Książę Zuko. Gwardia cesarska przyjdzie cię aresztować.
- Co? - Gwardia?
- Już są w drodze. - Poruczniku Jee, wolniej.
Byłem na statku admirała Zhao, sprawdzałem raporty o zużyciu paliwa.
Pracowaliśmy do późna z porucznikiem Dangiem.
Paradne, ale masz minę.
Dang otrzymał wiadomość.
Pij dalej.
Podsłuchałem, jak omawiali rozkazy od samego Władcy Ognia.
Jego osobista gwardia ma sprowadzić księcia do stolicy,
gdzie zostanie osądzony...
Za zdradę.
- Zdradę? - Jesteś pewien?
Tak, ludzie Danga odbiorą gwardzistów z nabrzeża.
Dzisiaj? Mogą tu być w każdej chwili.
To sprawka Zhao.
Wmówił Ozaiowi, że zwróciłeś się przeciwko niemu.
Pohuai. Zhao odkrył, że to ty uwolniłeś awatara.
Książę Zuko, musisz natychmiast uciekać.
Uruchom silniki dopiero na pełnym morzu. Unikaj głównych dróg. Podróżuj nocą.
Ojciec nie może myśleć, że go zdradziłem.
Wiem, ale najpierw musisz się ratować.
Ja zajmę się Ozaiem.
Dziękuję, poruczniku Jee.
Bezpiecznej drogi, książę.
Jee się nie zorientował.
Bez problemu łyknął przynętę.
Co powiesz Władcy Ognia o jego synu?
Powiem mu prawdę.
Że książę przedłożył własne potrzeby ponad swoich rodaków.
I że był zdrajcą.
Wybuchowa galareta.
Książę!
Zuko.
Pójdę złożyć kondolencje generałowi Iroh.
To z pewnością był dla niego szok.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
PÓŁNOC
Zuko jest zupełnie sam i okazał się inny, niż myślałem.
Wydawał się taki samotny.
Co za szok.
Sokka, Aang nawiązał z nim jakąś więź.
Prawda?
Zdałem sobie sprawę, że obaj dźwigamy wielką odpowiedzialność.
Przez cały czas zamartwiałem się, że nie wiem, co robię.
To prawda, nie wiem.
Nie opanowałem magii innych żywiołów,
pewnie nadal będę nawalał,
ale przynajmniej mam przy sobie przyjaciół.
Zgadza się. Drużynę awatara.
O co chodzi?
Patrzcie!
To Północne Plemię Wody!
Udało się. W końcu dotarliśmy!
Już tu są!
Awatarze, witaj w Agna Qel’i.
Patrzcie!
Cześć!
Tu jest...
Pięknie.
Idealnie.
Czekaliśmy na was.
Zajmiemy się bizonem.
Weźmiemy go do stajni jakowołów,
będzie miał tam ciepło, światło i przestrzeń.
Dajcie mu dużo wodorostów.
Oczywiście.
Witajcie.
Jestem Arnook, wódz Północnego Plemienia Wody.
Zapewnimy wam gościnę i ochronę
w imieniu duchów oceanu i księżyca.
Dziękujemy. Nawet nie wiecie, jak długo na to czekaliśmy.
Ogromną radość sprawia nam wizyta
dawno niewidzianych krewniaków z Południa.
To mistrz Pakku. To nasz starszy mistrz magii wody.
A to moja córka, księżniczka Yue, duchowa przewodniczka plemienia.
Musicie o czymś wiedzieć. Jesteście w niebezpieczeństwie.
Awatarze Aang...
Wiem, jak to brzmi,
ale miałem wizję, w której Północ została zaatakowana.
Już wiemy.
Kilka dni temu nasi zwiadowcy zauważyli nadpływającą flotę Narodu Ognia.
Od tamtej pory ją obserwujemy.
Cieszymy się, że przybyliście.
Mając po swojej stronie moc awatara,
damy im nauczkę, której długo nie zapomną.
Obywatele, to wielki dzień dla naszego miasta.
Witamy naszych sojuszników,
a ich przybycie uświetnimy ucztą.
Uczta!
Duchy chroniły nas...
- Nie gap się. - Co?
Nic nie poradzę, jest magnetyczna.
- Spotkaliśmy ją już? - Nie.
Przestań, bo pomyślą, że jesteś dziwny.
Jeszcze bardziej.
Przysięgam, że nie spocznę, póki nie dopadniemy tych łotrów.
Tak bezczelna zbrodnia nie ujdzie naszym wrogom na sucho.
Już wiem, od czego zacznę.
Wiem, kto to zrobił.
To był Ozai.
Zatracił resztki człowieczeństwa.
Przez swoją obsesję na punkcie podboju świata
nie zniesie nikogo, kto mógłby stanąć mu na drodze.
Nawet własnego dziecka.
Rozumiem.
Wyrazy współczucia.
W świetle tych słów to, co powiem,
zabrzmi niezręcznie.
Władca Ognia...
uczynił mi ogromny zaszczyt
i postawił mnie na czele wielkiej armady,
abym podbił Północ.
To tam udał się awatar.
Do ostatniej wielkiej twierdzy magów wody.
Dlatego zamierzam ją zdobyć.
Wybacz, admirale,
ale nie byłbyś pierwszą osobą, którą typowałbym do...
tak ważnej misji.
Przyznaję, że moje doświadczenie na polu bitwy jest niewielkie.
Ale to oznacza również, że nie mam na koncie żadnych porażek.
Nie to co ty.
Wystarczy.
Dość!
Władca Ognia ocenia twoje wyniki...
na poniżej przeciętnej.
Pokonałam go!
Powinnaś to zrobić dwa ciosy temu.
Jutro powtórzysz test.
Wiesz, że on się tobą bawi?
Rzucanie we mnie głazem to nie zabawa.
Twój ojciec już wie, że jesteś najlepsza.
Ale nie da ci tego odczuć.
Niech ojciec opróżni swoje więzienia.
Niech naśle na mnie magów.
Będę palić ich wszystkich, póki nie przyzna prawdy.
Czyli?
Że to ja jestem wybrana.
Może z nią porozmawiasz?
I co powiem?
„Hej, jestem Sokka z Południowego Plemienia Wody”?
To tylko dziewczyna.
To księżniczka i przewodniczka duchowa.
Pewnie śpi na tronie, żywi się rosą i światłem słońca.
Niemożliwe.
Duszone śliwki morskie, moje ulubione.
Dobre? Jak smakują?
Jak...
Jak dom.
Kataro?
Dziękuję, że pomogłaś mi tu dotrzeć.
Nie mogłam tego przegapić.
Gdyby nie ty, nie poznałabym świata.
Jak tam,
jedzenie smakuje?
Jest przepyszne.
Podobno jesteś samoukiem.
Tak, czuję, że już sporo umiem, ale wciąż muszę się wiele nauczyć.
Dlatego chciałam poznać innych magów wody,
a zwłaszcza szanowanych mistrzów, takich jak ty.
Musiało ci być trudno dorastać bez innych magów.
Ataki Narodu Ognia wiele ci odebrały.
Jak nam wszystkim.
Najgorsze było to, że nic nie mogłam z tym zrobić.
Najważniejsze, że przetrwałaś.
To właśnie robimy.
Woda to żywioł przemiany.
A magowie wody zawsze dostrajali się do pływów życia.
Jutro rano odszukaj Yagodę.
To świetna instruktorka, pomoże ci na początku drogi.
Dziękuję, mistrzu Pakku.
Co powiesz na maliny?
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Dokończymy je razem?
Śmiało, są naprawdę smaczne.
I co myślisz?
Pyszne.
Gdy byłam mała, chowałam się tutaj, gdy tata naradzał się ze starszyzną.
Miałam się uczyć, jak funkcjonuje plemię, bo kiedyś to będzie mój obowiązek.
Średnia frajda.
Więc chowałam się między staruszkami i przygotowywałam desery.
Naprawdę jesteś tylko dziewczyną.
A kim miałabym być?
To nie tak, pomyślałem, że skoro jesteś księżniczką...
- To jestem nadęta? - Tak. To znaczy, nie.
Tak myślałem, ale jesteś jak wszyscy.
Nie jak wszyscy, bo to by było złe,
chyba lepiej już się przymknę.
Rozumiem. Wiem, że na zewnątrz wydaję się...
Ale tego właśnie ode mnie oczekują.
Żeby nie było, uwielbiam służyć naszej społeczności,
ale czasami muszę się ukryć i...
Zrobić lody?
Rozumiem cię.
W domu moim zadaniem była ochrona wioski.
Podchodziłem do tego poważnie.
Według Katary, zbyt poważnie, ale rzecz w tym, że...
To twój obowiązek.
Właśnie.
Gdybym tego nie robił...
kto wie, co by się stało.
Dałem ojcu słowo i zamierzałem go dotrzymać.
Ale czasami chciałbym nie musieć się martwić.
Chciałbym być...
Zwykłym chłopakiem?
Tak.
Skąd ja cię znam?
Księżniczko Yue.
Czas na błogosławieństwo.
Dziękuję, Hahn.
Nie musiałeś opuszczać uczty, mogłeś wysłać kapłana.
To żaden problem.
Naprawdę.
Witajcie przy lodowym murze. Od ponad wieku broni nas przed atakami.
Wodzu, za pozwoleniem, mam kilka pytań do brata z Południa.
- W kwestii walki. - Do mnie?
Chcesz mnie prosić o radę?
Masz coś, czego nam brakuje.
Doświadczenie.
Czy zbroje Narodu Ognia są z metalu?
Widzieliśmy taką z kolcami.
Są skórzane i zrezygnowali z kolców.
Reszta plutonu powinna to usłyszeć. Porozmawiasz z nimi?
Jasne.
Świetnie.
Powiedz, awatarze Aangu,
jaką strategię mamy przyjąć w nadchodzącej bitwie?
Sugeruję, żebyś poprowadził ofensywę.
Mógłbyś stanąć na czele ataku...
Szczerze mówiąc, magia powietrza to dziedzina obronna.
Stawiamy na unikanie konfliktów.
Jesteś nie tylko magiem powietrza.
Jesteś awatarem.
Tak naprawdę nie opanowałem innych żywiołów.
Dlatego przybyłem tutaj.
Liczyłem, że ktoś mnie poduczy?
Ale słyszeliśmy opowieści o tym, jak ratowałeś całe wioski,
rozgramiałeś plutony Narodu Ognia,
a nawet walczyłeś z potworami.
Jak ci się to udało?
Z pomocą przyjaciół.
Działamy razem.
Wielka szkoda,
że nie skupiłeś się na treningu podczas podróży.
Widać nie możemy liczyć na awatara.
Woda to życie.
Woda pozwala życiu rozkwitać.
Oraz leczy.
Mistrz Pakku mówił, że odwiedzi nas dzisiaj specjalny gość.
Dziękuję za zaproszenie.
Nie wiedziałam, że wciąż praktykuje się uzdrawianie wodą.
Ależ tak, to ważna część naszej kultury.
Chcesz spróbować?
Poczuj, jak energia przepływa przez ciało.
I połącz ją ze swoją wewnętrzną energią.
Uzdrawianie...
to coś więcej niż fizyczny proces.
Chodzi o empatię.
Musisz zrozumieć, co to znaczy odczuwać ból.
A potem go uśmierzyć.
Masz talent.
Dziękuję.
Uczenie się przychodzi mi z łatwością.
Musieliśmy szybko reagować.
Atak kul ognia pomaga na koncentrację.
Skoro o tym mowa, kiedy potrenujemy walkę?
Słucham?
Z podstawowymi formami radzę sobie nieźle, ale poprawiłabym celność
i moc ataku.
Kobiety nie walczą.
Wykorzystujemy moc, by uzdrawiać, a nie krzywdzić.
Nie chcę tylko uzdrawiać.
Uzdrawianie to szlachetna i święta tradycja.
Najwyższe powołanie.
Wybacz, źle się wyraziłam.
Chodzi o to, że moje umiejętności lepiej sprawdzą się w walce.
Jeśli mogę, chciałabym się szkolić w technikach bojowych.
W Północnym Plemieniu Wody kobietom nie wolno walczyć.
Nie wolno? To nie w porządku.
Takie mamy zwyczaje.
Zrozumiałem.
Macie tu zgraną grupę.
Staraliśmy się dobrze ich wyszkolić, ale żaden z nich nie wie, co nas czeka.
Nigdy nie walczyli w bitwie.
Na pewno sobie poradzą, zwłaszcza jeśli będziesz dowodził.
Także ten...
Księżniczka Yue.
Świetna dziewczyna.
Jest oddana, miła, wielkoduszna.
Uosabia ideały plemienia. Jest najlepsza z nas wszystkich.
Podoba ci się.
Księżniczka i ja...
byliśmy zaręczeni.
Zaaranżowali to nasi rodzice, ale gdy skończyła 16 lat,
Yue zerwała zaręczyny,
do czego ma prawo.
Nie wyjaśniła dlaczego.
Mówisz...
że ty byś się zgodził?
Ożeniłbyś się z nią?
Miło, że chcesz oddać hołd awatarowi Kurukowi.
Przyszedłem po coś więcej.
Liczę, że Kuruk pomoże mi w nadchodzącej bitwie.
To jakiś problem?
Rzecz w tym, że od dawna nikt go o nic nie prosił.
Praktycznie niczego nie pamięta.
Gdy był awatarem, Kuruk nie interesował się światem.
Mówiono, że oczarował go świat duchów
i w nim wolał spędzać swój czas.
A przez to często nie było go z nami
i nie pomagał nam w naszych problemach.
Czyli nie wykonywał obowiązków awatara.
Wszystkich zawiódł.
Wierzę, że kryło się za tym coś więcej.
Obyś miała rację, bo potrzebuję pomocy.
A tylko on byłby w stanie mnie zrozumieć.
Witaj, Aang.
Jednak dotarłeś na Północ.
Tak, bo Północne Plemię Wody jest zagrożone.
Kyoshi pokazała mi wizję,
w której Naród Ognia zniszczył Agna Qel’ę.
Muszę to powstrzymać.
Nie uda ci się.
Jeśli Kyoshi pokazała ci zniszczenie Północy,
to do niego dojdzie.
Jednak wynik bitwy wciąż jest niepewny.
To czy Naród Ognia zwycięży
i czy magowie wody przetrwają,
to wszystko zależy od ciebie.
- Jestem tylko dzieckiem. - Nie, jesteś awatarem.
Na swojej wyspie awatar Kyoshi
pomogła mi uwolnić nadzwyczajną energię.
To stan awatara.
Tak! Powiedziała, że da mi siłę tysiąca magów.
Użyję tej mocy, by ocalić Północ.
Ale żeby móc ją kontrolować,
musisz opanować inne żywioły.
Wtedy to Kyoshi przejęła kontrolę.
Użyła mojego ciała, by kierować mocą.
Ale to była ona. Ty też możesz tak zrobić.
To niemożliwe.
- Kyoshi dała radę. - Nie jestem Kyoshi.
- Mógłbyś to zrobić! - Nie mogę!
Po tym, jak zostałem awatarem,
odkryłem, że mroczne duchy są o krok
od przejścia ze świata duchów do krainy ludzi.
Musiałem je powstrzymać
i walczyłem z nimi przez całe życie.
Wojna, którą wypowiedziałem duchom,
okaleczyła moje ciało i przeżarła duszę.
W takim stanie
nie byłbym w stanie kontrolować stanu awatara lepiej od ciebie.
I mimo całego mojego poświęcenia
nie dałem rady ocalić najważniejszej dla mnie osoby.
Drapieżny duch przybył, by się na mnie zemścić.
Ummi, moja ukochana,
zapłaciła najwyższą cenę.
Duch skradł jej twarz.
- Koh. - Posłuchaj, Aang.
Awatar musi kroczyć sam,
inaczej ucierpią ci, których kochasz.
Wybacz. Szukałem Katary.
Pójdę już.
Coś nie tak?
Nie, jestem tylko...
trochę zmęczony.
Lepiej odpocznij, żebyś nie miał mroczków przed oczami.
Wiedziałem! To byłaś ty!
- Tak. - Jesteś lisem!
Tak.
Jakim cudem?
Niedługo po urodzeniu ciężko zachorowałam.
Ojciec błagał duchy, by ocaliły mi życie,
i zdarzył się cud.
Duch księżyca wysłuchał jego modlitwy,
nasycił mnie swoją esencją i przywrócił mi życie.
Wtedy moje włosy zmieniły kolor.
Czyli jesteś duchem?
Tylko po części.
To znaczy, że stanowię pomost między dwoma światami.
Dlatego zostałam kapłanką,
by pomóc ludziom w badaniu swojej duchowości.
A poza tym mogę odwiedzać świat duchów.
W moich snach.
Wpadasz tam dla zabawy?
Ty byś nie chciał?
To magiczne miejsce.
Tego słowa bym nie użył.
Nie podobało ci się?
Ależ było wspaniale!
Prawie rozszarpał mnie duchowy potwór,
coś chciało mi pożreć twarz, przeżyłem na nowo bolesne wspomnienia...
Bolesne?
To nic.
Nieważne.
Nie rób tego.
Nie udawaj, że nic się nie stało.
To się stało, kiedy byłem młodszy.
Podsłuchałem, jak tata mówi, że go rozczarowałem.
Że nie nadaję się na wojownika.
Nie wierzył we mnie.
Wiesz, jak cię zapamiętałam ze świata duchów?
Martwiłeś się o przyjaciół.
Wiedziałeś, że mają kłopoty, i musiałeś im pomóc.
Twoje serce.
To cię wyróżnia.
To ono czyni cię wojownikiem.
Czuję, że teraz twój ojciec przyznałby mi rację.
Muszę cię o coś spytać.
Dlaczego odrzuciłaś Hahna?
Hahn jest cudowny.
Jest spełnieniem marzeń każdej dziewczyny.
Ale nie jest chłopcem moich snów.
Przyjaciele są dla mnie wszystkim.
Tylko dzięki nim dotarłem tak daleko.
Potrzebuję ich pomocy, by przetrwać tę bitwę.
Jesteśmy drużyną awatara.
Nie ma żadnej drużyny awatara.
Jest tylko sam awatar.
Przestań myśleć o tym, czego ty potrzebujesz,
i pomyśl o tym, co będzie dla nich najlepsze.
Bycie awatarem oznacza bycie tym, który dźwiga brzemię.
Samodzielnie.
Niedźwiedź!
Właściwie to ryba.
Widzisz, ma płetwę.
Jak tam? Porozmawiałeś z Kurukiem?
Pomógł ci?
Niestety nie mógł.
Poradzę sobie sam.
Kataro,
jak twoje szkolenie z Yagodą?
Dobrze, ale mam pytanie.
Jaką pozycję zajmę podczas bitwy?
Kobiety nie walczą, sądziłem, że o tym wiesz.
Nie wiedziałam, inaczej bym zaprotestowała.
Protesty na nic się nie zdadzą, tak już po prostu jest.
To głupie i niewłaściwe.
Nie ma o czym dyskutować.
Walczę z magami ognia, odkąd opuściłam dom.
Twoi ludzie nie.
- To nieważne. - Jak to?
Bo rozmawiamy o tobie.
Jesteś za słaba. Jak wszystkie kobiety.
Nie byłaś szkolona do tego aby oddać życie za współplemieńców.
Nie pozwolę, aby powtórzyło się tutaj to, co spotkało Południowe Plemię.
Nie dadzą mi walczyć.
Od tak dawna tkwią za tym murem,
że zatrzymali się w czasie.
Porozmawiajmy z Yue.
- A może... - Może powinniśmy ich posłuchać.
Może nie powinnaś walczyć.
Ta bitwa będzie dla nas czymś zupełnie nowym.
Ludzie będą odnosić rany i ginąć.
Nie mogę was stracić.
Nie stracisz nas.
Sama ta myśl będzie mnie paraliżować.
Ci ludzie potrzebują awatara.
A przy was nie mogę nim być.
Jaki przydomek mi nadadzą, gdy wieści dotrą do stolicy?
Podoba mi się „Zhao Zdobywca”. To powinno być coś z klasą.
Admirale, z planów bitwy wnioskuję,
że szykujesz frontalny atak na Agna Qel’ę.
Miasto z trzech stron otacza nieprzebyty lodowiec.
Od przodu chroni je lodowy mur.
Dlaczego tobie miałoby się udać, skoro tylu innych poniosło porażkę?
Bo mam coś, czego oni nie mieli.
Mam po swojej stronie przeznaczenie.
Zapomnij o tym, co głoszą nasi propagandziści.
Magowie wody nie są słabi ani tchórzliwi.
Lekceważenie ich będzie miało tragiczne konsekwencje.
Bez paniki.
Nie tylko wyposażyliśmy flotę w nową, groźniejszą broń,
ale co ważniejsze...
osobiście zadbałem o to,
żeby zapewnić nam zwycięstwo.
Co to jest?
To...
To właśnie jest przeznaczenie.
Rzuci się na fortecę od frontu, jak jeleń na rykowisku.
Nie chciał mi zdradzić wszystkiego.
Nie doceniłem Zhao. Jednak może być groźny.
Sam się tego domyśliłem, uciekając z płonącego wraku.
Niedługo dotrzemy na Północ. Masz już jakiś plan?
Plan?
Muszę przekonać ojca, że wysłanie mnie na misję było słuszne.
Plan jest taki, żeby w końcu schwytać awatara
i odzyskać to, co mi się należy!
Czyli nie masz planu?
Pracuję nad tym.
Zuchwałość Zhao jest zaskakująca.
To do niego nie pasuje.
Wygląda to, jakby z kimś współpracował.
Z kimś znacznie mądrzejszym.
Wybierz przeciwnika.
Nie.
- Musisz wybrać... - Nie, to koniec.
- Nie czas na twoje gierki. - To nie ja tu sobie pogrywam.
Masz ostatnią szansę. Walcz albo uznaj swoją porażkę.
Nie.
Jak śmiesz!
Chcesz mnie sprawdzić?
To mnie wypuść.
Ruszę w świat i pokażę ci, do czego jestem zdolna.
Skończyłam z gierkami.
Pakku to idiota.
Nieważne, co myślą inni.
Nieważne, że tata nie widział we mnie wojownika.
Wciąż mogę nim zostać.
Chodzi o to, że decyzja należy do mnie.
Tak samo ty decydujesz, kim jesteś, a nie jakiś Pakku czy ktoś inny.
Wyzwę Pakku na pojedynek.
Wiem.
Jest mistrzem.
Pewnie wyszoruje mną podłogę, ale to bez znaczenia.
Całe życie sama się ograniczałam
i innym na to nie pozwolę.
Kataro.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że musimy wyruszyć z Aangiem?
Że musimy mu pomóc ocalić świat?
Miałaś rację.
Gdybyśmy zostali,
nie dowiedziałbym się, że para dzieciaków z Południa
może się mierzyć z każdym.
Z magami ognia, ziemi, z duchami,
nawet wojownikami Północnego Plemienia...
Jeśli to ma sprawić, że zmienię zdanie, to ci nie idzie.
Co? Kto tu mówi o zmianie zdania?
Próbuję ci powiedzieć...
skop mu tyłek.
Co się dzieje?
Nie będziemy walczyć.
Boisz się, że udowodnię ci błąd.
Błagam.
Wracaj do uzdrowicielek, gdzie twoje miejsce.
Dobrze. Chcesz nauczyć się walczyć?
To patrz uważnie.
Masz dosyć?
Tylko na tyle cię stać?
Muszę przyznać.
Jesteś znakomitą magiczką wody.
Ale nie dasz mi walczyć.
Nie.
- Nikt dotąd tak nie walczył z Pakku. - To było niesamowite.
Lodowe dyski! Jak to zrobiłaś?
Nauczysz mnie?
Teraz już nikt nie powie, że nie jesteś dość silna.
I tak będą mówić, że przegrałam.
A przegrałaś?
Boisz się nas stracić i nie chcesz, żebyśmy z tobą zostali,
ale sama zdecyduję, czy walczyć.
To nie decyzja Pakku ani twoja.
Nie przebyliśmy całej tej drogi, żeby cię teraz zostawić.
Głupi awatarze.
Nie wiem, czy mogę was ochronić.
Nie możesz.
I nie tylko awatar musi martwić się o innych.
Tak jest w każdej rodzinie.
Kuruk, Roku, Kyoshi.
Wszyscy mówili, że muszę to zrobić sam.
Awatar dźwiga swoje brzemię samotnie.
To przeszłość.
Tylko jedna osoba zna przyszłość.
Ta, która napisze Legendę Aanga.
Mówi o tobie. Załapałeś, prawda?
Sadza.
Naród Ognia już tu jest.
No dobrze.
Czas na walkę.
Napisy: Magdalena Adamus