เราทุ่มเทอย่างยาวนานเพื่อปิดบังตัวตนที่แท้จริง
เพื่อมิให้ผู้อื่นล่วงรู้ ถึงความฝันที่แท้จริงที่เราอยากจะเป็น
เราจึงจําแทบไม่ได้ว่ามีช่วงเวลาหนึ่ง
ที่เราตื่นเต้นอย่างมาก ที่จะได้แสดงตัวตนจริงให้โลกเห็น
น่าประทับใจมาก
เครื่องแบบนั่นเหมาะกับเจ้าจริงๆ
ดูดีแล้วรึยัง ข้าว่าชุดเกราะไหล่ดูแปลกๆ
นั่นแหละ สมบูรณ์แบบ
- มีอะไร - ไม่มีอะไร
บอกมาสิ
ร้อยเชือกถุงมือเกราะผิด แต่ไม่มีใครสังเกตหรอก
อะไรนะ ช่วยผูกให้ใหม่ทีสิ
ข้ายังจําได้ตอนประชุมสภาสงครามครั้งแรก สมัยนั้นไม่ได้จัดใหญ่โตเท่านี้
เป็นส่วนตัวมากกว่า
แต่ดูเหมือนโอไซชอบที่มีกลุ่มคนเข้าเฝ้า
ท่านพ่อบอกว่ายินดีรับฟังความเห็นต่าง
ขอแนะนําว่าอย่าเพิ่งออกความเห็นเลย ตอนนี้ควรสังเกตและเรียนรู้ไปก่อน
เรียบร้อย
ข้าดูเป็นไง
สมเป็นเจ้าชาย
ทําไมถึงออกนอกเส้นทาง ใครเปลี่ยนทิศทาง
ผู้หมวดจี ข้าถามได้ยินไหม
เราได้รับคําสั่งใหม่ขอรับ
- คําสั่งใหม่งั้นรึ จากใคร - ข้าเอง
เราเล่นเกมไล่กวดมานานเกินไปแล้ว
คิดว่าสมควรเริ่มกลยุทธ์ใหม่เสียที
เจ้าคิดงั้นรึ
ข้าคือผู้ที่ตามล่าผู้อวตาร
ข้าคือผู้คุมภารกิจนี้
ข้าคือผู้บัญชาการของเรือนี้
และข้า...
คือจอมพลเรือ
เจ้าอัคคีโอไซเห็นสมควรให้ข้า
ควบคุมปฏิบัติการทั้งหมด ที่เกี่ยวข้องกับการจับตัวผู้อวตาร
แน่นอนว่าข้ายินดีที่มีท่านคอยช่วยเหลือ
ที่จริงข้าคาดหวังเช่นนั้น
ข้าต้องการใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มีอยู่
แม้มีอยู่ไม่มากนัก
แล้วข้าจะแวะมาอีกที
เพื่อหารือเรื่องการจัดวางหน้าที่ใหม่ ตามที่ข้าอยากให้เป็น
ช่วงนี้ท่านก็ดูแลไปก่อน
เกิดอะไรขึ้น
ผู้หมวดจี กลับไปเส้นทางเดิม
ได้ยินข้าไหม
กลับสู่เส้นทางเดิม!
รู้ไหมการขัดขืนคําสั่งจะถูกลงโทษอะไร
ข้ารู้ดี จึงไม่สามารถทําตามที่ท่านสั่งได้
จอมพลเรือเชาได้ออกคําสั่งไว้ชัดเจนมาก
และบอกถึงผลที่จะตามมา หากไม่ทําตาม
พวกเจ้าจะยอมให้ทากไร้สมอง มาคอยออกคําสั่งจริงๆ งั้นรึ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเดิมพันคืออะไร
จะปล่อยให้เขามาฉกฉวยไปไม่ได้ หลังจากที่เราอุตส่าห์ฝ่าฟันกันมา
ตลอดสามปีที่ผ่านมานั้น มีแต่เราที่เคียงข้างกัน
และตอนนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น
มีแต่พวกเราบนเรือลํานี้ที่รู้ว่าเป็นเช่นไร
เชาไม่ใช่คนที่คู่ควรกับความภักดี
- ซูโกต่างหาก - ความภักดีงั้นรึ
ท่านแม่ทัพ ด้วยความเคารพ หลานท่านไม่เข้าใจความหมายของคํานั้นเลย
หากเขาเข้าใจก็ย่อมแสดงให้เห็นว่า
เคารพกันมากกว่านี้
ผู้ที่ร่วมทุกข์สุขกับเขาทุกวันคืนตลอดสามปีนี้
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เรากลับต้องทน ให้เขาดูถูก ข่มเหง และเกรี้ยวกราด
เขาไม่สนว่าเราต้องเสียสละอะไรบ้าง
เพราะตัวเขาเองไม่เคยต้องเสียสละอะไร
ถามใครบนเรือก็ได้ พวกเขาจะบอกว่า "เขาเป็นเจ้าชายก็จริง
แต่ไม่ใช่เจ้าชายของเรา"
ขอรับ
ข้ารู้ว่าซูโกยังมีสิ่งที่ต้องขัดเกลา
แต่ต้องเข้าใจว่าเขาเจอความกดดันอย่างหนัก
และเขาก็มีความเข้าใจ เรื่องการเสียสละดีเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(หน้ากาก)
สวัสดี ท่านนักปราชญ์ผู้ทรงปัญญา ดีใจที่ได้พบ
ข้าชื่อแอง ข้ามาที่นี่ เพื่อมาสักการะวิหารผู้อวตารโรกุ
พวกท่านคงรู้
ข้าคือผู้อวตาร
เรารู้
เดี๋ยว!
พวกท่านควรเป็นผู้รักสันตินี่!
จับตัวมา!
ข้าเป็นมิตร
นี่คือทางไปวิหารอวตารโรกุ เร็วเข้า
เขาต้องอยู่แถวนี้แหละ
ค้นให้ทั่ว
โถ ใจเย็นๆ สาวน้อย
ได้กลิ่นแล้วใช่ไหม
โอเค ไนล่า ไปกันเลย
ข้าชื่อชยู
ข้าเชื่อว่าผู้อวตารไม่ใช่แค่ตัวแทนอาณาจักรใด
แต่เป็นความหวังของโลกที่เป็นหนึ่งเดียว
น่าเศร้าที่มหาปราชญ์และคนอื่นๆ ต่างเชื่อว่า
เจ้าอัคคีเป็นผู้นําจิตวิญญาณที่แท้จริง
พวกเขาหลงทางเสียแล้ว
แล้วของทั้งหมดนี่เป็นของโรกุเหรอ
นี่คือโบราณวัตถุของผู้อวตารท่านก่อนๆ
ที่ท่านปู่ของข้ารวบรวมมาไว้ในอารักขา
ข้าจําเป็นต้องติดต่อผู้อวตารโรกุ
ท่านเป็นคนเดียวที่รู้วิธีช่วยเพื่อนๆ ข้า
ข้าจะยื้อพวกเขาไว้ให้นานที่สุดแล้วกัน
หลบไป
มหาปราชญ์ เด็กคนนี้คือผู้อวตาร
เขาเป็นความหวังของโลกนี้
โปรดนึกถึงคําสอนของอวตารโรกุ
ธาตุไฟนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อครอบงําธาตุอื่นๆ
มันควรอยู่ร่วมกับธาตุอื่นๆ อย่างสมดุล
ผู้เดียวเท่านั้นที่รักษาสมดุลได้คือเจ้าอัคคีโอไซ
เขาจะรวมโลกเป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่ผู้อวตาร
และเจ้าไม่รู้หรอกว่า อีกไม่นานเขาจะมีพลังปานใด
เอาละ ขอเป็นครั้งสุดท้าย
หลีกทางไป
ข้ามิอาจทําเช่นนั้น
งั้นเจ้าก็จะถูกเผาพร้อมกับพวกไร้ศรัทธาที่เหลือ
ใครบังอาจมาทําลายความสงบสุขของผู้อวตาร
ข้าเอง แอง
เป็นธรรมเนียมไม่ใช่หรือที่ต้องคํานับผู้อาวุโส
และเลี่ยงการสบตาโดยตรง
แล้วก็กระโดดขาเดียว
ให้อภัยข้าเถอะ
เพราะข้าอดใจไม่อยู่
ดีใจมากที่ได้พบเจ้า แอง
แต่ทําไมถึงเนิ่นนานเพียงนี้
นึกว่าเจ้าจะมาขอคําปรึกษาเร็วกว่านี้เสียอีก
ผู้อวตารเคียวชิบอกว่า
ข้าต้องใช้ปัญญาหาทางออกด้วยตนเอง
มันเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง
นางย่อมบอกเช่นนั้น
เคียวชิน่ะเป็นคนแบบ...
นึกว่าผู้อวตารเป็นแบบนั้นทุกคน
ผู้อวตารไม่ใช่ร่างจุติของกันและกันรึ
เรามีประกายแห่งชีวิตเดียวกัน แต่เราต่างก็เป็นตัวเอง
ข้านั้นต่างจากเคียวชิ
เฉกเช่นเจ้าที่ต่างจากเราทุกคน
อย่างเช่น เคียวชิบอกว่า บทบาทของผู้อวตารคืออะไร
นางบอกว่าข้าต้องเป็นนักรบ ที่โหดเหี้ยม ไร้ความปรานี
ใช่ ย่อมมีบางครั้งที่ผู้อวตาร ต้องใช้ความรุนแรง และการข่มขวัญ
แต่นอกจากการเป็นนักรบแล้ว
ผู้อวตารยังต้องเป็นนักการทูตด้วย
งั้นเราก็สามารถแก้ปัญหาของโลกนี้ โดยไม่ทําร้ายใครใช่ไหม
เราพยายามได้ แต่หากล้มเหลวก็ต้องยอมรับผล
ผลลัพธ์... ที่เจ็บปวด
แต่เหมือนกับเคียวชิ ข้าพร้อมจะช่วยเจ้าในการเดินทาง
- ทุกเรื่องที่เจ้าต้องการ - เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโคห์
ทุกเรื่องยกเว้นโคห์
- ท่านไม่เข้าใจ - ไม่ เจ้าต่างหากที่ไม่เข้าใจ
โคห์เป็นวิญญาณนักล่า
ที่สามารถทําร้ายเจ้าในแบบที่คาดไม่ถึง
ลองไปถามผู้อวตารคูรุก
ข้าไม่มีทางเลือก และรอไม่ได้แล้ว
เขาจับตัวเพื่อนๆ ข้าไป หากข้าไม่รีบทําอะไร
พวกเขาก็จะสาบสูญไป
ได้โปรด
ได้ยินว่าครั้งนึงท่านเคยเอาชนะเขาได้
เปล่า ข้าไม่เคยชนะเขาหรอก
ที่ทําได้ก็แค่ช่วงชิงบางอย่างมาจากเขา
หรือเจ้าตั้งใจมาคืนของที่ขโมยไปจากข้า
ท่านชิงอะไรมา
รูปสลักที่สื่อถึงสิ่งที่โคห์ปรารถนา และลืมไม่ลง
รูปสลักห้อยคอนี้เคยเป็นของมารดาแห่งใบหน้า
จิตวิญญาณบรรพกาล ผู้สลักเสลาใบหน้าให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิด
เพราะนาง อัตลักษณ์จึงเกิดขึ้นในโลกนี้
และนางก็คือ...
แม่ของโคห์
โคห์โหยหาสิ่งเดียวกับเราทุกคน
นั่นคือครอบครัว
รูปสลักงั้นรึ
ดูเหมือนเป็นสิ่งที่เขาเต็มใจที่จะแลกเปลี่ยน
ขอบคุณ โรกุ
แอง
หวังว่าเจ้าจะช่วยเพื่อนๆ ได้นะ
แต่สําหรับผู้อวตารนั้น ความจริงก็คือ เพื่อนอาจเป็น...
ข้อเสีย
ผู้อวตารนั้นต้องเลือกทางที่ต้องจําใจเลือก
หน้าที่ต่อโลกต้องมาก่อนความต้องการของตนเอง
เรื่องนี้ข้ากับเคียวชิเห็นตรงกัน
เชื่อข้า
มันจะปัดเป่าความเจ็บปวดของเจ้า และคนที่เจ้ารัก
ได้อย่างมากมาย
เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
เป็นอัมพาต
เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อย
เจ้าคือผู้อวตารงั้นสิ
ก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกัน
เจ้าต้องปล่อยข้าไป
ไม่ ให้ตายสิ เจ้าต้องปล่อยข้าไป
ผู้คนต่างหวังพึ่งพาข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าเดิมพันคืออะไร
ก็ได้ยินมาที่ว่าเจ้าจะปกป้องโลกนี้
คืออย่างนี้นะ
เราบางคนไม่ได้ต้องการการปกป้อง
เราบางคนก็มีทางออกสําหรับโลกนี้แล้ว
พวกเจ้ามีทั้งผู้ควบคุมไฟ ผู้ควบคุมดิน
และผู้ควบคุมอะไรก็ตามที
ทุกฝ่ายต่างต้องการบางอย่าง
ทุกฝ่ายต่างเต็มใจสู้เพื่อให้ได้มา
ถ้าเจ้าฉลาดจริง ก็ควรไปนั่งรอให้ควันจางก่อน
แล้วค่อยมาเอาสิ่งที่หลงเหลือในกองเศษซาก
เท่าที่ข้ารู้ โลกนี้มันก็ดีอยู่แล้ว
หมดเวลาแล้ว ผู้อวตาร
เจ้าทําสําเร็จ
จับตัวเขาได้จริงๆ
เชิญนับตามสะดวก
ข้าเชื่อใจท่าน รู้ไหมทําไม
เพราะถ้าไม่ครบ เจ้าจะตามล่าเรางั้นรึ
เพราะท่านน่ารักเหลือเกิน
แล้วก็ระวังด้วยล่ะ รายนี้น่ะโจทก์เยอะ
นักล่าตามกลิ่นเขาอยู่เป็นพรวน
พวกที่ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว
แล้วเจอกัน ผู้อวตาร
ได้โปรดปล่อยให้ข้าไปทําธุระที่จําเป็นก่อน ข้าสัญญาว่าจะกลับมา
เพื่อนข้าตกอยู่ในอันตราย และมีแต่ข้าที่จะช่วยพวกเขาได้
ถ้าไม่รีบกลับไปช่วย ข้าจะต้องสูญเสียพวกเขาตลอดกาล
ทําไมล่ะ ทําไมไม่ฟังกันบ้าง
รู้ไหมการที่ผู้คนต้องพึ่งพาเรามันเป็นยังไง
- การที่เราเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของผู้อื่นน่ะ - ข้ารู้
งั้นได้โปรดให้ข้าไปช่วยพวกเขาเถอะ
ไม่
เจ้าไม่น่าจะเป็นคนแบบนี้มาแต่แรก
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
มีกองกําลังอาณาจักรปฐพีหนาแน่น ตามแนวชายฝั่งทางใต้
เราพยายามตีขนาบข้าง แต่พวกเขายังคงขยายแนวออกไป
การโจมตีแบบคีมหนีบล่ะ
พวกเขามีหน้าผาเป็นแนวป้องกัน สามารถจู่โจมกลับด้านข้างได้
เป็นเจ้าจะทํายังไง
- ฝ่าบาท ข้าขอเสนอ... - ไม่ใช่เจ้า
ซูโก
เป็นเจ้าจะทํายังไง
กระบวนทัพเขาสัตว์ โอบล้อมปีก และเปิดทางเพื่อล่อออกมา
ไม่ได้ยินท่านแม่ทัพรึไง ด้านหนึ่งมีหน้าผาป้องกันไว้
จัดรถถังทุนดราขึ้นไปบนยอดเขา
พวกมันคือผู้ควบคุมดิน
รถถังของเราจะถูกฝังใต้หินในไม่กี่วินาที
ข้า...
ท่านแม่ทัพ
เราควรส่งกองพลรุดหน้าไป... ตรงนี้
เมื่อข้าศึกระดมโจมตีไปยังจุดล่อนี้
เราก็สามารถเข้ายึดตรงนี้... และตรงนี้
ถ้าส่งทหารเข้าไปใจกลางกองกําลังข้าศึก แล้วจะถอนทัพยังไง
ไม่ต้อง
ก็ไม่มีวันกลับมาสิ
จะสังเวยชีวิตพวกเขางั้นสิ
การสังเวยชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของสงคราม
จะเสนอกองพลไหน
กองพลที่ 41 ส่วนใหญ่เป็นเด็กใหม่
เรายอมที่จะเสียได้
ดี
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้จากในตํารา
หนุ่มน้อยน่าจะรู้อะไรมากกว่าการเล่นในสนามรบ
เป็นแผนที่เลวร้ายมาก
ว่าไงนะ
ข้าบอกว่าเป็นแผนที่เลวร้ายมาก!
ทหารเราจะต้องตายเพื่ออะไรกัน
ช่างไม่คู่ควรกับผู้มีตําแหน่งในแคว้นอัคคี
กล้าตั้งคําถามกับ...
พอแล้ว!
มีทางเดียวที่จะแก้ปัญหานี้ได้
แอ็กนี ไค
มีคนอยู่ข้างทาง
เปิดทางเดี๋ยวนี้! รู้ไหมข้าเป็นใคร!
แน่นอนเรารู้ดี
เช่นเดียวกับที่รู้ว่าท่านขัดคําสั่งของข้า
ซึ่งการไม่เคารพข้านั้นย่อมหมายถึง การไม่เคารพพระบิดาของท่าน
ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ หากพิจารณาจากเรื่องที่ข้าได้ยินมา
เราจะจับตัวผู้อวตารเอง
ข้ามศพข้าไปก่อน
ก็น่าลอง
ถึงกระนั้น...
พลธนูยูยาน
ท่านโอไซกรุณาให้มาช่วยข้า
ว่ากันว่าพวกเขาสามารถยิงปีกของหิ่งห้อยได้
จากระยะหนึ่งพันก้าว
มองดูแล้ว...
ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องยากเย็นสําหรับพวกเขา
จะพาเขาไปไหน
พักค้างที่ป้อมปราการโปฮัย
แล้วก็ตรงเข้าเมืองหลวง
ข้ามั่นใจว่าเจ้าอัคคีคงจดจ่อ ที่จะครอบครองรางวัลชิ้นนี้
ที่รอคอยมานาน
และข้าก็ไม่อยากให้เจ้าอัคคีต้องผิดหวัง
มากไปกว่านี้อีกแล้ว
ถ้าใช้เส้นทางตะวันออก เราจะไปถึงโปฮัยตอนพลบค่ํา
- องค์ชายซูโก - เราต้องระวังพลธนู
- แต่เชาน่าจะให้พวกนั้นเฝ้าผู้อวตาร... - ซูโก!
ป้อมปราการโปฮัยนั้นไม่มีทางเจาะเข้าไปได้
เจ้าคิดว่าทําไมเชาถึงยอมบอกว่าจะไปที่นั่น
เขารู้ดีว่าการจู่โจมที่นั่นเป็นการฆ่าตัวตาย
ทั้งกองทัพก็เคยทํา และล้มเหลวมาแล้ว
ไม่ใช่แค่นั้น ป้อมปราการโปฮัย ตั้งอยู่ในพรมแดนของแคว้นอัคคี
หากไปที่นั่นเท่ากับฝ่าฝืนกฎการเนรเทศ
- ข้าไม่สน - แต่โอไซสนแน่ และถ้าเขารู้เข้า...
- แต่ผู้อวตาร... - เราเสียเขาไปแล้ว!
แค่ตอนนี้
ตอนนี้เชากําลังได้เปรียบ
แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องพลาด
และถึงตอนนั้นเราจะเข้าช่วงชิงจังหวะ
จนกว่าจะถึงเวลานั้น
อดทนไว้
จดให้ครบล่ะ
เจ้าอัคคีคงอยากรู้ทุกรายละเอียด ของการจับกุมผู้อวตาร
เขียนให้ชัดว่าข้าทุ่มสรรพกําลังเต็มที่
ในการคุ้มกันตัวเขา
แล้วก็ควรใส่ความคิดเห็น จากตัวผู้อวตารลงไปสักหน่อย
เจ้าอัคคีน่าจะปลื้ม หรือไม่ก็เพื่อชนรุ่นหลัง
เอาละ
ผู้อวตาร
ก่อนถูกจับตัวเคยได้ยินชื่อของข้าไหม
หรือเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก
ได้โปรด ต้องปล่อยข้าเดี๋ยวนี้
ไม่ มีทหารยามสี่นายนะ ไม่ใช่สาม
แล้วก็ทั้งแขนขาถูกล่ามโซ่ตรวน
- เขียนให้ถูกต้อง - ชีวิตผู้บริสุทธิ์ตกอยู่ในอันตราย
ข้าจะทําให้ทุกคนผิดหวังอีกไม่ได้
ไม่ได้อีกแล้ว
ถ้าข้าเป็นเจ้า...
ข้าจะคิดถึงอดีตให้น้อยลง
แต่คิดถึงอนาคตให้มากขึ้น
ข้าไม่ได้กังวลเรื่องอนาคตของตัวข้า
จริงเหรอ
เป็นข้าคงกังวลนิดหน่อยนะ
อ้อ เจ้ามันฆ่าไม่ตายงั้นสิ
ถ้าเจ้าตาย เดี๋ยวก็ได้เกิดใหม่
แล้วเราก็ต้องเริ่มออกตามหาผู้อวตารกันอีก
เจ้า... จะมีชีวิตต่อไป
แต่ไม่ราบรื่นนักหรอก
เชิญเป่าลมร้อนให้เต็มที่เลย มันเปลี่ยนชะตาเจ้าไม่ได้หรอก
ทําอะไรน่ะ อย่าจดลงไปเชียว
เราคือบุตรและธิดาแห่งอัคคีผู้จงรักภักดี
ธาตุอันทรงพลังเกรียงไกร
จนถึงบัดนี้สิ่งเดียวที่ขวางชัยชนะของเราก็คือ
ผู้อวตาร
และวันนี้เราก็ได้ทําสิ่งที่ไม่มีใครทําได้
เราจับตัวผู้อวตารได้แล้ว!
นี่เป็นแค่ก้าวแรก
ยังมีศึกใหญ่ที่รอเราอยู่
แต่ไม่ใช่คืนนี้
คืนนี้
เราจะร่วมฉลอง!
เพื่อเชิดชูความรุ่งโรจน์ของแคว้นอัคคี!
ได้ครบทุกอย่างใช่ไหม
รู้อยู่แล้วนี่ ขนไวน์มาแบบจัดเต็ม
คืนนี้คงสุดเหวี่ยงจริงไหม
หวังว่าจะมีการพ่นไฟน้อยกว่า ตอนฉลองวันเกิดอาห์น
คิ้วข้าเพิ่งงอกขึ้นมาใหม่เอง
- เรียบร้อย - เปิดประตู!
นั่นไง เขาขนของดีมาแล้ว
พับผ่า เห็นหน้าเจ้าก็คึกแล้ว
ใครน่ะ!
เปิดสัญญาณเตือนภัย
เจ้าเป็นใคร
นั่นสิ หนีก่อน คุยทีหลัง
อย่าลืมถอดคําปราศรัยแบบเต็มใส่ลงไปด้วย
แต่เปลี่ยนคํา "จงรักภักดี" เป็น "ซื่อสัตย์"
ฟังดูเป็นส่วนตัวมากกว่า
และตรวจดูให้แน่ใจว่า มหาปราชญ์มีทุกสิ่งที่จําเป็นในการวิจัย
"จงรักภักดี" หรือ "ซื่อสัตย์" นะขอรับ
ผู้อวตารหลบหนี!
นั่น! บนกําแพง!
อย่าให้ไปถึงประตู!
ผู้อวตาร! จับให้ได้!
เอ้า! ใช้นี่
โดดเลย!
อย่ายิง!
ข้าต้องการผู้อวตาร... ตัวเป็นๆ
หา ทําอะไรน่ะ
เปิดประตู!
- ท่านขอรับ - เปิดประตู!
เดี๋ยวนี้!
เปิดประตู!
เห็นเป้าไหม
จัดการมันเลย
ฆ่าทหารรับจ้าง!
เอาตัวผู้อวตารกลับมา!
เดี๋ยวนี้!
หายไปไหนแล้ว
ไปดูตรงโน้น
เจออะไรไหม
ทางนี้
มีเรือลําเล็กจอดอยู่ใกล้ๆ
เราไปไหนไม่ได้ ทหารพวกนั้นยังอยู่ข้างนอกนั่น
ทางนี้
ไม่ควรขยับตัวนะ
เจ้าบาดเจ็บ
- ข้าแค่จะช่วย - ไม่ต้องมาช่วยข้า
ก็ได้
งั้นก็ตามใจ
อะไร
ไม่มีอะไร
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
เป็นเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย
ขนแพะหรือขนกระต่ายล่ะ
พู่กันเขียนตัวอักษรที่เจ้าใช้น่ะ
ขนแพะหรือขนกระต่ายล่ะ
ตัวอักษรประณีตบรรจงมาก อย่างข้าไม่มีวันเขียนได้แบบนั้น
พวกนักบวชเคยบอกว่ามูลลีเมอร์ ยังอ่านง่ายกว่าลายมือพู่กันของข้า
ฟังนะ
ข้ารู้ว่าไม่ควรเอาสมุดบันทึกของเจ้าไป
ข้าขอโทษ
มันคือผู้ช่วยชีวิตข้า จริงๆ นะ
เจ้ามีข้อมูลของผู้อวตารในอดีตทั้งหมด
ที่คนอื่นไม่มี
นักบวชวายุเร่ร่อนได้จากไปหมดแล้ว
ที่พึ่งของข้าเหลือแค่สมุดบันทึกนั่น
ข้านั่งอ่านยันเช้าไม่รู้ตั้งกี่คืน
เจ้าช่วยข้ามากจริงๆ
หมายถึงสมุดนั่นช่วยข้ามากจริงๆ
ขนแพะ
ขนแข็งกว่า ควบคุมได้มากกว่า
อาจารย์จะให้ข้าฝึกเขียนทุกเช้า
ข้าจะฝึกการต่อสู้ได้
หลังฝึกเขียนเส้นแนวตั้งและแนวนอนอย่างละร้อย
ข้าก็เหมือนกัน
เว้นแต่ของข้าเป็นการศึกษาทางจิตวิญญาณ
ตอนที่ข้าควรฝึกนั่งสมาธิ ข้าดันนั่งหลับ
โดนจับได้ตลอดเลย
เพราะข้าดันกรนออกมา
พวกนั้นเป็นทหารของแคว้นอัคคีสินะ
ใช่
พวกนั้นย่อมอยู่ข้างเจ้า แล้วทําไมต้องสู้กัน
พวกนั้นไม่ได้อยู่ข้างข้า
แต่อีกไม่นานจะอยู่ข้างข้า
เมื่อข้าเอาตัวเจ้ากลับไป ข้าก็...
ถ้าจับตัวเจ้าได้ ข้าก็กลับบ้านได้
จากนั้นข้าจะได้เป็นรัชทายาท โดยชอบธรรมของเจ้าอัคคี
เจ้าต้องการเช่นนั้นรึ ขึ้นเป็นเจ้าอัคคีคนต่อไป
ใช่ แน่อยู่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคาดหวังในตัวข้า
กียัตโซ
พระอาจารย์ของข้า
ท่านสอนว่าไม่ควรกังวลกับความคาดหวังของผู้อื่น
ข้ารู้ มันไม่ได้ง่ายนัก
ข้าคือผู้อวตาร และ... มันคือสิ่งที่ทุกคนคาดหวังในตัวข้า
ข้าก็กังวลเรื่องนี้ตลอด
เจ้าอาจไม่ต้องเป็นเหมือนผู้ควบคุมไฟคนอื่นก็ได้
เจ้าอาจทําได้ดีกว่าพวกเขา
เจ้าก็รู้ว่าสิ่งที่เจ้าอัคคีทํานั้นผิด
เจ้าจึงไม่จําเป็นต้องเป็นเหมือนเขา
เจ้าย่อมแสดงความเมตตาได้นี่
กล้าดียังไง
ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอัคคี
จะต้องเป็นตัวอย่างให้ผู้ควบคุมไฟทุกคน
พ่อข้าเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่
ความเมตตางั้นรึ
ความเมตตาเป็นสัญญาณของความอ่อนแอ
ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทําร้ายเจ้า
ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าเจ็บปวดมากเกินพอแล้ว
เตรียมตัวให้พร้อม
ท่านพ่อ
แต่... ข้ามาเพื่อดวลกับแม่ทัพลี
เจ้าต้องขึ้นสังเวียนดวล เพราะไม่เคารพกองทัพเราต่างหาก
- ไม่จริงเลย - จริงรึ
แม้ตอนที่พวกเขาวางแผนที่เลวร้ายใช่ไหม
แผนของข้า!
ทั้งกลยุทธ์และกองทัพของข้า นั่นคือสิ่งที่เจ้าดูหมิ่น
อภัยให้ข้าด้วย ท่านพ่อ ข้าไม่ได้เจตนาดูหมิ่นเลย
- ลุกขึ้น - ไม่ ได้โปรด ท่านพ่อ
ลุกขึ้น!
น้องข้า!
อย่าทําเช่นนี้เลย
เขาเป็นลูกของเจ้านะ
เดี๋ยวก็รู้
ลุกขึ้นสู้เดี๋ยวนี้ องค์ชายซูโก
เจ้าจะได้เรียนรู้เรื่องความเคารพบ้าง
มีดีแค่นี้รึ
จัดมาไม่ต้องออมมือ
ความเมตตาเป็นสัญญาณของความอ่อนแอ
พวกทหารไม่อยู่แล้ว
เจ้าน่าจะกลับไปขึ้นเรือของเจ้าได้
โดยไม่มีใครเห็น
รู้ไหมอะไรที่แย่สุดที่ต้องเกิดมาเมื่อร้อยปีก่อน
ข้าคิดถึงเพื่อนๆ
อย่างเช่นคูซอน
เขาน่ะสุดยอดเลย
เขามาจากแคว้นอัคคี
ถ้าร้อยปีก่อนเราเคยรู้จักกัน...
คิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ไหม
ท่านควรเข้านอนได้แล้วขอรับ เราจะเฝ้าดูเอง
หากมีสัญญาณขององค์ชายจะแจ้งให้ทราบ
ขอบใจ ผู้หมวด แต่ข้าจะรออีกหน่อย
เจ้าคิดผิดรู้ไหม
ที่คิดว่าองค์ชายไม่ใส่ใจใยดี
ที่ใช่ก็คือซูโกใส่ใจมากเกินไป
โดยเฉพาะเหล่าทหารบนเรือลํานี้
แน่นอนขอรับ
ผู้หมวด เคยสงสัยไหมว่า
พวกเจ้าทั้งหมดได้รับมอบหมายภารกิจนี้ได้ยังไง
หมอกําลังทํายาหม่องสมุนไพรสูตรพิเศษให้เจ้า
ข่าวดีคือเขาบอกว่าตาเจ้าจะมองเห็นเป็นปกติ
หมายความว่าเจ้าโชคดี ที่จะได้ชมความสง่างามของข้าเช่นเดิม
ตอนนี้คงไม่เหมาะ
- ข้าอยากคุยกับลูกชายข้า - เขาบาดเจ็บ
- เดี๋ยวก็ฟื้นตัว - แต่ไม่มีวันเยียวยาได้
หมอบอกว่าเจ้าฟื้นตัวได้เร็ว
เป็นสัญญาณว่าร่างกายเจ้าแข็งแกร่ง ดีแล้ว
ถึงกระนั้น จิตวิญญาณของเจ้า
ต้องได้รับการฝึกฝนให้แกร่งกว่านี้
ที่เจ้าออมมือวันนี้
เจ้าคงมองว่าเป็นการแสดงความเคารพ แต่ไม่ใช่หรอก
มันคือความอ่อนแอ
เจ้าต้องกําจัดจุดอ่อนนั้นให้หมดสิ้น
เจ้าต้องละทิ้งความอ่อนแอ เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เราเป็นแคว้นอัคคี
นั่นคือเหตุผลที่เราสังเวยกองพลที่ 41
นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องทํา
บางครั้งผู้อ่อนแอก็มีวันแข็งแกร่งขึ้นได้
บางครั้งก็แค่ต้องให้โอกาสพวกเขา
ข้าทําผิดพลาดแท้ๆ
เพราะข้าคอยปกป้องเจ้า เลยทําให้เจ้าอ่อนไหวเหมือนแม่
ในเมื่อท่าทางเจ้าไม่อาจเรียนรู้ภายในกําแพงวัง
บางทีแรงกดดันจากโลกภายนอก อาจเป็นครูที่ดียิ่งกว่า
เจ้าต้องไปจากที่นี่ทันที และห้ามกลับมา
จนกว่า...
จนกว่าเจ้าจะมีชัยเหนือสิ่งที่คุกคามสูงสุด ต่อชะตากรรมของแคว้นเรา
เจ้าต้องออกตามหา จับกุมผู้อวตาร และนําตัวมาให้ข้า
ห้ามย่างเท้าเข้ามาในเขตแดนของเรา
จนกว่าภารกิจนี้จะสําเร็จ
มิเช่นนั้นจะโดนโทษทัณฑ์หนักสุด
โอไซ ทําเช่นนี้ไม่ได้!
ท่านพี่ นี่คือข้อตกลง
อ้อ
และในเมื่อเจ้าเป็นห่วงกองพลที่ 41 นักหนา
พาพวกเขาไปด้วย
ในฐานะกําลังพลเรือ
กองพลที่ 41 งั้นรึ
เราคือกองพลที่ 41
และที่พวกเจ้าทุกคนรอดตาย ก็เพราะความเสียสละของหลานข้า
มีบางอย่างล่องมา
ใช่เขาจริงๆ โยนเชือกลงไป
- เจ้าบาดเจ็บนี่ - ไม่เป็นไร
ควรให้ใครสักคนตรวจให้แน่ใจ
ข้าเจอหนักกว่านี้มาแล้ว
จะไม่ถามว่าเจ้าไปไหนมา
แต่ในวันข้างหน้า หลานข้า
ข้าจะขอบคุณ ถ้าเจ้าแจ้งข่าวให้รู้ว่า
ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
จริงๆ แล้วยังมีเราบางคนที่สนใจใน...
ในเรื่องเช่นนี้
แถวตรง!
เจ้าชายของเรากลับมาแล้ว
- อึ๊บ! - อึ๊บ!
เกิดอะไรขึ้น
พวกเขาคิดถึงเจ้าในค่ําคืนดนตรีน่ะสิ
น่าประหลาดที่เราพร้อมจะทุ่มเท เพื่อปิดบังตัวตนที่แท้จริงไม่ให้ผู้ใดรับรู้
อาจเป็นเพราะเราไม่อยากให้รู้ว่า
พวกเขามีความหมายต่อเราเพียงใด...
ซึ่งช่างน่าขบขัน
เพราะความจริงก็คือ เราพร้อมจะทําทุกอย่างเพื่อพวกเขา
เรายอมเดินทางไกลข้ามขั้วโลก
ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง
แม้แต่ต้องสู้กับสัตว์ประหลาด
แต่มันน่ากลัวที่ต้องยอมรับว่า ต้องการพวกเขามากเพียงใด
บางคนอาจมองว่านั่นเป็นจุดอ่อน เป็นข้อเสีย
- คิดถึงเหลือเกิน - เป็นไงบ้าง
ท้ายที่สุด จะมีอะไรเจ็บปวด เกินกว่าการสูญเสียคนที่เรารักไปเล่า
หรือที่แย่กว่าคือ...
กียัตโซ
เมื่อพบว่าคนที่เรารักทอดทิ้งเราไป
ไว้ค่อยคุยตอนข้ากลับมาได้ไหม
ได้สิ
พอข้าช่วยเพื่อนๆ ได้แล้ว
ก็มีเวลาคุยกันมากขึ้น
นั่นน่าจะเป็นสาเหตุที่เรารู้สึกว่า จําเป็นต้องปิดบังและปกป้องตัวเอง
เราจึงสวมหน้ากาก
เรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก
แต่ที่ยากคือการที่รู้ว่าบางครั้ง...
หน้ากากนั้นคือตัวตนแท้จริงของเรา
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล