Príncipe Zuko, vén a garda imperial para deter o príncipe.
- Que? - A garda imperial?
- Xa veñen de camiño. - Tenente Jee, amodo.
Estiven no barco do almirante Zhao mirando as cifras de uso de combustible.
O tenente Dang e eu traballamos de noite.
Vaia cara pos.
Dang saíu coller un recado.
Sigue bebendo.
Oínos falar de novas ordes. Ordes do propio señor do lume.
Mandou a súa garda persoal para traer o príncipe Zuko á capital,
onde vai ser xulgado
por traizón.
- Traizón? - Estás seguro?
Si. Dang mandoulles aos seus unirse á garda.
Hoxe? Daquela chegará axiña.
Isto é cousa de Zhao.
Convenceu a Ozai de que estás contra el.
Pohuai. Zhao descubriu que fuches ti quen liberou o Avatar.
Príncipe Zuko, tes que marchar xa.
Non acendas os motores ata teres vía libre.
Vai por estradas pequenas, de noite.
Que non pense meu pai que vou contra el.
Xa, pero primeiro tes que poñerte a salvo. Xa falarei eu con Ozai.
Grazas, tenente Jee.
Cóidese, alteza.
Jee non tiña idea.
Foi moi doado facerlle picar o anzol.
Que lle dirá ao señor do lume sobre o fillo?
Direille a verdade.
Que Zuko priorizou as súas necesidades sobre as dos seus compatriotas.
E que o seu fillo foi un traidor.
Xelatina explosiva.
O príncipe!
Zuko.
Agora preciso darlle o pésame ao xeneral Iroh.
Para el debeu ser un golpe terrible.
Zuko está só e non é para nada como eu pensaba que sería.
Parecía estar moi só.
Vaia sorpresón!
Sokka, Aang empatizou con el.
Non si?
Decateime de que Zuko e eu cargamos con moita responsabilidade.
Todo este tempo a min preocupábame non saber o que estaba facendo.
O certo é que non sei.
Non domino os outros elementos
e seguramente volverei trabucarme,
pero polo menos fareino cos amigos a carón.
Si, o Equipo Avatar.
Que pasa, neno?
Mirade!
É a Tribo da Auga do Norte.
Conseguímolo, por fin.
Chegaron!
Avatar, benvido a Agna Qel'a.
Isto é...
Precioso.
É perfecto.
Estabámoste agardando.
A besta está en boas mans. Lévana ás cortes dos iacs-búfalo,
que están nunha gruta quente, luminosa e grande.
Que lle dean algas, moitas algas.
De acordo.
Benvidos.
Son Arnook, xefe da Tribo da Auga do Norte.
Ofrézovos a nosa hospitalidade e protección
en nome dos espíritos do mar e da Lúa.
Grazas. Non sabe o tempo que levamos esperando por isto.
Comprácenos darlles a benvida
a dous irmáns do sur desaparecidos hai tempo.
Este é o mestre Pakku, o noso gran mestre da auga.
E esta é a miña filla, a princesa Yue, a líder espiritual da tribo.
Teño que dicirlles algo. Vostedes están en perigo.
- Aang... - Parecerá unha toleada,
pero vin unha visión na que o norte está sendo atacado.
Xa o sabemos.
Os exploradores viron unha frota da Nación do Lume vindo cara a aquí.
Seguímolos desde entón.
Agradecemos que esteades connosco.
Co poder do Avatar do noso lado,
darémoslles unha lección que non esquecerán.
Cidadáns, é un gran día para a nosa cidade por acollermos poderosos aliados
e celebraremos a súa chegada cun banquete.
Banquete.
Os espíritos protéxennos...
- Para de mirar. - Eh?
Non podo. Non sei que ten.
- Coñeceriámola antes? - Non.
Para, que non pensen que es raro.
Máis do normal.
Xuro que non descansarei ata cazarmos estes malvados.
Non podemos deixar que os nosos inimigos queden impunes por crimes tan vergoñentos.
E sei onde comezar a buscar.
Eu sei quen o fixo.
Foi Ozai.
A Ozai non lle queda nin miga de humanidade.
Está tan obsesionado con conquistar o mundo
que non tolera a ninguén que o impida,
nin sequera os da súa familia.
Xa.
Entendo.
Iso fai que o que vou dicir
soe un pouco raro.
O señor do lume
concedeume o honor
de capitanear unha grande armada
coa orde de conquistar o norte.
O Avatar vai cara a alá,
cara ao último gran baluarte dos mestres da auga,
así que partirei para alá para tomalo.
Perdóeme, almirante,
pero non sería o primeiro en quen pensaría para unha... misión tan sinalada.
Recoñezo que teño pouca experiencia de combate.
Pero iso implica tamén que non teño ningunha derrota no historial.
E vostede si.
Xa abonda.
Abonda!
O señor do lume cualifica a túa actuación
como insuficiente.
Pero vencino.
Debíalo rematar con menos movementos.
Someteraste a outra proba mañá.
Decátaste de que está xogando contigo?
A pedra que voaba cara a min non era un xogo.
Digo que teu pai xa sabe que es a mellor.
Pero non quere que ti o saibas.
Vale. Que meu pai baleire os cárceres.
Que mande todos os mestres.
Queimarei a todo o mundo ata que recoñeza a verdade.
Que verdade?
Que eu son a elixida.
Por que non falas con ela?
E que lle digo? "Ola, son Sokka, da Tribo da Auga do Sur."
É só unha rapaza.
É unha princesa e unha líder espiritual.
Dorme nun trono e come gotas de orballo e luz do sol.
Como?
Guiso de fatóns do mar. O meu favorito.
Está bo? A que sabe?
A...
Á casa.
Katara.
Queríache dar as grazas por axudarme a chegar aquí.
Non o perdería por nada do mundo.
Un mundo que non vería se non fose por ti.
Entón, gozando da comida, non?
Está deliciosa.
Dixeches que eras autodidacta.
Si. Creo que mellorei, pero aínda teño moito que aprender.
Por iso quería coñecer máis mestres da auga,
sobre todo, prezados mestres coma vostede.
Debeu ser difícil criarse sen contacto con outros mestres.
Os ataques da Nación do Lume priváronnos a todos de moitas cousas.
O peor é... que non puiden facer nada.
O importante é que sobreviviches.
Iso é o que facemos nós.
A auga é o elemento do cambio.
Os mestres da auga sempre nos adaptamos ao fluxo da vida.
Mañá á mañá vai onda Yagoda.
É das nosas mellores instrutoras e axudarache na túa viaxe.
Grazas, mestre Pakku.
E unhas amoras árticas?
Aí tes.
Grazas.
Axúdasme a acabar isto.
Veña, está moi bo.
Que tal?
Está moi rico.
Cando era pequena, agachábame aquí cando meu pai estaba cos anciáns.
Quería que vise como funcionaba a tribo
porque un día eu tería a responsabilidade.
Non me chistaba moito.
Entón, agachábame aquí coas avoas e facía doces.
Es só unha rapaza.
Pensabas que non era?
Non, pensaba que, sendo princesa e todo iso...
- Que sería altiva? - Si. A ver, non.
Iso é o que pensei, pero es ordinaria.
Ordinaria non, porque non é positivo.
Creo que será mellor que cale.
Entendo. Xa sei que desde fóra parezo toda...
Pero así é como esperan que sexa.
Enténdeme, encántame servir a comunidade,
pero de vez en cando teño que ir a algures e...
Facer doces?
Enténdote.
Eu tiña a obriga de protexer o noso poboado.
E tomeino en serio.
Katara diría que demasiado en serio, pero a cousa era...
Tiñas responsabilidade.
Si.
Si. E, se non o fixese,
quen sabe o que podía pasar?
Prometinlle algo a meu pai e tiña que cumprilo como fose.
Ás veces estaría ben non preocuparse.
Ás veces quen me dera ser...
Só un rapaz?
Si.
De que te coñezo?
Princesa Yue.
Están listos para a beizón.
Grazas, Hahn.
Non tiñas que marchar do banquete. Podía vir un sacerdote.
Non me custou nada.
En serio.
Benvidos ao muro de xeo.
Resistiu ataques durante máis dun século.
Xefe Arnook, co seu permiso, quería falar co noso irmán do sur.
- Consellos de combate. - Comigo?
Queres consellos de combate?
Tes algo que nós non temos.
Experiencia.
Dime, a armadura da Nación do Lume é de metal?
Seica ten chuzos nos ombros.
Non é de metal, é de coiro. E xa non ten chuzos.
O resto do pelotón debía sabelo. Poderías falar con eles?
Si, claro.
Moi ben.
Dime, Avatar Aang,
cal será a mellor estratexia na próxima batalla?
Ti poderías ir á fronte da ofensiva.
Podías encabezar un ataque...
O dominio do aire é ante todo unha disciplina defensiva.
O noso estilo é intentar evitar conflitos.
Pero ti non es só mestre do aire.
Ti es o Avatar.
O certo é que non domino os outros elementos.
Por iso vin aquí, contando con que alguén me ensinase.
Oímos que salvaches comunidades,
derrotaches pelotóns da Nación do Lume
e ata pelexaches con monstros.
Como deches feito todo iso?
Axúdanme os amigos.
Traballamos xuntos.
Sería boa cousa que te centrases no adestramento
durante a túa viaxe.
Parece que non poderemos contar co Avatar.
A auga é vida.
A auga fai que floreza a vida.
E que cure.
O mestre Pakku díxome que hoxe teriamos unha convidada especial.
Grazas por invitarme.
Oín falar da cura con auga, pero non sabía que se practicaba.
Si, é unha parte vital da nosa cultura.
Queres intentalo?
Sinte o fluxo de enerxía polo corpo.
Conecta ese fluxo coa túa propia enerxía.
Curar...
non é só un proceso físico.
Implica empatía.
Tes que entender o que significa sentir dor.
Logo retiras a dor.
Tes talento natural.
Grazas.
Afíxenme a pillar as cousas rápido.
Tiñamos que pensar rápido.
Céntraste ao veres vir unha bola de lume cara a ti.
Cando facemos adestramento de combate?
Perdón?
Fago ben as formas básicas, pero viríame ben mellorar a puntaría.
Aumentar a forza.
As mulleres non pelexan.
Nós dedicámonos a curar, non a facer mal.
Eu non quero curar só.
Curar é unha tradición nobre e sagrada.
A vocación máis elevada.
Perdón, non quixen dicir iso.
Creo que as miñas destrezas están máis no combate.
Gustaríame adestrar as técnicas de combate.
Nesta tribo, ás mulleres non se lles permite loitar.
"Non se lles permite"? Iso non está ben.
Pero aquí é así.
Entendido.
Parece un bo grupo.
Adestrámolos o mellor que podemos, pero non saben a que nos imos enfrontar.
Ningún viu unha batalla real.
Seguro que o farán moi ben, sobre todo, porque os lideras ti.
Entón,
a princesa Yue
parece magnífica.
Yue está comprometida e é amable e xenerosa.
Representa os ideais máis altos da tribo. É a mellor entre nós.
Gústache?
A princesa e eu
fomos prometidos.
Amañárono nosos pais de pequenos, pero, cando fixo os 16 anos,
ela rompeu o compromiso,
que é unha prerrogativa que ten ela.
Vaia!
Nunca dixo por que.
Entón...
ti seguirías adiante?
Casarías con ela?
Grazas por presentar os teus respectos a Kuruk.
Veño facer algo máis ca iso.
Quero que Kuruk me axude a marcar a diferenza.
Hai algún problema?
Hai moito que ninguén vén pedirlle nada a Kuruk.
O certo é que lle falla moito a memoria.
Cando era o Avatar, Kuruk non interviña moito no mundo.
Seica se namorou do Mundo dos espíritos e pasaba alí a maior parte do tempo.
Por desgraza, iso implicaba que non estaba aquí
para resolver os nosos problemas.
Entón, non facía o seu traballo de Avatar.
Defraudouvos a todos.
Debe haber cousas que non sabemos del.
Espero que si, porque eu preciso axuda
e el é o único que pode entender a miña situación.
Ola, Aang.
Entón, chegaches ao norte.
Si, porque a Tribo da Auga do Norte corre perigo.
Kyoshi mostroume a destrución de Agna Qel'a pola Nación do Lume.
Teño que impedir que iso pase.
Non podes.
Se che mostrou a destrución do norte,
entón, vai pasar.
Pero o resultado da batalla é incerto.
Que venza ou non a Nación do Lume,
que sobrevivan ou non os mestres da auga,
todo iso depende de ti.
Eu son un neno.
Non, ti es o Avatar.
Cando fun á Illa de Kyoshi, a Avatar axudoume a liberar esas enerxías.
O Estado Avatar.
Si! Dixo que me daba a forza de mil mestres.
Podo usar o poder para salvar o norte.
Pero, para controlalo, antes debes dominar as outras disciplinas.
Pero ela foi quen de controlalo. Canalizou o poder a través do meu corpo.
Ela tiña o control. Ti pódelo facer.
Iso non é posible.
- Si tal. Kyoshi fíxoo. - Eu non son Kyoshi.
- Pero poderías! - Non podo tal!
Sendo xa o Avatar,
descubrín espíritos da escuridade que tentaban pasar
para o noso reino desde o Mundo dos espíritos.
Tiven que paralos
e pasei a vida loitando contra eles.
A guerra que librei contra os espíritos
danoume o corpo e corrompeume a alma.
Neste estado,
eu non daría controlado o Estado Avatar
mellor ca ti.
Malia todos os meus sacrificios,
non dei salvado a persoa que máis importaba.
Un espírito depredador veuse vingar de min.
A miña querida Ummi
pagou o prezo máis alto.
O espírito rouboulle a cara.
- Koh. - Escoita, Aang.
O Avatar ten que camiñar só.
Se non, os teus seres queridos sufrirán.
Perdón, estaba buscando a Katara.
Xa marcho.
Pasa algo?
Non, é que estou...
algo canso.
Supoño que precisas marchar e "desaloularte".
Xa o sabía! Eras ti!
- Si. - Ti es a raposa!
- Si. - Pero como?
Pouco despois de nacer, púxenme moi enferma
e meu pai pregoulles aos espíritos que me salvasen a vida.
E... houbo un milagre.
O espírito da Lúa respondeu a pregaria,
outorgoume algo da súa esencia e devolveume a vida.
Esa noite cambioume a cor do pelo.
Entón, es un espírito?
En parte, pero máis humana.
Son de ambos mundos, fago de ponte entre os dous.
Por iso me fixen sacerdotisa,
para axudar a xente a conectar co espiritual.
Tamén podo visitar o Mundo dos espíritos.
Nos meus soños.
Entón, vas alá pasalo ben?
Ti non irías?
É algo máxico.
Esa non é ben a palabra.
Non che gustou?
Que máis podes pedir?
Case me liquida un monstro do espírito
e me come a cara un depredador, amais de revivir recordos dolorosos...
Dolorosos?
Non foi nada. Tanto ten.
Non fagas iso.
Non subestimes a súa importancia.
Pasoume algo cando era pequeno.
Oínlle dicir a meu pai que eu o decepcionara.
Que eu non valía para guerreiro.
Non cría en min.
Sabes o que lembro de ti do Mundo dos espíritos?
Estabas preocupado polos amigos.
Sabías que tiñan problemas e tiñas que axudalos.
O corazón.
Iso é o que te distingue.
Iso é o que te converte en guerreiro.
Intúo que se teu pai te vise agora, concordaría.
Preciso saber algo.
Por que rexeitaches a Hahn?
Hahn é marabilloso.
Ten todo o que quere unha muller.
Pero non é o home dos meus soños.
Os amigos son todo para min.
Non dou feito isto sen eles. Así é como cheguei aquí.
Coa súa axuda afrontarei esta batalla.
Somos o Equipo Avatar.
Non hai Equipo Avatar.
Só hai o Avatar.
Deixa de pensar no que ti precisas
e pensa no que é mellor para eles.
Ser o Avatar implica ser o que carga coa responsabilidade.
Só.
Fíxeno eu, forxando isto.
Un oso!
Non, é un peixe. Ves? Ten unha aleta.
Ei, falaches con Kuruk?
Axudouche?
Non, non me pode axudar.
Estou só.
Katara, que tal con Yagoda?
Ben. Quería preguntar algo.
A onde me destinarán na batalla?
As mulleres non poden combater. Pensei que o sabías.
Non o sabía. E non o aceptaría se o soubese.
Non é cousa de aceptar nada. É o que hai.
É unha parvada e está mal.
Iso non está en discusión.
Pelexei con mestres do lume desde que marchei.
Poden dicilo os homes?
- É igual. - Por?
Non é por eles, é por ti.
Non tes suficiente forza. As mulleres non teñen forza abondo.
Non adestraches nin te preparaches para dar a vida por todos nós.
Non permitirei que pase aquí o que lle pasou á Tribo do Sur.
Non me deixan combater.
Levan tanto pechados detrás do muro
que quedaron estancados no tempo.
Igual debiamos falar con Yue.
- Ou igual... - Igual debiamos facerlles caso.
Igual é mellor non combater.
Esta batalla será moi diferente a todo o que vimos antes.
Haberá feridos e mortos.
Non vos quero perder.
Aang, non nos perderás.
Só pensar que podería pasar, fréame.
Esta xente precisa o Avatar.
Non podo ser o Avatar se estás ti.
Como me chamarán cando a nova chegue á capital?
Gústame "Zhao, o Conquistador". Ten que ser un nome elegante.
Almirante, se entendo ben o plan da batalla,
vai intentar un ataque frontal a Agna Qel'a.
A cidade é infranqueable por tres lados.
A fronte protéxea un muro de xeo.
Que lle fai pensar que terá éxito onde moitos outros fracasaron?
Que eu teño algo que ningún dos outros tiña.
Teño o destino do meu lado.
Malia o que diga a nosa propaganda,
os mestres da auga non son débiles nin covardes.
Subestimalos terá consecuencias tráxicas.
Iso non pasará.
Primeiro, a frota está equipada con novas armas máis mortíferas.
Pero o máis importante...
é que me encarguei de facer algúns arranxos
para asegurar a vitoria.
Que é iso?
Isto...
Isto é o destino.
Atacará a fortaleza de fronte, coma un touro desbocado.
Igual ten outro plan, pero non o conta.
Subestimei a Zhao. É máis perigoso do que cría.
Xa mo pareceu mentres fuxía a nado do naufraxio do meu barco.
Estamos preto do norte. Xa tes un plan?
Un plan?
Probar que meu pai non se enganou ao encargarme esta misión.
O plan é ir capturar o Avatar dunha vez.
O plan é reclamar o que lexitimamente me pertence.
Entón, non hai plan?
Estou a traballar nel.
Sorpréndeme o atrevemento de Zhao. Cría que estaba fóra do seu alcance.
É coma se estivese traballando con alguén máis.
Alguén moito máis listo.
Escolle o adversario.
Non.
- Tes que escoller un... - Non, acabei.
- Azula, déixate de xogos. - Eu non estou xogando.
Esta é a última oportunidade. Ou loitas ou suspendes.
Non.
Como te atreves?
Quéreme poñer a proba?
Déixeme marchar.
Déixeme marchar e mostrareille o que podo facer.
Xa me cansei destes xoguiños.
Mira, Pakku é parvo.
Tanto ten o que pense a xente.
É igual se papá cría que non sería bo guerreiro,
pois podo ser bo noutras cousas.
A cousa é que decido eu.
E ti tamén decides quen es, non Pakku nin ninguén máis.
Vou retar a Pakku a unha pelexa.
Xa sei que é un grande mestre.
Seguramente me dará unha malleira, pero non importa.
Contívenme durante toda a vida,
pero agora non permitirei que me freen.
Katara.
No Templo do Aire do Sur dixeches que fósemos con Aang,
para axudalo a salvar o mundo.
Tiñas razón.
De non irmos con el,
eu non vería como dous nenos da Tribo da Auga do Sur
están á altura dos demais.
Mestres do lume, da terra, monstros dos espíritos,
guerreiros da Tribo da Auga do Norte...
Se queres facerme entrar en razón, non o estás facendo ben.
Quen tenta facerte entrar en razón?
Non, o que tento dicirche é...
que lle deas unha malleira.
Que pasa?
Non pelexo contigo.
Porque teme decatarse de que está enganado.
Por favor, vai para as casetas de curación, onde están as mulleres.
Vale. Queres aprender a pelexar?
Estuda con atención.
Chegouche?
Iso é todo o que ten?
Vouche dicir algo.
Es unha excelente mestra da auga.
Pero non me deixará loitar.
Non.
Ninguén apertou así o mestre Pakku.
Foi incrible.
Os discos de xeo, como o fixeches?
Ensínasme?
Dubido que agora digan que non es forte abondo.
Non, só dirán que perdín.
Perdiches?
Dixeches que temías perdernos e que non podemos estar contigo,
pero quen decide loitar son eu,
non Pakku nin ti.
Si. Cres que viriamos aquí para deixarte só?
Serás parviño.
Non sei se vos poderei protexer.
Non podes.
E preocuparse por quen se ferirá ou non se ferirá
non é só cousa do Avatar.
Iso é ser unha familia.
Kuruk, Roku, Kyoshi,
todos dixeron que teño que facelo só.
O Avatar ten que levar a carga só.
Iso é o pasado.
Só unha persoa pode contar o futuro,
a persoa que escriba a lenda de Aang.
Ou sexa, ti. Entendiches, non?
Muxicas.
A Nación do Lume está aquí.
Vale.
Toca loitar.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa