Cholera, mój ząb.
Dzień dobry, Merritt.
Zastanawiamy się, czy nie popełniliśmy błędu.
Nie wywarliśmy na tobie odpowiedniej presji, by cię zmotywować.
Zatem dzisiaj podkręcimy atmosferę.
Dosłownie.
Zobaczymy, czy to odświeży ci pamięć.
Jak zauważysz, nasze ciała dostosowują się
do stopniowego wzrostu ciśnienia atmosferycznego.
Jest to jednak nieco nieprzyjemne.
Nic ci nie będzie.
Dopóki nikt nie otworzy wentylacji nad tobą.
Oczywiście, gdyby tak się stało,
wraz ze wzrostem ciśnienia…
powiedzmy, że zrobiłby się jeden wielki bałagan.
Zakład pogrzebowy musiałby cię zebrać mopem.
Nie wiem, w jakim stopniu byś to odczuła.
Taką natychmiastową implozję ciała.
Obyś nie musiała się przekonywać.
Weź się w garść, frajerze.
Tak. Przekażę mu.
To też przekażę.
- Co przekażesz? - Że nie odbierasz telefonu.
- Nie bez powodu. A to drugie? - To było to drugie.
- No to pierwsze. - William Lingard zaginął.
- Kiedy? - Uciekł tej nocy.
Wyrzucił telewizor przez okno.
Tej nocy.
W czasie konferencji prasowej.
Ciekawy zbieg okoliczności.
Zobaczył mnie w telewizji i uciekł. To faktycznie ciekawe.
Myślisz, że sprowokowała go konferencja prasowa?
Sprowokowała mnie, ale to złe pytanie.
Pytanie: dokąd uciekł?
O której Merritt kupiła chipsy?
Do transakcji doszło o 10.22. Zaraz po tym, jak opuścili Oban.
Co było potem?
Williama widziano na miejscu zbiórki tuż przed 11.00.
- Wiemy, o co się pokłócili? - O kapelusz Williama. Wyleciał za burtę.
Wszedł na barierkę, by go odzyskać.
- Wyleciał? - Po coś go wyrzucił.
Potem porwał go wiatr i wywiał poza kadr.
Było wietrznie, tak?
Tak jak teraz. Bardzo wietrznie.
I bardzo zimno.
W środku było cieplej, prawda?
Mogę pożyczyć?
Czemu?
- Ciekawe. - Tak.
Przepraszam państwa. Dziękuję.
Cztery lata temu działały tu wszystkie kamery?
Tak. Widziałem nagrania.
Po tym, jak opuściła brata, nie ma jej na żadnym z nich.
Jasne. Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Była na łodzi, a potem jej nie było. Supcio.
Panie i panowie, niebawem zejdziemy na ląd.
- Od dawna nie odwiedzała domu rodzinnego. - Od kiedy była nastolatką.
Bilety kupiła rano, więc to było nieplanowane.
- Musiało im się poszczęścić. - No raczej.
Nie dało się przewidzieć, że rzuci kapeluszem
i że Merritt zejdzie tu go szukać.
Nadarzyła się okazja. Niewłaściwa osoba we właściwym czasie?
Nie, obserwowali ją.
Śledzenie kogoś krok w krok, dzień i noc, niepostrzeżenie,
wymaga dużego doświadczenia.
Lub poświęcenia, przyjacielu. Naprawdę im na niej zależało.
Pech to mało powiedziane.
Nad rodziną Lingardów ciąży fatum,
a zła passa ciągnie się za nimi krok w krok.
Nigdy nie poznałem rodziny doświadczającej takiej kumulacji pecha.
Najpierw umarła matka, zostawiając malutkie dzieci
na pastwę ojca-pijaka.
- Jak umarła? - Nie ma tego w aktach Merritt Lingard?
To był wypadek samochodowy.
Pytam pana. Jako miejscowy policjant ma pan swoją perspektywę.
Moja perspektywa mówi, że stało się to, co opisano w aktach.
Zasnęła i zjechała z drogi.
- Jest raport z wypadku? - Owszem.
W Glasgow. Tam, gdzie to się wydarzyło.
- Nie był pan ciekawy? - To przeznaczenie.
„Fatum”?
W rzeczy samej.
- Co robiła w Glasgow? - Nie mam zielonego pojęcia.
Ale przyznam, że chłopak stanął na wysokości zadania.
Był świetnym uczniem i sportowcem. Dobry dzieciak.
- A Merritt? - Łobuzowała.
Zawsze wpadała w kłopoty. Często gościła na posterunku.
Nie rokowała na prokuratorkę.
Cóż, znalezienie brata z popękaną czaszką potrafi wywrzeć wrażenie.
Czy może pan podać szczegóły ataku na Williama Lingarda?
Harry Jennings, miejscowy przestępca, dokonał szeregu napadów.
Włamał się do domu Lingardów, gdy William spał.
- A Merritt? - Nie było jej.
Pewnie ćpała z jakimś łachudrą. Nie stroniła od chłopaków.
Co powie pan o tym napastniku, Harrym Jenningsie?
Zginął, próbując uniknąć aresztowania.
- Jak to? - Wyskoczył z promu.
Próbował uciec promem?
Nie był bystrzakiem.
Zadzwoniliśmy do kapitana statku
i kiedy go zatrzymano, Harry wyskoczył za burtę.
Taki upadek nie jest śmiertelny.
Jest, jeśli się jest tak pijanym, jak był Harry Jennings.
Poziom alkoholu w krwi oscylował między nawalonym
a pijanym w sztok.
À propos,
w którym pubie znajdę Jamiego Lingarda?
Nie znajdzie pan. Wytrzeźwiał kilka lat temu.
Teraz znajdziecie go w porcie,
grającego w karty z rybakami.
Wciąż łowi?
Zostało już niewiele ryb,
ale oni będą łowić aż po grób.
- Poetyckie. - Prawdziwy ze mnie Rabbie Burns.
Musi mieć pan dużo czasu.
Dzięki, że nam go pan poświęcił.
- Widziałem pana w telewizji. - Tak?
Myślałem, że pan tam zwymiotuje.
Szkocka pogoda mi nie sprzyja.
Znam pana od dwóch minut i mam wrażenie,
że niewiele panu sprzyja.
To dlatego nie macie roboty. Wszystkich pan przejrzał.
Nie mamy roboty, bo wszystkie gnojki są w Londynie.
Mówię o tym, bo się zastanawiam,
czy naprawdę wierzy pan w to, co powiedział?
Naprawdę ją znajdziecie?
Szczerze?
Nie wiem, czy ktokolwiek ją znajdzie, ale chciałbym poznać prawdę.
Bo jest pan ciekawy?
Bo nie przemawia do mnie teoria fatum.
Co robisz?
Policja.
Nie musimy grać nie fair.
Bardzo schludnie.
Tak.
Przytulne miejsce.
Ciężko uwierzyć, że widziało tyle złego.
Cóż, ale tak było.
Rozumiem, że w Syrii nie ironizujecie.
Bardzo rzadko.
Zdjęcia Williama. Żadnych zdjęć Merritt.
Bo ona zawsze była pizdą.
Panie Lingard, policja.
- Nadkom… - Mam to gdzieś, glino.
Nie możecie ot tak sobie wchodzić.
Ma pan rację. Przepraszam. Drzwi były otwarte.
Co tu robicie?
Wznawiamy śledztwo w sprawie zniknięcia pana córki.
- Dlaczego? - Pojawiły się nowe dowody.
Jakie nowe dowody?
Przepraszam, ale dlaczego nazwał pan swoją córkę „pizdą”?
Bo nią była.
A jednak to ona została opiekunem Williama, nie pan.
Nie miałem wyboru.
Chciała mnie ciągać po sądach, by udowodnić, że jestem złym ojcem.
Nie sprzeciwił się pan.
Myśli pan, że miałem szansę? Nie jestem prawnikiem.
Ma pan też kryminalną przeszłość.
Jazda po pijaku w 2001. Napaść w 2003.
Nie mówiłem, że się myliła.
To prawda. Przez większość czasu chodziłem pijany.
Nawet do kościoła.
Postąpiła słusznie. Byłem niezdolny.
Dlaczego chciała pana odwiedzić po 12 latach?
Nie wiedziałem, że przyjdzie.
Mówiłem wam, że nie chciała mieć ze mną do czynienia.
- Kiedy widział pan Williama? - Dzień po w szpitalu.
Już pan go więcej nie widział?
Nie potrafiłem. To było za trudne.
Nawet wiedząc, że poza Merritt nie ma nikogo?
Był dobrym chłopcem.
Uroczym i mądrym.
Miał duży potencjał.
Nie potrafiłem w takim stanie.
Próbował pan znaleźć Merritt i Williama?
Po co? Ewidentnie nie chciała być znaleziona.
Wy też jej nie znajdziecie.
Jestem dobry w znajdowaniu tego, co nie chce być znalezione.
Tak, poza samokontrolą.
Dziękujemy.
Okradła mnie.
Co zabrała?
Naszyjnik. Należał do Lili, jej mamy.
Tylko on mi po niej pozostał.
Był mój, nie Merritt.
Wiele dla mnie znaczył, a ona go zabrała.
Żeby mnie zranić.
Co jej się udało.
Dobrze.
Dziękujemy.
Życie jest już wystarczająco bolesne, by rodzina je uprzykrzała.
To prawda.
Twoja mama dowiedziała się, że nie ma powrotów.
Próbowała wiele razy, ale jej nie przyjęli.
Nie po tym, jak ją…
Jak to ujęli?
„Zbrukałem”.
Odcięli ją.
Mówili, że jeśli ze mną zostanie, nic nie dostanie.
Nawet po waszych narodzinach.
- Nie chcieli z nią rozmawiać. - Bo byłeś za stary.
Tak, to prawda.
Myśleliby to samo, nawet gdybym był 20 lat młodszy.
Bo byłem rybakiem.
Nie lekarzem lub prawnikiem,
albo jeszcze lepiej – bankierem.
Myślałem, że ratuję ją od snobów z Edynburga,
więc pękło mi serce, gdy usłyszałem, że ją osaczam.
Że jest taka nieszczęśliwa.
Że zostawi nas wszystkich i wróci do nich.
Wiedziała, że jej nie pomogą, dopóki była z tobą.
Tak, dopóki była ze mną. Ale wróciłaby do domu.
Nie zamierzała wrócić.
Naprawiłaby wszystko i wróciła.
Nie.
Nie dało się tego naprawić.
Chciała, żeby coś odłożyli dla mnie i Williama.
Nigdy nie zostawiłaby dzieci.
Naprawdę tak myślisz?
Chcę ci tylko powiedzieć…
że jakkolwiek jesteś na mnie zła,
to ja jestem dwa razy bardziej zły na siebie.
Może gdy to zrozumiesz,
to przestaniesz za wszelką cenę
mi dokładać.
Miałeś rację co do jednego.
Nie uratowałeś jej.
To ona zginęła, próbując ratować ciebie.
Merritt.
Przestań.
Jebać was!
Prawdy nie znajdziemy w żadnych aktach.
Nie, dlatego musisz znaleźć Williama.
- Ja mam go znaleźć? - Właśnie to powiedziałem.
Pozwolisz mi go szukać w pojedynkę?
Jesteś „dobry w znajdowaniu tego, co nie chce być znalezione”.
Z łatwością go zlokalizuję.
Powiedz mi coś.
W domu pracowałeś dla tych dobrych czy dla tych złych?
Powiedz mi, którzy to którzy, gdy się dowiesz.
Dobranoc, William.
Możesz ściszyć ten jazgot?
- Posłuchaj. - Nie mogę.
Wyjebało mi bębenki.
Posłuchaj, do kurwy nędzy.
To o tobie i mnie. O tym, co przez ciebie czuję.
Nie potrafię z tobą rozmawiać
Choć rozmawiam z każdym
Rozumiem.
Dotarło.
- Słuchaj, mama wychujała nas obu. - Mógłbyś to ująć inaczej.
Pomyślałem, że moglibyśmy…
zawrzeć rozejm.
Dobra, na jakich zasadach?
Ja nie czepiam się ciebie, a ty mnie.
Brzmi świetnie, ale mieszkamy razem.
Do kiedy?
Aż dorośniesz i się wyprowadzisz.
- Już dorosłem. - Polemizowałbym.
Jesteś gównianym ojcem.
Za to ty jesteś fantastycznym synem.
Pasierbem.
Zważając na sytuację, jestem całkiem lajtowy.
Nie powinniśmy spoczywać na laurach.
Może przestańmy próbować.
- Udawajmy, że jesteśmy w wojsku. - Co?
Każdy z nas miałby swoje obowiązki.
Gdybyś je jeszcze wykonywał.
A jeśli będę, to zostawisz mnie w spokoju?
- Nie. - Czemu?
Bo jestem twoim dowódcą, a nie towarzyszem.
Zacznę sprzątać.
- Słuchaj muzyki w słuchawkach. - Dobra.
I zacznij chodzić na lekcje.
Są na maksa nudne.
Dobra, posłuchaj.
Zrobię to wszystko,
a ty spróbuj, po prostu spróbuj, nie być takim cholernym dupkiem.
Spróbuję.
Nikt tego nie chciał, rozumiem.
Nie udawajmy, że łączy nas coś więcej niż układ.
Dobra.
Dzieńdoberek.
Od kiedy palisz?
- Od kilku minut. - Jezu.
Chciałam zobaczyć, jak się trzymasz po tej konferencji.
Wiem, czym są problemy psychiczne.
Pewnie pamiętasz moją małą załamkę kilka lat temu.
„Małą”? Gadałaś językami. To było strasznie dziwne.
- Nieprawda. - Owszem.
Hardy tylko żartował.
Wszyscy to przechodzimy.
Kto nie ma ataków paniki, żyjąc w tak okropnej rzeczywistości?
Rose, do cholery jasnej.
Przestań się przymilać i powiedz mi, czego chcesz.
- Po prostu… - Po prostu co?
Przyjmiesz mnie do swojego wydziału?
Po co ci to?
Bo nie prowadziłam sprawy od dwóch lat.
Spychają na mnie nudne papiery.
To lepsze niż nic nierobienie.
- Myślisz, że co robię? - Nie mam pojęcia.
Wiem, że pomaga ci Akram.
Rano poprosił mnie o samochód.
Co z tego?
Jest cywilem, a wysyłasz go na śledztwo.
To mój asystent. Pomaga mi w śledztwie.
Myślisz, że Moira to zrozumie?
Szantaż, brawo. Nie ma skuteczniejszego środka.
Nie potrzebuję kolejnej osoby zabierającej przestrzeń.
Mogę badać stare tropy, spisywać zeznania świadków i…
To moja działka.
- Dobrze szperam. - Co?
Robię dobry research. To mój konik.
Hardy o tym wiedział. Dostrzegł to jako jedyny.
- Wziął pod swoje skrzydła. - Czyżby?
Nie mów tak. Leży w szpitalnym łóżku.
Niewielu pomaga bez oczekiwań.
Zawsze się trochę oczekuje.
- Carl, to obrzydliwe. On… - Hardy znał twojego starego.
Był jego szkoleniowcem.
- Nigdy o tym nie wspomniał. - Nie.
Hardy na pewno chciałby, żebyś mnie przyjął, prawda?
Spróbujemy przez jeden dzień.
Dziękuję, Carl. Ja…
Cicho. Nie skończyłem.
Masz jeden dzień
i jeśli do końca tego dnia mnie nie zirytujesz,
to może, ale to może, to rozważę.
Gdzie mam usiąść?
Możesz dzielić biurko z Akramem.
- Porozmawiasz z Moirą oficjalnie? - Zobaczmy, jak będzie.
Jasne.
Co za pizda śpi w moim łóżku?
Co za pizda zjadła moją owsiankę?
I co za pizda stąd ucieknie,
zanim chuchnę i dmuchnę, i poderżnę jej gardło?
No dawaj.
Jak masz na imię?
Pies chyba nie mówi.
Uciekaj, mały fiutku!
Wypierdalaj, paralityku!
Możesz przestać?
Głośno żujesz.
- Mizofonia. - Co?
Mój tata ją miał. Uwrażliwienie na dźwięki.
Raczej na irytujące dźwięki, jak żucie.
- I siorbanie. - Wybacz.
Albo twój głos.
Byłaś blisko z ojcem?
Chcesz gadać o rodzinie?
Mam w dupie twoją rodzinę. Pytam o ojca i czy byliście blisko.
Rozwiódł się z mamą, gdy miałam pięć lat.
Poślubił higienistkę.
Właściwie to swoją higienistkę.
- Rozmawiacie? - Czasami.
W urodziny, święta i tak dalej, ale coraz rzadziej.
Ma też inne dzieci. Pewnie stracimy kontakt.
I to ci pasuje?
Łączy nas tylko to, że mnie zrobił.
Powiedzmy, że nie gadacie od 12 lat.
Co skłoniłoby cię do kontaktu?
Jego choroba. Gdyby umierał, chciałabym się pożegnać.
Jakiś inny powód?
Chcesz wiedzieć, co robiła w Mhòr.
- Mogłeś powiedzieć. - Chcę cię poznać.
Z pewnością. Z Merritt było zupełnie inaczej.
Jak to?
Jej ojciec był pijakiem. Chujkiem.
Twierdzi, że nie wiedział o odwiedzinach.
Może po prostu ktoś jej groził, a ona uciekła.
- To oczywisty wybór. - A ty jaką masz teorię?
Pytasz mnie o zdanie?
Pewnie masz jakieś trafne spostrzeżenie w kontrze do mojego.
Merritt wróciła z innego powodu,
niezwiązanego z ojcem.
Myślę, że wróciła, by się z kimś spotkać.
Wiedziałeś o tym.
To była lekcja.
Co?
- Chciałeś mnie nauczyć. - Nie uczę.
Ale z ciebie mentor.
- Nie jestem mentorem. - Wzruszyłam się, Carl.
Skończyłaś?
Właśnie.
Skoro nie mamy telefonu Merritt, zacznij od dziennika pracy.
Na trzy miesiące wstecz.
Szukaj niewyjaśnionych spotkań i notatek do siebie.
Dobra. Czy to oznacza, że mogę zostać?
Sprawdź wyciągi bankowe. Zapisz każdy wyróżniający się detal.
Zakupy i miejsca, które nie mają sensu.
A co z groźbami?
Pochodzą z kafejek i cudzych IP.
Warto sprawdzić, czy ktoś z naszych zebrał media cyfrowe.
Wątpię, skoro śledztwo nie było wówczas tak dokładne.
Co nasuwa inne pytanie.
Czy ktoś celowo je spieprzył?
Mówisz poważnie?
Do tego czasu najpoważniejszymi sprawami Fergusa Dunbara
były kradzieże w hotelu Royal View i afera szantażowa.
Nie słyszałam o tym.
No tak.
Jak dostał tę sprawę i kto o tym zadecydował?
Mamy badać nas samych?
Od teraz tak. Sprawdzamy wszystkich.
Nadkomisarz Morck. Jak samopoczucie?
Potrzebuję listę najbliższych współpracowników Merritt.
Myślałem, że miałeś zawał.
W tym również sędziów i adwokatów.
Macie ich wcześniejsze zeznania.
Chciałbym zadać swoje pytania.
Zapewne na swój sposób.
Wiedziałeś, że grożono jej śmiercią?
W tej branży to nic nadzwyczajnego.
Pogróżki nie nawiązywały do żadnej sprawy.
Ktoś po prostu chciał ją zabić.
Między innymi. Jezu.
Nie wspomniała ci o tym?
Nie, ale nie zrobiłaby tego.
- Nie ufała ci? - Nie.
Nigdy nie była jedną z nas.
Sprawiała takie wrażenie,
ale od zawsze była outsiderką.
Przez to, kim była czy jak była traktowana?
Odpierdol się, Carl.
Dałem jej więcej szans niż inni. Szanowałem ją.
Merritt jednak zawsze chciała więcej.
Czyli twojej posady?
Powiedzmy, że jej się spieszyło.
Cztery lata temu się zabiła, a ty co pomyślałeś?
Że dopadła ją jej mroczna strona.
- Słucham? - Merritt miała tajemnice.
Odpowiedź na to, gdzie się teraz znajduje,
zapewne leży w jednej z nich.
To wszystko, co powiesz? Że miała tajemnice, jak wszyscy?
Tylko to wiem.
Nadkomisarzu Morck,
proszę pamiętać, że jestem prokuratorem generalnym,
a nie kryminalistą, na którego dybie się na parkingu.
Jeśli chcesz ze mną rozmawiać, umów się na spotkanie.
„Dybie” – zapamiętam.
Hej. Obudź się.
A ty to kto?
Znalazłeś to w ścianie? Otworzyłeś ścianę?
Jaką ścianę?
Tę na górze. Tę rozwaloną.
- Jesteś gliną? - Odpowiedz na moje pytanie.
- Ten drugi to zrobił. - Kto?
- Jesteś gliną. - Ten?
Tak, on. Dziwak.
- Gdzie on jest? - Nie masz broni?
Nie wolno. Mój tata był gliną.
Po co mi broń?
Gdzie jest mężczyzna, który otworzył ścianę?
Nie muszę ci mówić.
Gdzie on teraz jest?
Boli, wiem.
To punkt nacisku.
Niedługo poczujesz ból w oczach, a potem zwymiotujesz.
Uciekł. Nie wiemy dokąd. Pobiegł drogą.
Serdecznie dziękuję.
Dobry wieczór.
Nie dacie mi spokoju?
Nie ma u pani Williama Lingarda?
Jasne, że nie. Jest w Egley House.
Był, ale uciekł dwa dni temu.
- Czemu miałby tu być? - To nagranie z pobliskiej kamery.
William.
Był tu przez chwilę po zniknięciu Merritt.
Zna drogę.
Może i zna, ale go tu nie ma.
Czyli możemy się tu rozejrzeć?
Nie, nie możecie się rozejrzeć.
- Fred je zbierał. - Kto?
Mój były mąż.
Zatrzymałam je, bo mnie uspokajają.
- Nie jest pani religijna? - Już nie.
Nie.
Po utracie dziecka straciłam wiarę
i swoje małżeństwo.
Na szczęście opieka nad Williamem wypełniła pustkę.
Merritt mówiła, że jestem za blisko.
Oby się nie znalazła.
- Słucham? - Carl.
Nie w złym sensie.
Nie?
Nigdy nie znałam tak smutnej osoby jak ona.
Cokolwiek się stało, odetchnęła z ulgą.
Carl.
William!
Gdybym zobaczył siebie w telewizji,
też wyskoczyłbym przez okno.
To obrazek z domu? Z pudełka w ścianie?
Kormoran?
Albo nur lodowiec. Na pewno ptak przybrzeżny.
Widziałeś tego ptaka na wodzie?
Może na promie?
To twoja czapka z promu?
Umie pisać?
Pięknie rysuje. Naprawdę pięknie.
Ma afazję. Umie rysować, ale nie pisać.
Widziałeś kogoś w takiej czapce na promie?
Nie na promie.
W domu.
Widziałeś kogoś takiego w domu?
W domu i na promie?
Z Merritt?
Zdrap go!
Przestań.
Kolejny powód, czemu cię nienawidzą. Twoje wyczucie czasu.
To Anglik.
Tak mi przykro. Zostawię panów.
Nie uciekaj z jego powodu.
Jeszcze chwila, a robilibyśmy plany.
Co u żony?
Pojechałem wczoraj do Mhòr.
Rozmawiałem z Jamiem Lingardem, ojcem Merritt.
- Czyżby? - Tak.
Polubiłbyś go.
Przyjemniaczek.
Powiedział, że gdy była młodsza,
nie była taką przykładną obywatelką.
Nie była ambitna i zdeterminowana.
Chciała się tylko dobrze bawić.
Ciekawe, co się z nią stało.
Czytałeś jej akta?
Nie. Byłem zajęty. Grałem w squasha i byłem w kinie.
No i?
To niezaplanowana zbrodnia. Sprzyjały jej okoliczności.
- Zgadzam się. - Wpadła na niewłaściwą osobę.
Tylko tyle masz?
Jestem teraz nieco ograniczony.
- Fajna konferencja. - Spierdalaj.
Prawdziwy z ciebie szef.
Spierdalaj.
Co się stało?
To była zasadzka. Nie przygotowałem się.
Serio? Bo wyglądałeś, jakbyś stracił rozum.
Ciekawe, co byś zrobił, gdybyś ty tam wszedł.
Ja nie chodzę.
Załatwisz mi komputer?
Zależy. Za każdym razem będziesz mi wypominał swoje kalectwo?
Możliwe.
Jeśli mam ci pomóc, potrzebuję komputera.
Skoro nie mogę wyjść na zwiady,
muszę działać inaczej.
Załatwię.
Tak?
Podobno twój nowy asystent panoszy się jak gliniarz.
Jest gliniarzem. Albo był, w Syrii.
Jak zapewne wiesz, nie jesteśmy w Syrii.
- Nie, w Syrii świeci słońce. - Carl.
Po prostu dałem mu zadanie.
Miał sortować akta.
To za duża strata. To wkurzający, ale świetny śledczy.
Wezmę też Rose. Nie jest taka głupia, na jaką wygląda.
A – nie wolno już mówić takich rzeczy. B – nie weźmiesz.
Są postępy w sprawie.
- Mów. - Jeszcze nie.
Jasne. Przypuszczam, że jak zwykle ściemniasz.
- Daj mi Rose i laptopa. - Już masz laptopa.
- Akram nie. - Wystarczy.
- Dzięki. Świetnie. - Dokąd idziesz?
- Do mojego biura. - Ach tak?
Chyba zapomniałeś o swoich spotkaniach.
Nie zapomniałem.
No to chyba zapomniałeś, że te sesje są obowiązkowe,
gdy brało się udział w strzelaninie.
Chcesz, bym rozwiązywał sprawy czy narzekał na kiepskie dzieciństwo?
Mam ciarki na myśl o tobie jako o dziecku.
Chodź na sesje albo oddam wydział komuś innemu.
Więc mnie wydałaś?
- Martwię się o ciebie. - Biedactwo.
Zaniepokoił mnie twój mały epizod.
Odwodniłem się, dobra?
Musiałeś, bo pociłeś się jak mysz w połogu.
Oglądałaś?
Kilka razy, z dźwiękiem i bez.
Też miałam atak paniki.
- To nie to. - W dniu ślubu.
- Przed czy po? - W trakcie.
- I to przysięgi. - Nieźle.
Zamarłam, więc nie mogłam powiedzieć „tak”.
Gdybym była religijna, uznałabym to za przestrogę od Boga.
Jako naukowiec miałam po prostu szczęście.
Szczęście?
Okazało się, że ma drugą rodzinę w Leeds.
- Żonę itd. - Super.
Tak. Chciwy skurwiel.
Ja nie dałbym rady. To wymagałoby za dużo logistyki.
Na pewno nie było łatwo. Brawo dla Alberta.
Albert, tak?
Wyglądasz mi bardziej na żonę Jake’a lub Luke’a.
W każdym razie,
gdybyś nie zauważył, otworzyłam się.
Pokazałam, jak to się robi.
Dziękuję. To bardzo pouczające.
Nie ma za co.
Były tu, gdy przyszliśmy rano.
Wszystkie sprawy Merritt Lingard.
Dobra, przetrzymajmy je przez tydzień,
wybierzmy pięć ostatnich spraw, a resztę odeślijmy do prokuratury.
- Poważnie? - Chcesz to czytać?
A nie powinniśmy?
Tylko z desperacji. Ty jutro pojedziesz do Mhòr.
Dopiero tam byliście.
Tak, ale było tak pięknie, że ty też powinnaś to zobaczyć.
Naprawdę?
No tak.
Harry Jennings pobił Williama podczas napadu, więc…
Zginął, próbując uciec.
- Wiem. - Pokazuję, że przeczytałam akta.
To może zamiast tego pokażesz mi,
że umiesz poczekać, aż skończę mówić?
Pojedziesz tam i zagadasz z lokalnym gliną – chujkiem Cunninghamem.
- „Zagadasz”? - No wiesz, urobisz go.
Chcesz wiedzieć coś konkretnego?
Niech opowie ci o rodzinie, Jenningsie i tym,
o czym nie powiedział mnie.
Czemu nie chciał ci powiedzieć?
Carl i on nie zaczęli na właściwej stopie.
- Niemożliwe. - Muszę lecieć.
Czyli wysyłasz mnie, bo jestem kobietą, i uważasz, że go zmiękczę?
- A może jestem dobra… - To pierwsze.
Jasper?
Martin!
Mów do mnie.
Zadzwoniła do niego matka.
Potem zrobił demolkę, klnąc jak szewc.
- Robiło się lepiej. - Chyba nie.
- Dokąd poszedł? - Nie wiem, ale wziął walizkę.
Ja pierdolę.
Skoro nie doszło do konfrontacji ani do kłótni…
Skoro nie doszło do kłótni,
to czemu nie wezwał pan karetki wcześniej?
Musiał pan wiedzieć, że obrażenia były poważne.
- …dość skupiony. - Jest odpowiednio przetarty?
- Tak - Dobrze.
Widzicie? Zależy mu na jakości.
Zrobiłem to sam.
- Ale się cieszę. - Jestem z ciebie dumny.
Naprawdę.
Wiedziałem, że razem stworzymy dzieło sztuki.
„L. H.”.
„Dlaczego tu jesteś?”
Cholera.
Cześć, mamo.
Jestem w domu.
Zbieram się na randkę.
Nie, nie poznałaś go, ale jest bardzo miły.
Odnosi sukcesy.
Prowadzi własny biznes samochodowy.
Nie, nie jest kierowcą Ubera. Jest właścicielem.
Tak, ma na imię Daniel.
Boobrie.
Tak, mamo, tak się nazywa. Słuchaj, muszę lecieć.
Wyszłam z wanny i muszę się wytrzeć. Kocham cię. Pa.
WŁAMANIE W MHÒR
Kurwa.
Napisy: Paulina Iwaniak