Grazas.
KIRSTY ATKINS POSESIÓN DE DROGAS 2017
Había 18 cámaras para evitar roubos nos coches.
Captárona por todas partes e, de repente, desapareceu.
Igual non quería que a visen.
Pero o máis probable é que caese pola borda.
Por que o di?
Quen planea un asasinato nun puto ferry?
Unha vez o cometes, estás atrapado.
Vale. Supoñamos que non foi planeado, que foi espontáneo.
Digamos que cabreou un tarugo na cola para pedir unha cervexa
e que a tirou ó mar.
Que pasaría?
- Que alguén o tería que ver. - Exacto.
Non obstante, temos un barco ateigado no que ninguén viu nin oíu nada.
Así que a non ser que viñese unha nave espacial e a abducise,
a teoría máis plausible é que se suicidase
ou algo menos probable, que caese por accidente e ninguén o vise.
Ou que a raptasen.
Puideron reducila para que non gritase.
Raptala nun ferry ten tanto sentido como matala
e suscita unha pregunta similar: por que meterse no mar para raptala
e despois de facelo non pedir ningún rescate?
Certo. Non pediron rescate algún.
E se querían matala, hai formas moito máis fáciles.
Pero e se alguén cometeu un erro e a matou sen querer?
Pasaron catro anos e non apareceu o corpo. Non lle parece moi raro?
Espero non interromper.
Anda, isto non está tan mal.
Aquí está todo en silencio. Que relax.
Oh, si, é como estar nun puto spa.
Alégrame saber que che funciona o ordenador.
- Como non contestas ós correos. - Irían directamente á papeleira.
Por sorte para ti, o teu axudante entende de informática.
- Poderá botarlle un ollo. - Claro, señora.
Sigo esperando polo informe do caso.
Estamos entre unhas 8000 opcións, para a primavera terémolo.
O goberno destinou unha cantidade xeitosa para crear este departamento.
E cando vai chegar esa cantidade aquí?
Queren anuncialo á prensa, pero non poden ata que escollas un caso.
- Necesitan aparentar que fan algo. - Polo menos inténtano.
- É un proceso. - Xa, un proceso.
Un que implica roubar arquivos e acceder sen autorización…
Veña, Moira, impórtanche un carallo os casos sen resolver.
Escolle un caso ou fóra de aquí.
En realidade…
Polo amor de Deus, Carl, tes 12 anos? Si, iso parece.
O inspector Morck atopou hoxe un caso moi interesante.
Estráñame que non o mencionase,
xa que hai moitas cousas que non lle teñen sentido.
Si, como que esteas dicindo iso.
Cre que puido ser deliberado e non un suicidio,
xa que non hai testemuñas nin apareceu o corpo.
Quen che dixo que eu creo iso?
Merritt Lingard. Era unha muller bastante cazurra.
- Non coma o inspector Morck. - Grazas.
Habería moita xente que a querería morta.
Fiscal desaparecida na cima da súa carreira. Vailles encantar.
Dedicádelle un par de días.
Non sabía que tiñamos duchas.
Lisca de aquí, Xudas do carallo.
- Vou ir limpar o baño. - Xa estamos no puto baño.
Centrémonos na testemuña, Caroline Kerr. Témola vixiada?
Non hai moito que vixiar, case non sae.
A compra faina a súa nai.
Caroline sae a pasear co seu peque pola mañá.
Eu non sei se pasearía co meu fillo polo sitio
no que fun testemuña dun asasinato.
Non sei ti.
Grazas, unha vez máis, pola túa perspicacia, Carl,
pero déixanos traballar.
Coñecerá a todo Cristo alí, os tunantes tamén.
- Máis dun. - Inspector xefe Morck…
E a vítima seguramente. Neses barrios todos se coñecen.
Como o sabes?
Porque crecín nun sitio así, non coma ti.
Témola vixiada, non anda con ninguén.
E sábeno. Probablemente están vixiando como a vixiades.
Terminará entrando en razón. Sei que quería axudar.
Como se chama o seu fillo?
Esperas que arrisque a vida por ti e ti non sabes nin o nome do seu fillo.
Viñeches por algo ou é que estabas moi aburrido nese soto?
Aquí temos choio.
- Fergus Dunbar. - Que pasa con el?
- Quero falar con el. - Pois sorte.
- Trasladárono? - Está en rehabilitación.
En serio? Alégrome por el.
- Nunha igrexa a hostia de rara. - Dende cando?
Dende que deixou o whisky e atopou a Xesús.
Ti aínda estabas na casa, recuperándote.
Cal é esa igrexa a hostia de rara?
Fungos.
Morck.
Tranquilo, só veño preguntarche por un antigo caso.
Merritt Lingard. Fiscal. Desapareceu nun ferry hai catro anos.
Si. Xa sei quen é.
Por que me preguntas por ela agora?
Porque estou valorando volver abrir o caso.
Rapaces, por que non ides comer algo?
Preparei uns sándwichs de ovo.
Están na neveira.
Nos últimos dez segundos souben máis de ti
que en oito anos traballando xuntos.
Pode que non fose o mellor axente. Cometín erros.
Pero se viñeches pasarme polos fociños as miñas cagadas, vai tomar polo cu.
Dicir iso non é moi cristián pola túa parte.
- Responsabiliceime polo que fixen. - Isto é máis ben polo que non fixeches.
Fixen todo o posible para atopala. Os buzos buscárona durante semanas.
Mandei axentes de oito autoridades locais
a buscala por toda a costa.
- Encargácheste dende o principio? - Eu interroguei os pasaxeiros ese día.
Os do ferry e os doutros barcos que navegaban ese día.
Pero ninguén viu nada, non?
Quitando o irmán, pero… En fin, ese é outro tema.
Que pasaba co irmán?
- Nin te molestaches en ler o expediente? - Lin a parte na que o arrestabas.
Había imaxes deles pelexando.
Cremos que perdeu os papeis e a empurrou, pero non hai probas que o demostren.
Por non falar de que el tiña… problemiñas.
Aínda que a empurrase, non creo que esa caída a matase.
- Había máis sospeitosos? - E tantos.
Coa súa profesión, tiña máis inimigos ca nós.
Non foi nada adiante.
Sempre pensei que o irmán era a clave de todo.
Foi a única testemuña ese día.
Se alguén sabe que lle pasou, ten que ser el.
Como se chama o irmán de Lingard?
- Estou rezando. - Xa vexo.
Pero isto é unha comisaría, nun unha mesquita. Como se chama?
William Lingard.
- Onde está? - Internado nun centro.
En cal?
Chámase… Egley House.
- Grazas. - Será mellor que o acompañe.
As miñas fillas sempre me mandan vídeos de gatos.
Non sei por que.
Teño dúas, unha de 9 e outra de 11.
Antes estaba na casa con elas, pero como a peque xa empeza o cole…
Xa parecen escocesas. Son moi riquiñas.
- Canto hai que vives aquí? - Case oito anos.
- Por que Edimburgo? - Necesitaban médicos.
- A miña muller era cirurxiá en Siria. - E ti, policía?
Si.
Colla a próxima saída.
Non creo que poidamos aparcar aquí.
Púidenlles aforrar a viaxe.
O señor Lingard non ten permitidas as visitas
e, aínda que as tivese, non lles serviría de moito.
Estou ó tanto da súa situación e podo tratalo con delicadeza.
Dubídoo moito.
A última vez que o interrogaron forzárono durante horas,
aínda sabendo que non ía dicir nada.
Como en calquera profesión,
non todos os compañeiros son igual de competentes.
Os seus compañeiros traumatizárono e cohibírono aínda máis.
E todo para que?
El non tivo nada que ver coa desaparición da súa irmá.
Estamos de acordo, pero foi o último en vela con vida,
así que me gustaría falar con el.
Pouco falarían.
- William padece afasia. - E iso é…?
Para simplificar, ten danada a parte do cerebro
encargada da linguaxe, da expresión e da comprensión.
Non pode comunicarse?
Antes podía interactuar en certo modo, pero de forma non verbal, claro.
Pero nos últimos anos sufriu un retroceso. Non interactúa con ninguén.
- A que dedica os días? - A debuxar.
- Debuxa? - Si, imaxes.
- De que? - Do que lle apeteza.
Non parece haber unha lóxica no que escolle.
- Podo velas? - Claro que non.
Como dicía, non lles pode axudar en nada.
A ver, é un adulto,
así que terá que decidir el se quere verme.
Será un adulto, pero non pode decidir sobre iso.
Por que non?
Unha das moitas condicións para traelo aquí
era que eu fose a súa titora legal.
- E iso por que? - Decidiuno o tribunal.
Consideraron que comigo estaría seguro.
O meu centro cobre os gastos de William, que non son poucos.
Hai unha tendencia entre aqueles con menos escrúpulos ca min
de abandonar os pacientes coma William cando os consideran inútiles.
William é inútil?
Gústame pensar que ninguén o é, pero si que está indefenso
e polo tanto non é quen de protexerse
dunha investigación errática que o prexudique.
Van ter que confiar no meu criterio.
Aquí ten o discurso, o pase de estacionamento e a invitación.
E a orde de intervención?
Ai, Elisiña. Non me digas que te esqueciches.
Díxenche mil veces que o comprobases.
Desculpen, pero debo entregar un premio na Sociedade de Neuroloxía esta tarde.
Aínda non acabei.
Se necesitan algo máis, sempre poden volver coa orde axeitada.
Se me fas volver cunha orde, non será só por el,
senón tamén para revisar a túa contabilidade.
Pode que traiamos os de Sanidade para que boten un ollo.
Creo que vin un rato nas escaleiras.
- Non me gusta ese ton oprobioso. - E iso significa…?
Que me incomoda o seu deficiente uso da forza.
Impórtame unha merda, que significa que me importa unha merda.
Que afortunados somos de contar con homes así nas forzas policiais,
patrullando as perigosas rúas e manténdonos a salvo.
Ás veces, o verdadeiro perigo non está nas rúas.
Ah, xa vexo por onde vai.
Pode rexistrar a miña oficina en busca de armas de exterminio masivo.
Canto aprendo de vostede, señor.
Merda.
- Estás segura? - Si, totalmente.
- Grazas. - De nada.
Carl.
Parece ser que si que hai alguén que vén onda William.
Wallace dixo que non recibía visitas. Mentiu.
Vaia sorpresa.
A ver, non son visitas como tal.
- Maggie, a recepcionista… - Maggie?
Segundo Maggie, vén unha muller semanalmente
para traerlle a William bolería, un xersei ou o que lle cadre.
- Unha muller. - A señora Claire Marsh.
Encargábase do fogar e de William antes de que Merritt desaparecese.
- Vén semanalmente? - Si.
Entón non ha de vivir lonxe, non?
Exacto.
De todos vós, só quedará un único supervivente.
Como cambiou todo dende que sodes unha única tribo?
Os que dicían ser os teus amigos
e te miraban ós ollos e che dicían que nunca te votarían…
- Parece que non hai ninguén. - O coche teno aquí.
Estou oíndo algo.
Akram.
Pero que hostia fas?
Será tarado…
Estou ben. Déixame, hostia.
- Claire Marsh? - Vós quen sodes?
- Son o inspector xefe Morck e el é… - Akram.
Que faces aquí?
Temos preguntas sobre Merritt Lingard.
Atopástela?
Non, pero queremos falar da súa desaparición.
Chegades un pouco tarde.
Coidabas do seu irmán?
Coidaba, si, pero…
hai anos que non penso en ningún deles.
Á parte da vez á semana que visitas a William en Egley House, dis?
Agora é cando nos invitas a un té.
Son moi protectora con William. Non me fío de ninguén cando se trata del.
Xa vistes a pena que dá ese sitio. E esa muller. Vaia lercha.
Está escribindo un libro sobre el.
- Ninguén puido encargarse del? - Sempre estiveron sós.
Estaba nunha residencia cando a doutora Wallace o atopou.
Aí non. Aquí.
Como que o atopou?
Faláronlle del e quixo estudalo na súa clínica privada.
Perdón.
Estudalo para que? Non ten unha discapacidade bastante común?
- Non o sabes? - O que?
William non é discapacitado.
En fin, agora si, pero non naceu así.
Tivo un accidente ós 16 anos. Sufriu un grave traumatismo cranial.
Leite?
- Non, grazas. - Si.
- Que accidente? - Merritt non falaba do tema.
Como de tantas outras cousas,
pero a raíz diso, perdeu a capacidade de falar e demais.
Era agresivo con Merritt?
Non me veñas coa leria de que a tirou pola borda.
Pelexaron no ferry.
- Non pelexaron. - Empurrouna.
Servídevos.
William frustrábase a miúdo.
Imaxina estar atrapado nunha cabeza coa que pensas que te comunicas
e que ninguén te entenda.
Ás veces dábanlle arroutadas, pero tiña mala intención.
- Algunha vez foi así contigo? - Así como?
Violento.
Non. Nunca.
Recordas se Merritt andaba rara as semanas previas á desaparición?
- Foi hai moito tempo. - Non tanto.
Foi unha semana máis.
Merritt estaba alterada por un caso, como lle pasaba con todos.
Era moi ambiciosa.
O caso de Graham Finch. O que perdeu.
Si, grazas, Akram.
Non sei, sempre andaba esgotada,
traballaba moito e ata moi tarde.
Comentouche algo dalgunha ameaza?
Non, pero tampouco me contaría algo así, era moi reservada.
Case ninguén sabía da existencia de William ata que ela desapareceu.
Por que o mantiña en segredo?
Non en segredo como tal, máis ben como algo á parte.
Había unha clara liña entre o seu traballo e o seu fogar.
Ninguén a ía visitar á casa? Amigos? Un mozo? Unha moza?
A aquela casa?
Estaba no medio da nada. Levábame unha hora chegar alí.
Só me tiña a min.
E non tivo nin a decencia de avisarme de que marchaban de viaxe.
Cando cheguei a traballar, non estaban.
Souben o resto polas noticias, coma todos.
Non che caía ben, non?
Non parecía moi agradable, non?
Sempre tensa, con segredos, túzara, sen amigos.
E, aínda así, canto tempo estiveches con eles?
Doce anos. Por William.
Non por ela. El necesitábame.
Na túa declaración dixeches que ela nunca se tiraría do barco.
Referíame a que, de facelo, William iría detrás sen dubidalo.
Faría o que fose por ela. Calquera cousa que se vos ocorra.
Por fría que fose,
sei que non o deixaría só porque si.
Nunca lle faría iso.
Queríao.
Que eu saiba, era a única persoa que quería.
Vin moitos casos coma este.
Xente que desaparece dun día para outro.
Cantos deles atopaches?
Non os suficientes.
- Que? - Señor Morck, sinto molestalo.
Son Louise. Louise Eldrige.
- Quen? - A directora de Jasper.
Ai, si, Louise. Perdoa. Que pasou?
Jasper non veu ó instituto hoxe, así que chamaba para preguntar onde está.
Está no instituto.
Jasper!
Non hai luz.
Canto tempo leva facéndoo?
É o terceiro en 20 minutos. O aguante dos novos é…
Refírome a canto tempo leva faltando a clase.
Non ando detrás del.
- Debería entrar. - Non parece un bo momento.
Merda.
Ós adolescentes non lles gusta falar.
En serio, Martin? Saberalo despois de tantos anos sendo pai, non?
Sabías que o lóbulo frontal dun adolescente
non se une por completo ata os 23?
Por iso aínda non controla ben as súas decisións e impulsos.
Eu si que estou contendo un impulso.
En fin, eu intenteino.
Ola.
Vou coller a mochila.
Non ma vas presentar?
Non.
Onde vas?
Ó inferno.
Pois vémonos alí!
Mocoso do carallo.
Hostia xa.
Que pasa coa luz?
Ola.
Necesito o historial de casos de Merritt Lingard.
Díxome Carl que chos pedise.
- A min? - Si, necesitámolos.
Necesitádelos?
Desapareceu hai catro anos e estámolo investigando.
Coñezo o caso. Pero estás traballando con el?
Estoulle axudando.
- A saber que trama. - Como dis?
- Anda con ollo. - Eu non…
Carl non se deixaría axudar por alguén coma ti.
- Alguén coma min? A que te refires? - A alguén que non sexa el mesmo.
Ah, xa, seica é un lobo solitario.
É o puto demo. Se te trata ben, é porque te está usando.
- Como o sabes? - Formaba parte do seu equipo.
Antes de que lle disparasen e iso.
E que fas aquí agora?
Non foi para tanto.
Que non foi para tanto?
Tiven un problemiña… sen importancia.
Pero agora estou ben, así que…
En fin, os casos que necesito entón?
- Conseguireichos. - Moitas grazas.
- Ola. - Ola.
É demasiado?
Non, está perfecto.
O certo é que quería falar contigo.
É polo meu traballo.
Xa levo un tempo na oficina e creo que podo volver á rúa.
Sei o que vas dicir, pero levo meses sen ter un episodio.
Estou tomando a medicación e centrándome no meu como me pediches.
Non é un bo momento.
Oio as túas conversacións, sei que necesitas xente.
- Xa, pero… - É porque son muller?
En serio?
Carl, que está totalmente tarado,
ten un novo departamento que lle dá igual.
- É diferente. - Só che pido unha oportunidade.
- Xa falaremos cando se calme todo. - Aquí nunca se calma nada.
Si, vale.
"Aquí nunca se calma nada". Serei parva.
En fin, de que queres falar?
Que tal de que lle dispararon ó teu mellor amigo e cres que é culpa túa?
Carallo coa tipa.
Véxote máis motivada que a última vez. Estás probando unha nova terapia?
Fuches ti quen levou a Hardy alí. Non vos chamaran a vós.
- E logo entraches sen reforzos. - Hardy entrou comigo.
- Eras o seu superior. - Eramos compañeiros.
Vin as imaxes da cámara policial.
Estabades laretando e facendo bromas.
Non era laretar, era lidar coa situación.
- Pero non vistes o tipo da cociña. - O outro axente debeu…
Está morto e non pode dicirnos que fixo e que non.
E xa viras máis escenas así.
Así que sexamos directos, xa que o prefires así,
e definámolo como o que foi:
unha cagada coma un piano.
Unha que deixou paralítico o teu mellor amigo e a ti volveute… que?
Un rosmón?
Alguén que vive moi cabreado.
Non estabas xa cabreado co mundo?
Como es máis listo que os demais…
- Se ti o dis. - Non, dilo ti.
E con frecuencia, segundo o teu expediente,
que xa lin polo miúdo.
Non creo que isto me axude en nada, honestamente.
- E por que volviches? - Por obrigación.
Non me tes pinta de ser alguén que faga nada por obrigación.
Se cadra volvín porque me pareces guapa e quería verte de novo. Váleche?
Vaites.
Vale.
Non o levabas a última vez.
Aí é onde cres que está o teu erro?
Independentemente do meu estado civil, non che permitirei repetirme algo así.
Sempre podes chamar ó Teléfono da Esperanza.
Merda. Síntoo.
De verdade.
Espero que sexas moi feliz.
Creo que nos estamos desviando un pouco do tema.
- Algunha vez nos centramos nel? - Non sei. Pode.
- Empezamos de novo? - Si, mellor.
Vale.
Vale. Vou…
- Sairei e volverei entrar. - Ai, Deus. A ver…
- Non é necesario, de verdade. - Que corra o aire.
Perdón.
Perdoa, onde está o tipo que estaba nesta cama?
Pregúntallo á enfermeira de garda, eu acabo de entrar.
- A ver, aparta do puto medio. - Hostia, tío. Si. Perdón.
Á de tres. Un, dous, tres.
- Grazas. - A ti.
Deixámoste co teu amigo.
Teñas o que teñas aí, non é para compartir.
Non, ho, nunca.
É cedo de carallo, non che parece?
É a hora perfecta.
- Estás feito unha merda. - Tiven un día duro.
Ai, que peniña me dás.
Pillei a Jasper fodendo cunha rapaza do instituto.
Hurra por el.
- Marcho? - Como queiras, meu.
Vale.
Vémonos.
Bos días, Merritt.
Non pensarías que nos esqueceramos de ti?
Marcharades? Nin conta me dera.
Acabamos de volver das vacacións.
Que ben.
Sombra Dous tamén foi contigo?
Si, fomos á praia.
Ata saíu o sol para variar. Ía suficiente calor como para bañarnos.
E, por suposto, para tomar xeado.
Que pena que non afogásedes ningún dos dous.
Sei que non o dis en serio.
Ou que non quedásedes alí para sempre.
Como non iamos estar hoxe?
Que pasa hoxe?
É o teu aniversario ou que?
Algo aínda mellor.
É o último día do mes.
E xa sabes que significa iso.
Toca torta?
Esa é a actitude.
Cando ti queiras, Merritt.
Por que estás aquí?
Por Kirsty Atkins.
Que lle fixeches a Kirsty?
Metina no cárcere.
Dende logo.
Sete chamadas en tres días.
Moi ben te levas ben cos gardas.
Dixeches que se estaba disposta a testificar,
farías o que fose por axudarme.
Iso foi antes de que me fixeses perder o tempo nos tribunais.
- Pero mira onde estamos. - Si, aquí.
E mira onde está el, paseando e laretando coma sempre.
- De quen falamos? - Graham Finch.
Que pasa con el?
Vinte na tele falando del.
E iso fíxome recordar certas cousas.
- Cales? - Necesito certas garantías.
En serio?
Suspende a sentenza.
Kirsty, non te ofendas, pero abre os ollos.
Estás aquí sentada vestida cun pixama.
En serio pensas que tes credibilidade?
Coñecía a muller.
- Vale. - Empecemos por aí.
Cando me asegures que me sacarás de aquí,
contareiche todo acerca de cando a coñecín nun refuxio para mulleres hai dous anos.
Non pasarei por isto de novo.
Se tes algo que dicir, dimo xa para que poida volver ó aire libre
e ti poidas ir pillar heroína e foder cos carcereiros.
- Levo oito meses limpa. - Queres unha aperta?
Só era un dato, porca.
Estaba drogada a todas horas cando me pillaron.
Se me preguntabas polo meu nome, diríache que era a princesa Margarida.
Pero agora que non teño esa merda no corpo
xa non recoñezo aquela persoa, hostia.
Só quero empezar de cero.
Poñerme ben.
- Terías que testificar nun xuízo público. - O que sexa.
Pero cando me saques de aquí.
Non podo facelo ata que testifiques.
Mentres tanto, podo solicitar que te refuxien.
O que? Iso sería como estar en illamento. Por que carallo ía querer iso?
- Non sei, Kirsty. Pola túa conciencia? - Puta noxenta!
Sae, rápido!
Filla de puta!
Puta de merda!
Voute matar!
E non lle axudaches, verdade, Merritt?
Non.
Por que non axudaches á pobre Kirsty?
Pensei que mentía.
Merritt.
Díxome que tiña problemas graves e eu…
deixeina alí.
Puiden axudarlle.
Si, si que puideches.
Senta ben, verdade?
Sacalo todo fóra. Ser consciente do cruel que fuches
e de que agora es ti quen ten que pagar.
Si que senta ben.
Moi ben.
Así me gusta, pequena Merritt.
Vale, daquela xa está?
Está morta?
Que dis que xa está?
Todo isto foi por Kirsty Atkins?
Es a súa irmá ou algo así?
Estás de puta broma?
Estás ti de puta broma, Merritt?
Bravo, Merritt.
Tremenda actuación.
O toque das bágoas en concreto fascinoume.
- Vai á merda. - Moi convincentes.
Daquela é por George Ovenden?
Finn McBain? Connor Campbell?
Veña, ho. Ese dixéchelo hai dous anos.
Pois o Pato Donald. Eu que sei.
Por que non me matades dunha vez?
Prefiro morrer que seguir con estes putos xogos.
Iso xa o dixeches unha chea de veces.
Pero non o dis en serio.
E tanto que si, hostia.
Se quixeses morrer de verdade, deixarías de comer hai moito tempo.
Xa terías atopado un xeito de matarte.
Encantaríame velo, a verdade.
Non me podedes reter aquí para sempre.
Ola, chamaches a Victoria. Por favor, deixa a túa mensaxe.
Ola. Non sei por que te chamo.
Non sei se recordarás que me dispararon hai uns meses.
Estou ben, claro. Non foi para tanto. Non como para que chamases.
Jasper.
Hostia.
Jasper segue sendo o de sempre. Non me pode odiar máis o cabrón.
En realidade creo que odia a todo o mundo.
Excepto a rapaza coa que anda fodendo. Si, está pasando.
Leva máis dunha semana faltando a clase.
Quedamos en que estaría mellor comigo,
pero creo que estou mellor só.
Akram?
Non sei se aquí é onde quería vir.
Apostaría que non.
Inspector xefe Morck?
Si?
Stephen Burns.
Era o supervisor de Merritt Lingard.
Daquela.
Que necesitas?
Teño entendido que ides reabrir o caso e só quería vir presentarme.
Encantado.
Imaxino que co tempo terás preguntas.
Xa teño unhas cantas.
- Podo preguntarche algo? - Si.
Por que escolliches o de Merritt como primeiro caso?
Chamoume a atención.
E un deses casos que ves e dis: "Oh." É obvio que non cadra nada.
En serio?
Vale.
Non estabades cun caso antes de que desaparecese?
Si, o de Graham Finch.
- Si, o tío que tirou a muller pola ventá. - Polas escaleiras.
Estaban borrachos e ela acababa de dicirlle que o deixaba.
- Ela tiña moitas ganas de encerralo, non? - E tantas.
Todos as tiñamos.
- Si, pero perdestes. - O xurado pronunciouse en contra nosa.
- Cousas que pasan. - A ela non.
Vin o seu historial, non era alguén que adoitase perder.
Non, quería ir de novo por el
e acusalo de homicidio imprudente.
Dirías que iso danou a súa carreira?
Máis ben o contrario.
Sen dúbida, a estas alturas podería ter o meu posto.
Estás facendo o que faría un bo fiscal.
E que é?
Facer preguntas das que xa sabes a resposta.
Pero non estamos nun xuízo.
E por que sinto que necesito un avogado?
Verás, a miña personalidade adoita facer sentir así a todo o mundo.
Dime, por que lle dixeches á policía que crías que Merritt se suicidara?
Para iso non teño resposta.
Marchou.
Non podía parar.
Creo que non estaba na súa natureza.
Tiña un lado escuro, sabes?
Cres que cabe a posibilidade de que siga viva en algures?
Non, non o creo.
Pero todo é posible.
Señor, reclámano arriba.
Para que?
Perdoa, non pretendía entreterte.
Eu tamén debería subir. Se me necesitas, xa sabes onde estou.
Si, por suposto. Grazas.
Por que me interrompes? E de que carallo falas?
Hai unha conferencia de prensa.
Unha que?
Chegas tarde. Ben puideches afeitarte.
E a túa gravata? Conseguídeme unha gravata e un abrigo.
Non podes saír así.
Lydia Brown, enlace de prensa.
Aquí tes o teu discurso. Vas despois da comisaria.
Quieta aí.
Só tes que ler. Ti podes.
Moira.
Ola a todos. Grazas por vir.
Darei un breve comunicado.
Son a comisaria Moira Jacobson.
Tras o éxito obtido co caso Windley, que tivo lugar en Aberdeenshire,
estamos hoxe aquí para anunciar a creación dun novo departamento
dentro da División de Delitos
destinado a investigar homicidios sen resolver
e outros delitos graves que requiren retomar a súa investigación.
Contarán con todos os recursos dispoñibles
e poderán colaborar directamente cos fiscais locais
e a policía de todo o país
para levar ante a xustiza os delincuentes que creron evadir a lei.
Á fronte deste novo departamento
estará o noso inspector xefe Carl Morck,
que agora vos dará máis información.
Grazas. Carl.
Grazas.
Boas tardes.
Fai catro anos perdemos unha auténtica defensora da xustiza.
Alguén que, grazas á súa incansable busca da verdade,
meteu milleiros de criminais no cárcere.
A súa desaparición foi un golpe duro para os seus achegados
e para os seus compañeiros do Ministerio Fiscal,
así que consideramos apropiado que o de Merritt
sexa o primeiro caso que reabramos.
Estamos decididos a descubrir que lle pasou
e, para iso, necesitamos a vosa axuda.
Merritt foi vista por última vez nun ferry a Mhòr
a tarde do luns 27 de setembro do 2021.
Levaba un xersei gris, un abrigo verde e uns vaqueiros.
Calquera que vise algo, que recorde o que sexa
ou que teña información sobre Merritt, que contacte con nós.
Calquera detalle…
- Merda xa. - …pode ser crucial para atopar…
a Merritt e… traela a casa. Grazas.
Inspector!
Apareceron novas probas sobre o caso que xustifiquen que se reabra?
Podes repetir a pregunta?
Apareceron novas probas sobre o caso que xustifiquen que se reabra?
Non podo dar a coñecer esa información.
Cres que Merritt Lingard podería seguir viva?
Non descartamos nada.
Avanzastes na busca do home
que vos disparou a ti, ó axente Anderson e a James Hardy en Leith Park?
Eu non levo esa…
investigación.
Dennis Piper, do Scottish Telegraph.
É certo que tanto ti coma o inspector Hardy
coñeciades a vítima, Archie Allen,
e que era un informante secreto a soldo
que tiña moita información sobre o persoal de policía?
- Quen che dixo iso? Non, quen foi? - Ata aquí as preguntas. Grazas.
Isto é só unha distracción?
Ata aquí. Grazas a todos. Grazas.
Grazas, señores e señoras.
Como dicían a comisaria e o inspector xefe Morck,
hai catro anos, perdemos unha gran defensora da xustiza.
Merritt Lingard dedicábase en corpo e alma a achar a verdade.
Ola?
William!
Miña nai.
Que me pasa?
Ai, Deus.
Respira.
Ai, creo que me está a dar un infarto.
Non che está dando infarto ningún. Respira. Amodo.
Quita de aí.
Veña, senta. Tranquilo. Reláxate.
Respira. Controla a respiración. Amodo.
Carl…
Cando me vexas rezando, non me interrompas.
Vale.
Subtítulos: Noelia Collazo