- Co tu robisz? - Rutynowa kontrola.
Zadzwoniła jego córka z Lancasteru, mówiąc, że ojciec nie odbiera.
Drzwi były otwarte, więc…
Na oścież?
Na oścież.
Ciało jest w fotelu.
No dobra.
Cóż, śmiem twierdzić, że to narzędzie zbrodni.
- Pewnie dostał nożem w głowę. - Nie uprzedzajmy faktów.
Mógł przecież upaść na nóż w kuchni,
a następnie potknąć się i przewrócić prosto na ulubiony fotel.
Po drodze owijając się kocem?
- To ma sens. - Przynajmniej mu wygodnie.
Ten nóż to niezłe cudeńko.
- Myślę, że broń wzięto stąd. - Nie dotykaj tego.
Trzymaj łapy za plecami, dobra?
Tak jest.
Jak długo pracujesz? Miesiąc?
Trzy, proszę pana.
Sądząc po doniczce przed domem, tyle razy zwymiotowałeś.
To przez zapach.
To nie fizyka jądrowa. Otwórz okno.
Sprawdziłeś je, prawda?
„Sprawdziłeś”?
Tak, czy je sprawdziłeś.
Są otwarte? Zamknięte? Zablokowane? Zbite?
Są inne drzwi? Czy to włamanie?
Znalazłeś coś poza smrodem?
On akurat jest oczywisty.
Kazano mi czekać na ekipę.
To wyjdź i czekaj.
Albo zostań i się czegoś naucz, robiąc jebane rozeznanie.
Zacznij od kuchni, dobra?
Niczego nie dotykaj.
Wspaniały mentor z ciebie.
Wiem. To mój dar.
Masz nową wiadomość.
Wiem, że odsłuchujesz te wiadomości.
Wiem, że udajesz, że masz je gdzieś,
tak samo, jak udajesz, że jesteś prawą osobą.
Ale nią nie jesteś, Merritt.
Jesteś jebaną egoistką i manipulującą suką,
ale wkrótce cię znajdę.
Wyrwę ci to twoje zaschnięte serce z piersi i cię nim, kurwa, nakarmię.
Ciesz się ostatnimi…
Więc to był tylko zbieg okoliczności,
że dzień przed planowaną przez nią przeprowadzką do nowego domu
pana żona, wyraźnie zdenerwowana, wybiegła z restauracji,
w której się państwo kłóciliście,
a następnie, zanim pan wrócił, spadła ze schodów,
doznając dwóch złamań biodra,
złamania nadgarstka, licznych ran szarpanych,
a także poważnego urazu głowy, który ją zabił?
Panie Finch,
nie widzi pan tego, co widzimy wszyscy?
Ta kobieta nie spadła ze schodów.
Została zepchnięta
przez pana.
Po kłótni przy kolacji, podczas której żona oznajmiła, że odchodzi,
pan, cytując pana rodzinę,
„stracił panowanie” i ją popchnął.
- To nieprawda. - Ależ tak.
Znalazłem ją!
Na dole schodów.
Martwą.
Poobijaną.
Gdy zamykam oczy, wciąż widzę ją taką.
Nie zabiłem żony.
Ani celowo, ani przypadkiem.
Kochałem ją.
A jeśli była ze mną nieszczęśliwa, jak pani sugeruje…
nie miałem pojęcia.
Żona uratowała mi życie.
Uczyniła mnie lepszym człowiekiem.
A teraz…
nie wiem, kim jestem.
Kiedy obrona się nie sprzeciwia,
ludzie myślą, że to pułapka.
- Liam. - Ale ty nie odpuszczałaś.
Bardziej doświadczeni by to zrozumieli.
O czym ty mówisz?
Rozwodziłaś się, że Finch był agresywny i zepchnął żonę ze schodów,
a jego obrońca siedział bez słowa.
- Finch też to zauważył. - Bo miałam rację.
- Racja a dowody to co innego. - Zależy od ławy.
Ona usłyszała, że kochał żonę.
Miałem cię wdrożyć, a nie pogrążyć.
To nie twoja wina.
Wiem.
To był występ. Finch łże jak pies.
Powinien dostać nagrodę. Prawie się wzruszyłem.
Ma rację.
Jest obrażony, bo dałeś tę sprawę mnie, a nie jemu.
Może. Ale się nie myli.
Czasem posuwasz się za daleko. To był doskonały przykład.
Miałam jakieś inne wyjście?
Wystawiłeś mnie, zabierając dowody od Kirsty.
Ona by ci nie pomogła. Tylko pogorszyłaby sprawę.
Bez niej nie było dowodów.
Jest mnóstwo dowodów.
Sama powiedziałaś, że to wygrana sprawa,
a potem perorowałaś przed ławą, jak bardzo jesteś pewna,
że oskarżony jest mordercą.
Gdy ława przysięgłych zostanie sama,
przemówią fakty,
a nie żałoba zabójcy i jego uczucia do ofiary.
Nikt nie wie, co zrobi ława przysięgłych.
- Wiedzą, że to zrobił. - Czyżby?
A może liczysz, że się z tobą zgodzą?
Miałem cię zaprosić na drinka, ale…
to chyba spalony pomysł.
Carl Morck?
Doktor Sonnenberg.
Jestem doktor Irving.
Zastępuję ją, bo złamała biodro.
Zdecyduj się.
Złamała biodro, grając w tenisa?
Słyszałam, że to był wypadek w ogrodzie.
Śmiało, spróbuj.
- Rakietę zostawiłem w domu. - Są terapeutyczne.
Do ściskania.
To uspokaja.
- To działa? - Spróbuj.
- Zatrzymaj ją. - Dziękuję.
Nie powinnaś zadawać pytań?
Mogę. Albo możemy posiedzieć. To twoje 50 minut.
A już miałem się rozgadać o złym dzieciństwie.
Bardziej interesuje mnie twoja zła dorosłość.
„Jak się czujesz, Carl?”
Raczej: jakie to uczucie być postrzelonym, Carl?
Słyszałam, że to jakby być użądlonym przez 100 pszczół w tym samym miejscu.
Gdyby płonęły i leciały z prędkością światła.
Można to tak opisać.
Nie wyglądasz na psychiatrę.
Bo nie mam brody?
- Byłoby o czym rozmawiać. - Mamy o czym rozmawiać.
Nie rozumiem, po co mi to potrzebne.
Nie chcesz tu być?
W porządku. Ja też nie. Gadanie z wami to gówniana robota.
Chyba nie lubisz swojej pracy.
A ty chciałbyś ze sobą rozmawiać?
Słuszna uwaga.
Dobra.
Mam dość pytań o strzelaninę.
- Zadaj mi inne. - Dajesz mi pozwolenie?
Przekonajmy się.
Widziałam w aktach, że bierzesz antydepresanty.
- Mam to w aktach? - Nie tylko to.
- A co jeszcze? - Tylko rzuciłam okiem.
Czujesz się przygnębiony, Carl?
Jak zwykle.
Gdyby mnie postrzelono, byłabym przygnębiona.
- Byłabym zła. - Ja nie.
- Wszystko gra? - U mnie tak.
Więc nie muszę pytać o lęki i bezsenność,
bo tego, oczywiście, nie doświadczasz.
I tak mało sypiam.
To wielka strata czasu.
To twoje słowa, nie moje.
Wiem, co myślisz o rozmowach z policjantami.
Serio? Będziesz przy mnie jadła?
O tej porze mam przerwę, ale cię wcisnęłam.
Ale skoro czujesz się tak świetnie…
Zrozumiałem.
Prawda jest taka, że nawet komputer ci powie,
że po incydencie w Leith Park
możesz nie dogadywać się z innymi ludźmi.
W pewnym momencie możesz potrzebować pomocy.
Przedtem też się nie dogadywałem z ludźmi.
No właśnie.
Pojęcie „kompleksu wyższości” to motyw przewodni twoich akt.
Akt, których nie przeczytałaś?
Tego nie powiedziałam.
Jesteś lepszy od innych?
Nisko zawieszają poprzeczkę.
Rany.
Teraz odczytam zeznania świadka, Caroline Kerr.
„Rano 17 października
szłam z moim niemowlakiem przez Leith Park,
gdy ubrany na czarno mężczyzna wszedł przez tylne drzwi do mieszkania 226.
Pięć minut później zauważyłam, jak z niego wychodzi
i podchodzi do małego, niebieskiego auta nieznanej mi marki”.
- Tak zeznałaś cztery miesiące temu. - Wiem.
Teraz, gdy o tym myślę,
chyba pomyliłam numer domu.
Zeznając, byłaś pewna.
Chyba się pomyliłam.
Caroline, nie żyje policjant.
Inny jest sparaliżowany.
Bardzo mi przykro.
Jeśli ktoś ci groził,
kazał zmienić zeznanie, to ci pomożemy.
Nikt mi nie groził. Rozmyśliłam się.
- Caroline, widziałaś go. - Nie. Myślałem, że tak.
Bardzo mi przykro.
Boże, chyba nie jestem gotowa na twój powrót.
Cześć, Rose.
- Nie obwisła ci twarz. - Słucham?
Myślałam, że obwiśnie ci połowa twarzy.
Nie miałem udaru. Dostałem kulkę.
Masz jakąś bliznę?
Przeszła na wylot.
Nieźle.
Przynajmniej nie musisz nosić kasku.
- Jest już? - Wyglądam ci na jej asystentkę?
Owszem, tak.
Może widziałaś, jak wyszła albo dokąd poszła.
Wybacz.
A to kto?
Prześladowca Moiry.
Nie, tylko szuka pracy. Przekupuje mnie ciastkami.
Zgniją ci zęby.
Cieszę się, że wróciłeś.
Na razie.
- Chuj. - Słyszałem.
Bo miałeś.
Do kurwy nędzy! Dlatego nie chciałam, by o niej pisano.
„Matka i niemowlak świadkami morderstwa”.
Zaprowadziliśmy ich do jej drzwi.
Może widzieli ją na miejscu zbrodni, a potem rozpoznali?
Była twoim jedynym świadkiem. Co teraz?
Potrzebujemy czasu.
Miałeś cztery miesiące.
I może więcej ludzi.
Wrócił nadkomisarz Morck.
- I nie dałaś nam się przygotować? - Na Carla się nie da.
Jezu, Carl!
Chciałaś mnie widzieć.
Godzinę temu.
Nadkomisarz Bruce.
Carl. Witaj z powrotem.
Miło cię widzieć. Wyglądasz…
Jak gówno?
Nie aż tak dobrze.
Przepraszam, że nie umarłem.
Jakoś to przeżyję.
- Cieszymy się, że wróciłeś. - Mówiąc „my”, myślisz „nikt”.
Pomówmy o Leith Park.
Wiem wszystko. Byłem tam.
- Chodzi mi o śledztwo. - Mnie też.
Nie znaleźliście nic w odłamkach ściany,
żadnych odcisków poza moimi, Hardy’ego i Andersona,
żadnych nagrań z kamery ani współpracujących świadków?
Mieliśmy świadka do teraz.
Nieźle.
Oby tak dalej.
Miejsce wyczyszczono. To była zaplanowana i profesjonalna akcja.
- Wtedy by nas sprzątnęli. - Przyjechało wsparcie.
- Skąd wiesz? - Byłem tam.
- Widziałeś napastnika? - Nie.
Na szczęście wróciłem,
więc przejmę sprawę od Wilsona i Clarka i zacznę od nowa.
Znajdź sobie…
Miło cię widzieć, Carl.
Wybacz.
- Nie możesz badać własnej sprawy. - Chciałem zobaczyć jego minę.
- Myślisz czasem, czemu cię nie cierpią? - Nie.
No i co?
Nie wpadła za linię.
Sędzia przyznał gola.
Nie sędzia, a liniowy.
Więc był gol.
Przyznał, bo był Rosjaninem.
I niby czemu miałby to robić?
Trwała zimna wojna. Rosjanie nas nienawidzili.
Wiem, ale Niemców bardziej. Mówimy o 1966 roku.
Od wojny minęło 20 lat i…
I co?
Niemcy pokonali Sowietów w półfinale.
Liniowy chciał wyrównać rachunki, nie?
Nawet jeśli ta gówniana teoria spiskowa jest prawdziwa,
to nieistotne, bo Anglia znowu strzeliła.
- Wygraliśmy 4-2. - Tak.
To dlatego, że Niemcy cisnęli na remis
i niepotrzebnie, bo wasz trzeci gol był niesłusznie przyznany.
- I co ty na to? - Dajże spokój.
Wygraliśmy. Daj se siana.
- Dzień dobry. - Czekaj, chłopie.
Właśnie ta postawa nas wkurza. Komentatorzy w kółko gadają o 1966.
Wkurza was to, że Anglia wygrywa, a wy nie, bo gracie piach.
Nie przechodzicie kwalifikacji.
Przed wami dwa razy wygrał pierdolony Urugwaj,
a jakoś się tym nie przechwalają przez 60 lat.
- Komisarz Hardy, nadkomisarz Morck. - Anderson. Gdzie reszta?
Chyba w drodze. Co my tu mamy?
Martwy mężczyzna po sześćdziesiątce. Nie zbliżałem się.
- To skąd wiesz? - To oczywiste.
- Oczywiste? - Zapach, proszę pana, i…
- Widok wszystko wyjaśnia. - Co tu robisz?
Rutynowa kontrola.
Zadzwoniła jego córka z Lancasteru, mówiąc, że ojciec nie odbiera.
Drzwi były otwarte, więc…
- Na oścież? - Na oścież.
- Czyli co? Czekamy na chłopaków? - Panowie nie z jednostki?
Przechodziliśmy obok i możemy rzucić okiem.
Czemu nie?
Ciało w fotelu.
„Sprawdziłeś”?
Tak, czy je sprawdziłeś.
Są otwarte? Zamknięte? Zablokowane? Zbite?
Są inne drzwi? Czy to włamanie?
Znalazłeś coś poza smrodem?
On akurat jest oczywisty.
Kazano mi czekać na ekipę.
To wyjdź i czekaj albo zostań i się czegoś naucz,
robiąc rozeznanie i zaczynając od kuchni.
Tak jest.
Niczego nie dotykaj.
- Wspaniały mentor z ciebie. - Wiem. To mój dar.
Anderson.
Jak długo pracujesz? Miesiąc?
Trzy, proszę pana.
Nic tak człowieka nie postarza jak mała strzelanina.
Zjebali to po całości.
Najpierw wbili się na miejsce zbrodni,
a potem wpierdolili w zasadzkę.
Ciekawe, po co tam w ogóle przyleźli.
Bo Morck nie ma żadnych hamulców. On…
To ten samochód?
Tak czy nie.
To z niego według świadka wysiadł napastnik?
Tak, ale ona nie jest już świadkiem.
- Wycofała się, ale wciąż nim jest. - Nie zezna w sądzie.
Nie jesteśmy sądem, nie?
A to co?
Co? Gdzie?
- Gdzie jest najbliższy McDonald’s? - Przy posterunku.
Nie tutaj.
Przy Leith Park, do chuja.
Na Market Road.
Sprawdziliście monitoring?
Dobra. Podejdźcie tu.
Na co to wam wygląda?
- To może być kogokolwiek. - Owszem.
Biegli to przeoczyli.
To już druga wpadka.
Co jeszcze widzisz? A ty?
Torba i kubek. Nie było ich, zanim nie przyjechało auto.
Warto sprawdzić, czy nikt podejrzany
nie kupował akurat shake’a w McDonald’s.
Po co miałby wracać na miejsce zbrodni?
Złe pytanie. Po co tam został?
Chciał zobaczyć, kto przyjedzie.
Skąd to wiesz?
Bo po co innego by to robił?
Według naszej teorii to dwie zbrodnie: strzelanina i dźgnięcie.
- To raczej kiepska teoria. - Dlaczego?
To by oznaczało, że w obu sprawach gówno wyjaśniliście.
Skupcie się na napastniku i na tym, co realnie odpierdolił.
Wszystko macie tutaj.
I sprawdźcie ten monitoring w McDonald’s.
Błagam.
Liczba zabójstw rośnie.
Parlament uważa, że jesteśmy nieskuteczni.
Powinniśmy nieco lepiej rozwiązywać zagadki kryminalne. Już się robi.
- Coś jeszcze? - Moira…
Serio, Jonathan? I ty, Brutusie?
Nikt cię o nic nie oskarża. Tylko rozmawiamy.
Nie, sugerujecie, że mamy żałosny wskaźnik rozwiązanych spraw.
Liczby mówią za siebie.
Jasne, ale nasza dochodzeniówka pracuje bez biegłych.
Mamy dwóch ekspertów na cały wydział.
Wiem o niedofinansowaniu.
Ale są pewne obawy w kwestii odbioru społecznego.
To nie jest mój problem ani moja działka.
Moim problemem jest to, jak finansować śledztwa bez środków.
Zakładam, że znasz sprawę Windleya w Aberdeen.
Wiem tylko to, co przeczytałam.
Policjant na emeryturze, który nigdy się nie poddał.
Szesnaście lat bez rozwiązania,
aż w końcu znaleźli sprawcę po DNA z ubrań ofiary.
Nie mogę się doczekać podcastu.
Właśnie. To robi dobre wrażenie.
Zabójca trafi za kraty po wielu latach.
Osobiście uważam, że lepiej jest ich aresztować od razu.
Sekretarz gabinetu proponuje otwarcie nowego wydziału.
Skupiony na rozwiązywaniu podobnych spraw
i służący interesom publicznym.
Czy nie każda rozwiązana sprawa służy interesom publicznym?
Jesteś dobrą policjantką,
ale zapominasz o szerszej perspektywie.
Muszę rozwiązywać bieżące sprawy,
a nie te sprzed moich narodzin.
Brakuje mi ludzi do pracy w terenie, a wy mówicie o nowym wydziale?
Powinienem wspomnieć, że wydział będzie miał własny budżet.
Jaki budżet?
Znaczący.
Zależący od profilu spraw. Im głośniejsze, tym większy.
Crown Office przygotował listę spraw do rozważenia.
I oczywiście adwokata-oskarżyciela do dyspozycji.
Będę mieć pełną swobodę w wybieraniu spraw i wydawaniu budżetu?
To twój wydział.
Powinnam dać radę.
Dobrze.
To kogo widziałabyś w tym wydziale?
Jestem sam.
Dzisiaj wróciłem.
Nic się nie zmieniło. Cholerni kretyni.
Chyba przestanę się przejmować robotą.
Kto wie? Może będę tu z tobą przesiadywał.
Kłócił się o futbol.
Ładnie pachnie.
Już prawie gotowe.
Pewnie jesteś zmęczona.
Resztę ogarnę sama.
Wierzę, że ludzie popełniający brutalne przestępstwa
nigdy nie unikają kary.
Sąd może ich uwolnić,
ale czy to ich sumienie, karma czy wszechświat,
ostatecznie w jakiś sposób ich ukarze.
Mówiła Merritt Lingard,
oskarżycielka dobiegającego końca procesu Grahama Fincha…
Nie każ mi oglądać tych głupot.
Rozumiem.
Włącz, co chcesz.
Tylko bez przestępców i sądów.
Wciąż tu jesteś.
Nie szkodzi. Zaopiekowałam się nim.
Miło z twojej strony.
- Wezmę płaszcz. - Mój brat jest dorosły.
Nie jest dzieckiem.
Oczywiście.
Mam na myśli, że nie jest twoim synkiem.
- Wiem. - Co?
Wiem, że nie jest moim synkiem.
Nie traktuj go tak.
Dobrze.
Martin!
- Nie wiem, czego ode mnie chcesz. - Możesz ściszyć?
Mógłbym, ale najpierw porozmawiaj z nim.
Nie płacę 500 funtów miesięcznie, by ogłuchnąć.
- Jeszcze zjada mi jedzenie. - Nie słyszę.
Rozumiem, że cię nienawidzi, ale nie musi się wyżywać na mnie.
Próbuję pracować.
„Pracować”? To ty masz pracę?
Nie słyszę.
- Co jest, kurwa? - Dom się pali.
- Spierdalaj. Poczułbym dym. - Ale masz tu syf.
Co z tego? To mieszkanie to nora.
Rusz czasem dupę i tu posprzątaj.
Martin nie jest twoją pokojówką.
Mam pracę domową, więc…
Z biologii?
Ścisz to
albo wypierdolę wszystkie twoje graty przez okno.
Chujek z ciebie.
Nic nowego.
NIEZNANY NADAWCA
CZEŚĆ, MERRITT,
WIESZ, ŻE NIE NADAJESZ SIĘ DO PRACY W SĄDZIE.
NIE JESTEŚ DOBRYM CZŁOWIEKIEM.
SŁOWO „SPRAWIEDLIWOŚĆ” BRZMI PODLE W TWOJEJ GĘBIE.
DUŻO LEPIEJ WYCHODZI CI UPIJANIE SIĘ PRZED KOMPUTEREM.
- Dzień dobry. - Kim pan jest?
Akram Salim. Czekałem na panią.
Jeszcze pan poczeka. Jestem zajęta.
Rozumiem, pracuję na pół etatu jako admin w IT,
ale chciałbym się przenieść do pani wydziału.
- Mam doświadczenie z Syrii. - Proszę iść do kadr.
Mówili mi, że nie ma wakatów, ale jeśli da mi pani chwilę…
Obawiam się, że nie mamy miejsc.
Jak on tu wszedł?
Ma przepustkę?
Nie, on tylko…
Pracuje w IT. Nie ma tutaj wstępu.
Spróbuj, a zrozumiesz.
Pozbądź się go.
Jest pan gliną.
Skąd wiesz?
Po pana smyczy. Postrzelił pan kogoś?
Nie dzisiaj.
Widział pan trupy?
Kilka.
- Ja widziałem, jak umarł dziadek. - Tak?
Posikał się.
Nie zabiłeś go, co?
Nie. Mama mówiła, że załatwił go browar i chipsy.
Na coś trzeba umrzeć.
Co? Miałbym własny wydział?
Gratulacje.
Żartujesz?
Zlecił go sam sekretarz gabinetu.
- Naprawdę? - Tak.
Będziesz badał nierozwiązane sprawy z całego kraju.
To ich lista od Crown Office.
Możesz wybrać, które chcesz.
Miałbyś tam też swojego człowieka.
„Człowieka”? Jakiegoś prawnika?
Gdybyś chciał.
Kim miałbym zarządzać?
Tylko sobą.
Wydział tylko dla mnie?
Będziesz miał biuro i potrzebne zasoby.
Potrzebuję auta.
Nie możemy ci dać auta ot tak. To nie teleturniej.
Mówisz, że to sprawy z całego kraju.
Co, jeśli wezmę sprawę w Inverness? Pojadę busem?
Spróbuję.
Mogę powiedzieć zastępcy naczelnika, że się na to piszesz?
Gdzie to biuro?
„Q”? A gdzie to jest?
Na dole.
Biura na dole są ponumerowane.
Wiesz, na samym dole.
Ja pierdolę.
DZIAŁ Q – NATRYSKI
Jezu.
Dobra, nada się.
Nie mogę cię więcej wpuszczać. Rozkaz szefowej.
Nie lubi słodyczy.
Były przepyszne.
Specjalna receptura mojej żony.
Ucieszyłaby się, że smakuje.
Dziękuję za gościnę.
Będę potrzebować tej…
- Jasne. - Przepustki.
Dzięki.
Powodzenia.
Kurwa, Rose!
Szefowa jest ciekawa, którą sprawę wybierzesz jako pierwszą.
To świetnie.
Nad czym pracujesz?
Pracowałem nad drzemką.
Pewnie przyda ci się ktoś do pomocy z tymi aktami.
Masz absolutną rację.
Nie o to…
Kurwa.
Na każdym biurku ma stanąć nowy komputer i telefon.
Stare telefony wrzućcie do tego pudła.
Dasz radę?
- Moira? - Cześć.
- Do kurwy nędzy. - Cześć.
Mam przejrzeć te akta sam?
Wybierz jedną sprawę.
To dziesięciolecia dowodów. Muszę mieć ekipę.
Myślałam, że zrozumiałeś, że to pojedyncza rola. Dasz radę.
Telewizor do mojego biura, a fotel za biurko.
Robimy małe przemeblowanie.
Powiedziałaś, że ten wydział zlecił sam sekretarz gabinetu.
Że na szali jest reputacja policji.
To lekka przesada.
Zaprośmy go zatem do mojego biura.
Usiądziemy na pisuarach i pogadamy.
Dobrze. Znajdę ci asystenta, który cię odciąży.
To nigdy nie miało być biuro,
więc rzuć mi trochę kasy na remont.
- Jeśli coś zostało. - Nie przeginaj.
Wybierz sprawę do końca tygodnia.
Jasne.
Izba Karna Sądu Najwyższego Szkocji, sąd numer sześć,
prokurator generalny przeciwko Grahamowi Finchowi.
Proszę o powstanie rzecznika ławy przysięgłych.
- Czy przysięgli osiągnęli werdykt? - Tak.
Jaki jest werdykt w sprawie oskarżenia o morderstwo?
Oskarżenia nie udowodniono.
Panie Finch…
został pan uniewinniony przez ławę przysięgłych
i może pan opuścić salę.
Proszę wstać.
Proszę o uwagę.
To bardzo emocjonująca sprawa dla wszystkich zainteresowanych.
Prokuratura liczyła na inny wyrok,
a w przyszłości rozważy wszystkie opcje.
- Jedź. - Dokąd?
Dokądkolwiek. Po prostu jedź.
DOBRZE CI TAK, SUKO.
NIEDŁUGO TO PRZESTANIE SIĘ LICZYĆ, BO I TY PRZESTANIESZ SIĘ LICZYĆ.
ZGŁOSIŁAM TO. ZNAJDĄ CIĘ.
Przepraszam.
Proszę pana?
Dobrze. Do góry!
Przepraszam.
Kim jesteś?
Przysłali mnie z góry. Jestem pana nowym asystentem.
Akram Salim.
- Posterunkowa Dixon. - To twoja sprawka?
Czyli poznałeś Akrama.
To jakiś chory żart?
Jest bardzo gorliwy.
Tak, co oznacza „jak wrzód na dupie”.
Więc powinniście się dogadać.
Ty chyba…
- Akram, tak? - Tak, proszę pana.
Jestem Carl, żaden „pan”. Jestem bardzo zajęty. Mamy dużo roboty.
Dlatego tu jestem, proszę pana. Carl.
Dobrze. W tamtym pokoju stoi mop. Mamy tu niezły burdel.
Potem pójdziesz na górę i przyniesiesz mi…
komputer i jeden z tych nowych telewizorów, dobra?
- To wszystko? - Na razie.
Nadkomisarz Morck.
Hej. To ja.
Podobno spadłeś z łóżka. Znaleźli cię na podłodze przy oknie.
Szkockie powietrze zabija.
Spierdalaj.
Proszę, stary.
Błagam, do kurwy nędzy.
Jakoś to ogarniemy. Jak zawsze razem. Obiecuję.
Czy to Carl Morck?
Cześć.
- Tato. - Hej!
Cześć.
Halo?
Claire?
Claire, co się…
Dzwoniłam do ciebie. Spóźniłaś się.
William.
Pokażesz?
Nie. Wszystko w porządku. Ostrożnie.
Co to? Łódź taty?
Nie wiem jak ty, ale ja jestem bardzo zmęczona.
Może wyjedziemy na jakiś czas?
Zmienimy otoczenie. Co sądzisz?
Przepraszam, że mnie nie było.
Hej! Co ty tu odpierdalasz?
Przepraszam. Sprawdzałem, co pan robi.
To poufne akta.
Na górze mówią, że to nowy wydział, ale nie wiedziałem.
Przeczytałem je i zrozumiałem.
- Przeczytałeś? - Tak.
- Wszystkie? - Wiele z nich.
Bardzo ciekawe sprawy: zabójstwa, porwania, gwałty, napaści.
- Wiele z nich to dobre zagadki. - „Dobre”.
Godne.
W domu, w Syrii, jest wiele takich spraw.
Nierozwiązanych. Ludzie giną i nikt nic nie wie.
Tylko ja ich szukałem.
- Pracowałeś w policji? - Tak jakby.
„Tak jakby”?
Cóż…
to skomplikowane. Rozwiążesz te sprawy?
Kto wie?
- Którą weźmiesz? - Nie wiem. Mam wybrać jedną.
Wiele można rozwiązać.
Wiesz to po jednym przeczytaniu akt?
A ty nie?
Czasem po prostu się wie.
Nie przeczytałem ich.
To może tak mógłbym ci pomóc, czytając je.
To nie twoja działka.
Odłóż je.
Posłuchaj,
skoro potrafisz czytać akta,
i to w chuj lepiej niż zmywać podłogę,
może mógłbyś je posortować?
Skategoryzować. Nazwiemy to…
pracą administracyjną.
- Mogę to zrobić. - Świetnie.
Szefowa powiedziała, że masz parkować z tyłu,
nie na „kopercie”.
…i mam wybrać oraz rozwiązać jakąś słynną, starą sprawę,
która postawi Moirę w dobrym świetle
i załatwi jej nowy budżet do wydania.
Spójrz na nas, kurwa.
Ty chcesz zabić siebie, ja innych.
Stoimy, kurwa, w miejscu.
Musimy coś wymyślić, i to szybko.
Bo choć bardzo bym chciał, nie przekreślę Jaspera
i ciebie też nie,
więc poza uduszeniem cię poduszką nie wiem, co robić.
Możesz mi podać piwo…
i opowiedzieć więcej o tym wydziale.
POCZTA GŁOSOWA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
NIEZNANY NUMER NOWA WIADOMOŚĆ
NIEZNANY NUMER NIE UKRYJESZ SIĘ.
Nie!
William, nie. Już go nie odzyskasz. Przepadł.
Nie ma go. Nie odzyskasz go.
William! Już go nie odzyskasz.
Po co go wyrzucałeś?
Możemy ją znaleźć.
Zaginęła cztery lata temu.
No i?
Nie żyje.
Nie sądzę.
Tak podpowiada ci intuicja?
Tak podpowiadają mi akta.
Nie, to przegrana sprawa.
Dzień dobry, Merritt.
Napisy: Paulina Iwaniak