Już czas?
Wkrótce.
Co z jego rodziną?
Nie miał bliskich.
Przygarnęliśmy go, gdy był dzieckiem.
To moja wina.
Doprowadziłem do tego.
Jak my wszyscy.
Dziadek również.
Prędzej czy później poniesiemy konsekwencje.
Niełatwo będzie zaliczyć zajęcia.
Może próbować za rok, ale z college'em będzie trudno.
A dodatkowe zajęcia? Czy wystarczy, jeśli nadrobi zaległości?
Może, ale cały materiał… Jeśli mogę. Takie sprawy zawsze można przyspieszyć.
Zwłaszcza dla tak zdolnej młodzieży jak Robby.
Zrobimy wszystko, żeby go wesprzeć.
Doceniam to.
Ale podobnie jak wielu naszych sportowców, Robby ma nikłe szanse na zawodowstwo.
Możemy go wspierać naszą szczerością. Nie wstydźmy się.
Kiedyś chciałam grać w hokej na trawie.
Hokej na trawie?
Tak.
Był tak blisko mistrzostwa świata w karate.
A ja byłam świetna w hokeju na trawie.
Robby może rozważyć wytyczenie własnego szlaku, innej drogi rozwoju niż college.
W takiej sytuacji uczniowie często wybierają szkoły zawodowe.
Warto być otwartym i pomyśleć też o życiu bez karate.
Daniel opchnął kolejny wóz.
Zachowuje się, jakby zapomniał o Barcelonie.
Nie, coś z nim jest nie tak.
Psychicznie.
Chłopak zginął na jego oczach.
Ponoć to on obrócił ciało.
„Obrócił ciało?”
A co to, naleśnik?
Okaż trochę szacunku.
Cholera, idzie tu.
Brawo, kuzynie. Przynieść bonsai?
Kończymy z drzewkami dla klientów.
Radykalna zmiana strategii.
A wy co tak sterczycie? Za dwa dni impreza rocznicowa.
Będziecie moimi prawymi rękami.
Ja wolę lewą.
Ta impreza ma przebić wszystkie. Ogarniecie reklamę, jak za dawnych czasów.
Sprzed etapu karate? Gdy rysowaliśmy fiutki na bilbordach?
Fajnie, że kumacie. Łapcie się za wieszanie banera.
Odłóżcie już te kawy.
Zajmij się tym, proszę.
Właśnie sprzedałem auto klientowi, który zajmuje się rekrutacją do UCLA.
Uważa, że Sam ma duże szanse.
Dałeś mu rabat dla rodziny i przyjaciół? Nie musimy nikomu smarować.
Sam sobie poradzi.
Dobra szkoła, blisko domu, miło i pewnie.
Jak u nas – miło i pewnie.
Faktycznie brzmi fajnie.
Mówię ci. Z nim naprawdę źle się dzieje.
Gunther, jesteś bardzo spięty. Mało powiedziane.
Coś nie tak?
Panie Braun.
Panie Silver.
Chyba nie byliśmy umówieni.
Nie chciałem, by mi przeszkadzano.
Byłeś raz mistrzem, prawda?
Świetnym karateką.
Tacy biorą wszystko na klatę.
Pofatygowałeś się, żeby mi to powiedzieć. Czego chcesz?
Sekai Taikai…
jak i całe karate,
przyciągnęło ostatnio sporą uwagę.
Ale nie ma czegoś takiego jak zła reklama.
To słowa P. T. Barnuma, który prowadził cyrk.
Nie jestem klaunem.
Teraz jesteś.
Pozwolisz, by Sekai Taikai pozostało z taką reputacją?
Turniej odwołano. Nie ma innego wyjścia. Ależ jest, nawet lepsze.
To szansa. Powinniśmy wejść w oko cyklonu, nie uciekać.
Zorganizuj turniej. Na większą skalę. Świat zobaczy dobrą stronę.
To był niespotykany wypadek, nie w trakcie oficjalnej walki.
Moi spece od PR-u załatwią to raz-dwa.
Jesteś świetnym negocjatorem. Wybrałeś chwilę,
gdy będę w niezręcznej sytuacji.
Szukałeś przewagi.
Zawsze mam przewagę.
To nie znaczy, że się mylę.
Przyznaję… Rozwiązanie Sekai Taikai byłoby dla mnie druzgocące.
Żaden z nas by tego nie chciał.
Jednak faktem jest, że zginął uczestnik.
Uczcimy jego pamięć, zamiast grzebać go w gruzach turnieju.
Ostatnim wydarzeniem w Sekai Taikai może być krwawa śmierć…
Albo można zorganizować głośne mistrzostwa naszego sportu.
Rozmowy o wznowieniu turnieju podejmiemy, jeśli wszyscy, wszyscy bez wyjątku,
będą tego chcieli.
Wszyscy senseiowie.
Braun powiedział, że wznowi turniej, jeśli wszyscy się zgodzą.
Sam nie wiem. Nie musimy od razu decydować.
Cisza.
Bez dyskusji.
Mój dojang został zhańbiony.
Wrócimy na turniej i pomścimy naszego ucznia.
Usunęli jednego z naszych, my usuniemy jednego z nich.
Wrócimy do treningów. Yoon będzie naszym faworytem.
Musimy zastosować szkolenie specjalne.
Przygotuj się.
Do dzieła!
Patrz i ucz się.
Kwon był twoim uczniem.
Stał się twoim wybrańcem.
A teraz nie żyje.
Nie jesteś godna, by uczyć w moim dojang!
Mocniej!
Miałem kiedyś wyjątkowego ucznia.
Nazywał się Turner.
W czasie wojny uczyłem się tangsudo. Od Kim Sun-Yunga. Nauczę was.
Kreese, wciągnij mnie!
Wyruszył na waszą wojnę.
Ale nie wrócił. Bez litości.
Dosyć!
Yoon!
Przygotuj się!
Nie.
Min-Seok!
Uczymy się, ponosząc karę.
Zawiedliście członka drużyny.
Zawiedliście uczniów.
Zawiedliście mnie.
Mocniej!
Chung-Hee!
Ćwiczymy do perfekcji!
Nadal za słabo.
Wrócimy do tego jutro.
Panowie, za luźno. Przyłóżcie się.
Naciągnij ze swojej strony.
Jak poszło w szkole?
Wciskają mu kit i piorą mózg.
Dzieciaki ciężko znoszą odwołanie turnieju. Byli tak blisko.
Wiem, ale żyje się dalej. Nie ma wyboru.
Mamy tu co robić.
Wszyscy zasuwają.
Tak, ty również. Ogarnij balony.
Daj spokój. Spodoba ci się.
Pitolenie.
Słyszałaś, komu tata sprzedał dziś auto?
Z dziesięć razy.
O niczym innym nie mówi.
Miguel, wiesz, komu sprzedałem wóz?
Widzisz?
Komu?
Ważniakowi z UCLA.
To wspaniale.
Tak, chociaż jeszcze wcześnie.
Po niewypale z Sekai Taikai szanse na Stanford przepadły. Wiem,
wszyscy przez to ucierpieli.
Z drugiej strony możemy być bliżej domu i UCLA.
Jasne, idealnie.
Zaraz wrócę, studenciaki.
Tak, jesteśmy obaj.
O co chodzi?
Ekstra.
Mówili, kiedy wznowią? Za kilka tygodni, miesiąc?
W Barcelonie czy gdzieś indziej? Spokojnie.
Myślisz, że wszyscy się zgodzą?
Nie.
Ja się nie zgadzam.
Co?
Poważnie.
Trzeba zamknąć ten rozdział. Chcesz znów się użerać z Kreese'em?
Patrzeć, jak Robby obrywa?
Stwierdziłeś: „Żyje się dalej, nie ma wyboru”.
Teraz jest.
Robby nie musi nagle rezygnować z karate.
Możemy wygrać.
Zginął chłopak.
Koniec tematu.
Proszę.
Przykro mi.
Podjąłem decyzję.
Jasne?
Wracajmy do pracy.
Pieprzenie.
Nawet się nie zastanowił.
Kazał mi dmuchać balony. Dosłownie zrobił mnie w balona.
Powinieneś użyć klucza imbusowego.
Wystarczą łapy.
Zaszliśmy tak daleko i nie dokończymy walki?
Powinniśmy to przegłosować.
Cholerny badziew.
Chyba czegoś brakuje.
Czemu komplikują te łóżeczka?
To z polecenia.
Czyjego?
Znów LaRussowie.
Są wszędzie. Może to łóżeczko dla ciebie.
Fajnie byłoby ponownie wystartować w turnieju,
ale świetnie ci idzie w salonie LaRussów.
Wiem.
Ostatnio wiele dla mnie zrobili. Ale nie chciałem do końca
życia sprzedawać aut.
To nie własne dojo, o którym marzyłem.
Większość ludzi nie ma szans na marzenia.
Miguel marzył o Stanfordzie.
Może los tak chciał, żebyśmy docenili to, co mamy.
A mamy naprawdę dużo.
Tutaj będzie spała nasza córeczka.
Tak.
Wiem, że spotkało nas wiele dobrego.
Ale… Nie chciałem porzucać marzenia.
Wiem.
Panie Braun.
Powiadomiłem wszystkich senseiów. Niestety nie wszyscy byli zgodni.
Odmówił LaRusso, prawda?
Przykro mi, może tak będzie lepiej.
Wszystko dobrze?
Tak, tylko… trochę mnie zemdliło.
Może przez fale?
Nie, na pewno nie.
Niech kapitan zmieni kurs.
Muszę wpaść do przyjaciela w dolinie.
To pomoże.
Dziadku, wtedy w Barcelonie… Nie myśl o przeszłości.
Skup się na przyszłości.
Mistrzu, możemy pomówić na osobności?
Jeśli chcesz mówić, mów przy wszystkich.
W porządku.
Pomówmy o lekcji.
Nie ona powinna tego uczyć.
Nie jest tobą.
Zdecydowałem, że nie wrócimy na Sekai Taikai.
Nie ty decydujesz.
Jednak tak postanowiłem.
Odesłałem Yoona.
Skoro wybrałeś tę drogę…
Masz coś, co już nie należy do ciebie.
Ma rację.
Nie jesteś mną.
Chcesz zając moje miejsce. Ale nie masz dość siły.
Smutna wieść dla starca, że jego dojang umrze razem z nim.
Dziadku, to nasze rodowe karate.
Nasze dziedzictwo.
Mogę być mistrzynią.
Poświęciłam temu całe życie.
Miał swoją szansę, teraz ty będziesz mogła się wykazać.
Ale czeka cię…
bardzo trudne zadanie.
Widzę, że faceci tyrają.
Cześć, słodziaku.
Napompujcie na maksa. Mają być krągłe, rozwieście wszędzie.
Klient czeka na jazdę próbną. Prosił o ciebie.
Ktoś z dobrym gustem.
LaRusso, popraw ciuchy.
Znamy się?
Nie zapominam LaRussów.
Skarbie, jak było w Barcelonie?
Zupełnie nieźle. Choć zdarzył się ponury incydent.
Nie obchodzi mnie karate. Pytam o ploty, miasto, żarcie i facetów.
Było niesamowicie.
Wspaniali ludzie, cudowne plaże. Było naprawdę miło wyrwać się z doliny.
Jasne. O czym gadacie? UCLA?
Wiadomo, że nie pójdzie na UCLA. Marzy, żeby wyjechać daleko od domu.
Wcale tak nie mówiłam.
Czyli unikamy szczerości? Tak się tu rozmawia?
To prawda, szukam czegoś dalej od domu. Nie chciałam wam mówić.
Wiem, jak zareaguje Miguel i tata.
Domyśliłam się.
Rozumiem cię.
W twoim wieku też tego chciałam. Jeśli chodzi o tatę…
Na razie nie dokładajmy mu zmartwień.
Co znowu?
Wiesz, że Daniel jest rozbity. Rzucił się w wir pracy i nie
chce gadać o Barcelonie.
Ale tobie to pasuje, więc siedzimy cicho.
Owszem, osobiście wolę, gdy skupia się na salonie.
Nie musisz się tłumaczyć. Też w to gram, Anoush robi, co chcę.
Ja nie pogrywam.
Dobrze, że wojny karate się skończyły.
Daniel się trzyma.
Wszystko gra.
Potrzebuje trochę czasu.
Co jest? Mówiłem, żadnych bonsai. Nie dotarło?
Myślałem, że masz na myśli klientów, nie wystrój. Żadnych bonsai, nigdzie.
Dobra.
Sam to zabiorę. Zajmę się tym.
Posprzątaj to. Uratuj drzewko.
Zawsze masz rację w tych kwestiach? Tak.
Fajnie.
Gdzie ten klient?
Czeka tam.
Gruba sztuka.
Dobrze, ruszajmy.
Skoro nalegasz.
Odbiło ci? Zatrzymaj się!
Najpierw powiem swoje.
Bo sam zahamuję.
Dokończyłbym, co zaczęliśmy w Barcelonie, ale walka w aucie to zły pomysł.
Nie chcemy wypadku.
Wszak mamy po co żyć.
Nie wiem, czemu wszedłeś mi w paradę, ale obaj chcieliśmy tego samego:
żeby turniej trwał.
Wiem, jak wszystkich zadowolić.
Ale LaRusso staje okoniem. Może powinniśmy mu pomóc.
Nie. Nie?
Tak ci powiedział LaRusso?
Czy dzieciaki wiedzą, że jest szansa?
Gówno ci do tego.
Powiesz im, że ich marzenia legły w gruzach?
A ty co?
Do śmierci będziesz robił u LaRussa? Woził snobów?
Nie jestem przekonany do kupna.
Ale bądźmy w kontakcie.
Chyba zacznę się pakować.
Z drugiej strony nie mam gdzie się podziać.
Szkoda.
Późno to pojąłem.
Popełniłem sporo błędów z Kwonem.
Jak i z Johnnym.
Pomogłeś Yoonowi.
Za mało i za późno.
Powiem ci szczerze, Kim.
Nie potrzebujesz mnie.
Chyba nikomu nie byłem potrzebny.
Pora, by tacy jak ja… oddali ster.
Przykro mi, że tak to się kończy.
Za późno, żebym stał się dobrym senseiem.
A nawet dobrym człowiekiem.
Droga pięści dała mi siłę do pokonania wielu trudności.
Są chwile w życiu i na wojnie, gdy nie okazuje się litości.
Ale jeśli poświęcisz się tej idei, ona cię pochłonie.
Nie umiałem nad tym zapanować.
Może kiedyś ty zdołasz.
Żeby to osiągnąć… Ja też muszę zrobić coś trudnego.
Do dzieła.
Podtrzymuję swoje słowa.
Nie jesteś taka jak dziadek.
Pokierujesz własnym dojo.
Po swojemu.
Rób, co musisz.
Będę z ciebie dumny.
Dziękuję.
Jestem zmęczony.
Pora, bym odpoczął.
Wiem, co powiesz.
Myślę, że dusisz w sobie emocje i traumę. Chyba rozładowujesz tę energię w pracy.
Dobra, tego się nie spodziewałem.
Miała powiedzieć to własnymi słowami.
Śmiało.
Dasz radę.
W Barcelonie wszystko poszło źle.
Może dlatego jesteś taki podminowany.
Uwielbiam z tobą pracować, ale tylko, gdy jesteś sobą.
Wiele ostatnio przeszedłeś. Historia pana Miyagiego
i wydarzenia na turnieju.
Pewnie będzie jeszcze gorzej, gdy Sam ci powie, że nie chce iść na UCLA.
Co?
Wybacz, że cię nie oszczędzam, ale chcę, żebyśmy zgodnie weszli w nowy rozdział.
Zapewniam, że zawsze będę cię kochać.
Z karate czy bez.
Pewnie słyszałeś o moim wybuchu.
Ufasz mi?
Podchwytliwe pytanie, ale… tak, ufam.
Musimy to obgadać.
Bez spiny i bez ogródek.
Ale co?
To spotkanie biznesowe.
Takie rozmowy często są trudne.
Daruj sobie.
Nie szukasz zgody, tylko nas urabiasz.
Liczysz, że zdołasz nas wykiwać.
Czego się boisz?
Chcę wznowienia turnieju.
Ktokolwiek wygra.
Wolałbym, żebym to był ja. Mam świetną drużynę.
Ale nie będę oszukiwał.
Odkrywam wszystkie karty, jestem na łasce twojej decyzji.
Na łasce?
Mam propozycję.
Wybierz obiekt.
Wybierz sędziów, wszystko.
Zgodzę się na wszystko i pokryję koszty.
Żadnych gierek. Domknięcie sprawy.
Nie potrzebujesz tego.
Czego naprawdę chcesz?
Zemsty? Nadal?
Czego nie możesz odpuścić?
Mam takie same motywy jak inni.
Zarówno moja drużyna, jak i twoja. Senseiowie i dzieciaki.
Pitolenie.
Popieram.
Wiecie, czemu tego chcę?
Tylko to mi pozostało.
Jasne.
I pięć posiadłości.
Ani jednej.
Nie mam dzieci. Ani żony.
Ani prawdziwego domu.
Jedyne, co mi pozostało, to ostatnie zwycięstwo.
Ciesz się każdą chwilą, póki trwa.
Zjawiłeś się w szpitalu…
Jesteś chory.
Delikatnie powiedziane.
Znów ściemniasz.
Sami możecie to sprawdzić.
Jeśli liczysz na współczucie… To ostatnie, czego chcę.
Chcieliście znać moje powody, proszę bardzo.
Cokolwiek postanowicie, to wpłynie na wszystkich.
Trafię do wyjścia.
Silver może zgrywać potulnego, ale jeśli nie dopnie swego,
znów zaatakuje.
Już raz go pokonaliśmy.
Dzieciaki naprawdę tego chcą.
Tak.
Najbardziej zależy mnie.
Chyba tego potrzebuję.
Może ty też, gdybyś się przyznał.
Mówiłeś, że mi ufasz.
Ja tobie też.
Jeśli postanowimy odpuścić… odpuścimy.
Mogę być mistrzynią.
Poświęciłam temu całe życie.
Będziesz miała okazję się wykazać.
Ale czeka cię…
bardzo trudne zadanie.
Czy… to twój wybór?
Atakujesz własnego dziadka?
Chcesz mojego dojang?
Weź je sobie.
Zrób to, tchórzu!
Boisz się?
Ćwiczymy do perfekcji!
Doskonale.
Co zrobiłaś?
To, co musiałam.
Jak mówiłeś. Poprowadzę dojang.
Ale po swojemu.
To ostatni raz, kiedy się widzimy, John.
Rozumiem.
Nadal masz czas, by zostać, kim chcesz. Dobrym senseiem. Dobrym człowiekiem.
Zbyt długo byłem po złej stronie.
Chyba już nie zdołam tego zmienić.
Co zamierzasz?
Spakuję manatki i wrócę na turniej.
Muszę dokończyć kilka spraw.
Cześć, Robby.
Słuchajcie!
Chcę wam podziękować za przybycie.
Mamy szczęście, że otaczają nas przyjaciele i rodzina.
Oraz rodzina z wyboru, LaRusso Auto Group.
Rodzina to miłość i wsparcie bez względu na wszystko.
Możemy być dumni z każdego wspólnego kroku.
Nawet po 18 wspaniałych latach czeka nas wiele dobrego.
Początki tego biznesu były bardzo niepewne.
Podjęliśmy ryzyko.
Nie wiedzieliśmy, jaki będzie rezultat.
Ale stworzyliśmy coś swojego.
Ufaliśmy sobie.
Wierzyliśmy, że wszystko się ułoży,
bo mieliśmy siebie.
Dziękuję wszystkim w naszej rodzinie. Starszym i młodszym.
Za kolejny krok.
Zdrowie.
Dziękuję.
Za LaRusso Auto!
Wspaniałe przyjęcie, panie gospodarzu.
Co planujesz za rok? Nic.
Wycofuję się z planowania imprez.
Właśnie na to liczyłam.
Tato. Czy to prawda?
Wznowią turniej?
To prawda. Jeśli wszyscy tego chcecie.
Damy im wycisk.