องค์ชายซูโก องครักษ์หลวงกําลังมา เพื่อจับตัวองค์ชายไปคุมขัง
- อะไรนะ - องค์รักษ์หลวงรึ
- พวกเขากําลังมาแล้ว - ผู้หมวดจี
ค่อยๆ พูดมา
ข้าเพิ่งกลับมาจากเรือนายพลเชา เพื่อตรวจสอบ... ยอดการใช้เชื้อเพลิงล่าสุด
ผู้หมวดแดงกับข้าทํางานกันจนดึกดื่น
หน้าเจ้าตลกชะมัด
แล้วแดงก็ออกไปรับสารที่ส่งมา
ดื่มไปก่อน
ข้าได้ยินพวกเขาคุยกันเรื่องคําสั่งใหม่ คําสั่งจากเจ้าอัคคีโดยตรง
เจ้าอัคคีส่งองครักษ์ส่วนตัว มานําตัวองค์ชายซูโกกลับเมืองหลวง
เพื่อเข้ารับการพิจารณาคดี
ข้อหากบฏ
- กบฏเนี่ยนะ - แน่ใจรึ
ขอรับ ข้าได้ยินแดงสั่งลูกน้อง ให้ขึ้นฝั่งไปพบพวกองครักษ์
คืนนี้รึ เขาก็จะมาถึงที่นี่อีกไม่ช้า
นี่เป็นฝีมือของเชา
เขาคงโน้มน้าวโอไซว่าเจ้าต่อต้านเขา
โปฮัย เชารู้แล้วว่าเจ้าคือผู้ที่ไปช่วยผู้อวตาร
องค์ชายซูโก รีบหนีไปเดี๋ยวนี้เลย
อย่าสตาร์ตเครื่องยนต์จนกว่าจะมั่นใจ
อย่าใช้ถนนสายหลัก เดินทางแค่ตอนค่ํา
จะปล่อยให้ท่านพ่อเชื่อว่าข้าต่อต้านเขาไม่ได้นะ
ข้ารู้ แต่ก่อนอื่นต้องมั่นใจว่าเจ้าปลอดภัย
ข้าจะจัดการเรื่องนี้กับโอไซเอง
ขอบคุณ ผู้หมวดจี
ขอให้องค์ชายปลอดภัยขอรับ
จีคิดอะไรไม่ทันหรอก
ล่อให้เขาฮุบเหยื่อมันง่ายจะตาย
จะบอกเจ้าอัคคีเรื่องลูกชายเขาว่ายังไง
ข้าจะบอกความจริงเขา
ว่าองค์ชายเห็นแก่ความต้องการตนเอง มากกว่าของคนในชาติ
และลูกชายของเขาเป็นผู้ทรยศ
ระเบิดเยลลี่
องค์ชาย!
ซูโก
ทีนี้ข้าก็ต้องแสดงความเสียใจกับนายพลไอโรห์
เขาต้องช็อกรุนแรงมากแน่
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(จุดหมาย)
ซูโกต้องยืนหยัดเพียงลําพัง และเขาก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
เขาดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน
ประหลาดใจมาก
ซ็อกกา แองสานสัมพันธ์กับเขา
ใช่ไหม
ข้ามารู้ว่าซูโกกับข้าต่างมีภาระอันใหญ่หลวง
ข้ากังวลมาตลอดว่า สิ่งที่ตัวเองทํามันคืออะไรกันแน่
ความจริงคือไม่เข้าใจเลย
ข้ายังไม่ได้เรียนรู้ทักษะควบคุมธาตุอื่นๆ เลย
และข้าก็อาจจะผิดพลาดอีก
แต่อย่างน้อยข้าเชื่อว่าจะต้องทําได้ เพราะมีเพื่อนอยู่เคียงข้าง
ใช่แล้ว ทีมอวตาร
มีอะไร เจ้าหนู
ดูนั่น!
เผ่าวารีเหนือ!
เราทําสําเร็จ ในที่สุดเราก็มาถึง
พวกเขามาแล้ว!
ผู้อวตาร ขอต้อนรับสู่แอ็คนาเคล่า
ที่นี่ช่าง...
งดงาม
ช่างสมบูรณ์แบบ
เราเฝ้ารออยู่ตั้งนาน
เราจะดูแลเจ้าไบซันอย่างดี
คนของข้าจะพามันไปที่คอกควายจามรี
ซึ่งเป็นอุโมงค์ไอร้อนที่สว่างและกว้างขวาง
ขอสาหร่ายให้มันด้วยนะ เยอะๆ เลย
ได้อยู่แล้ว
ยินดีต้อนรับ
ข้าคือหัวหน้าอาร์นุคแห่งเผ่าวารีเหนือ
ข้ายินดีมอบไมตรีจิตและการปกป้อง
ในนามของวิญญาณแห่งท้องทะเลและจันทรา
ขอบคุณ ท่านไม่รู้หรอกว่า เราตั้งตารอวันนี้มานานแค่ไหน
ข้าก็ยินดีจนบรรยายไม่ถูกที่ได้ต้อนรับ
น้องชายน้องสาวจากเผ่าใต้ที่ไม่เจอกันแสนนาน
นี่คือปรมาจารย์พักคู
ปรมาจารย์ควบคุมน้ําอาวุโสของเรา
และนี่คือลูกสาวข้า เจ้าหญิงยูเอ
ผู้นําจิตวิญญาณของเผ่าเรา
มีเรื่องที่ข้าต้องบอกท่าน
ที่นี่ตกอยู่ในอันตราย
ผู้อวตารแอง...
ข้ารู้ว่าฟังดูบ้าบอ
แต่ข้าเห็นนิมิต ข้าเห็นว่าที่นี่ถูกโจมตี
เรารู้แล้ว
หลายวันก่อน หน่วยสอดแนมของเรา พบกองเรือรบแคว้นอัคคีกําลังมุ่งหน้ามาที่นี่
เราจึงเฝ้าติดตามพวกมันมาตลอด
เราซาบซึ้งใจที่พวกเจ้ามาร่วมกับเรา
ด้วยพลังของผู้อวตารที่เคียงข้างเรา
พวกมันจะได้รับบทเรียนที่ไม่มีวันลืม
พลเมืองทั้งหลาย วันนี้เป็นวันพิเศษของเรา ที่ได้ต้อนรับพันธมิตรผู้ทรงพลัง
เราจะฉลองการมาเยือนครั้งนี้
โดยจัดงานเลี้ยง
งานเลี้ยงฉลอง
เหล่าวิญญาณปกป้องเรา...
- หยุดจ้องเสียที - หือ
อดใจไม่ได้นี่ เหมือนมีอะไรในตัวนาง
- เราเคยเจอนางมาก่อนไหม - ไม่เคย
หยุดจ้องก่อนที่พวกเขาจะคิดว่าพี่ผิดปกติ
มากกว่าที่เป็นอยู่
สาบานได้ ข้าจะไม่เลิกรา
จนกว่าจะล่าตัวพวกวายร้ายได้
จะไม่มีวันยอมให้ข้าศึก ที่ก่ออาชญากรรมท้าทายหนีรอดไปได้
ข้ารู้ว่าจะเริ่มออกล่าที่จุดไหน
ข้ารู้ว่าเป็นฝีมือใคร
โอไซนั่นเอง
โอไซไม่มีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่แม้แต่น้อย
เขาหมกมุ่นกับการครอบครองโลก
จนไม่ยอมให้หน้าไหนเข้ามาขวางทาง
แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง
อย่างนี้นี่เอง
ข้าเห็นใจจริงๆ
เรื่องนี้ทําให้สิ่งที่ข้ากําลังจะพูด
น่ากระอักกระอ่วนใจ
เจ้าอัคคี...
ได้ทรงกรุณาให้ข้า
เป็นผู้นํากองเรือรบใหญ่
พร้อมคําสั่งให้พิชิตแดนเหนือ
เรารู้ว่าผู้อวตารมุ่งหน้าไปที่นั่น
ปราการสุดท้ายอันยิ่งใหญ่ของผู้ควบคุมน้ํา
และข้ากําลังจะออกเดินทางไปปฏิบัติการ
ต้องขออภัย จอมพลเรือ
แต่เจ้าไม่ใช่คนแรก ที่ข้านึกถึงสําหรับ... ภารกิจที่พิเศษยิ่ง
ข้ายอมรับว่าข้ามีประสบการณ์น้อยในการสู้รบ
แน่นอนย่อมหมายถึงว่า ข้าไม่มีประวัติของความพ่ายแพ้
ไม่เหมือนท่าน
พอได้แล้ว
พอแล้ว!
เจ้าอัคคีทรงเห็นว่าฝีมือของท่านนั้น...
ต่ํากว่ามาตรฐาน
แต่ข้าชนะเขาได้
ควรจะล้มเขาอย่างน้อยตั้งแต่สองกระบวนท่าก่อน
ดังนั้นพรุ่งนี้ต้องทําการทดสอบอีกครั้ง
รู้ใช่ไหมว่าท่านกําลังเล่นเกมกับเจ้า
ไม่เหมือนเกมสักนิดตอนที่หินก้อนโตร่อนลงหัว
แค่จะบอกว่าท่านพ่อของเจ้ารู้ว่าเจ้ายอดเยี่ยม
ก็แค่ไม่อยากแสดงให้เจ้ารู้
ต่อให้ท่านพ่อเอามาจากคุกทั้งโขยง
ส่งนักควบคุมทั้งหมดมาดวลกับข้า
ข้าจะเผาทุกคนในโลก จนกว่าท่านพ่อจะยอมรับความจริง
ความจริงอะไร
ข้าคือคนที่ใช่ไงล่ะ
ทําไมไม่เข้าไปคุยกับนางล่ะ
คุยอะไร "หวัดดี ข้าซ็อกกา จากเผ่าวารีใต้"
นางเป็นแค่ผู้หญิงคนนึง
นางเป็นเจ้าหญิงและเป็นผู้นําจิตวิญญาณ
คงนอนบนบัลลังก์ กินแต่น้ําค้างและแสงแดด
ไม่จริง
ลูกพรุนทะเลตุ๋น ของโปรดเลย
อร่อยไหม รสชาติเป็นยังไง
เหมือน...
เหมือนได้อยู่บ้าน
คาทาร่า
ข้าอยากขอบคุณ
ที่ช่วยให้ข้าได้มาที่นี่
ยังไงข้าก็ไม่มีทางพลาดแน่
ข้าคงไม่ได้เห็นโลกกว้าง ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า
อาหารคงถูกปากใช่ไหม
อร่อยมาก
เจ้าว่าเรียนรู้ด้วยตัวเองมาตลอดงั้นสิ
ใช่ ข้าพัฒนาตัวเองได้มาก แต่ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะเลย
เพราะงั้นข้าจึงดั้นด้นมาที่นี่ เพื่อพบเหล่าผู้ควบคุมน้ํา
โดยเฉพาะปรมาจารย์ผู้น่านับถืออย่างท่าน
คงเป็นเรื่องยากที่ต้องเติบโตมา โดยตัดขาดจากญาติมิตรผู้ควบคุมน้ํา
การโจมตีของเผ่าอัคคีพรากคนสําคัญไปจากเจ้า
จากเราทุกคน
ที่แย่ที่สุดคือข้า...
ข้าทําอะไรไม่ได้เลย
สิ่งสําคัญก็คือเจ้ารอดมาได้
นั่นคือศักยภาพของเรา
น้ําคือธาตุแห่งการเปลี่ยนแปลง
เหล่าผู้ควบคุมน้ําปรับตัวเข้ากับกระแสชีวิตเสมอ
พรุ่งนี้เช้าขอให้ไปหายาโกดา
นางเป็นผู้สอนชั้นยอดคนนึง และจะเริ่มต้นการฝึกฝนให้เจ้า
ขอบคุณ ปรมาจารย์พักคู
ใส่คลาวด์เบอร์รีหน่อยดีไหม
ได้แล้วจ้ะ
ขอบคุณ
มาช่วยกินหน่อยสิ
มาสิ อร่อยดีนะ
เป็นไงบ้าง
อร่อยดี
ตอนเด็กๆ ข้ามักมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ตอนพ่อพบปะกับพวกผู้ใหญ่
พ่ออยากให้ข้าเรียนรู้สิ่งต่างๆ ในเผ่าเรา
เพราะวันข้างหน้าข้าต้องมีหน้าที่รับผิดชอบ
ไม่สนุกเท่าไร
ข้าเลยมาเก็บตัวทําของหวานอยู่ในนี้กับย่ายาย
เจ้าเป็นแค่ผู้หญิงจริงๆ
เคยคิดว่าข้าไม่ใช่ผู้หญิงรึไง
เปล่า ข้าแค่คิดว่าการเป็นเจ้าหญิงและอะไร...
- คิดว่าข้าเย่อหยิ่งงั้นสิ - ใช่ เอ๊ย ไม่ใช่
ใช่ ข้าคิดแบบนั้น แต่ไม่เลย เจ้าเป็นคนธรรมดา
ไม่ธรรมดาหรอก เพราะคงไม่เหมาะสม
และข้าควรหยุดพูดได้แล้วละ
ข้าเข้าใจต่อหน้าสาธารณชน ข้าจะแบบว่า...
แต่เพราะทุกคนคาดหวังแบบนั้น
อย่าเข้าใจผิด ข้ารักที่จะรับใช้ชุมชนของเรา
แต่บางครั้งข้าก็ต้องหาที่หลบและ...
ทําขนมหวานรึ
ข้าเข้าใจนะ
ที่บ้านเกิด ข้าก็มีหน้าที่ปกป้องหมู่บ้าน
ซึ่งข้าเอาจริงเอาจังมาก
คาทาร่าอาจพูดว่าจริงจังเกินไป แต่ประเด็นคือ...
มันเป็นความรับผิดชอบของเจ้า
ใช่
ใช่ และถ้าข้าไม่ทํา
ใครจะรู้ว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
ข้าสัญญากับพ่อไว้ และจะทําตามนั้นไม่ว่ายังไงก็ตาม
แต่บางครั้งก็คิดว่ามันคงดี ถ้าไม่ต้องคอยกังวล
บางครั้งข้าก็นึกอยากเป็น...
แค่เด็กหนุ่มใช่ไหม
ใช่
ข้ารู้จักเจ้าที่ไหนเนี่ย
องค์หญิงยูเอ
พวกเขาพร้อมรับพรตอนเย็นแล้ว
ขอบคุณ ฮาน
เจ้าไม่ต้องออกจากงานเลี้ยงมาก็ได้ น่าจะให้นักบวชมา
ไม่ลําบากเลยสักนิด
จริงๆ นะ
ขอต้อนรับสู่กําแพงน้ําแข็ง
มันต้านทานการโจมตีมากว่าศตวรรษ
หัวหน้าอาร์นุค
หากท่านอนุญาต ข้าอยากคุยกับพี่ชายจากทางใต้สักหน่อย
- เพื่อขอคําแนะนําการต่อสู้ - ข้างั้นรึ
จะถามข้าเรื่องต่อสู้เหรอ
เจ้ามีสิ่งที่พวกเราไม่มี
ประสบการณ์
บอกข้าที ชุดเกราะเผ่าอัคคีเป็นโลหะใช่ไหม
ข้อมูลอ้างอิงที่มีบอกว่ามีแผงไหล่หนาม
ไม่ใช่โลหะ เป็นชุดหนัง แล้วก็ไม่มีแผงไหล่หนามแล้ว
กองทหารที่เหลือควรได้ฟังเรื่องนี้
มาคุยกับพวกเขาหน่อยได้ไหม
ได้
เยี่ยม
บอกข้าที ผู้อวตารแอง
คิดว่าวิธีไหนดีที่สุดสําหรับศึกที่กําลังจะมาถึง
ขอแนะนําให้เจ้านําแนวรุกจะดีไหม
เป็นหัวหอกบุกโจมตี...
ที่จริงการควบคุมลมส่วนใหญ่เป็นแขนงวิชาตั้งรับ
ลีลาการต่อสู้แบบหลบหลีก และเลี่ยงการปะทะ
แต่เจ้าไม่ได้เป็นแค่ผู้ควบคุมลม
เจ้าเป็นผู้อวตาร
ความจริงก็คือข้าไม่เชี่ยวชาญการควบคุมธาตุอื่น
แต่นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่
หวังว่าจะมีคนสอนวิชาให้ข้า
แต่เราได้ยินเรื่องที่เจ้าปกป้องหลายชุมชนไว้ได้
ปราบกองทหารเผ่าอัคคี
แม้แต่โค่นสัตว์ประหลาด
เจ้าทําได้ยังไงกัน
เพื่อนๆ คอยช่วยข้า
เราร่วมมือกัน
น่าจะเป็นเรื่องดี หากเจ้ามุ่งฝึกฝนตนเองระหว่างการเดินทาง
ดูเหมือนเราจะพึ่งพาผู้อวตารไม่ได้
น้ําคือชีวิต
น้ําช่วยให้ชีวิตงอกงาม
และช่วยบําบัด
ปรมาจารย์พักคูบอกว่าวันนี้จะมีแขกพิเศษมา
ขอบคุณที่ต้อนรับข้า
ข้าเคยได้ยินเรื่องวารีบําบัด แต่ไม่นึกว่ายังมีการใช้วิชานี้อยู่
แน่นอน มันเป็นส่วนสําคัญของวัฒนธรรมเรา
อยากลองดูไหม
รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลผ่านร่างกาย
เชื่อมโยงกระแสของมันกับพลังงานในตัวเจ้า
การบําบัด...
เป็นมากกว่ากระบวนการทางกายภาพ
เป็นเรื่องความเห็นอกเห็นใจ
เจ้าต้องเข้าใจว่าความรู้สึกเจ็บปวดเป็นเช่นไร
จากนั้นจึงขจัดความเจ็บปวด
เจ้ามีพรสวรรค์นะ
ขอบคุณ
ข้าสามารถเรียนรู้ได้ไว
เพราะมักต้องตัดสินใจเร่งด่วน
เรามีสมาธิแน่วแน่สุด ยามที่ลูกไฟพุ่งใส่หัว
ข้าเลยนึกขึ้นได้ เมื่อไหร่จะได้ฝึกต่อสู้ล่ะ
- ว่าอะไรนะ - ท่าพื้นฐานของข้าค่อนข้างใช้ได้
แต่อยากให้ท่านช่วยฝึกความแม่นยํา และการเพิ่มพลัง
ขอโทษด้วย แต่ผู้หญิงเราไม่ต่อสู้
เราใช้ทักษะเพื่อบําบัดรักษา ไม่ใช่ทําร้าย
ข้าไม่ได้ต้องการแค่บําบัด
การบําบัดเป็นประเพณีอันสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์
วิชาชีพที่สูงส่งที่สุด
ไม่ใช่ ขอโทษด้วย ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น
ก็แค่... คิดว่าทักษะข้าเป็นเชิงต่อสู้มากกว่า
ถ้าท่านยินดี ข้าก็อยากฝึกวิชาต่อสู้
ในเผ่าวารีเหนือผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ต่อสู้
"ไม่ได้รับอนุญาต" งั้นรึ ไม่ถูกต้องนะ
แต่นั่นคือวิถีของเรา
เข้าใจแล้ว
ดูเป็นทีมที่ดีทีเดียว
เราฝึกฝนพวกเขาอย่างดีที่สุด
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเรากําลังจะเจออะไร
ไม่มีใครเคยเห็นการสู้รบที่แท้จริง
นี่ ข้ามั่นใจว่าพวกเขาต้องทําได้ดี โดยเฉพาะเมื่อมีเจ้านําทัพ
แล้ว...
เจ้าหญิงยูเอน่ะ
นางดูยอดเยี่ยมเลย
ยูเอ นางมุ่งมั่นทุ่มเท อ่อนโยน มีน้ําใจ
เป็นตัวแทนอุดมการณ์สูงสุดของเผ่าเรา
นางคือสุดยอด
เจ้าชอบนาง
เจ้าหญิงกับข้า
เราหมั้นหมายกัน
ผู้ใหญ่จัดการให้ตั้งแต่เรายังเด็ก
แต่พอนางอายุ 16
นางก็ถอนหมั้น
ซึ่งเป็นอภิสิทธิ์
ว้าว
นางไม่เคยบอกเหตุผล
แล้วเจ้า...
จะฝ่าฟันให้เป็นไปตามนั้นไหม
ตั้งใจจะแต่งงานกับนางไหม
ขอบคุณที่มาสักการะผู้อวตารคูรุก
ข้าตั้งใจมาที่นี่เพื่อเรื่องอื่นด้วย
หวังว่าคูรุกจะช่วยสร้างความแตกต่าง ในการทําศึกครั้งนี้
มีปัญหางั้นรึ
นานแล้วที่ไม่มีใครมาร้องขออะไรกับคูรุก
ความทรงจําเรื่องเขาส่วนใหญ่ได้เลือนหายไป
ในช่วงที่เขาเป็นผู้อวตาร คูรุกไม่ค่อยได้ยุ่งเกี่ยวกับโลกนี้
มีคนบอกว่าเขาลุ่มหลงในโลกวิญญาณ
และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น
น่าเสียดายที่เขาไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่
เพื่อช่วยเราจัดการปัญหาต่างๆ
เขาเลยไม่ได้ทําหน้าที่ผู้อวตารสินะ
เขาทําให้ทุกคนผิดหวัง
เชื่อว่าเรื่องราวของเขาต้องมีอะไรมากกว่านั้น
ขอให้เป็นเช่นนั้น เพราะข้าต้องให้เขาช่วย
และเขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจสถานการณ์ของข้า
สวัสดี แอง
มาถึงแดนเหนือแล้วสินะ
ใช่ เพราะเผ่าวารีเหนือกําลังตกอยู่ในอันตราย
ผู้อวตารเคียวชิเปิดนิมิตให้ข้าเห็นภาพ เมืองแอ็คนาเคล่าถูกทําลายโดยเผ่าอัคคี
ข้าต้องหยุดเหตุการณ์นี้ให้ได้
ทําไม่ได้หรอก
ถ้านางให้เจ้าเห็นภาพแดนเหนือถูกทําลาย
เหตุการณ์นั้นก็ต้องเกิดขึ้น
แต่ผลลัพธ์ของการสู้รบยังไม่แน่นอน
ไม่แน่ว่าเผ่าอัคคีจะชนะหรือไม่
ไม่แน่ว่าผู้ควบคุมน้ําจะรอดหรือไม่
ทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้า
- แต่ข้าเป็นแค่เด็กคนนึง - ไม่ เจ้าเป็นผู้อวตาร
ตอนอยู่ที่เกาะเคียวชิ
ผู้อวตารเคียวชิช่วยให้ข้า ปลดปล่อยพลังงานที่เหลือเชื่อ
สถานะผู้อวตาร
ใช่ นางบอกว่ามันทําให้ข้า รวมพลังผู้ควบคุมนับพันไว้ในตัว
ข้าสามารถใช้พลังนั้นปกป้องที่นี่ได้
แต่หากเจ้าต้องการควบคุมพลังนั้น
ก่อนอื่นต้องฝึกตนให้เชี่ยวชาญในแขนงวิชาอื่นๆ
เว้นแต่ว่านางเป็นผู้ควบคุมมัน
นางสามารถถ่ายพลังผ่านร่างของข้า
นางมีอํานาจควบคุม ท่านก็ทําได้
เป็นไปไม่ได้
- ได้สิ เคียวชิทําได้ - ข้าไม่ใช่เคียวชิ
- แต่ท่านย่อมทําได้! - ไม่ ข้าทําไม่ได้!
หลังจากที่ข้าเป็นผู้อวตาร
ข้าพบว่าเหล่าวิญญาณดํามืด จวนจะข้ามจากโลกวิญญาณมาสู่โลกเรา
ข้าต้องหยุดพวกมัน
จึงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตสู้กับพวกมัน
สงครามที่ข้าเดิมพันกับเหล่าวิญญาณ
ได้ทําลายร่างกายข้า
และกัดเซาะจิตวิญญาณข้า
ในสภาพที่ข้าเป็นอยู่
ข้าไม่สามารถควบคุมสถานะผู้อวตารได้
มากไปกว่าเจ้า
และแม้ข้ายอมสละทุกสิ่ง
ก็ยังไม่สามารถปกป้องผู้ที่สําคัญที่สุด
วิญญาณนักล่ามันตามมาเอาคืนจนได้
อุมมี คนรักของข้า
ต้องตกเป็นเหยื่อของมัน
วิญญาณร้ายนั่นขโมยใบหน้านางไป
- โคห์ - ฟังนะ แอง
ผู้อวตารต้องสู้เพียงลําพัง
มิเช่นนั้นคนที่เจ้ารักจะต้องทุกข์ทรมาน
โทษที ข้ามาตามหาคาทาร่า
ข้าไปดีกว่า
มีอะไรรึเปล่า
เปล่า ข้าก็แค่...
เพลียนิดหน่อย
เจ้าคงต้องไปรวบรวมสติ...
"ให้หายสับสน"
นึกแล้วเชียว! เจ้าเอง!
- ใช่ - เจ้าคือจิ้งจอกตัวนั้น
ใช่
แต่มันยังไงกัน
ไม่นานหลังจากเกิดมา ข้าก็ป่วยหนัก
พ่อข้าจึงได้อ้อนวอน ต่อเหล่าพระวิญญาณให้คุ้มครองชีวิตข้า
แล้วก็... เกิดปาฏิหาริย์
วิญญาณจันทราทรงรับคําอธิษฐาน
อาบร่างข้าด้วยแก่นวิญญาณ และชุบชีวิตข้า
นั่นเป็นคืนที่เส้นผมข้าเปลี่ยนสี
งั้นเจ้าก็เป็นวิญญาณสิ
วิญญาณส่วนหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นมนุษย์
การมีตัวตนในทั้งสองโลก ทําให้ข้าสามารถเชื่อมระหว่างสองโลกได้
ข้าถึงได้เป็นนักบวชหญิง
ที่สามารถช่วยเชื่อมโยงผู้คนเข้ากับจิตวิญญาณ
ข้าสามารถไปเยือนโลกวิญญาณได้ด้วยเช่นกัน
ในความฝันของข้า
เจ้าโผล่ไปที่นั่นเพื่อความสนุกงั้นรึ
เป็นเจ้าจะไม่ไปรึ
มันช่างมหัศจรรย์
ข้าคงไม่บรรยายด้วยคํานั้น
เจ้าไม่ชอบที่นั่นรึไง
มีอะไรให้ไม่ชอบล่ะ
ข้าเกือบถูกอสุรกายวิญญาณขย้ํา
หรือเกือบถูกเจ้านักล่าเขมือบใบหน้า
- หรือได้ระลึกความทรงจําแสนปวดร้าว... - ปวดร้าวงั้นรึ
ไม่มีอะไร
ช่างเถอะ
อย่าทําแบบนี้สิ
อย่ากลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง
มีเรื่องที่ฝังใจข้าตอนที่ข้ายังเด็ก
ข้าแอบได้ยินพ่อพูดว่าผิดหวังในตัวข้า
พูดว่าข้าไม่เหมาะที่จะเป็นนักรบ
พ่อไม่เชื่อมั่นในตัวข้า
รู้ไหมข้าจดจําเรื่องใดในตัวเจ้าที่โลกวิญญาณ
เจ้าเป็นห่วงเพื่อนๆ ไงล่ะ
เจ้ารู้ว่าพวกเขากําลังแย่ และต้องรีบไปช่วย
หัวใจของเจ้า
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เจ้าโดดเด่น
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เจ้าเป็นนักรบ
เชื่อว่าถ้าพ่อเจ้าได้เห็นเจ้าในตอนนี้ เขาก็คงเห็นด้วย
ข้าอยากรู้เรื่องนึง
ทําไมถึงปฏิเสธฮานล่ะ
ฮานเป็นคนที่วิเศษ
เขาเป็นทุกอย่างที่ผู้หญิงต้องการ
แต่เขาไม่ใช่ชายในความฝันของข้า
เพื่อนๆ เป็นทุกอย่างสําหรับข้า
ถ้าไม่มีพวกเขาข้าทําสิ่งนี้ไม่ได้ ผ่านพ้นมาถึงขนาดนี้ไม่ได้
เพราะมีพวกเขาช่วย ข้าจะต้องฝ่าฟันศึกนี้ไปได้
เราคือทีมอวตาร
ไม่มีทีมอวตาร
มีผู้อวตารเพียงคนเดียว
เลิกคิดถึงสิ่งที่เจ้าต้องการเสียที
และคิดถึงสิ่งที่ดีที่สุดสําหรับพวกเขา
การเป็นผู้อวตารหมายถึงการเป็นผู้แบกรับภาระ
เพียงลําพัง
ข้า...
สลักมันเอง
เจ้าหมี!
จริงๆ แล้วมันคือปลาน่ะ
เห็นไหม นั่นครีบ
ไง ได้คุยกับคูรุกรึยัง
เขาช่วยได้ไหม
ไม่ เขาช่วยข้าไม่ได้
ข้าต้องทําเองคนเดียว
คาทาร่า ไปฝึกวิชากับยาโกดาเป็นยังไงบ้าง
เยี่ยม แต่ข้ามีเรื่องอยากถาม
ข้าจะไปประจําการจุดไหนระหว่างการสู้รบ
ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้สู้รบ นึกว่าเจ้ารู้แล้ว
ไม่ ข้าไม่รู้มาก่อน ถึงรู้ก็ไม่ยอมรับ
ไม่ใช่เรื่องของการยอมรับอะไร มันเป็นวิถีปฏิบัติ
เป็นเรื่องงี่เง่าและไม่ถูกต้อง
นี่ไม่ใช่การโต้วาที
ข้าสู้กับพวกผู้ควบคุมไฟตั้งแต่จากบ้านมา
มีใครที่นี่ทําแบบข้าบ้าง
- ไม่สําคัญ - ทําไม
ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เป็นเรื่องของตัวเจ้า
เจ้าไม่แข็งแกร่งพอ ผู้หญิงไม่แข็งแกร่งพอ
เจ้าไม่ได้ฝึกฝนและเตรียมตัวมา เพื่อสละชีวิตเพื่อทุกคนที่นี่
และข้าจะไม่ยอมให้สิ่งที่เกิดขึ้น กับเผ่าวารีใต้เกิดขึ้นกับที่นี่
พวกเขาไม่ยอมให้ข้าสู้รบ
เพราะพวกเขาติดอยู่หลังกําแพงมานานเกิน
จนเหมือนถูกแช่แข็งในกาลเวลา
บางทีเราน่าจะไปคุยกับยูเอ
- หรือบางที... - บางทีเราควรฟังพวกเขา
บางทีอาจดีกว่าถ้าเจ้าไม่ต่อสู้
การต่อสู้ครั้งนี้จะไม่เหมือนกับที่เราเคยเจอมา
ผู้คนจะต้องบาดเจ็บล้มตาย
ข้าจะไม่ยอมสูญเสียเจ้ากับซ็อกกา
แอง เจ้าไม่สูญเสียเราหรอก
แต่แค่คิดถึงเรื่องนี้มันก็ถ่วงรั้งข้า
คนเหล่านี้ต้องการผู้อวตาร
ข้าเป็นผู้อวตารโดยมีพวกเจ้าไม่ได้
อยากรู้ว่าพวกเขาจะเรียกข้าว่าอะไร เมื่อข่าวไปถึงเมืองหลวง
ข้าขอแบบ "เชาผู้พิชิต" ที่บ่งบอกถึงอานุภาพ
จอมพลเรือ ตามที่ข้าเข้าใจแผนการรบเหล่านี้
เจ้าตั้งใจจะโจมตีตรงหน้าที่เมืองแอ็คนาเคล่า
เมืองนี้ล้อมไปด้วย แนวกั้นขวางสามด้านที่ทะลวงไม่ได้
ด้านหน้านั้นมีกําแพงน้ําแข็งป้องกัน
อะไรที่ทําให้เจ้าเชื่อมั่น ในขณะที่ทัพอื่นๆ ล้มเหลวกันมามาก
เพราะข้ามีสิ่งที่ผู้อื่นไม่มี
โชคชะตาอยู่ข้างข้ายังไงเล่า
ต่อให้เจ้าเชื่อโฆษณาชวนเชื่อของเรา
แต่ผู้ควบคุมน้ําไม่ใช่พวกอ่อนแอหรือขี้ขลาด
การประเมินพวกเขาต่ําไปนั้น จะนําไปสู่ผลลัพธ์ที่น่าเศร้า
ไม่มีทางหรอก
อย่างแรกเรือรบเรา ได้รับการติดตั้งอาวุธใหม่ที่ร้ายแรงกว่าเดิม
แต่... ที่สําคัญกว่านั้น...
ข้าได้เตรียมการอย่างดีเป็นการส่วนตัว
เพื่อประกันชัยชนะในศึกนี้
นั่นอะไร
สิ่งนี้...
คือชะตาลิขิต
เขาจะจู่โจมปราการซึ่งหน้าเหมือนวัวบ้า
ยังมีแผนอื่น แต่เขาไม่ยอมเปิดเผย
ข้าประเมินเชาต่ําไป เขาอันตรายกว่าที่คาดคิด
ข้าก็ประจักษ์แจ้ง
ตอนที่ว่ายน้ําหนีจากซากเรือที่โดนไฟไหม้
เราเกือบถึงแดนเหนือแล้ว มีแผนแล้วหรือยัง
แผนงั้นรึ
แผนคือพิสูจน์ว่าท่านพ่อคิดถูกแล้ว
ที่เชื่อใจให้ข้าทําภารกิจนี้
แผนคือบุกไปจับตัวผู้อวตารให้ได้
แผนคือทวงคืนสิ่งที่เป็นของข้าโดยชอบธรรม
งั้นก็ไม่มีแผนสินะ
ข้ากําลังคิดอยู่ ท่านลุง
ข้ายังแปลกใจไม่หายในความกร้าวของเชา
น่าจะมีใครที่อยู่เหนือเขา
เหมือนกับเขาร่วมมือกับใครบางคนอยู่
คนที่ฉลาดเหนือเขา
เลือกคู่ต่อสู้
ไม่
- ต้องเลือกมา... - ไม่
พอกันที
อาซูล่า เลิกเล่นเกมได้แล้ว
ข้าไม่ใช่คนที่เล่นเกม
นี่เป็นโอกาสสุดท้าย ทดสอบหรือสอบตก
ไม่
บังอาจนัก!
อยากทดสอบข้าใช่ไหม
ปล่อยข้าออกไป
ปล่อยข้าไปสู่โลกกว้าง ให้ข้าได้แสดงความสามารถที่แท้จริง
ข้าจะไม่ทนเล่นเกมอีกต่อไป
ฟังนะ พักคูงี่เง่าชะมัด
ไม่สําคัญหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไง
ไม่สําคัญหรอกที่พ่อมองว่า ข้าไม่อาจเป็นนักรบที่ยอดเยี่ยม
ข้ายังสามารถเป็นยอดในด้านอื่นนี่
ประเด็นคือข้าต้องเป็นผู้ตัดสินใจ
เหมือนเจ้าที่ต้องตัดสินใจชีวิตเอง ไม่ใช่พักคูหรือใครทั้งนั้น
ข้าจะท้าดวลกับพักคู
ข้ารู้ เขาระดับปรมาจารย์
เขาเล่นงานข้าลงไปกองได้ในพริบตา แต่ไม่สําคัญหรอก
ข้าต้องยับยั้งตัวเองมาตลอดชีวิต
ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาขวางข้าอีก
คาทาร่า
จําตอนอยู่ที่วิหารวายุใต้ได้ไหม ที่เจ้าบอกว่าเราต้องไปกับแอง
บอกว่าเราต้องช่วยเขากอบกู้โลก
เจ้าพูดถูก
ถ้าเราไม่เดินทางไปกับเขา
ข้าคงไม่มีวันได้เห็นเด็กสองคนจากเผ่าวารีใต้
พัฒนาตนเทียบชั้นกับคนอื่น
ทั้งผู้ควบคุมไฟ ผู้ควบคุมดิน อสุรกายวิญญาณ
แม้แต่นักรบหนุ่มกํายําในเผ่าวารีเหนือ...
ซ็อกกา ถ้าจะใช้เหตุผลหว่านล้อม ขอบอกว่าไม่ได้ผลสักนิด
"หว่านล้อม" งั้นรึ ใครหว่านล้อมเจ้า
ไม่ใช่ ที่ข้าพยายามจะบอกคือ...
เล่นงานเขาให้อยู่หมัด
เกิดอะไรขึ้น
ข้าไม่สู้กับเจ้าหรอก
ท่านคงกลัวที่จะได้เรียนรู้ว่าท่านคิดผิด
ได้โปรด
กลับไปฝึกที่กระท่อมบําบัดกับพวกผู้หญิงเถอะ
ก็ได้ อยากเรียนรู้การต่อสู้มากนักใช่ไหม
ตั้งใจให้ดี
จบแล้วงั้นสิ
ทําได้แค่นี้เองรึ
ต้องขอบอกว่า
เจ้าเป็นผู้ควบคุมน้ําชั้นเลิศ
แต่ท่านก็ยังไม่ยอมให้ข้าต่อสู้
ไม่ได้
ไม่เคยมีใครต้อนปรมาจารย์พักคูได้แบบนั้น
เหลือเชื่อไปเลย
แผ่นน้ําแข็งพวกนั้น เจ้าทําได้ยังไง
สอนข้าหน่อยได้ไหม
คงไม่มีใครกล้าบอกว่าเจ้าไม่แข็งแกร่งพอแล้ว
คงไม่ แต่จะบอกว่าข้าแพ้ต่างหาก
แพ้เหรอ
เจ้าบอกว่ากลัวจะเสียเราไป จึงไม่อยากให้เราอยู่เคียงข้าง
แต่คนที่ตัดสินใจต่อสู้คือตัวข้า
ไม่ใช่พักคู หรือเจ้า
ใช่ คิดว่าเรามาที่นี่เพื่อทิ้งเจ้าให้โดดเดี่ยวงั้นรึ
ผู้อวตารซื่อบื้อ
ไม่รู้ว่าข้าจะปกป้องพวกเจ้าได้ไหม
ไม่ได้หรอก
ใช่ และการกังวลว่า จะต้องมีคนบาดเจ็บหรือปลอดภัย
ไม่ใช่หน้าที่ของผู้อวตารคนเดียวนี่
นั่นคือความหมายของการเป็นครอบครัว
คูรุก โรกุ เคียวชิ
ทุกท่านบอกว่าข้าต้องทําภารกิจนี้เองคนเดียว
ผู้อวตารต้องแบกรับภาระนี้เพียงลําพัง
นั่นมันคืออดีต
ปัจจุบันมีเพียงผู้เดียวที่กําหนดอนาคตได้
คือผู้ที่จะเขียนเรื่องราว "ตํานานของแอง"
นางหมายถึงเจ้าน่ะ เข้าใจนะ
ขี้เถ้า
เผ่าอัคคีบุกมาแล้ว
เอาละ
ได้เวลาทําศึก
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล