Hostia, a puta moa.
Ola, Merritt.
Se cadra cometemos un erro.
Non te sometemos á suficiente presión como para motivarte.
Así que hoxe imos aumentar a presión.
Literalmente.
A ver se iso che refresca a memoria.
Como poderás comprobar, o teu corpo pode adaptarse
ó aumento da presión atmosférica co tempo.
Aínda que resulta un pouquiño incómodo.
Pero estarás ben.
Sempre e cando ninguén abra eses condutos de ventilación.
Naturalmente, se iso pasase,
co aumento da presión,
en fin, digamos que se armaría unha boa.
Tanto como para ter que usar unha fregona para recoller os teus anacos.
Non sei moi ben se sentirías algo.
O teu corpo implosionaría sen máis.
Esperemos non ter que descubrilo.
Contrólate, pánfilo do carallo.
Si, xa llo digo.
E iso tamén.
- Dicirme que? - Que non colles o teléfono.
- Teño motivos. E o segundo? - Iso era o segundo.
- Que era o primeiro entón? - William Lingard desapareceu.
- Cando? - Onte pola noite.
Tirou a tele pola ventá e escapou.
Onte pola noite.
Xusto cando dabas a conferencia.
Que curioso, non?
Si, mírame pola tele, tira a súa pola ventá e escapa. Moi curioso, si.
Cres que a conferencia de prensa puido irritalo?
A min si que me irritou, pero ese non é o tema.
O tema é saber onde foi.
A que hora comprou Merritt as patacas de bolsa?
A transacción fíxose ás 10:22 da mañá, xusto cando saíron de Oban.
E despois?
William foi visto na estación de reunión pouco antes das 11:00.
- Sabemos por que pelexaban? - Polo gorro de William. Saíu voando.
Subiu pola varanda para intentar collelo.
- Saíu voando? - Tirouno por algún motivo.
O vento levouno fóra do ángulo da cámara.
- E ese día había vento, non? - Si, coma agora. Moito.
E ía moito frío.
Pero dentro estase ben, non?
Déixasmo aquí?
Por que?
- Interesante. - Si.
Desculpade, xentiña. Grazas.
Todas as cámaras estaban no mesmo sitio hai catro anos?
Si, comprobei as imaxes.
E non se ve a Merritt en ningunha tras deixar a William.
Xa, así que estamos nas mesmas.
Estaba no barco e de repente non. Caralludo.
Señoras e señoras, estamos a piques de desembarcar.
- Levaba tempo sen ir pola casa. - Dende que era adolescente.
Comprou os tíckets esa mañá, non o tiña planeado.
- Fose quen fose, foi cuestión de sorte. - E tanto.
Quen ía saber que ía pelexar con William polo do gorro
ou que baixaría a buscalo cando non había ninguén?
Entón delito de oportunidade? A persoa equivocada no momento perfecto?
Non, estaban vixiándoa.
Seguir alguén a todas partes, día e noite, sen que te vexan,
require moita experiencia.
Ou empeño, amigo meu. Alguén a quería a calquera puto prezo.
Se imos falar de nubes,
a familia Lingard tiña máis ben un nubarrón coma un mundo enriba
que os perseguía de aquí para alá e por todas partes.
Nunca coñecín unha familia con tantísima mala sorte.
Primeiro morre a nai, os nenos non podían valerse por si mesmos
e o borracho do pai non era de axuda.
- Como morreu a nai? - Non sae no expediente de Merritt?
Foi nun accidente de coche.
Pregúntocho a ti. Como policía local, terás un punto de vista.
O meu punto de vista é que o que pasou é o que pon no expediente.
Quedou durmida ó volante e saíu da estrada.
- Hai un informe do accidente? - Haino.
Está en Glasgow, que foi onde tivo lugar.
- Non tiñas curiosidade? - Era inevitable.
A nube negra?
O nubarrón.
- Que facía en Glasgow? - Non teño nin a menor idea.
Pero o rapaz soubo aceptalo e estivo á altura das circunstancias.
Era un bo estudante e deportista. Un rapaz coma outro calquera.
- E Merritt? - Un perigo.
Sempre andaba cun pé no inferno. Era coñecida nesta comisaría.
Non parece alguén que acabaría de fiscal.
A ver, atopar o teu irmán coa cabeza rebentada na casa
ten certo impacto.
Xa. Podería darnos máis información sobre a agresión a William Lingard?
Harry Jennings, un delincuente habitual, estaba detrás de varios roubos.
Entrou na casa dos Lingard cando William durmía.
- E Merritt? - Non estaba.
Andaría drogada por aí con algún tipo. Era desas, xa me entendedes.
Que pasou co que lle arreou, ese tal Harry Jennings?
Morreu intentando evitar que o arrestasen.
- Como? - Tirouse do ferry abaixo.
Intentou fuxir subindo ó ferry?
Non era un tipo moi listo.
Pensou que se librara, pero chamamos o capitán
e cando este e o primeiro oficial se achegaron a el, saltou pola borda.
Un barco non está tan alto como para matarse.
Se levas unha boa trompa enriba, si, como era o caso de Harry.
O seu nivel de alcohol en sangue oscilaba entre caneco
e borracho como unha puta cuba.
Falando diso,
hai algún bar no que poida atopar a Jamie Lingard?
Non. Deixou a bebida hai anos. Xa non os frecuenta.
A esta hora estará no porto, xogando ás cartas cos outros mariñeiros.
Segue pescando?
Xa non quedan moitos peixes,
pero aquí ségueno intentando ata que as súas sombras toman o temón.
- Que poético. - Estou feito todo un trobador.
Quen tivera tempo para iso.
En fin, moitas grazas por compartir parte do teu.
- Vinte na tele. - Ai, si?
Parecía que ías vomitar en calquera momento.
O clima escocés non me senta moi ben.
Só te coñezo dende hai uns minutos, pero dáme a sensación
de que non hai nada que che sente ben.
Por algo non hai delitos aquí, non te deixas enganar.
Apenas hai delitos aquí porque todos os mamóns están en Londres.
Só saquei o tema porque quero saber
se realmente cres no que dixeches.
- Sinceramente, cres que a vas atopar? - Sinceramente?
Non sei se aparecerá, pero estaría ben saber que lle pasou.
Porque tes curiosidade?
Porque non creo nesa leria da nube negra.
Que fas?
Policía.
Cando non romperemos as regras?
Que ordenado todo.
É difícil crer que pasou algo malo nun sitio tan acolledor.
Pois pasaron cousas bastante malas.
Vexo que non traballades o sarcasmo en Siria.
Pois non moito.
Hai fotos de William, pero nin a primeira de Merritt.
Porque era unha auténtica desgraciada.
Señor Lingard, policía.
- Inspector… - Nin te molestes, poli.
Non podedes entrar nunha casa sen máis.
Toda a razón do mundo. Mil perdóns. Estaba a porta aberta.
Que facedes aquí?
Estamos volvendo a investigar a desaparición da túa filla.
- Por que? - Apareceron novas probas.
Cales?
Perdón, pero por que dis que a túa filla era unha desgraciada?
Porque o era.
Así e todo, ós 24 anos foi ela quen se fixo cargo de William, non ti.
Non é que tivese outra opción.
Quería levarme ós tribunais para demostrar que estaba incapacitado para ser seu pai.
Non impugnaches a petición.
Non son un avogado deses. Cres que tiña posibilidades?
E ademais ten antecedentes.
Por conducir ebrio, 2001. Por asalto con violencia, 2003.
Non dixen que non tivese razón.
É certo. Nesa época estaba borracho todo o tempo.
Ata cando ía á igrexa.
Fixo o correcto. Si que estaba incapacitado.
E despois quixo vir verte 12 anos despois. Sabes por que?
Non tiña nin idea de que ía vir.
Xa llo dixen ós vosos a última vez. Non quería saber nada min.
- Cando viches a William por última vez? - Ó día seguinte, no hospital.
En serio? Non o volviches ver?
Non puiden. Resultábame moi duro.
Incluso cando quedou só tras desaparecer Merritt?
Era moi bo rapaz.
Eran tan cariñoso e tan listo…
Tíñao todo por diante.
Non podía velo así.
Algunha vez intentou atopar a Merritt e William?
Para que molestarme? É evidente que non quería que a atopasen.
E por iso non a ides atopar.
Son bo atopando cousas que non queren ser atopadas.
Si, menos o teu autocontrol.
Grazas, señor Lingard.
Rouboume.
O que exactamente?
Un colar. Era de Lila, a súa nai.
Era o único que me quedaba dela.
Era meu, non de Merritt, e levouno.
Sabía o que significaba para min e aínda así levouno.
Só para facerme dano.
E conseguiuno.
Vale.
Grazas.
A vida xa é dolorosa abondo como para que a túa familia a empeore.
Así é.
A túa nai sabía que non ía volver á casa.
Intentouno moitas veces, pero nunca a ían aceptar.
Non despois de que eu…
Como dicían?
Que a "arruinase".
Pecháronlle a billa.
Dixéronlle que se seguía comigo, non recibiría nada.
Incluso despois de nacerdes ti e teu irmán.
- Nin lle falaban. - Seica eras moi maior para ela.
Si, iso crían.
Pero aínda que tivese 20 anos menos, pensarían o mesmo de min.
Porque era mariñeiro.
Non doutor, nin avogado,
nin, mellor se me apuras, banqueiro.
Cría que a estaba salvando deses señoritos de Edimburgo,
así que me partiu o corazón saber que a estaba asfixiando.
Que se sentía infeliz.
Tanto como para abandonarnos e volver con eles.
A ver, sabía que nunca lle axudarían
mentres seguise contigo.
Si, mentres seguise comigo. Pero puido volver á casa.
Non ía volver.
- Puido arranxalo con eles e volver. - Non.
Non había maneira de arranxalo.
Quería que nos deixasen algo a min e a William.
Nunca abandonaría os seus fillos.
Ti cres, de verdade?
Só quero deixarche claro
que por moito que me odies,
creme que eu me odio o dobre.
E se cadra saber iso
faga que non te empeñes todo o tempo
en facer que me odie aínda máis.
Nunha cousa tiñas razón.
Non a salvaches.
Foi ela quen morreu intentando salvarte a ti.
Merritt.
Por favor, para.
Fillos de puta!
Pasase o que pasase nesa illa, non sairá en ningún expediente.
Non, e por iso tes que atopar a William.
- Queres que o atope eu? - Iso acabo de dicir.
E vasme permitir facelo? Que o busque eu só?
Quen mellor que don "Son bo atopando cousas
que non queren ser atopadas"?
William non será difícil de localizar.
Dime unha cousa.
No teu país traballabas para os bos ou para os malos?
Cando saibas diferencialos, dimo, por favor.
Boas noites, William.
Podes baixarlle volume a ese puto ruído, por favor?
- Escóitaa. - Non podo.
Xa me saíron os tímpanos polos ollos.
Que a escoites, hostia.
Trata sobre nós, vale? Sobre como me fas sentir.
Non podo falar contigo.
Non podo falar con ninguén.
- Non podo falar con ninguén. - Xa o pillo.
Quedoume claro.
- Mira, mamá fodeunos ós dous. - Puideches escoller mellores palabras.
Propóñoche que acordemos…
unha tregua.
En que consistiría esa tregua?
En que cada un se meta nas súas merdas.
- Moi bonito, pero temos que vivir xuntos. - Ata cando?
Ata que teñas idade para vivir só.
- Xa a teño. - Discrepo.
Como pai dás puta pena.
Ti como fillo es a hostia, vaia.
Fillastro.
Comparado con outros na miña situación, non estou nada mal.
O noso obxectivo na vida debería ser subir o listón.
Igual é mellor deixar de intentalo.
- Finxamos que estamos no exército. - No exército?
- Moi ben. - Cada un cos seus deberes e tarefas.
Para iso ti tes que cumprir coas túas tarefas.
Vale, se o fago, deixarasme en paz dunha puta vez?
- Non. - Por que?
Porque eu son o teu comandante, non o teu camarada.
Farei a cama e limparei o baño.
- Pon os casos para escoitar música. - Vale.
E poderías non faltar a clase… ou non tanto.
É un putísimo aburrimento.
Vale, espera.
Farei todo iso, vale?
Pero ti a cambio intenta, por favor, non ser un completo imbécil.
Podo intentalo.
Non é unha situación agradable. Seino.
Non fagamos como que só é algo temporal.
Vale.
Bos días.
Dende cando fumas?
- Dende hai uns minutos. - Miña nai.
Só quería saber como estabas despois do que che pasou o outro día.
Estou familiarizada cos problemas de saúde mental.
Se cadra recordas que tiven unha pequena crise hai uns anos.
Pequena? Parecía que rezabas en arameo. Foi raro de collóns.
- Como ía rezar? - Que si.
Iso foi unha broma de Hardy.
Todos temos os nosos momentos.
Quen non tivo nunca un ataque de pánico neste mundo cruel no que vivimos?
Rose, non me amoles.
Déixate de lerias e dime que carallo queres.
- Eu só… - Só que? Dimo dunha puta vez.
Podo unirme ó teu departamento?
- A santo de que ías querer iso? - Levo dous anos sen participar nun caso.
Encárgome dos trámites que ninguén quere facer.
Así que é mellor iso que nada.
- Pero ti que pensas que fago? - Nin idea.
Pero sei que Akram che axuda.
Hoxe solicitou un coche de empresa.
E que?
Que é só un civil e déixalo investigar.
É o meu axudante. Estame axudando coa investigación.
Cres que Moira o verá desa forma?
Mira para ela, como me chantaxea. Así calquera.
O último que necesito
é alguén máis que acapare o pouco aire que hai aquí.
Podo investigar antigas pistas, tomar declaracións, redactar…
Diso xa me encargo eu.
- Teño olfacto de sabuxo. - O que?
Son boa rastrexando, iso dáseme ben.
Hardy sabíao. Só el se deu conta.
- Levoume da man. - Non me digas?
Vixía ese ton. O pobre está nunha cama de hospital.
Poucos homes che axudan desinteresadamente.
Sempre hai algún interese.
- Carl, iso é vomitivo. El só… - Hardy coñecía o teu pai.
Si, foi o seu instrutor.
- Hardy nunca o mencionou. - Non o ía facer.
Daquela, Hardy estaría de acordo en que me aceptases, non si?
Estarás un día de proba.
Grazas, Carl. De verdade, eu…
Cala. Aínda non acabei.
Tes un día,
e se consegues pasalo sen dar polo saco,
se cadra, e só se cadra, podería consideralo.
Onde me poño?
Por agora podes compartir mesa con Akram.
- Falarás con Moira para facelo oficial? - Xa veremos.
Vale, si.
Algún cabrón durmiu na miña cama.
Algún cabrón probou o meu almorzo.
O mesmo que vai saír cagando hostias,
ou soprarei e soprarei e puta gorxa lle cortarei.
Adiante, entón.
Como te chamas?
Creo que o can non sabe falar.
Corre, merdeiro do carallo!
Fóra de aquí, puto subnormal!
Podes parar?
Fas ruído ó mastigar.
- Misofonía. - Que dis?
Meu pai padecíaa. É cando alguén é moi sensible ós sons.
Só son sensible ós sons desagradables, como o de mastigar.
- E o de sorber. - Perdón.
Ou o da túa voz, a verdade.
- Levábaste ben co teu pai? - Queres falar da miña familia?
O resto impórtame un carallo. Pregunto se te levabas ben co teu pai?
Tiña cinco anos cando se divorciou da miña nai.
Logo casou cunha dentista. Coa súa en concreto.
- Tedes trato? - De vez en cando.
Falamos nos aniversarios e nas festas, pero cada vez menos.
Ten outros fillos. Terminaremos perdendo o contacto.
Daríache igual?
Non é que fixese moito máis que concibirme coa miña nai.
Poñamos que levades 12 anos sen falar.
Que motivo te levaría a ir visitalo?
Que estivese enfermo, en plan, a morrer. Por despedirme.
Algunha outra cousa?
Queres saber por que Merritt ía a Mhòr.
- Por que non o dis? - Intento coñecerte.
O carallo. Non, o de Merritt é algo moi distinto.
Por que o dis?
O seu pai era un borracho. Un desgraciado.
El di que non sabía que ía ir, non estaba falado.
Así que igual simplemente fuxiu porque a estaban ameazando.
- Xa. Esa é a teoría obvia. - E cal é a túa?
Queres sabela?
Está claro que tes unha teoría moito máis enxeñosa cá miña.
Merritt tiña outro motivo para volver a Mhòr
e non tiña nada que ver co seu pai.
Creo que volveu para ver outra persoa.
Ti xa o sabías.
Estábasme dando unha lección.
Perdón?
- Querías darme unha lección. - Para nada.
Mira para aí, pareces un bo mentor e todo.
- Que mentor nin que hostias! - Que bonito, Carl.
Acabaches?
Iso.
Como non temos o móbil de Merritt, empeza pola súa axenda.
Vaite tres meses atrás.
Busca citas estrañas, reunións inxustificadas,
cousas que anotase.
Vale. Entón podo quedar?
Extractos bancarios. Calquera pequena cousa que resalte.
Compras, lugares visitados sen sentido.
E as ameazas por correo?
Mandáronse dende varias cafeterías, roubando wifi dende fóra.
Habería que ver se alguén gardou os medios dixitais deses sitios.
Alguén dos nosos.
Dubídoo, dado que non se fixo unha investigación moi minuciosa.
O que me dá outro punto de vista.
E se se xestionou mal adrede?
Dilo en serio?
O xefe de equipo foi Fergus Dunbar, cuxo caso máis importante antes deste
foi o escándalo do roubo e chantaxe ó persoal de limpeza do Hotel Royal View.
Non me soa de nada.
Xa entendo.
Como conseguiu Dunbar o caso? Quen tomou a decisión?
Queres que nos autoinvestiguemos?
A partir de agora investigaremos a todos.
Inspector xefe Morck. Como te encontras?
Necesito unha lista dos compañeiros cos que Merritt traballaba máis de cerca.
Pensei que che ía dar un infarto.
Incluíndo maxistrados e avogados do outro bando, claro.
Xa declararon a última vez.
Iso foi unha chapuza. Prefiro preguntar eu mesmo.
- Co tacto que te caracteriza. - Sabías que Merritt recibía ameazas?
Aquí o raro é non recibilas.
Non tiñan relación con ningún caso en particular.
Viñan de alguén que quería matala.
Entre outras cousas. Por Deus.
Non che comentou nada?
Non, pero nunca o faría.
- Por? Non confiaba en ti? - Non.
Porque nunca foi unha de nós.
Vestía coma nós, falaba coma nós,
pero digamos que o facía sempre cun pé fóra.
Por como era ela ou por como a trataban no traballo?
Non me toques os collóns, Carl.
Deille máis oportunidades cá ninguén. Tiña o meu respecto.
Pero Merritt era das que sempre quería máis.
Quería o teu posto?
Digamos que devecía por ascender.
E cando catro anos despois se suicidou, que pensaches?
Que o seu lado escuro terminara por atrapala.
- O seu lado escuro? - Merritt tiña segredos.
A resposta a onde se atopa agora, sexa viva ou baixo terra,
seguramente resida nalgún deles.
Iso é todo? Que tiña segredos, coma todo o mundo?
É todo o que sei.
Ah, e inspector xefe Morck,
para a próxima, permíteme recordarche que son o fiscal xeral,
non un criminal calquera que poidas emboscar nun aparcadoiro.
Se queres falar comigo, terás que pedir cita.
"Emboscar". Esa gárdoa.
Ei. Esperta.
Quen carallo es ti?
Atopastes isto na parede? Sacástelo do buraco?
Que parede?
A de arriba, a que estaba rebentada.
- Es poli? - Contestádeme, por favor.
- Foi o outro tipo. - Que tipo?
- Si que es poli. - Este de aquí?
Si, foi el. O bicho raro.
- Onde está? - Non levarás pistola?
Non pode levala. O meu pai era poli.
Para que a ía necesitar?
O home que estivo aquí, o que abriu a parede, onde está?
Por que cho ía dicir?
Onde está?
Xa sei que doe.
É un punto de presión.
En breves sentiralo detrás dos ollos e despois vomitarás.
Fuxiu. Non sabemos onde foi. Saíu correndo rúa abaixo.
Moitas grazas.
Boas, señora Marsh.
- Que tal se me deixades en paz? - Anda William Lingard por aquí?
Claro que non. Está en Egley House.
Estaba, ata que escapou fai dous días.
E por que ía estar aquí?
Gravouno unha cámara a un quilómetro de aquí.
Oh, William.
Estivo aquí un tempo cando desapareceu Merritt.
Sabe o camiño.
Saberao, pero non está aquí.
Entón non che suporá un problema que entremos.
Suponme un enorme problema que entredes.
- Fred era coleccionista. - Fred?
O meu exmarido.
Só os deixei aí porque me relaxan.
- Non es crente? - Xa non.
Non.
Cando perdemos o bebé, perdín a fe
e tamén o meu marido.
Tiven sorte de atopar a William. Sentíame menos baleira.
Segundo Merritt, involucrábame demasiado.
Espero que non a atopedes.
- Desculpa? - Carl.
Non o digo a mal.
Non?
Nunca coñecín unha persoa tan infeliz coma Merritt.
Será un alivio para ela, estea onde estea.
Carl.
William!
Admito que se eu me vise pola tele,
tamén saltaría pola ventá.
Sacáchelo da casa? Da caixa que estaba na parede?
Un corvo mariño?
Ou pode ser unha movella grande. Son aves de costa.
De costa? Viches este paxaro sobre a auga?
No ferry quizais?
Levabas esa gorra no ferry?
Sabe escribir?
Debuxa moi ben. Son uns debuxos moi bonitos.
Ten afasia. Sabe debuxar, pero non escribir.
Viches alguén con esa gorra no ferry?
No ferry non.
- Na casa. - Viches alguén con esa gorra na casa?
Na casa e tamén no ferry?
Con Merritt?
Ráscame aí!
Para.
Outro motivo polo que a xente te odia, sempre tan oportuno.
É inglés.
Síntoo moito. Déixovos.
Non marches por culpa del, por favor.
Noutra situación, estariamos facendo plans.
A túa muller ben?
Fun ata Mhòr onte.
Falei con Jamie Lingard, o pai de Merritt.
En serio?
Íache caer ben.
Un encanto.
Contoume que cando era nova,
non era a persoa modelo na que se converteu.
Que non tiña ambición por nada máis que non fose divertise.
A saber que a fixo cambiar.
Liches o expediente?
Non, estiven moi ocupado xogando ó squash e indo ó cine.
E ben?
O que pasou no barco non foi planeado. Delito de oportunidade.
- Iso penso eu. - Topouse con quen non debía.
Iso é todo?
Lin o expediente dende a cama. Que esperabas?
- Gustoume a túa conferencia. - Vai á merda.
- Parecías telo todo baixo control. - Repito, vai á merda.
Que che pasou?
Pilláronme por sorpresa. Non estaba preparado.
Non? Parecía que estabas a piques de cagar por ti.
Había que verte a ti nun cuarto cheo de xornalistas, anda.
Eu non podo andar.
Conseguiríasme un ordenador?
Depende. Vas sacar a carta do tolleito cada vez que discutamos?
É posible.
Se queres axuda, vou necesitar un ordenador.
Xa que non podo traballar coma sempre, terei que buscar outro xeito.
Traereiche un.
Si?
Seica o teu novo axudante anda por aí facendo de poli.
É que é poli. Ou érao cando vivía en Siria.
Xa, pero supoño que saberás que non estamos en Siria.
- Non, alí polo menos loce o sol. - Carl.
- Só foi facer un recado, ho. - O seu traballo é clasificar.
Está desaproveitado. É bo. Un pouco prosma, pero bo.
E quero a Rose tamén. Non é tan parva como parece.
A, non che quero oír dicir esas cousas, e B, diso nada!
Case temos o de Merritt Lingard.
- Cóntame. - Aínda non.
Xa. Un día máis, só soltas trolas por esa boca.
- Quero a Rose e un portátil. - Xa tes un.
- Akram non. - Non o necesita.
- Grazas. Bonita charla. - Onde vas?
- Á miña oficina. - Algo me di que non.
Vexo que te esqueciches de acudir ás túas citas.
Non me esquecín.
O que igual si esqueciches é que estas sesións son obrigatorias
para os axentes implicados nun tiroteo.
Queres que resolva casos ou que me poña a choromicar pola miña infancia?
Arrepíaseme o corpo só de imaxinarte de neno.
Asiste ás sesións ou dareille o traballo a outro.
Así que lle fuches co conto, eh?
- Estou preocupada por ti. - Iso debe amolarte.
Non o estaba, pero a cousa cambiou tras o teu pequeno ataque.
Só estaba deshidratado.
Non me estraña, co que suaches…
Víchelo, non?
Varias veces, con son e sen el.
Un día tiven un ataque de pánico.
- Eu non tiven tal. - O día da miña voda.
- Antes ou despois? - Durante.
- Nos votos. - Estupendo.
Non fun quen de falar, así que non dixen "si, quero".
Se fose crente, diría que Deus me veu rescatar,
pero como muller de ciencia, direi que tiven sorte.
Sorte?
Resulta que xa tiña unha familia en Leeds.
- Con muller e todo. - Caralludo.
Si. Miserable fillo de puta.
Eu non sería quen. Só de pensar na loxística, miña nai.
Non creo que fose fácil. Albert ten o seu mérito.
Albert, eh?
Pégache máis un Jake ou un Luke.
En fin,
por se non te decataches, acabo de abrirme.
Para que vexas como se fai.
Grazas, foi moi pedagóxico.
De nada.
Xa estaban aquí cando chegamos.
Todos os casos nos que traballou Merritt Lingard.
Vale, deixádeos aí unha semana máis ou menos
e logo mandade todos menos os cinco últimos nos que traballou
de volta á Fiscalía.
- En serio? - Queres velos todos?
Non deberiamos?
Só como último recurso. Mañá quero que vaias a Mhòr.
Non fostes ti e Akram xa?
Si. Pero pareceunos tan bonito que cremos que ti tamén deberías ir.
En serio?
Xa.
Un tal Harry Jennings mallou en William Lingard cando entrou a roubar…
E morreu intentando escapar.
- Xa. - Demóstroche que lin o expediente.
Que tal se mellor me demostras
que podes esperar ata que acabe, carallo?
Quero que engaioles o policía local. Un mamón chamado Cunningham.
- Que o engaiole? - Xa sabes, metelo no peto.
Buscas algo en particular?
Que che fale da familia, de Jennings, basicamente, do que non me contou a min.
E por que non cho contou a ti?
Carl e o axente non empezaron con moi bo pé.
- Anda, por que sería? - Teño que marchar.
Oe, mándasme facer isto porque son muller e iso pode axudar a abrandalo?
- Ou porque son boa polic…? - O primeiro.
Jasper?
Martin!
Que pasou?
Chamouno a súa nai.
Despois empezou a esbardallar e a rebentar con todo.
- Pero se todo ía mellor! - Vese que non.
- Onde marchou? - Non sei, pero levaba unha maleta.
A nai que me pariu.
Se non houbo un enfrontamento… Un altercado.
Se non houbo altercado algún,
por que non chamou unha ambulancia antes, señor Finch?
Seguro que era consciente da gravidade das lesións da súa muller.
- Centrémonos. - Váleche así de esmagado?
- Así está ben. - Vale.
Vedes? Quere que todo estea perfecto.
Isto fíxeno eu soíño.
- Estou moi contento. - E eu moi orgulloso de ti.
De verdade.
Sabía que traballando xuntos fariamos arte.
"L. H."
"Por que estás aquí?"
Oi, que carallo.
Ola, mamá.
Estou na casa.
Estoume preparando para unha cita.
Non, non o coñeces, pero é moi xeitoso.
Un tío con éxito.
Ten un negocio de… servizo de transporte.
Non, mamá. Non é condutor de Uber. El é o propietario.
Si, chámase… Daniel.
Boobrie.
Si, mamá, ese é o seu apelido. Teño que deixarte.
Acabo de saír da ducha e teño que secarme. Quérote. Chao.
ROUBO NUNHA CASA DE MHÒR
Hostia.
Subtítulos: Noelia Collazo