Dziękuję.
KIRSTY ATKINS POSIADANIE NARKOTYKÓW
Na promie było 18 kamer.
Rejestrowały każdy jej krok, aż nagle zniknęła.
Może sama się ukryła.
Albo najprawdopodobniej wypadła za burtę.
Czemu tak mówisz?
Bo kto planuje zabójstwo na promie?
Nie ma drogi ucieczki.
Powiedzmy, że nie było zaplanowane a spontaniczne.
Może wkurzyła jakiegoś dresiarza w kolejce po piwo,
a on ją wypchnął.
No?
- Ktoś by to zobaczył. - To prawda.
A jednak nikt na pokładzie niczego nie widział ani nie słyszał.
Więc skoro nie porwali jej kosmici,
albo najprawdopodobniej uciekła,
albo, co mniej prawdopodobne, niepostrzeżenie wpadła do wody.
Albo ją porwano.
Została obezwładniona i uciszona.
Porwanie na promie nie ma sensu.
Po co ktoś miałby wypływać w morze, by ją porwać,
i do tego nie zażądać okupu?
Racja. Nie chodzi o okup.
Ani o morderstwo, bo są łatwiejsze sposoby.
A co, jeśli popełniono błąd i zamordowano ją przez przypadek?
Przez cztery lata nie znaleziono ciała. To bardzo dziwne, prawda?
Nie przeszkadzam?
Nie jest tak źle, co?
Jest cicho i spokojnie. Relaksująco.
Tak, jak w cholernym spa.
Cieszę się, że działa ci komputer.
- Nie odpowiedziałeś na moje maile. - Pewnie wylądowały w koszu.
Na szczęście masz asystenta z działu informatyki.
- Może ci pomoże. - Oczywiście.
Czekam na pierwszą sprawę.
Mamy jakieś 8000 opcji, więc odezwę się na wiosnę.
Rząd dał nam pokaźne środki na otwarcie tego wydziału.
To kiedy one do nas spłyną?
Chcą ogłosić to w prasie, ale nie mogą, póki nie zdecydujesz.
- Chcą pokazać, że coś robią. - Przynajmniej im się chce.
- To proces. - No tak.
Wymagający wykradania danych i nieautoryzowanego…
Daj spokój, Moira, masz w dupie nierozwiązane sprawy.
Wybieraj albo wynoś się.
Właściwie…
Na litość boską, Carl, mamy po 12 lat?
Detektyw Morck znalazł dziś fascynującą sprawę.
Dziwię się, że o niej nie wspomniał,
bo znalazł w niej wiele absurdów.
Jak ten, że się odzywasz.
Uważa, że to celowe, nie samobójstwo.
Nie było świadków i nie znaleziono ciała.
Nie sądzę, że tak uważam.
Merritt Lingard. Brakowało jej ogłady.
- Nie to co Morckowi. - Dzięki.
Zapewne wielu życzyło jej śmierci.
Zaginięcie prokuratorki w szczycie kariery – spodoba im się.
Dajcie temu szansę.
Nie wiedziałam o prysznicach.
Wypierdalaj stąd, Judaszu.
- Pójdę posprzątać łazienkę. - Jesteśmy w łazience, do chuja.
Skupmy się na świadku, Caroline Kerr. Obserwujemy ją?
Niezupełnie. Rzadko wychodzi.
Zakupy robi jej mama.
Ona wychodzi tylko z synem na spacer.
Nie spacerowałbym z dzieckiem
w okolicy, w której widziałem morderstwo.
Chyba że z twoim.
Dziękuję jak zwykle za wnikliwą obserwację,
ale teraz zostaw nas samych.
Zna wszystkich w okolicy. Nawet patusów.
- Może kilku. - Nadkom. Morck.
Ofiarę pewnie też. Na osiedlach wszyscy się znają.
Skąd to wiesz?
Bo nie to co ty, dorastałem na takim osiedlu.
Nie widziano jej z nikim innym.
Wiedzą, że obserwujecie i pewnie sami was obserwują.
W końcu zrobi, co trzeba. Widziałem, że chce pomóc.
Jak nazywa się jej dzieciak?
Ma zaryzykować życie, by pomóc komuś,
kto nie zna nawet imienia jej dziecka?
Jesteś tu po coś
czy wynudziłeś się w swojej piwnicy?
Mamy robotę.
- Fergus Dunbar. - Co z nim?
- Chcę z nim pogadać. - Powodzenia.
- Przeniesiono go? - Jest na odwyku.
Naprawdę? To dobrze.
- W jakimś pojebanym kościele. - Od kiedy?
Odkąd rzucił whisky i odnalazł Jezusa.
Byłeś na zwolnieniu, dochodziłeś do siebie.
W którym pojebanym kościele?
Grzybol.
Morck.
Nie martw się. Wpadłem, by zapytać o starą sprawę.
Merritt Lingard, prokuratorka. Zaginęła na promie cztery lata temu.
Tak. Wiem, kim jest.
Tylko dlaczego mnie o nią pytasz?
Bo rozważam wznowienie śledztwa.
Słuchajcie, może idźcie na lunch, co?
Zrobiłem kanapki z jajkiem.
Są w lodówce.
Przez te 10 sekund poznałem cię lepiej niż przez 8 lat współpracy.
Może nie byłem świetnym gliną i popełniłem błędy,
ale jeśli przyszedłeś mnie obwiniać, to spierdalaj.
Chrystus by tak nie powiedział.
- Pogodziłem się z tym, co zrobiłem. - Chodzi o to, czego nie zrobiłeś.
Zrobiłem wszystko, by ją znaleźć. Nurkowie szukali jej tygodniami.
Wybrzeże przeszukiwali funkcjonariusze ośmiu okręgów.
Od początku tym dowodziłeś?
Przesłuchałem pasażerów.
Nie tylko na promie, ale i na sąsiedniej łodzi.
I nikt niczego nie widział?
Poza jej bratem, ale to osobna kwestia.
Przypomnij mi o nim.
Przeczytałeś w ogóle akta?
Ponoć go zaaresztowałeś.
Kamery zarejestrowały ich bójkę.
Myśleliśmy, że może to on ją wypchnął, ale nie mieliśmy żadnych dowodów.
Miał też pewne problemy.
Nawet gdyby ją popchnął, upadek by jej nie zabił.
- Byli jacyś inni podejrzani? - Było wielu.
Przez swój zawód miała więcej wrogów niż my,
ale zero konkretów.
Zawsze uważałem, że brat jest kluczem do tej zagadki.
Był jedynym świadkiem.
Jeśli ktoś wie, co się z nią stało, to on.
Jak ma na imię brat Lingard?
- Modlę się. - Widzę.
To komisariat policji, a nie meczet. Jak ma na imię?
William Lingard.
- Gdzie przebywa? - W ośrodku leczenia.
W którym?
Nazywa się Egley House.
- Dzięki. - Pójdę z tobą.
Córki ciągle wysyłają mi filmiki z kotami.
Nie wiem dlaczego.
Mam dwie: dziewięcio- i jedenastolatkę.
Siedziałem z nimi w domu, ale teraz młodsza poszła do szkoły.
Mają szkocki akcent. Bardzo uroczy.
- Jak długo tu mieszkasz? - Prawie osiem lat.
- Czemu Edynburg? - Potrzebowali lekarzy.
Żona była chirurgiem w Syrii.
A ty pracowałeś w policji?
Tak.
Następny zjazd.
Nie powinniśmy tu parkować.
Niepotrzebnie panowie przyjeżdżali.
Nie pozwalamy panu Lingardowi na wizyty,
a nawet jeśli – nie pomógłby panom.
Jestem świadomy jego stanu i wiem, jak sobie z tym radzić.
Wątpię.
Podczas ostatniego przesłuchania naciskano na niego godzinami,
choć było oczywiste, że nic nie wie.
Jak w każdym zawodzie nie wszyscy mają równe kompetencje.
Pana koledzy go straumatyzowali, przez co zamknął się w sobie.
I po co?
Nie miał nic wspólnego z zaginięciem siostry.
Zgadzam się, ale był ostatnim, który widział ją żywą,
więc chętnie z nim pomówię.
On z panem nie.
- William cierpi na afazję. - Na co?
Potocznie mówiąc,
ma uszkodzoną część mózgu odpowiedzialną za język, mowę i rozumienie.
Nie porozumiewa się?
Kiedyś był zdolny do interakcji, choć głównie niewerbalnej,
ale w ostatnich latach się cofnął i nie ma z nim kontaktu.
- Co robi cały dzień? - Rysuje.
- Rysuje? - Obrazy.
- Jakie? - Na jakie ma ochotę.
Nie ma w tym większej filozofii.
- Mogę je zobaczyć? - Nie może pan.
Jak mówiłam, William panom nie pomoże.
Jest dorosły,
więc o wizycie mógłby zadecydować sam.
Może i tak, ale decyzja nie należy do niego.
Dlaczego?
Jednym z warunków jego pobytu
jest moja opieka prawna nad nim.
- Dlaczego? - To decyzja sądu.
Uznano mnie za osobę godną zaufania.
Mój instytut pokrywa wydatki Williama, które nie są małe.
Ośrodki mniej sumienne od mojego mają tendencję
do porzucania przypadków uznanych za beznadziejne.
Jest beznadziejny?
Nikt nie jest beznadziejny,
ale jest bezradny
i nie jest w stanie się obronić
przed nieostrożnym przesłuchaniem.
Muszą panowie zaufać mojemu osądowi.
Oto pani mowa, karta parkingowa i zaproszenie.
A harmonogram przemów?
Moja droga Elise, nie mów, że zapomniałaś.
Ile razy o to prosiłam?
Proszę wybaczyć, ale wręczam nagrodę
na spotkaniu neurologicznym.
Nie skończyłem.
Jeśli to nie wszystko, proszę wrócić z odpowiednim nakazem.
Jeśli wrócę z nakazem, to nie tylko po Williama,
ale i po pani sprawozdania finansowe.
Może przyślemy tu sanepid.
Chyba widziałem gryzonia na schodach.
- Pana ton jest kostyczny. - Cokolwiek to znaczy.
Znaczy, że wypraszam sobie takich nadużyć.
Mam to w dupie.
Znaczy, że mam to w dupie.
Mamy szczęście, że tacy stróżowie prawa jak pan
dbają o nasze bezpieczeństwo na ulicach.
Czasem to nie na ulicach grasują prawdziwi przestępcy.
Tak, rozumiem.
Może znajdzie pan w moim gabinecie broń masowego rażenia.
Wiele się od ciebie uczę.
Kurwa.
- Na pewno? - Na pewno.
- Dziękuję. - Proszę.
Carl.
Podobno ktoś wciąż odwiedza Williama.
Wallace mówiła, że nie ma gości.
Kłamała.
Jestem w szoku.
To nie są wizyty.
- Maggie, recepcjonistka… - Maggie?
Raz w tygodniu przyjeżdża kobieta,
która przynosi mu wypieki, ubrania itp.
- Kobieta? - Pani Claire Marsh.
Gosposia i opiekunka Williama przed zaginięciem Merritt.
- Raz w tygodniu? - Tak.
Może mieszka niedaleko?
Owszem.
Tylko jeden z was zostanie jedynym ocalałym.
Lee, jest inaczej, odkąd się połączyliście?
Gdy twoi przyjaciele
patrzą ci w oczy, mówiąc, że na ciebie nie zagłosują…
- W domu nikogo nie ma. - Stoi jej samochód.
Coś słyszę.
Akram.
Co ty odpierdalasz?
Dupek.
Żyję. Spierdalaj.
- Claire Marsh? - A wy co za jedni?
- Nadkom. Morck, a to jest… - Akram.
O co chodzi?
Chciałem zapytać o Merritt Lingard.
Znaleźliście ją?
Nie, ale interesuje mnie jej zaginięcie.
Trochę późno, czyż nie?
- Opiekowała się pani jej bratem. - Tak, ale…
Nie myślałam o nich od lat.
Poza tym, że raz w tygodniu odwiedza pani Williama w Egley House?
Proszę nas zaprosić na herbatę.
Troszczę się o Williama. Nikomu nie ufam w jego kwestii.
Sami widzieliście to żałosne miejsce i tę wredną krowę.
Pisze o nim wymyślną książkę.
- Mieli jakąś rodzinę? - Mieli tylko siebie.
Dr Wallace znalazła go w miejskim domu opieki.
Nie tutaj. Tu.
Znalazła go?
Usłyszała o nim i chciała go przebadać w swojej prywatnej klinice.
Przepraszam.
Przebadać? To dość powszechna niepełnosprawność.
- Nie wie pan? - Ale czego?
Nie jest niepełnosprawny.
Teraz może i jest, ale nie urodził się taki.
W wieku 16 lat miał wypadek. Doznał poważnego urazu głowy.
Mleka?
- Nie, dziękuję. - Tak.
- Jaki wypadek? - Merritt nie mówiła.
Nikt o to nie pytał, jak o wiele rzeczy,
ale uraz spowodował regres mowy i inne problemy.
Był agresywny wobec niej?
Absurd. Nigdy nie wypchnąłby jej za burtę.
Ale wdali się w bójkę.
- Nie bili się. - Popchnął ją.
Proszę się częstować.
William bywał czasem sfrustrowany.
Był zamknięty w swojej głowie, chciał się komunikować,
ale nikt go nie rozumiał.
Czasem się gubił, tracił panowanie, ale nie chciał źle.
Był taki dla pani?
„Taki?”
Brutalny.
Nie. Nigdy.
Pamięta pani tygodnie sprzed zaginięcia?
Czy Merritt zachowywała się dziwnie?
- To było dawno temu. - Nie tak dawno.
Było normalnie.
Merritt była podenerwowana, jak zawsze przed rozprawą.
Miała duże ambicje.
Sprawa Grahama Fincha. Ta, którą przegrała.
Tak. Dziękuję, Akram.
Wiem tylko, że była wiecznie wykończona,
robiła nadgodziny i późno wracała.
Wspominała, że otrzymuje pogróżki?
Nie. Nie zwierzała się mnie.
Była bardzo skryta.
Przed zaginięciem mało kto wiedział o Williamie.
Czemu go ukrywała?
Nie ukrywała,
ale trzymała z boku.
Nie mieszała pracy z życiem prywatnym.
Ktoś ją odwiedzał? Przyjaciele? Chłopak? Dziewczyna?
W tamtym miejscu?
Mieszkali na pustkowiu. Miałam do nich godzinę drogi.
Odwiedzałam ją tylko ja.
Mimo to nie powiedziała mi, że wyjeżdżają.
Nie było ich, gdy przyjechałam.
Resztę zobaczyłam w wiadomościach.
Nie przepadała pani za nią, co?
Nie sprawia wrażenia miłej osoby.
Zawsze spięta, tajemnicza, nieuprzejma, samotniczka.
A jednak pani została. Jak długo?
Dwanaście lat. Dla Williama.
To on mnie potrzebował.
Zeznała pani, że nie mogła wyskoczyć z łodzi.
Gdyby z niej wyskoczyła,
William wyskoczyłby za nią.
Zrobiłby dla niej wszystko. Absolutnie wszystko.
Choć była surowa,
nie zostawiłaby go na pastwę losu.
Nie zrobiłaby mu tego.
Kochała go.
Z tego, co wiem, kochała tylko jego.
Widziałem zbyt wiele takich spraw.
Raz ktoś jest, a zaraz znika.
Ile osób znalazłeś?
Za mało.
- Czego? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Tu Louise. Louise Eldridge.
- Kto? - Wychowawczyni Jaspera.
No tak, Louise. Przepraszam, o co chodzi?
Nie widzieliśmy dziś Jaspera w szkole
i zastanawiamy się, gdzie jest.
Jest w szkole.
Jasper!
Wysiadł prąd.
Jak długo to trwa?
Trzeci raz w ciągu 20 minut. Mają dzieciaki kondychę…
Chodziło mi o wagary.
Przecież go nie śledzę.
- Powinienem tam wejść. - Lepiej nie.
Kurwa.
Z nastolatkami się nie dogadasz.
Naprawdę, Martin? Bo ty masz takie bogate doświadczenia rodzicielskie.
Pewnie nie wiesz, że płat czołowy nastolatka
rozwija się aż do 23 roku życia,
więc do tego czasu nie potrafi kontrolować impulsów.
Też odczuwam teraz silny impuls.
Dobra, próbowałem.
Cześć.
Wezmę tylko plecak.
Przedstawisz nas sobie?
Nie.
Dokąd idziesz?
Do diabła.
Do zobaczenia na miejscu!
Gówniarz.
Ja pierdolę.
A co z zasilaniem?
Cześć.
Skąd wezmę wszystkie akta spraw Lingard?
Carl się pyta.
- Mnie? - Potrzebujemy ich.
My?
Badamy jej zaginięcie sprzed czterech lat.
Znam tę sprawę. Pracujesz z nim nad tym?
Asystuję.
- On coś knuje. - Słucham?
- Uważaj. - Nie…
Carl nie współpracuje z takimi jak ty.
Z takimi jak ja? To znaczy?
Z innymi.
Tak. To samotny wilk, jak mówią.
To diabeł wcielony.
Jeśli jest miły, to dla korzyści.
- Skąd wiesz? - Byłam w jego ekipie.
Zanim go postrzelono.
To co tu teraz robisz?
To nic takiego.
Ale co?
Miałam mały problem.
Ale już nic mi nie jest, więc…
Wracając do akt…
- Znajdę je. - Dziękuję.
- Hej. - Cześć.
Przesadziłam?
Nie. Jest dobrze.
Możemy chwilę porozmawiać?
Chodzi o liczbę spraw.
Od dawna siedzę za biurkiem, a chciałabym wrócić do starej pracy.
Wiem, co powiesz, ale od miesięcy nie miałam ataku.
Biorę leki i się nie wychylam, tak jak prosiłaś.
To zły moment.
Słyszę rozmowy. Przyda ci się pomoc.
- Tak, ale… - Bo jestem kobietą?
Poważnie?
Carl, naczelny szaleniec,
dostał swój wydział, który ma gdzieś.
- To co innego. - Proszę tylko o szansę.
- Porozmawiamy o tym, gdy się uspokoi. - A uspokoi się?
No dobrze.
„A uspokoi się?” Ty pieprzona idiotko.
To o czym będziemy rozmawiać?
O tym, że obwiniasz się za postrzelenie przyjaciela?
O cholera.
Brzmisz na mniej znużoną niż ostatnio. To jakiś nowy nurt?
To ty zabrałeś tam Hardy’ego, choć was nie wezwano.
- Wszedłeś do domu bez wsparcia. - Hardy wszedł ze mną.
- Masz wyższy stopień. - To mój partner.
Widziałam nagranie z kamery.
Paplaliście i żartowaliście.
Tak sobie radzimy z sytuacją.
- Nie zauważyliście napastnika. - Pierwszy policjant…
On nie żyje i się nie wytłumaczy.
Nie jesteś nowicjuszem.
Bądźmy szczerzy, skoro tak wolisz,
i nazwijmy to po imieniu.
To była wielka wtopa,
przez którą twój kumpel i partner jest częściowo sparaliżowany, a ty…
Naburmuszony?
Poważnie wkurzony.
Zawsze się na wszystkich wkurzasz?
W końcu jesteś o wiele mądrzejszy.
- Skoro tak mówisz. - Tak.
Przeczytałam twoje akta. Często to powtarzasz.
Jeśli mamy być szczerzy, nie pomaga mi to.
- To dlaczego wróciłeś? - To był rozkaz.
Nie wyglądasz na kogoś, kto słucha rozkazów.
Może mi się podobasz i chciałem cię zobaczyć. Co ty na to?
Rany.
Dobra.
Ostatnio go nie miałaś.
I to w tym tkwi błąd?
Bez względu na mój stan cywilny nie możesz tak mówić.
Istnieją telefony zaufania, wiesz?
Kurwa. Przepraszam.
Naprawdę.
Życzę ci szczęścia.
Chyba trochę zbaczamy z tematu.
- A mówiliśmy na temat? - Nie wiem. Może.
- Zaczniemy od nowa? - Zdecydowanie.
Dobrze.
Dobra, to ja…
- Wyjdę i wrócę. - Boże. Posłuchaj…
- Nie ma takiej potrzeby. - Oczyścimy atmosferę.
Przepraszam.
Przepraszam, gdzie jest mężczyzna, który tu leżał?
Proszę spytać pielęgniarki. Dopiero przyszłam.
- Złaź z drogi. - Cholera. Przepraszam.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
Zostawimy pana z kolegą.
Nie wolno się panu z nim dzielić.
Nigdy w życiu.
Trochę za wcześnie, nie sądzisz?
Raczej w samą porę.
Wyglądasz jak gówno.
To był długi dzień.
Tak mi przykro.
Jasper bzykał się w domu z jakąś laską.
Brawo dla niego.
- Mam wyjść? - Rób, co chcesz, stary.
Dobra.
To do później.
Dzień dobry, Merritt.
Nie myśl sobie, że o tobie zapomnieliśmy.
Nie było was? Nie zauważyłam.
Wróciliśmy z wakacji.
Jak miło.
Cień Numer Dwa pojechał z tobą?
Tak, byliśmy nad morzem.
W końcu wyszło słońce. Było tak ciepło, że można było pływać.
I jeść lody, oczywiście.
Szkoda, że żadne z was nie utonęło.
Nie mówisz poważnie.
Albo że nie zostaliście tam na zawsze.
Mielibyśmy przegapić ten dzień?
Jaki dzień?
Masz urodziny czy coś?
Jeszcze lepiej.
Dziś ostatni dzień miesiąca.
Wiesz, co to oznacza.
Dostanę ciasto?
Otóż to.
Gotowa, Merritt?
Dlaczego tu jesteś?
Kirsty Atkins.
Co zrobiłaś Kirsty?
Wysłałam do więzienia.
Oczywiście, że tak.
Siedem telefonów w trzy dni.
Podlizujesz się strażnikom?
Mówiłaś wcześniej, że gdybym chciała zeznawać,
to byś mi pomogła.
To było, zanim zmarnowałaś mój czas w sądzie.
- Ale oto jesteśmy. - Tak, jesteśmy.
A on sobie chodzi na wolności i papla jak zwykle.
- O kim mówimy? - O Grahamie Finchu.
A co z nim?
Widziałam w telewizji, co o nim mówiłaś.
To przywołało pewne wspomnienia.
- Jakie? - Potrzebuję gwarancji.
Serio?
Zawieś mój wyrok.
Kirsty, bez urazy, ale otwórz oczy.
Siedzisz tu w więziennych ciuchach.
Myślisz, że masz coś do gadania?
Znałam jego żonę.
- Dobra. - Zacznijmy od tego.
Gdy obiecasz mi, że stąd wyjdę,
opowiem ci o tym, jak poznałam ją dwa lata temu w schronisku dla kobiet.
Nie bawię się w to.
Jeśli coś wiesz, to mi to powiedz, a ja wrócę do siebie,
a ty do walenia hery i dymania strażników.
- Nie biorę od 8 miesięcy. - Chcesz medal?
Tylko mówię, suko.
Gdy mnie złapali, byłam na haju 24/7.
Gadałam rzeczy zupełnie od czapy,
ale teraz, gdy jestem czysta,
nawet nie poznaję tamtej osoby.
Chcę zacząć od nowa.
Wrócić na właściwe tory.
- Musiałabyś zeznawać w sądzie. - Zrobię wszystko.
Po tym, jak mnie stąd wyciągniesz.
Nie mogę tego zrobić, dopóki nie zeznasz.
W międzyczasie mogłabym ci załatwić jednoosobową celę.
Co? To prawie jak izolatka. Po co miałabym to robić?
- Nie wiem. Może z wyrzutów sumienia? - Ty pizdo!
Wynocha!
Szmato jedna!
Pizdo jebana!
Zabiję cię!
A ty jej nie pomogłaś, prawda, Merritt?
Nie.
Dlaczego nie pomogłaś biednej Kirsty?
Myślałam, że kłamie.
Merritt.
Powiedziała mi, że ma poważne kłopoty…
a ja ją tam zostawiłam.
Mogłam jej pomóc.
Tak, mogłaś.
Dobrze, prawda?
Wyrzucić to wszystko z siebie i uświadomić sobie, jaka byłaś podła
i że teraz musisz za to zapłacić.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Grzeczna dziewczynka, Merritt.
Czyli o to chodzi?
Ona nie żyje?
W jakim sensie „chodzi”?
To wszystko z powodu Kirsty Atkins?
Jesteś jej siostrą?
Pojebało was?
A czy ciebie nie pojebało, Merritt?
Brawo, Merritt.
Niezły występ.
Zwłaszcza łzy. Niezły akcent.
- Spierdalaj. - I to prawdziwe.
To może o George’a Ovendena?
Finna McBaina? Connora Campbella?
Daj spokój. Jego odgadłaś dwa lata temu.
Więc o Kaczora Donalda. Nie wiem.
Po prostu mnie zabijcie.
Wolę umrzeć niż grać dalej w te wasze pieprzone gierki.
Mówiłaś to już. Wielokrotnie.
Nie mówisz poważnie.
Oczywiście, że mówię.
Gdybyś naprawdę chciała umrzeć, już dawno przestałabyś jeść.
Znalazłabyś sposób, by się zabić.
Chętnie bym to zobaczył.
Nie możecie mnie tu trzymać na zawsze.
Cześć, tu Victoria. Zostaw wiadomość.
Hej. Nie wiem, po co dzwonię.
Może pamiętasz, że dostałem kulkę w głowę.
Nic mi nie jest. To nic wielkiego.
Nawet nie zadzwoniłaś.
Jasper.
Kurwa.
U Jaspera po staremu. Nienawidzi mnie do szpiku kości.
Właściwie to chyba wszystkich nienawidzi.
Poza dziewczyną, którą bzyka. Takie nowości.
Nie chodzi do szkoły od tygodnia.
Myśleliśmy, że ze mną będzie mu lepiej,
ale mi chyba lepiej samemu.
Akram?
Nie wiem, czy dobrze trafiłem.
Strzelę, że prawdopodobnie nie.
Nadkomisarz Morck?
Tak?
Stephen Burns.
Byłem przełożonym Merritt Lingard.
Niegdyś.
Jak mogę pomóc?
Słyszałem, że wznawiasz śledztwo. Chciałem się tylko przywitać.
Miło mi poznać.
Domyślam się, że w pewnym momencie będziesz chciał mi zadać kilka pytań.
Właściwie mogę teraz.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Dlaczego wziąłeś sprawę Merritt jako pierwszą?
Po prostu się napatoczyła.
To jedna z tych intrygujących spraw,
w których nic się nie klei.
Naprawdę?
Rozumiem.
Czy nie prowadziliście razem sprawy?
Tak, Grahama Fincha.
Facet wypchnął żonę przez okno.
Zepchnął ze schodów.
Byli pijani, a ona mu powiedziała, że od niego odchodzi.
Pewnie chciała go zapuszkować.
Tak, zdecydowanie.
Wszyscy chcieliśmy.
- Ale przegraliście. - Ława przysięgłych się nam sprzeciwiła.
- Zdarza się. - Nie jej.
Widziałem jej akta. Z reguły nie przegrywała.
Nie, od razu chciała go znowu pozwać
i oskarżyć o nieumyślne spowodowanie śmierci.
Powiedziałbyś, że to zaszkodziło jej karierze?
Wręcz przeciwnie.
Z łatwością miałaby teraz moją posadę.
Robisz to, co dobry oskarżyciel.
To znaczy?
Zadajesz pytania, na które znasz odpowiedź.
Ale to nie sala sądowa.
I tak czuję, że potrzebuję prawnika.
Wszyscy się tak czują w mojej obecności.
Dlaczego powiedziałeś policji,
że Merritt odebrała sobie życie?
Tej odpowiedzi nie znam.
Upiekło mu się.
Ona nie odpuszczała.
To nie było do niej podobne.
Miała mroczną stronę, wiesz?
Myślisz, że jest szansa, że ona wciąż żyje?
Nie, nie sądzę.
Ale wszystko jest możliwe.
Jesteś proszony na górę.
Po co?
Przepraszam. Nie zatrzymuję.
Też idę na górę. W razie czego wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Tak, oczywiście. Dziękuję.
Czemu przeszkadzasz? I o czym ty bredzisz?
Trwa konferencja prasowa.
Że co?
Spóźniłeś się. Mogłeś się ogolić.
Gdzie krawat? Załatwimy mu krawat i marynarkę?
Nie możesz tak wyjść.
Lydia Brown, rzeczniczka. Twój komunikat. Mówisz po Moirze.
Chwila.
Przeczytaj. Dasz radę.
Moira.
Witam państwa. Dziękuję za przybycie.
Wygłoszę krótkie oświadczenie.
Jestem nadinspektor Moira Jacobson.
Po pomyślnym rozwiązaniu sprawy Windleya w Aberdeenshire
pragniemy ogłosić nowopowstały wydział
w Zarządzie Działań Specjalistycznych,
mający na celu badanie niewyjaśnionych zabójstw
i innych poważnych przestępstw wymagających wznowienia.
Otrzyma on wszystkie dostępne środki
i szansę na bezpośrednią pracę z miejscową prokuraturą
i policją w całym kraju,
by ścigać przestępców, którzy myśleli, że są bezkarni.
Na czele nowego wydziału
stanie nasz nadkomisarz Carl Morck,
który opowie o szczegółach.
Dziękuję. Carl.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Cztery lata temu straciliśmy obrończynię sprawiedliwości.
Kogoś, kogo niestrudzone oddanie prawdzie
osadziło wielu kryminalistów.
Jej zniknięcie odczuli nie tylko jej bliscy,
ale i współpracownicy z Crown Office.
Właśnie dlatego sprawa Merritt Lingard zostanie wznowiona jako pierwsza.
Chcemy wiedzieć, co się z nią stało,
i aby to zrobić, prosimy o waszą pomoc.
Merritt widziano ostatnio na promie do Mhòr
w poniedziałkowe popołudnie 27 września 2021 roku.
Była ubrana w szary sweter, zielony płaszcz i niebieskie dżinsy.
Prosimy o kontakt z nami tych,
którzy wiedzą cokolwiek na temat Merritt.
- Zrobimy wszystko, by znaleźć… - Jebana sucz.
…Merritt i sprowadzić ją do domu. Dziękuję.
Nadkomisarzu!
Czy pojawiły się jakieś nowe dowody
prowadzące do wszczęcia sprawy?
Może pan powtórzyć?
Czy pojawiły się jakieś nowe dowody prowadzące do wszczęcia sprawy?
Nie mogę ujawniać takich informacji.
Wierzy pan, że Merritt Lingard nadal żyje?
Nie wykluczamy tej możliwości.
Czy znaleźliście napastnika, który postrzelił panów w Leith Park?
Nie biorę udziału w tym…
śledztwie.
Piper, Scottish Telegraph.
Czy to prawda, że pan i komisarz Hardy
znaliście ofiarę, Archiego Allena,
i że był on opłaconym informatorem policji,
który dużo wiedział o państwa personelu?
- Kto panu to powiedział? - Koniec pytań. Dziękuję.
To tylko odwrócenie uwagi?
To wszystko. Dziękuję państwu.
Panie i panowie, dziękuję.
Jak wspomniała pani nadinspektor i nadkomisarz Morck,
cztery lata temu straciliśmy obrończynię sprawiedliwości.
Merritt Lingard poświęciła karierę, by poznać prawdę.
Halo?
William!
Boże.
Co się dzieje?
Boże.
Oddychaj.
Boże, chyba mam zawał.
Nie masz zawału. Oddychaj. Powoli.
Spierdalaj.
Usiądź. Tylko spokojnie.
Oddychaj. Kontroluj oddech. Powoli.
Carl…
nie przerywaj mi, gdy się modlę.
Dobra.
Napisy: Paulina Iwaniak