Oras na ba?
Malapit na.
Paano ang pamilya niya?
Wala siyang pamilya.
Kami lang ang naging pamilya niya mula pagkabata.
Kasalanan ko ito.
Ako ang dahilan.
Tayong lahat.
At si lolo--
hindi magtatagal, haharapin natin ang parusa niya.
Alanganin ang pag-graduate.
Mag-aaral siya next year pero, ang college, baka hindi muna pwede.
E kung magdagdag pa siya ng subject? Kung maghahabol siya,
baka maabutan niya 'yung credit gap.
-Pwede, pero 'yung workload-- -Uh, pwedeng sumingit? Umm… palagi
namang may paraan para maayos 'to agad.
Mas lalo sa mga may talento na gaya ni Robby.
Kahit ano gagawin namin para sa kanya.
Mabuti nga ang ganon.
Pero gaya ng sinasabi ko sa football players natin…
si Robby malabo ring maging professional, sa napili niyang sport.
Kaya suportahan natin siya at sabihin natin ang totoo nang 'di nahihiya.
Ako nga e, pangarap ko noon na mabuhay
sa paglalaro ng field hockey.
Field hockey?
Oo.
Si Robby ganito na lang world champion na siya sa karate. Okay? Ganito na lang e.
Oo, ako rin, napakagaling ko rin sa field hockey.
Okay, sige.
Si Robby baka gusto niya itong ibang landas na iba sa tradisyonal na
college experience.
Maraming tao sa ganyang sitwasyon, nagte-trade school,
o ibang mainam din na landas.
Subukan niyong buksan ang isip niyo sa maaari niyang maging buhay kahit
walang karate.
Nakabenta uli si Daniel?
Ako lang ba o parang 'yung sa Barcelona hindi talaga nangyari?
Hindi merong kakaiba sa kanya.
May iba sa isip niya.
-Syempre, may batang namatay sa harap niya. -Oo, siya nga raw 'yung nagtihaya sa bata e
Seryoso ka? Tihaya talaga?
Parang naglampin lang ng bata.
Konting respeto naman sa--
Naku ayan na. Lalapit dito 'yan.
Uy, nice sale, 'insan. Kuha ba ako ng bonsai?
Uh, hindi. Wala nang bonsai sa mga customer.
Ititigil na natin 'yon.
Parang malaking pagbabago 'yon ah.
Ano bang tinatayo-tayo niyo d'yan? Anniversary party na sa makalawa,
okay? At kayo, kayo ang mga kanang-kamay ko.
Pero… pero kaliwete ako e.
Sige na, gusto kong ito ang maging pinakamaganda,
okay. Kaya kayo uli ang magdedecorate, kagaya ng dati.
Gaya ng dati? Bago 'yung karate?
'Nung mga junior kami na tagabura ng etits sa mga billboard?
Oo, tama. Ganon nga.
Sige na, simulan niyo sa paglagay ng banner
na 'yon. Tama na muna 'yang kape, ano ba?
-Pakilagay na nga lang 'to doon. Salamat. -Sige, ako'ng bahala.
-Uy. -Hi.
Good news, 'yung lalaking nabentahan ko ng kotse,
taga-admissions sa UCLA.
Tingin niya malamang makapasok si Sam.
Wow, binigyan mo ba siya ng friends, family, at kababayan discount?
Hindi, 'di na natin siya kailangang tulungan. Siya na mismo ang umayos ng
lahat, 'di ba?
Magandang school, malapit dito, ligtas at masaya.
Gaya natin, 'di ba? Ligtas at masaya.
Ang sarap naman 'non.
Nako, sinasabi ko sa 'yo. May malaking diperensya sa pag-iisip
ng taong 'yan ngayon.
-Gunther, masyado kang tensyonado. -Kung alam mo lang.
May problema?
Mr. Braun.
Mr. Silver.
Hindi ko naaalalang pinapunta kita.
Ni hindi ko nga ginustong may makakita sa akin.
Naging champion ka rin noon, hindi ba, Gunther?
Malakas na mandirigma.
Ang mandirigma hinarap ang problema.
Kaya ka nandito dahil may sasabihin ka, kaya ano ba 'yon.
Ang Sekai Taikai---
At ang karate mismo…
maraming nakakapansin doon nitong huli.
At… Hindi ako naniniwala sa masamang publicity.
Hindi ba galing 'yan… kay PT Barnum?
Yung lalaking sikat dahil
sa kanyang circus.
Pwes hindi ako payaso.
Pero ngayon, ganon ka.
Hahayaan mong ito lang ang siyang kahahantungan ng Sekai Taikai?
Kanselado na ang tournament. At 'yon lang ang maaaring gawin.
Hindi, may mas maganda d'yan.
May oportunidad. Dapat nating salubungin ang unos,
'di yung lalayo tayo.
Bawiin natin, ang tournament. Palakihin natin. Ipamalas ang ganda nito.
Ang nangyari, aksidente,
dahil may foreign object
na hindi kasali sa match.
Para sa PR ko maliit na bagay lang 'yon.
Talaga ngang mahusay kang negosyador.
Doon palang sa balak mong biglang pagpasok habang ako ay nasa alanganin.
Dun pa lang lamang ka na.
Palagi nga akong nanlalamang.
Pero 'di 'yon nangangahulugang mali ako.
Inaamin ko, kung sa akin magtatapos ang Sekai Taikai,
malaki ngang dagok 'yon.
Wala namang may gusto na matapos 'yon ng biglaan.
Dapat nating harapin ang katotohanan na may competitor na namatay.
Pararangalan natin siya, hindi natin siya ibabaon sa limot.
Ang huling alaala ng Sekai Taikai pwedeng maging… siya… duguan at--
O pwede 'yong maging isang global championship
at selebrasyon ng ating mahal na sport.
Ang tanging paraan lang para subukan nating
simulan uli ang tournament ay kung ang lahat--
kung ang bawat isa… ay payag na gawin 'yon.
Lahat ng mga sensei.
Sinabi ni Mr. Braun na babalik ang tournament
kung sasang-ayon ang lahat.
-Hindi ko alam, uh… -Kahit hindi pa tayo magpasya
ngayon. pwede pa nating pag-usapan.
Walang pag-uusapan.
Ang aking dojang ay napahiya.
Tayo ay babalik sa tournament at ipaghihiganti
natin ang ating mag-aaral.
Nawala ang isa sa atin. Kaya naman… Babawian natin sila.
Magsasanay tayo at si Yoon ang magiging kinatawan.
At siya ay mangangailangan ng espesyal na aral.
Maghanda.
Ngayon na.
Manood ka.
Si Kwon ay iyong mag-aaral.
Ikaw ang pumili sa kanya, hindi ba?
Ngayon, patay na siya.
Hindi ka nararapat magturo sa dojang ko kung ganyan ka. Lakasan mo!
Ako man ay may espesyal na mag-aaral.
Ang pangalan niya ay Turner.
Natuto akong mag-Tang Soo Do nu'ng Korean War sa ilalim ni Master Kim Sun Yung.
Matututunan mo 'yon.
Kreese! Hilahin mo ako!
Sumabak siya sa digmaan ninyo noon.
-Hindi na siya bumalik. -Walang awa-awa.
Tama na.
Yoon!
Hindi.
Min-seok!
Matututo sila… mula sa kaparusahan.
Dahil binigo nila ang kanilang kasamahan.
Dahil binigo nila ang kapwa mag-aaral.
Dahil maging ako binigo nila!
Lakas pa!
Chung-hee!
Itutuloy natin, hanggang perpekto na!
Hindi pa. Hindi pa perpekto.
Itutuloy ito bukas.
Guys, nakalaylay pa, ano ba, ayusin niyo naman. Sige na.
Narinig mo siya, hilahin mo pa p're.
-Uy, kumusta lakad niyo ni Robby? -Uy.
Para siyang nginungudngod sa echas, kawawa 'yung bata.
Nako.
Alam mo, nahihirapan 'yung mga bata dahil
naudlot 'yung tournament. Patapos na sana e.
Alam ko pero, kailangang mag-move on. Wala rin tayong magagawa.
At saka marami ring aasikasuhin dito sa atin.
Mukhang busy nga lahat ah.
Oo, dapat ikaw din. Ikaw sa mga balloon.
-Pambihira naman o. -Enjoyin mo lang.
Ts, bwisit ka.
Alam mo na ba kung sino'ng nabentahan ng dad mo ng kotse kanina?
Sampung beses na nga niyang nasabi sa akin, e.
Paulit-ulit na lang siya.
Uy, Miguel. Alam mo kung sino'ng nabentahan ko kanina?
Di ba?
Uh, sino?
Big time daw sa UCLA admissions.
Wow, Sam! Ang laking bagay 'non!
Oo, kaya lang, medyo maaga pa.
Oo.
Ako nga, ngayong wala na 'yung Sekai Taikai wala na rin 'yung Stanford ko kaya
-ngayon… -Oo, alam ko maraming nagbago dahil do'n.
Pero ibig sabihin malapit na ako dito tsaka mas malapit sa UCLA.
Oo. Sakto nga.
Maya na lang uli, Bruins fans.
Okay.
Hello?
Oo. Si Sensei Lawrence nandito rin.
Bakit, tungkol ba saan 'yan?
Ayos!
Sinabi ba nila kung kailan nila gagawin? Dalawang linggo? O ilang buwan pa?
-Sa Barcelona daw ba ulit o sa iba na? -Teka, hinay-hinay, Johnny.
Bakit? Tingin mo ba hindi lahat papayag?
Hindi talaga.
Dahil ako mismo, hindi.
Ano?
Seryoso ako do'n.
Kailangang mag-move on. Okay? Gusto mo pa rin bang bumalik?
Haharapin uli si Kreese?
O si Robby, ano? Gusto mo siyang magulpi uli?
Sabi mo mag-move on dahil wala nang magagawa.
Pero meron na ngayon.
Hindi kailangang matapos ng ganito ang karate career ni Robby.
Pwede pa tayong manalo.
Johnny. May batang namatay.
Daniel.
-Wala nang dapat pag-usapan. -Please.
Pasensya ka na.
Nakapagdesisyon na ako.
Okay?
Sige tara, balik trabaho na.
Nakakabwisit.
Parang hindi man lang pinag-isipan kahit saglit.
Tapos ako 'yung taga-ihip ng mga lobo, e napakahirap 'non.
Tingin ko kailangan mong gamitin 'tong Allen wrench.
Kahit kamay ko lang.
Ang sa 'kin lang, nakalayo kami sa tournament
pero 'di namin tatapusin?
Sana man lang pinagbotohan.
Isa pa 'tong binubwisit ako e.
Parang may mga kulang na parte e.
Bakit itong komplikado 'yung binili natin?
Ito 'yung nirecommend e.
Nino?
Yung mga LaRusso na naman.
-Pag sila talaga… -Wow. Para sa 'yo na lang
kaya 'tong crib na 'to?
Oo,
maganda nga kung makakabalik kayo doon sa tournament pero ayos na ang lagay
mo ngayong nagtatrabaho ka sa mga LaRusso.
Alam ko.
Marami nga silang naitulong sa akin,
pero ayoko rin namang magbenta ng kotse habambuhay.
Wala akong sariling dojo. Hindi naman 'to ang pangarap ko.
Marami pa 'dyang… hindi naaabot ang pangarap nila.
Kahit nga si Miguel, 'yung sa Stanford.
Pero baka kaya ganon para… matuto tayong lasapin
kung ano'ng meron tayo.
At… ang dami na nito.
Dito matutulog 'yang baby girl natin.
Oo.
Marami nga tayong dapat ipagpasalamat.
Hindi lang ako… handang bitiwan 'yung pangarap.
Alam ko.
Mr. Braun.
Nakausap ko ang lahat ng mga sensei. Sa kasamaang palad hindi sila nagkakaisa.
Dahil kay LaRusso, tama ba ako?
Pasensya na, Mr. Silver. Baka ito na nga ang nararapat.
Ayos lang kayo, sir?
Oo, medyo… medyo nahihilo lang ako.
Siguro dahil maalon.
Hindi. Hindi, hindi 'yon.
Sabihin mo sa captain, mag-change course.
May bibisitahin lang akong kaibigan sa Valley.
Mm.
Gagaling agad 'yan.
Lolo, uh, sa Barcelona, ang nangyari do'n ay--
Nakaraan na 'yon, huwag mo na 'yong isipin.
Sa halip, isipin mo ang hinaharap.
Master Kim, pwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?
Kung ano man iyan, sabihin mo rin sa kanya.
O sige.
Tungkol sa leksyon, kanina.
Sa tingin ko hindi siya ang dapat magturo 'non.
Hindi siya katulad niyo.
Naisip ko na ring huwag nang bumalik sa Sekai Taikai.
Ganon ba? Subalit hindi ikaw ang magpapasya 'non.
Ako na ngayon ang magpapasya 'non.
Pinaalis ko na rito si Yoon.
Ikaw ang pumili ng landas na ito.
Ngayon, tangan mo ang isang bagay na
hindi talaga dapat sa iyo.
Tama nga siya.
Hindi ka katulad ko.
Alam kong gusto mong kunin ang lugar ko. Subalit wala kang sapat na lakas.
Malungkot ito, para sa akin, ngunit ang dojang… ay mawawala…
kasama ng matandang ito.
Hindi lolo. Ang lahat ng ito ay karate
ng ating pamilya.
MARKA natin ito sa mundo.
Ipagpapatuloy ko ito at magiging master.
Ang buong buhay ko, doon lamang patungo.
Kung ganon, bibigyan din kita ng pagkakataon,
katulad niya.
Subalit kailangan mong…
sumailalim sa paghihirap.
Aba.
Seryosong-seryoso ka dito ah.
-Hi, sugar bear. -Hi.
Hanginan niyo lahat 'to, dapat punong-puno,
tsaka gusto ko sobrang dami, nagkalat dito.
Johnny, may magte-test drive sa labas. Ikaw ang hinahanap.
Uh-huh. May taste siya.
Uy, LaRusso. Ipitin mo nga 'yang tyan mo.
Magkakilala tayo?
Hindi ako nakakalimot ng LaRusso.
Hm.
Uy, hi love! Kumusta 'yung Barcelona?
Hi.
Uh, okay naman, oo, medyo-- medyo may nangyari lang na 'di maganda pero…
Uh, hindi, beh, hindi 'yung karate. Gusto ko yung tungkol sa city, pagkain,
'yung mga lalaki do'n.
Ah.
-Oo, maganda nga do'n. -Mm-hm.
Yung… 'yung culture… 'yung… mga beach. Ang totoo, masaya ako na sa wakas,
nakalabas ako sa Valley.
Oo nga.
Anong pinag-uusapan niyo d'yan? UCLA?
Seryoso ka? Hindi siya mag-U-UCLA.
Atat na atat na nga siyang
makalayo dito e.
Ano, hindi ah! Hindi ko-- hindi ko-- 'di ko sinabi 'yon.
Ah, okay. Hindi ba natin pag-uusapan 'yon ng maayos?
Ganon ba ang sitwasyon natin? O--?
Uh… ang totoo… oo… tumingin din ako ng mas malayo dito…
pero ayoko pang sabihin sa inyo.
Alam kong, komplikado 'yon… kasi… si Miguel… at si Dad.
Alam ko.
Naiintindihan ko.
Yan din ang gusto ko 'nung ganyang edad ako. Pero 'yung tatay mo,
siguro saka na muna natin sabihin sa kanya ang tungkol d'yan sa ngayon.
Ah.
Ano na naman?
Alam kong alam niyo na may problema si Daniel. Ayan nga o,
kitang-kitang nagbabakulaw siya dito sa dealership at 'di niya man lang
binabanggit 'yung Barcelona.
Pero nakukuha niyo naman ang gusto niyo, kaya sige. Pabayaan na lang natin.
Nako, kung ako lang gusto ko talagang nakatutok siya ngayon dito sa dealership,
pero dahil 'yon partners kami--
Hay, nako… 'di mo 'yan kailangang ipaliwanag sa 'kin. Ginagawa ko rin 'yan.
Si Anoush nga hinahayaan ko na lang e.
Ha, ano? Wala akong ginagawa.
Tapos na ang karate wars, at mabuti 'yon.
At si Daniel, okay siya.
Okay na okay siya.
Kailangan lang ng oras para mag-adjust.
Bakit may ganyan? Sabi ko wala nang bonsai.
Mahirap bang intindihin 'yon?
Akala ko wala nang bonsai para sa mga customer. Hindi 'yung… wala nang mga
-bonsai kahit saan, 'yun ba--? -Ayoko na ng mga ganito, period!
Ano ba?
Okay. Okay.
-Sige na, ako na. Akin na-- akin na-- -Hindi, ako na-- ako na--
Anoush!
Linisin niyo nga 'yan. Iligtas niyo 'yang halaman.
Palagi ka na lang tama pagdating sa ganon 'no?
Oo.
Ang galing.
O. Saan 'yung ite-test drive?
Nandon po siya, sir.
Hanep, high-roller 'to, mga sir.
Tara, gawin na natin 'to.
Sige, sabi mo, e.
Anong ginagawa mo? Itigil mo nga 'to!
Oo, pero may sasabihin muna ako.
Tigil mo o ako ang magpapatigil.
Gustuhin ko mang tapusin ang nasimulan natin sa Barcelona,
mali na sugurin mo ang taong nagmamaneho.
Gusto mo bang maaksidente?
Ang ganda pa naman ng buhay mo ngayon.
Hindi ko alam kung ba't nakialam ka sa 'min ni Kreese, pero ang alam ko,
iisa lang ang gusto nating dalawa. Matuloy ang tournament.
At may alam akong paraan na magpapasaya sa lahat.
Yung si… LaRusso… matigas ang ulo niya… pero kukumbinsihin natin.
-Ayoko. -Ayaw mo?
Yan ba ang sabi sa 'yo ni LaRusso?
Alam man lang ba ng mga bata na may nangyayaring ganito?
Wala ka nang pakialam do'n.
Sasabihin mo sa kanilang tapos na ang mga pangarap nila?
E ikaw, ha?
Buong buhay mo magte-test drive ka na lang para kay LaRusso?
Tsaka sa gaya kong mayayaman?
Alam mo, ayoko pa pala munang bumili.
Pero usap tayo uli.
Dapat na siguro akong mag-impake.
Ang problema lang, wala naman akong ibang mapupuntahan.
Sayang lang.
Nung nalinawan ako, huli na pala ang lahat.
Ang dami kong pagkakamali kay Kwon.
At kay Johnny.
Pero tinulungan mo si Yoon.
Hm.
Sa bagay. Pero huli na.
Ang totoo 'nyan, Kim…
Hindi mo na ako kailangan ngayon.
Walang nangailangan sa 'kin kahit kailan.
Oras na para sa isang tulad ko na… tumabi na lang.
Nakakalungkot na sa ganito magwawakas.
Huli na para maging mabuting sensei ako.
Lalo na't maging mabuting tao.
Ang paraan ng kamao,
binigyan ako nito ng lakas para harapin ang maraming paghihirap.
Minsan sa buhay, at sa digmaan hindi ka maaaring maawa.
Pero kung mabubuhay ka lang ayon sa konseptong 'yon… lalamunin ka 'non.
Hindi ko 'yon nagawang kontrolin.
Baka balang-araw magawa mo.
Para mangyari 'yon… may kailangan akong gawin
na sobrang hirap.
Pwes gawin mo.
Ang sinabi ko sa lolo mo, totoo 'yon.
Hindi ikaw ang lolo mo.
Pamumunuan mo ang dojo
nang naaayon sa paraan mo.
Gawin mo ang dapat gawin.
Ipagmamalaki kita na kahit ano pa 'yon.
Salamat sa 'yo.
Napapagod na ako.
Oras na siguro para magpahinga ako.
-Daniel? -Oo. Alam ko na'ng sasabihin mo.
Naisip ko na lang kasi baka may kinikimkim ka na namumuong tension, at~trauma,
at mukhang nilalabas mo ang energy na 'yon sa trabaho.
Mali pala, 'di ko pala alam sasabihin mo.
Teka, galing ba 'yan--?
Dapat hindi niya basta inulit lang yung sinabi ko e.
Sige lang, beh.
Kaya mo 'yan.
Alam ko na maraming nangyari sa Barcelona.
Pero dahil do'n baka masyadong napapahigpit
ang hawak mo, sa mga bagay dito.
Gusto kong lagi kang nandito sa dealership pero… dapat ikaw talaga ang nandito.
Ang dami mong pinagdaanan nitong huli… 'yung tungkol kay Mr. Miyagi, at 'yung…
nangyari do'n sa tournament.
At saka… siguradong… lalala pa 'yan sa oras na sabihin
ni Sam na ayaw niya sa UCLA.
Ha? Ano?
Sorry kung binigla kita pero…
kailangang suportahan natin ang isa't isa magmula ngayon.
Gusto ko lang malaman mo na… palagi kitang mamahalin.
May karate man o walang karate.
Uy, nabalitaan mo siguro na nagwala ako 'no?
May tiwala ka sa 'kin?
Magbigat 'yang tanong na 'yan… pero… oo.
-Meron. -May pag-uusapan tayo.
Walang pressure, walang kondisyon.
Ano 'yang--
Business meeting ito, wala nang iba.
At nakakausad lang ang business sa mga mahihirap na usapan.
Wag ka nang umarte.
Hindi ka mapagkumbabang tao, may plano ka, e.
Gusto mo lang na maitago 'yon para malito kami.
Ano ba ang ikinatatakot mo?
Ang gusto ko lang, matuloy ang tournament.
Manalo o matalo.
Inaasahan kong mananalo ako, malakas ang team ko, nasaksihan niyo.
Pero wala akong pinaplano.
Nandito ako ng buong katapatan at umaasa lang sa awa mo.
Awa?
Ha?
Tsk. Ito lang ang alok ko sa iyo.
Piliin mo ang venue.
Piliiin mo ang mga ref.
Lahat-lahat.
Ikaw nang bahala, sagot ko lahat ng gastos.
Wala nang lokohan pa. Tapusin na natin.
Hindi mo naman kailangan 'to e.
Ano ba ang gusto mo? 'Yung totoo.
Maghiganti? 'Yun pa rin ba?
Ano ba ang pinaglalaban mo, Silver?
Ang motibo ko, katulad din ng iba na gusto
pa ring matuloy 'to.
Ang lahat ng nasa team ko… sa team mo… para… sa mga sensei… pati na sa mga bata!
Kalokohan.
Malamang.
Gusto niyo talagang malaman ang dahilan?
Dahil 'yon na lang ang mapanghahawakan ko.
Oo.
At saka, 'yung lima mong mansyon.
Wala nang mga mansyon.
Wala ring… mga anak… walang… walang asawa.
Walang tahanang maituring.
Ang nag-iisang bagay na pwede ko pang makuha… ay ang huling panalo.
Kaya namnamin mo… ang bawat… sandali… bago 'yon maubos.
Nung nakita kita sa ospital.
May sakit ka.
Mabuti kung sakit lang.
Kalokohan din 'yan.
Pwedeng-pwede niyong alamin ang totoo kung gusto niyo.
Kung iniisip mong makukuha mo ang simpatya namin--
Yon ang bagay na hindi ko matatanggap mula kanino man.
Pero… gusto mong malaman ang totoo… kaya sinabi ko.
Basta tandaan mo… na ano man ang maging desisyon mo…
para rin 'yon sa lahat.
Aalis na ako.
Sa ngayon mukhang matino si Silver sa sitwasyong 'to,
pero oras na may hindi umayon sa gusto niya, magiging delikado na uli siya.
Natalo natin siya noon, mauulit natin 'yon.
Ito talaga ang gusto ng mga bata?
Oo.
Pero ako ang pinakanaghahangad 'non.
Tingin ko kailangan ko e.
Baka ikaw rin kung magpapakatotoo ka.
Pero sabi mo tiwala ka sa 'kin.
Pwes, tiwala rin ako sa 'yo, kaya--
Kung ang desisyon mo, mag-move on… mag move-on tayo.
Ipagpapatuloy ko ito at magiging master.
Ang buong buhay ko, doon lamang patungo.
Kung ganon… bibigyan din kita ng pagkakataon,
katulad niya.
Subalit…
Kailangan mong sumailalim sa paghihirap.
Ito ba…
ang napili mo?
Sasaktan mo… ang lolo mo?
Gusto mo ang dojang?
Pwes, kunin mo.
Gawin mo!
Natatakot ka?
Itutuloy natin hanggang perpekto na!
Perpekto na.
Ano'ng ginawa mo?
Ang kailangan kong gawin.
Gaya ng sabi mo… pamumunuan ko ang dojang.
Pero sa sarili kong paraan.
At ito na ang huling beses na magkikita tayong dalawa, John.
Naiintindihan kita.
Pero may oras ka pa para gawin ang iyong hinahangad. Maging mabuting sensei.
At mabuting tao.
Masyado na akong matagal naging kontrabida.
Sa palagay ko hindi ko na 'yon mababago pa.
Ano na ang gagawin mo?
Mag-iimpake sa huling pagkakataon, at babalik sa tournament.
May mga bagay pa akong kailangang tapusin.
Uy, Robby. Kumusta?
Everyone!
Gusto ko lang kayong pasalamatan, dahil kasama namin kayo.
Ang swerte namin… dahil nandito kayo mga
kaibigan at pamilya.
At pati ang pamilya… na pinili namin. Ang LaRusso Auto family.
Alam niyo, ang pamilya palaging minamahal
at sinusuportahan ang isa't-isa… at ikinatutuwa natin ang bawat
hakbang natin na magkakasama.
At kahit sa paglipas ng labingwalong masasayang taon…
napakarami pa ring naghihintay.
Alam niyo 'nung bago pa ang negosyong 'to, wala talagang katiyakan.
Alam natin na malaking sugal 'to.
At hindi natin alam kung tatangkilikin tayo.
Pero may binuo tayong sariling atin.
Nagtiwala sa isa't-isa.
Nagtiwala na magiging maayos ang lahat.
Dahil magkakasama tayo.
Kaya salamat sa bawat isa sa pamilyang 'to, mula noon hanggang ngayon.
Para sa susunod na hakbang.
Cheers.
Salamat.
Orayt, LaRusso Auto!
Aw, grabe 'tong ginawa mo, Mr. Party Planner.
-Anong balak mo mo para next year? -Nako, huwag na 'yon.
Gusto ko nang mag-retire ng maaga sa party planning.
Hmm.
'Yan nga ang gusto kong sabihin mo.
Dad. Totoo ba?
Tuloy na ba uli 'yung tournament?
Totoo 'yon. Kung 'yon ang gusto niyong lahat.
Gusto namin.