron no xuízo, tes que dicírnolo.
Como ía arriscar a miña carreira por ela?
Ou deixar libre alguén que matou a súa muller só porque estaba doído?
- Arriscaches o teu matrimonio. - Aínda es nova.
Se casas, en dez anos falamos.
Vale, supoñamos hipoteticamente que Merritt cho comentou.
É unha pregunta hipotética sobre algo hipotético?
Faime o favor.
Diríaslle a Merritt que Kirsty sería unha mala testemuña pola súa historia?
Ou polo desesperada que estaría por saír do cárcere.
- O xurado non é parvo. - Entón rexeitaríala?
Diríalle que me gustaría falar coa testemuña
e decidiría segundo o crible que me resultase.
- Seguirías as normas? - Pois si.
Vale, e que máis podería facer Merritt para que aceptasen a Kirsty?
Consultalo cos de arriba, pero mandaríana de volta a min.
- Non. Equivócaste. - Dis que o consultaría cos de arriba.
Pero igual non o fixo.
Metéstesme medo co da nosa relación
só para xogar a vosa verdadeira carta, que é Stephen Burns?
Excelente. Quito o sombreiro.
Moito ollo co que aprendedes deste home. É astuto, pero tamén imprudente.
Stephen Burns foi quen meteu a Merritt no departamento.
Apostaba por ela.
Só quería axudarlle, ou intentábao polo menos.
E agora, se me desculpades,
chego tarde.
Grazas, Liam.
Jasper. Que tal, socio?
Ben.
Es o rapaz de Carl Morck, non?
Coñézote?
Non exactamente.
Pero faste unha idea de quen son, non si?
Ou que son.
Claro que si. Es listo.
- Carl vén de camiño, así que… - Si.
Onde está? Porque eu non…
Senta.
Non chores, non salouques, nin emitas ningún tipo de son.
Imaxina que lles estou facendo isto ás túas pelotas.
Como se che ocorra alzar a voz ou berrar,
ou facer calquera cousa que non sexa quedar aí sentado mirándome,
acabo contigo.
Entendido?
Entendido.
Así me gusta. Tampouco son tan feo, non?
Non.
Non que?
Que non es tan feo.
Grazas, Jasper. Ti es moi atractivo.
Coñezo xente que pagaría moito diñeiro
só por mirarte.
De arriba abaixo.
E tamén coñezo outros que pagarían moito diñeiro
por meterche cousas.
Fisiolóxicas e non fisiolóxicas.
Tanto molladas coma secas.
E excitaríanse non só ó ver esa cara bonita,
senón ó verte tan aterrado e ensanguentado.
E gravaríano todo.
Para así, tras deixarte no hospital, porque son só homes con desexos,
non animais,
poder revivir ese momento unha e outra vez.
Tal e como o farías ti
na túa cabeza
o resto da túa vida.
Isto é o que quero que fagas por min.
Quero que lle transmitas todo o que che acabo de dicir,
con estas mesmas palabras,
a Carl en canto chegue.
Falando do rei de Roma.
Tes un rapaz moi xeitoso.
Ei.
Tranquilo, tigre. Non me estou resistindo.
- Que lle fixeches ó rapaz? - Nada, só falamos.
Gústanme os rapaces.
- Dille ó puto Finch que… - A quen?
Dille a Graham Finch que cando me queira dicir algo,
mova o seu puto cu e mo diga en persoa.
Fillo de puta!
Carl!
Apartade.
Fai presión cara a abaixo ata que sintas todo o teu peso no chan.
- Caramba. - Iso é.
Como dicías que se chamaba esta técnica?
É miña. É a técnica da doutora Loo.
- Isto non é o que parece. - Que mágoa.
Fai presión.
Agora intenta levantar as pernas.
Moi ben, campión. Axudádeme a poñelo na cadeira.
Listo?
- Incorpórate. - Vale.
Tres, dous, un, arriba.
Levanta un pouco. Veña, arriba.
Intentemos evitar que pases todo o día na cama.
Grazas, rapaces.
Sé boa co teu pai. Hoxe esforzouse moito.
Eu sempre son boa con el.
- Que tal, papá? - Vai á merda.
Por que me acosas? Sei que estás namorada de min.
Namorada do meu pai? Que noxo.
Que carallo che pasa? Non tes vida?
Xa pareces miña nai.
- Non quero ir á casa. - Por?
Porque non quero estar soa. En ocasións vexo mortos.
Estrés postraumático? Non esqueces a parella que atropelastes?
Es un gran consolo.
Xa que estás aquí, igual me podes axudar.
Tes que ir ó baño? Tráioche un ouriñal?
Non, non o necesito.
A ver, estiven lendo antigas noticias.
Sobre todo o que pasou en Edimburgo na época na que desapareceu Merritt.
Dende a apertura dunha pastelería no centro
e varias pelexas en bares
ata a morte dun estudante de medicina chino
que, non sei como, confundiu formol con vodka.
- Abriu unha nova pastelería? - Fai catro anos, boba.
Xa, claro. Perdón.
Nada demasiado interesante, excepto a historia
dun home chamado Ned Finkle.
Ned Finkle?
Vaia nome, eh?
Déronlle a alta neste hospital dúas semanas despois de ser atropelado
por unha avogada chamada Julia Montgomery.
- Síntoo, malos recordos? - Estou medicada.
Ía correndo cando o Fiat que conducía Julia Montgomery, de 28 anos,
cruzou a estrada de repente e levou o pobre señor Finkle por diante.
Quedou sen pernas.
Xesús bendito. Que pasou? Quedou durmida ou que?
Montgomery asegurou que foi culpa doutro coche que a empuxou.
Pero como non había máis testemuñas, era a palabra dela contra a del.
Daquela saíu coa súa?
Só se estaba mentindo.
Que queres dicir?
Julia Montgomery era antes Julia Burns.
Casara co cirurxián maxilofacial Robert Montgomery dous anos antes.
- Burns? - É a súa filla.
Alguén quería mandarlle unha mensaxe a Stephen Burns?
Que tía lista.
- Graham Finch. - É probable.
- E cres que Merritt o sabía? - É probable tamén.
Bo traballo, papá.
Parabéns. Es viral nas redes sociais.
"Poli desequilibrado ataca de novo."
Fillo de puta!
- Carl! - Foderei grazas a iso?
Pode ser. Pero igual non con quen che gustaría.
- Onde está Jasper? - No insti.
Ía coller as cousas á casa da avoa de camiño aquí.
Vale.
Cres que a violencia é un exemplo a seguir para Jasper?
Non pretendía ensinarlle iso,
só como advertirlle a un pervertido que non me foda.
Xa. Non é que o aprobe, pero o certo é que trouxo beneficios.
Esta mañá ata fixo a súa cama.
Seino. Un cambio considerable.
Fíxate que está xusto no medio.
Sabían onde estaba a cámara
e aparcaron aí para que gravase todo.
E logo, xusto despois…
O Land Rover non era o seu coche.
Espera.
Un BMW Serie 7. A ver se podemos ver a matrícula.
A que andades, rapa…?
Xenial.
Carl Morck?
Doutora Sonnenberg.
Por fin nos coñecemos.
Adiante.
Senta, por favor.
Unha preguntiña. Onde está a doutora Irving?
Por sorte para ti, puiden volver antes do esperado.
- Seica un menisco roto non tarda tanto… - Ninguén me avisou.
Pois deberían.
As relacións terapéuticas hai que cerralas ben.
Si, e tanto que hai que facelo.
Agora mesmo síntome abandonado, enfadado e resentido.
Estupendo. Xa temos por onde empezar.
Mellor deixámolo para outro día.
- Claro, se crees… - Quieta, por favor.
Non vaia ser que te teñan que volver operar.
- Por aquí podes ir máis rápido. - Xa o sei.
- Véxote nerviosa. - Si?
Si. É debido ó…
- Dá igual. - Se ías preguntar, pregunta.
Que pasou?
Atropelei uns anciáns co coche.
Estaba perseguindo a…
Acaso importa?
Non. Referíame ó que pasou despois. Dixeches que tiveras problemas.
Si, pero non foi para tanto.
Vale.
Intentei suicidarme.
- Síntoo. - Corteime as veas dos pulsos.
En fin,
dun pulso.
Desmaieime antes de pasar á outra. Non podo ver sangue.
Atopoume o inspector Hardy.
Estáballes axudando a el e a Carl con…
É igual. En fin, que me veu buscar á casa cando non aparecín.
Salvouche a vida?
Non exactamente.
Segundo os médicos, non ía morrer, o corte non era moi profundo.
Pero si que ma salvou despois.
- Como? - Tratándome ben.
É un BMW Serie 7 negro rexistrado a nome de Edmund Solomon.
Apartamento 58.
- Este barrio ten mala pinta. - Tranqui, eu protéxote.
Grazas.
Rose, faime un favor.
Espérame aquí.
Que? Non.
Por favor.
Si?
Señor, o BMW negro é seu?
Que lle pasa?
Sinto dicirlle que está ardendo.
- Que dis? - Que lle está ardendo o coche.
Aparta do puto medio.
Fillo de…
A miña perna, hostia!
Podería chamar unha ambulancia? O señor Solomon caeu polas escaleiras.
E ten toda a pinta de que rompeu o…
fémur.
Que lle dean polo cu.
Non caes ben entre os veciños.
Quen vos contratou para acosar o inspector Morck?
Voute matar, cabrón!
Vale. Pero, mentres tanto, dime para quen traballas, por favor.
Se me vas arrestar, faino dunha vez.
A ver, é que en realidade eu non son policía.
Pero tiveches sorte de topar comigo e non con Morck porque…
el seguramente te mataría.
Eu non te matarei. Pero si que che vou facer dano.
Dime quen foi.
Quen te contratou?
Oe! Queres calar a puta boca?
Moi ben.
Cóntame.
En que carallo estabas pensando?
- En que quería matar ese cabrón… - Cala.
Encántame esta parte.
- Fillo de puta! - Carl!
Só a voz racional dun rapaz puido deter finalmente á besta.
- Tendéronme unha trampa, hostia. - Si!
Iso é exactamente o que parece, unha trampa.
E por moi preocupante que iso me resulte,
máis preocupante me parece
que alguén teña a capacidade de tendercha, hostia.
Pareces un puto desequilibrado.
Ameazou a Jasper.
En calquera caso,
é a segunda vez nesta semana que perdes o control en público.
Debe ser un puto récord mundial.
É que xa non sei nin que carallo dicirche.
Non teño palabras, hostia.
Pero que collóns, Carl?
O espectáculo comezo hai un anaco.
- Si. - Manda carallo!
Tes 5 aniños ou tes 50, carallo?
Isto é patético, hostia xa.
Polo xeral, unha semana tan fodidamente incrible
poderíase considerar unha destruecarreiras.
- Ten chispa. - Cala!
Pero non te vou despedir.
Porque iso é o que quen che alterou ese sangue tan facilmente alterable
quería conseguir.
Ah, xenial!
Os outros membros militantes do equipo Caldeireta.
A que debo este pesadelo?
Localizamos o condutor do vehículo que recolleu a… vítima.
Podemos non chamarlle vítima a ese desgraciado?
E onde está?
Agora mesmo no hospital, cunha perna rota.
E iso?
Caeu polas escaleiras.
En serio?
Traballa de chofer para Ballantyne Transfer & Security.
Que pertence a Finch Overseas Shipping.
E falastes con Finch?
Estivemos axitándolle o avespeiro.
A que esperades?
Merritt víase cun xornalista chamado Sam Haig
que investigaba un caso de corrupción na Fiscalía.
Vale.
Morreu "por accidente" escalando xusto antes de desaparecer ela.
E credes que alguén da Fiscalía está implicado?
Alguén non. Stephen Burns.
Pero que carallo dis?
Existe unha conexión entre Burns e Finch.
Sorpréndeme.
Finch ameazou a filla de Burns.
Un coche sacouna da estrada cando estaba tendo lugar o xuízo de Finch.
Merritt odiaba perder ante as inxustizas.
Se o seu xefe axudou a Finch…
- É unha teoría, non tedes probas. - Quero saber que ten que dicir.
Queres interrogar oficialmente o fiscal xeral?
Así non me dirá nada.
- Entón que, torturámolo? - Encantaríame.
Pero está mal visto, así que opto por pillalo por sorpresa.
- Está todo listo. - Para?
A roda de recoñecemento.
Merda.
Xiren á dereita, por favor.
Para que, carallo? Levan pasamontañas. Teño que verlles os ollos.
De fronte outra vez.
Que o número seis dea un paso adiante.
Número seis, un paso adiante, por favor.
Que destape a cara.
Destape a cara, por favor.
Síntoo.
Estás seguro?
Estamos os dous sós aquí.
Este cabaleiro é culpable de algo. Seguramente de moitas cousas.
Pero non foi quen nos disparou.
Vale.
- Parece que a comporta… - Cala a puta boca.
Puta comporta de merda.
É a puta esclusa. Volve funcionar mal.
Díxenche que a arranxases!
Subtítulos: Noelia Collazo