- Que te trouxo aquí? - Control rutineiro.
Segundo a súa filla de Lancaster, seu pai levaba días sen coller o teléfono.
A porta estaba aberta, así que…
- Aberta ou sen a chave pasada? - Aberta.
O corpo está na cadeira.
Vale.
Ben, arriscaríame a dicir que esta é a arma homicida.
- Si, diría que lla cravaron na cabeza. - Non nos apresuremos, inspector Hardy.
Puido caer sobre o coitelo cando estaba na cociña
e vir ós tombos ata a súa cadeira favorita.
E colleu a manta de camiño?
- Tería sentido. - Polo menos, estar cómodo.
Que preciosidade de coitelo, por certo.
- Diría que a arma saíu de aquí. - Non toques iso.
- Pon as putas mans nas costas, vale? - Si, señor.
Canto tempo levas nisto? Un mes?
Tres, señor.
A xulgar polo testo de fóra, o mesmo número de veces que vomitaches.
É que fede.
Non ten ciencia. Abre a ventá.
Xa as comprobarías, non?
Comprobalas?
Si, comprobalas.
Están abertas, pechadas, bloqueadas, rotas?
Hai algunha outra porta forzada?
Fai algo á parte de queixarte de que fede,
cousa que xa sabemos.
Mandáronme esperar polo equipo.
Pois sae fóra a esperar.
Outra opción é que aprendas algo facendo comprobacións, hostia.
Empeza pola cociña, si?
E non toques nada.
Es un mentor caralludo.
Seino, é un don.
Tes unha mensaxe nova.
Sei que escoitas as miñas mensaxes.
Sei que finxes que non che afectan,
igual que finxes ser unha persoa honrada.
Non es honrada, Merritt.
Es unha mala pécora egoísta e manipuladora
e, tarde ou cedo, atopareite,
arrincareiche ese corazón podre que tes do puto peito e fareicho tragar.
Así que desfruta dos teus últimos…
Daquela é só coincidencia
que, o día antes de decidir mudarse a outro apartamento,
a súa muller, visiblemente alterada, marchase do restaurante
no que previamente os viran discutir
e que, cando chegaron á casa, caese polas escaleiras
e sufrise dúas fracturas de cadeira,
tamén dun pulso, múltiples laceracións
e o traumatismo cranioencefálico severo que a matou.
Señor Finch,
non é quen de ver o que todos vemos con claridade?
É obvio que esta muller non caeu.
Alguén a empurrou.
E foi vostede.
Tras a pelexa que tivo coa súa muller na cea,
na que descubriu que ía deixalo,
vostede, citando a súa propia familia,
perdeu os estribos e tirouna polas escaleiras.
- Eu non a empurrei. - Si que o fixo.
Atopeina así!
Estaba ó pé das escaleiras.
Morta.
Toda revirada.
Se pecho os ollos, non podo evitar recrear esa imaxe.
Eu non matei a miña muller,
nin adrede nin por accidente.
Queríaa.
E se non era feliz comigo, co noso matrimonio, como insinúa vostede,
eu descoñecíao.
A miña muller salvoume a vida.
Fíxome mellor persoa.
E agora…
estou perdido.
Cando a defensa non obxecta algo que normalmente faría,
debemos pensar que hai trampa.
- Liam. - Pero ti seguiches ó teu.
Alguén máis experimentado lería a situación.
A que te refires?
A iso de que Finch é tan violento que tirou a súa muller polas escaleiras.
O seu avogado nin abriu a boca. Ata Finch se decatou.
Igual non obxectou nada porque é relevante.
- Non é o mesmo relevante que admisible. - Depende para quen.
O que calou no xurado foi que quería a súa muller.
A idea era botarche un cable, non que te estrangulases con el.
Non é culpa túa.
Xa o sei.
Estaba actuando. Só soltou trolas pola boca.
Pois deberían darlle un puto BAFTA. Case me fai chorar.
Non lle falta razón.
Segue anoxado porque me deses a min o caso en vez de a el.
Pode ser. Pero aínda así.
Ás veces pásaste. O que pasou hoxe é un claro exemplo.
E que ía facer?
Deixáchesme en bragas ó impedirme usar a Kirsty.
Non che ía axudar en nada. De feito, faríao aínda peor.
Sen ela, non tiña probas.
Hai probas abondo.
Ti mesma dixeches que este caso era pan comido.
E logo vaslle co conto ó xurado de que ti estás convencida
de que o home do estrado é un asasino.
En canto os do xurado se reúnan sós,
o que importará serán os feitos,
non como de mal se sentía o asasino ou canto quería a vítima.
Ninguén pode saber que ditaminará un xurado.
- Eu dígoche que saben que foi el. - Si?
Ou simplemente esperas que che dean a razón?
Íache propoñer ir tomar unha copa,
pero creo que vou pasar.
Carl Morck?
Doutora Sonnenberg.
Son a doutora Irving.
Ela rompeu a cadeira. Son a súa substituta.
Escolle.
A doutora Sonnenberg rompeu a cadeira xogando ó tenis?
Polo que me dixeron, tivo un incidente no xardín.
Veña, proba unha.
Deixei a raqueta na casa.
Son terapéuticas.
Son para apertar.
Axudan a calmarse.
- Funcionan de verdade? - Proba.
- É túa. - Grazas.
Non terías que facerme preguntas?
Podería. Ou podemos quedar aquí sentados. Os 50 minutos son teus.
Viña listo para mergullarme na miña infeliz infancia.
Case me interesa máis o infeliz que es de adulto.
"Como te sentes, Carl?"
Máis ben: "Que se sente cando che disparan, Carl?"
Teño entendido que é coma se cen abellas che picasen no mesmo punto.
Se son abellas en chamas dirixíndose a ti ó dobre da velocidade do son,
poderíase dicir que si.
Non tes pinta de psiquiatra.
Preferirías que tivese barba?
- Así teriamos algo do que falar. - Temos moito do que falar.
Non entendo que necesidade teño de facer isto.
Non queres estar aquí?
Non pasa nada. Eu tampouco. É unha merda falar cos do teu gremio.
Non parece gustarche o teu traballo.
Gustaríache ter que falar contigo?
Toda a razón.
Vale.
Estou farto do "que se sente cando che disparan?"
- Pregúntame outra cousa. - Dásme permiso?
A ver que pasa.
Vin no teu expediente que estás con antidepresivos.
- Iso pon? - Entre outras cousas.
- Por exemplo? - Só o vin por riba.
- Andas deprimido ultimamente, Carl? - Non máis do normal.
Se me pegasen un tiro, poderíame sentir deprimida.
- Ou enfadada. - Eu non.
- Está todo ben? - Pola miña parte, si.
Obviamos entón a ansiedade e os problemas para durmir,
porque imaxino que non experimentarías nada diso, non?
Non son de durmir moito.
- Entón non sei por que perdemos o tempo. - Dixéchelo ti, non eu.
Vale. Entendo o que supón tratar con policías.
En serio? Vaste poñer a comer diante miña?
Como a esta hora, pero quixen facerche oco.
Pero como dis estar perfectamente…
Xa che dixen que o entendo.
A ver, Carl, ata un ordenador podería determinar
que tras o incidente en Leith Park,
ías ter problemas para relacionarte coa xente.
E que nalgún momento terminarías necesitando axuda.
O dos problemas para relacionarme xa vén de longo.
Xa.
O complexo de superioridade parece o tema principal do teu expediente.
- Ese que apenas viches por riba? - Eu non dixen "apenas".
Considéraste superior a outra xente, Carl?
Tampouco é que haxa moito nivel.
Vaites.
Procedo a ler a declaración de Caroline Kerr, testemuña.
"A mañá do 17 de outubro
ía paseando co meu bebé de oito meses por Leith Park
cando vin entrar un home vestido con roupa escura no apartamento 226."
"Uns cinco minutos máis tarde vino saír do apartamento
e meterse nun coche pequeno azul cuxa marca non identifiquei."
- Foi o que declaraches hai catro meses. - Seino.
Pero agora que tiven tempo de pensalo, non estou segura de que fose alí.
- Na declaración afírmalo con seguridade. - Creo que me equivoquei.
Caroline, morreu un policía.
E outro está paralítico.
Síntoo moito.
Se alguén te ameazou
para que cambiases a declaración, podemos protexerte.
Ninguén me ameazou. Cría que estaba segura, pero non.
- Caroline, viches o home. - Non, crin que o vira.
Síntoo moito.
Uf, non me vexo preparada para terte por aquí tan pronto, Carl.
Ola, Rose.
- Non tes a cara fláccida. - Como dis?
Pensei que terías media cara… colgando.
Non me deu un ictus. Disparáronme.
Quedouche cicatriz?
De entrada e de saída.
Xenial. Polo menos non tes que levar un casquiño coma o meu sobriño.
- Está dentro? - Teño pinta de secretaria?
A verdade é que si.
Igual a viches marchar ou escoitaches onde ía.
Síntoo.
Ese quen é?
O acosador de Moira.
Boh, só busca un traballo. Tróuxome isto por deixalo esperar aí.
Vanche podrecer os dentes.
- Que alegría terte de volta, Carl. - Vémonos.
- Imbécil. - Oíno.
Iso pretendía.
Polo amor de Deus! Por iso quería afastala da prensa.
"Unha nai e o seu bebé presencian un asasinato."
Practicamente puxémosllos na porta.
Vive na zona, igual a viron na escena do crime e recoñecérona despois.
Era a túa única testemuña. E agora que?
Necesitamos tempo.
Tivestes catro meses.
E quizais máis persoal.
O inspector xefe Morck volve hoxe.
- Non tivemos tempo para prepararnos. - Ninguén está preparado para Carl.
Hostia, Carl!
Querías verme.
Fai unha hora.
Inspector xefe Bruce.
Carl. Benvido.
Alégrome de verte. Estás…
- Feito unha merda? - Non tan ben.
- Sinto non estar morto, Logan. - Superareino.
- Alegrámonos de que esteas de volta. - Non creo que ninguén se alegre.
- Deberiamos falar sobre Leith Park. - Seino todo, estaba alí.
- Refírome á investigación. - E eu.
Supoño que non sacastes nada dos fragmentos da parede,
que só hai ADN e pegadas miñas, de Hardy e de Anderson
e que non temos gravacións de seguridade nin testemuñas. É así?
- Tiñamos unha ata fai cinco minutos. - Incrible.
Ides de marabilla.
A escena xa estaba limpa. Parecía organizado por un profesional.
- Un profesional non nos deixaría vivos. - Os reforzos xa chegaran.
- Como o sabes? - Estaba alí.
- Viches quen disparou? - Non.
Pois xa que estou de volta,
quitareiche de enriba a Wilson e a Clark e empezaremos de novo.
Búscate o teu propio…
Que alegría verte, Carl.
Síntoo.
- Non podes investigar o teu propio crime. - Xa. Só quería verlle a cara.
Algunha vez te preguntaches por que caes fatal?
Non.
Vale, entón?
Que non chegou a entrar.
O árbitro deuno por gol.
Non, foi o xuíz de liña.
- Vale, pero foi gol. - Non, deuno como tal porque era ruso.
Por que carallo o ía facer?
Era a época da Guerra Fría, os putos rusos odiábannos.
Non máis do que odiaban os alemáns. Falamos do 1966.
Foi 20 anos despois da guerra. E ademais…
E ademais que?
Que os alemáns gañáronlles ós soviéticos na semifinal.
Así que o xuíz de liña tiña unha conta pendente.
Aínda que a conspiración de merda do voso Tartan Army fose certa,
é irrelevante porque Inglaterra marcou un máis.
- Gañamos 4-2. Punto. - Xa.
Pero os alemáns buscaban o empate,
cousa que non tiña que ser, xa que o voso terceiro gol non era gol.
- Que dis a iso? - Que o superes.
Gañamos. Acéptao dunha vez.
- Bos días, axentes. - Espera, meu.
Esa é a puta actitude que nos dá rabia. Sempre dando a lata co do 1966.
Dávos rabia que gañase Inglaterra e que nunca gañaredes porque dades pena.
Nunca chegastes nin á final.
O puto Uruguai gañouna dúas veces antes ca vós.
E non van por aí téndose polos reis do mambo 60 anos despois.
- Inspector Hardy, inspector xefe Morck. - Anderson, señor. E os demais?
De camiño, supoño. Que temos?
Home morto duns 60 anos, diría. Non me acheguei demasiado.
- Como sabes que está morto? - É obvio.
- Obvio? - Apesta e ademais…
- En fin, agora o veredes. - Que te trouxo aquí?
Control rutineiro.
Segundo a súa filla de Lancaster, seu pai levaba días sen coller o teléfono.
A porta estaba aberta, así que…
- Aberta ou sen a chave pasada? - Aberta.
- Que? Esperamos polos compis? - Non sodes a unidade de resposta?
Viñemos porque estabamos cerca. Váleche?
Xa que estamos.
Está na cadeira.
Comprobalas?
Si, comprobalas.
Están abertas, pechadas, bloqueadas, rotas?
Hai algunha outra porta forzada?
Fai algo á parte de queixarte de que fede,
cousa que xa sabemos.
Mandáronme esperar polo equipo.
Ti decides entre saír fóra a esperar ou aprender algo
facendo todas as comprobacións, empezando pola cociña.
Señor.
Non toques nada.
Es un mentor caralludo.
Seino. É un don.
Anderson, señor.
Canto tempo levas nisto? Un mes?
Tres, señor.
Non hai nada coma un tiroteo para envellecer cen anos de puto golpe.
Foi unha auténtica cagada.
Para empezar, non pintaban nada alí.
E caeron de cheo nunha emboscada.
A cuestión é por que decidiron pasar por alí.
Porque o puto Morck non pode evitar ser así. É…
Este é o coche?
Contestade si ou non.
É do que a testemuña dixo que saíra o que disparou?
Si, pero xa non é testemuña.
- Retractouse, pero segue séndoo. - Non podemos usala nun xulgado.
Non estamos nun puto xulgado.
Que é isto de aquí?
Que é o que?
- Onde está o McDonald's máis próximo? - Onde a estación.
Non a aquí. O máis próximo a Leith Park, hostia.
Hai un en Market Road.
Revistastes as cámaras de alí?
A ver, vide aquí.
Que opinas disto?
- Que podería ser de calquera. - Podería.
- Os forenses non o catalogaron. - Pois xa van dúas cagadas.
Que máis ves? Dime algo ti.
A bolsa e o vaso non estaban aí antes de chegar o coche.
Estaría ben comprobar as cámaras do McDonald's
por se hai un tío de negro comprando un batido, non?
Por que o tipo ía abandonar a escena e volver?
Pregunta incorrecta. A que estaba esperando?
O que disparou estaba a ver quen aparecía.
Como o sabes?
Que outra explicación hai?
Cremos que son dous crimes distintos. Un tiroteo e un apuñalamento.
- Non creo que debades seguir por aí. - Por?
Porque entón teriamos dous crimes dos que non sabemos unha puta merda.
Centrádevos no que disparou e no que carallo fixese ese día.
Está todo aquí.
E comprobade as cámaras de seguridade do McDonald's.
Por favor.
Os homicidios aumentan.
En Holyrood acúsannos de pasar moitas cousas por alto.
Entón será mellor que nos dediquemos a resolver casos. Agora me poño.
- Algo máis? - Moira…
En serio, Jonathan? Ti tamén?
Non te acusamos de nada, só estamos falando.
Si, en plan: "Moira, vaia merda de taxa de casos resoltos tes."
A taxa non é baixa entón?
Si que o é, pero o equipo de investigación non conta con expertos en crimes.
E temos só dous expertos forenses para todo o departamento.
Sei que hai falta de presuposto.
Pero o que preocupa é a percepción pública.
Iso non é problema meu nin do meu departamento.
Pero si que o é facer malabares cun diñeiro que non teño para investigar.
Imaxino que estarás ó tanto do caso Windley en Aberdeen.
Só sei o que lin por aí.
Unha axente de policía xa retirada que nunca abandonou o caso.
Non se resolveu en 16 anos,
ata que apareceu unha coincidencia de ADN na súa roupa.
Que ganas de oír o podcast.
A iso me refiro. Esas cousas dan boa imaxe.
Colleron o asasino anos despois, cando cría que se zafara.
Persoalmente, creo que é mellor atrapalos antes.
O ministro propón que creemos un novo departamento
que se encargue de investigar casos similares
e que defenda os intereses públicos.
Acaso resolver calquera caso non defende os intereses públicos?
Traballas ben, Moira,
pero non sempre ves as cousas en perspectiva.
Teño que resolver casos que eran para onte,
non de cando aínda non nacera.
Apenas teño inspectores para cubrir o que hai,
como para crear algo novo.
Cabe destacar que o departamento contará cun presuposto propio.
De canto falamos?
Dunha cifra considerable.
Depende dos casos que escollas. Canto máis soados, mellor.
O Ministerio Fiscal recompilou unha lista de posibles casos.
E, por suposto, terías un fiscal á túa disposición.
Habería discreción absoluta con todo, tanto casos coma presuposto?
O departamento é teu.
Creo que podería funcionar.
Estupendo.
Ben, e a quen tes en mente para este traballo?
Estamos sós.
Hoxe volvín ó traballo.
Non cambiou nada, seguen os imbéciles de sempre.
Creo que farei as miñas horas e andando.
E logo a saber. Quizais veña pasar tempo contigo.
Para discutir sobre fútbol.
Que ben cheira.
Xa case está.
Debeu de ser un día moi longo.
Xa me encargo eu.
Creo firmemente que os que comenten crimes violentos
en realidade nunca saen impunes.
Pode que un xuíz os deixe libres,
pero xa sexa por obra da conciencia, do karma ou do universo,
dun xeito ou doutro, terminarán pagando polo que fixeron.
Falabamos con Merritt Lingard,
a fiscal a cargo do xuízo de Graham Finch,
que chega á conclusión…
Non pretenderás que vexa ese disparate?
Moi bonito.
Pon o que queiras.
Menos algo relacionado con criminais ou tribunais.
Aínda segues aquí.
Ah, non me custaba nada. Xa está listo.
Moi amable.
- Vou buscar o abrigo. - Meu irmán é un adulto.
Non é un neno.
Xa o sei.
Quero dicir que non é o teu bebé.
- Seino. - O que?
- Que non é o meu bebé. - Pois trátao como corresponde.
Si.
Martin!
- Que esperabas que fixese? - Podes baixar o volume?
Podo. Pero primeiro tes que falar con el.
Non pago 500 libras ó mes para que me sangren os oídos.
- Xa me chega con que me roube a comida. - Non te oio.
Falo en serio. Entendo que te odie a ti, pero que non a pague comigo.
- Intento traballar. - Traballar? Así que tes traballo?
Non te oio.
- Que hostia fas? - Está ardendo a casa.
- O carallo. Non cheira a fume. - Este cuarto dá puto noxo.
E que? Toda a casa parece un cortello.
E por que non levantas o cu e a limpas?
- Martin non é a nosa criada, sabes? - Xa, pero é que teño deberes…
De bioloxía?
Baixa o volume
ou collo todo que hai neste cuarto e tíroo pola puta fiestra.
Es un puto imbécil.
Iso din.
REMITENTE DESCOÑECIDO
OLA, MERRITT,
TES QUE ACEPTAR QUE OS XULGADOS NON SON PARA TI.
NON ES BOA PERSOA.
ENSUCIAS A PALABRA "XUSTIZA" CADA VEZ QUE ABRES ESA BOCA DE MERDA.
DÁSECHE MOITO MELLOR EMBORRACHARTE DIANTE DO ORDENADOR.
- Bos días, señora. - Ti quen es?
Son Akram Salim. Estaba esperándoa.
Pois sigue esperando. Estou moi ocupada.
Traballo a tempo parcial no departamento de informática,
pero gustaríame cambiarme ó seu departamento.
- En Siria traballaba disto. - Fala con Recursos Humanos.
Dixéronme que non hai nada dispoñible, pero se me dá un minuto…
Daquela non podo facer nada por ti.
Como entrou aquí?
- De onde sacou o pase? - É que…
É do departamento de informática, non pode entrar aquí.
Se probases isto, entenderíalo.
Desfaite del.
Es poli.
Quen o di?
Iso que levas no pescozo. Disparácheslle a alguén?
Hoxe non.
Viches algún cadáver?
Uns cantos.
- Eu vin o meu avó morto. - Ai, si?
Estaba todo mexado.
Non o matarías ti?
Non. Segundo miña nai, matouno tanta cervexa e tantas patacas fritidas.
Boa forma de morrer.
Como? O meu propio departamento?
Parabéns.
Estás de broma?
Autorizouno o mesmísimo ministro.
- En serio? - Si.
Revisarás casos sen resolver por todo o país.
Aquí tes a lista do Ministerio Fiscal.
Podes escoller os que queiras.
E tes un contacto alí para ti só.
Un contacto? Refíreste a un avogado?
Só se queres.
De quen serei o xefe?
- De ti mesmo. - Son o único do departamento?
Terás unha oficina e os recursos que precises.
Necesito un coche.
Non che podemos dar un coche sen máis. Isto non é O prezo xusto.
Non vou revisar casos por todo o país?
E se escollo un en Inverness? En que queres que vaia, en bus?
Verei que podo facer.
Podo dicirlle xa ó subdirector da policía que aceptas?
Onde terei a oficina?
Q? Onde carallo é iso?
Abaixo.
As oficinas de abaixo están numeradas.
Refírome a abaixo de todo.
A nai que me pariu.
VESTIARIOS
Miña naiciña.
Si. Pode valer.
Non podo deixarte estar aquí. Ordes da xefa.
Resulta que non é moi de doces.
Estaban incribles.
É a receita especial da miña muller.
Alegraríalle saber que che gustaron.
Grazas pola túa hospitalidade.
Vas ter que devolverme o…
- Si, claro. - O pase, si.
Grazas.
Sorte.
Hostia, Rose!
A xefa está desexando saber cal vas escoller primeiro.
Ah, estupendo.
A que andas?
Intentaba botar unha puta sesta.
Vas necesitar axuda para revisar todo isto.
Tes toda a razón do mundo.
Non quería dicir que…
Merda.
Quero ordenadores e teléfonos novos en cada unha das mesas.
Metede os teléfonos vellos nesta caixa.
Telo?
- Moira? - Ola.
- Merda para min. - Ola.
Non podo revisar todos eses arquivos eu só.
Só tes que escoller un.
Hai décadas de probas aí abaixo. Necesito un equipo.
Quedamos en que o farías ti só. Podes de sobra.
Esa tele poñédea na miña oficina e a cadeira, onde o escritorio.
Estamos recolocando todo.
Non era que o ministro solicitara este novo departamento
e que a nosa reputación estaba en xogo?
Tampouco esaxeres.
Daquela invitémolo á miña oficina.
Podemos falar do tema sentados nos urinarios.
Vale. Buscareiche alguén para que che axude, vale?
Por certo, iso non é oficina nin é nada,
así que se podes destinar algo do presuposto…
- Se é que sobra, claro. - Non tentes a sorte.
- Quero o primeiro caso para esta semana. - Si.
No Tribunal Superior de Xustiza, xulgado número seis,
a Coroa contra Graham Finch.
Pode levantarse a portavoz do xurado, por favor?
Alcanzaron un veredicto?
Si.
E cal é o seu veredicto sobre a acusación de homicidio?
Consideramos que non hai nada que o demostre.
Señor Finch…
queda vostede absolto polo xurado e é libre de abandonar xa o estrado.
En pé.
Señores e señoras, por favor.
É obvio que este foi un caso moi emotivo para todos os implicados.
Os fiscais desexariamos que o resultado fose outro
e agora debemos considerar as opcións que temos.
- Arranca. - Cara a onde?
Onde sexa, pero arranca.
DESCOÑECIDO ESTACHE BEN, PUTA.
PERO PRONTO NADA IMPORTARÁ, PORQUE TI TAMPOUCO IMPORTARÁS.
XA PUXEN UNHA DENUNCIA. TERMINARÁN ATOPÁNDOTE.
QUE RISA!
Ola?
Señor?
Veña, empurre!
Ai, perdón.
Ti quen es?
Mándanme dende arriba. Son o seu novo axudante.
Akram Salim.
- Axente Dixon. - Por que me dá que isto é cousa túa?
Vexo que coñeciches a Akram.
Dime que é unha broma de mal gusto.
É un… entusiasta.
Xa, o que vén sendo un gran no cu.
Daquela ídesvos levar xenial.
Pero será…
- Akram, non? - Si, señor.
Chámame Carl, non "señor". Estou moi ocupado, hai moito choio.
Por iso vin, señor. Carl.
Ben. Hai unha fregona e un cubo nese cuarto.
Isto dá noxo.
Cando acabes, vai arriba e tráeme…
un ordenador e unha desas teles novas, vale?
- Iso é todo? - Por agora.
Inspector xefe Morck.
Ei, xa estou aquí.
Dixéronme que caeras da cama, que estabas no chan onde a fiestra.
Non ves que o aire escocés pode matarte?
- Estás de puta broma. - Por favor, meu.
Suplícocho, hostia.
Sairemos desta, vale? Xuntos, coma sempre. Prométocho.
Non estarás con Carl Morck?
Ei.
- Papá. - Ei!
Ola.
Ola?
Claire?
Claire? Que…?
Estívente chamando. Chegas tarde.
William.
Déixasme ver?
Non. Non pasa nada. Tranquilo.
Que é iso? O barco de papá?
Mira, non sei ti, pero eu estou moi cansada.
Quizais deberiamos facer unha escapada.
Cambiar de aires. Que che parece?
Sinto non estar aquí.
Oe! Que carallo estás facendo?
Síntoo, señor. Só quería saber que facía aquí.
Iso é confidencial.
Dixéronme que era un novo departamento, pero non para que.
Agora que os lin, xa o entendo.
- Que os liches? - Si.
- Pero todos? - A maioría.
Hai casos moi interesantes.
Asasinatos, secuestros, violacións, asaltos.
- Hai grandes misterios. - Grandes?
Que pagan a pena.
En Siria hai moitos casos destes.
Sen resolver. Desaparecidos dos que ninguén sabe nada.
Ás veces era o único que os buscaba.
- Como? Eras policía? - Algo así.
Algo así?
En fin…
É complicado. Vai resolver estes casos?
A saber.
- En cal vai traballar? - Non sei. Teño que escoller un.
Pódense resolver moitos.
E sábelo simplemente por lelos, non?
Non lle pasa que ó ler un expediente, simplemente o sabe?
Eu non os lin.
Se cadra podo axudarlle con iso, podo lelos todos.
Ese non é o teu traballo.
Gárdaos.
A ver,
xa que sabes ler expedientes
e que de fregar non sabes un carallo,
poderías ordenarmos.
Clasificalos. Diremos que son…
labores administrativas.
- Iso podo facelo. - Xenial.
A xefa di que ten que aparcar na parte de atrás,
non na praza para discapacitados.
Vese que teño que poñerme cun caso suculento sen resolver
para que Moira quede ben, pero é todo unha trapallada,
porque só o fai para renovar a súa puta unidade.
Mira que par, por Deus!
Ti queres matarte e eu quero matar a todo Cristo.
Entre os dous non facemos un.
Temos que buscar unha solución, xuntos e axiña.
Porque, aínda que me gustaría, non podo renderme con Jasper
e moito menos contigo.
Á parte de afogarte coa almofada, non se me ocorre que máis facer.
Empeza por darme unha cervexa…
e contarme máis sobre ese novo departamento.
STEPHEN: MENSAXE DE VOZ CLAIRE: CHAMADA PERDIDA
NÚMERO DESCOÑECIDO NOVA MENSAXE
NÚMERO DESCOÑECIDO NON PODES AGOCHARTE.
Non!
William, non. Déixao estar. Xa o perdiches.
Perdíchelo. Non hai nada que facerlle.
William! Non o podes recuperar.
Quen cho mandou tirar?
Podemos atopala.
Leva catro anos desaparecida.
E?
Estará morta.
Non o creo.
É o que che di o instinto?
É o que me di o expediente.
Non, ho, é un caso perdido.
Bos días, Merritt.
Subtítulos: Noelia Collazo