Tyle czasu spędzamy, próbując ukryć, kim jesteśmy,
by nikt nie dostrzegł, jacy chcemy być naprawdę.
Więc można zapomnieć,
że kiedyś z radością pokazywaliśmy światu swoją prawdziwą twarz.
Imponujące.
Mundur ci pasuje.
Dobrze wyglądam? Naramienniki źle leżą.
I już. Idealnie.
- O co chodzi? - O nic.
Powiedz.
Źle zasznurowałeś rękawice. Nikt nie zauważy.
Co? To mi pomóż!
Pamiętam moją pierwszą naradę wojenną. Wtedy były mniej uroczyste.
Bardziej prywatne.
Widać, że Ozai lubi mieć publikę.
Jest otwarty na opinie.
Lepiej tego nie sprawdzaj. Na razie tylko obserwuj i ucz się.
Gotowe.
Jak wyglądam?
Jak książę.
Dlaczego zboczyliśmy z kursu?
- Pytam o coś. - Dostaliśmy nowe rozkazy.
- Kto je wydał? - Ja.
Ta zabawa w kotka i myszkę trwa zbyt długo.
Uważam, że czas na nową strategię.
Ty uważasz?
To ja ścigam awatara.
To ja dowodzę tą misją.
To ja jestem dowódcą tego statku.
A ja...
jestem admirałem.
Władca Ognia Ozai powierzył mi
dowództwo nad operacjami związanymi ze schwytaniem awatara.
Rzecz jasna chętnie przyjmę twoją pomoc.
Właściwie to jej oczekuję.
Muszę wykorzystać wszelkie dostępne środki,
nawet te najmniejsze.
Wrócę później.
Chciałbym omówić pewne zmiany personalne.
W międzyczasie rób swoje.
Co się stało?
Poruczniku, wracamy na pierwotny kurs.
Słyszałeś?
Zmień kurs!
Wiesz, jaka jest kara za bunt?
Wiem, dlatego nie mogę tego zrobić.
Admirał Zhao wydał jasny rozkaz i przestrzegł nas przed niesubordynacją.
Pozwolicie, żeby ten mięczak bez kręgosłupa nam rozkazywał?
Nie ma pojęcia, jaka jest stawka!
Nie damy mu przejąć tej misji! Nie po wszystkim, co przeszliśmy.
Przez ostatnie trzy lata mieliśmy tylko siebie,
i to się nie zmieniło.
Tylko załoga tego statku wie, jak to było.
Zhao nie zasługuje na waszą lojalność.
- Tylko Zuko. - Lojalność?
Generale, racz wybaczyć, ale twój bratanek nie zna tego słowa.
Inaczej okazywałby nam,
ludziom, którzy są z nim od trzech lat,
o wiele więcej szacunku.
Zamiast tego musimy znosić jego obelgi, lżenie i wybuchy.
Nie dba o nasze poświęcenie, bo sam niczego nie poświęcił.
Każdy tutaj powie to samo.
„Może sobie być księciem, ale naszym księciem nie jest”.
Generale.
Wiem, że Zuko bywa trudny.
Ale musisz zrozumieć, że wiele przeszedł.
Nigdy nie zdobędziesz się na takie poświęcenie jak on.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
MASKI
Witajcie, mędrcy. Miło was widzieć.
Jestem Aang, chciałem odwiedzić świątynię awatara Roku.
Bo wiecie,
jestem awatarem.
Wiemy.
Stój!
Mieliście miłować pokój!
Za nim!
Jestem przyjacielem.
Tędy dotrzemy do świątyni. Szybko.
Musi być blisko!
Szukajcie wszędzie!
Spokojnie, mała.
Złapałaś trop, co?
Dobrze, Nylo. Ruszajmy.
Mam na imię Shyu.
Wierzę, że awatar nie reprezentuje żadnego królestwa,
ale nadzieję na zjednoczony świat.
Niestety Wielki Mędrzec i inni uważają,
że ich prawdziwym przywódcą jest Władca Ognia.
Zagubili się.
Te wszystkie przedmioty należały do Roku?
To pamiątki po poprzednich awatarach,
zebrane i przechowywane przez mojego dziadka.
Muszę porozmawiać z Roku.
Tylko on wie, jak ocalić moich przyjaciół.
Powstrzymam ich tak długo, jak mogę.
Odsuń się.
Wielki Mędrcze, ten chłopiec to awatar. Nadzieja dla świata.
Przecież awatar Roku uczył nas,
że ogień nie powinien dominować nad resztą żywiołów,
ale trwać z nimi w równowadze.
Jedynie Władca Ognia Ozai może zapewnić równowagę.
To on zjednoczy świat, nie awatar.
Nie masz pojęcia, jak potężny się wkrótce stanie.
Powtórzę ostatni raz.
Przepuść nas.
Nie mogę.
Więc spłoniesz razem z resztą niedowiarków.
Kto ośmiela się zakłócać spokój awatara?
Ja, Aang.
Nie masz w zwyczaju kłaniać się starszym?
Spuszczać wzroku?
I skakać na jednej nodze?
Wybacz!
Nie mogłem się oprzeć.
Miło cię widzieć, Aang.
Co tak długo?
Sądziłem, że szybciej przyjdziesz po radę.
Kyoshi powiedziała, że sam muszę się wszystkiego domyślić.
Że to część mojej podróży.
To do niej pasuje.
Kyoshi zawsze była trochę...
Myślałem, że jesteście tacy sami. Jako swoje kolejne reinkarnacje.
Żyje w nas ten sam duch, ale każde jest odrębną osobą.
Różnię się od Kyoshi, tak jak ty różnisz się od nas obojga.
Na przykład, jaka jest rola awatara według Kyoshi?
Powiedziała, że muszę być bezlitosnym wojownikiem.
Owszem, czasami awatar powinien siać postrach i grozę,
ale poza byciem wojownikiem,
powinien też być dyplomatą.
Czyli możemy pomagać światu, nie krzywdząc innych?
Możemy próbować,
ale nasza porażka pociągnie za sobą konsekwencje.
Bolesne konsekwencje.
Ale tak jak Kyoshi, jestem tu, by wspomóc cię w twojej wędrówce.
W każdej sprawie.
Chodzi o Koh.
Poza tą.
- Nie rozumiesz. - Ty nie rozumiesz.
Koh to drapieżny duch,
który może cię zranić w niewyobrażalny sposób.
Spytaj awatara Kuruka.
Nie mam wyboru i kończy mi się czas!
Ma moich przyjaciół i jeśli czegoś nie zrobię,
przepadną na zawsze.
Proszę.
Podobno raz go pokonałeś.
Nigdy go nie pokonałem. Udało mi się tylko coś mu odebrać.
Czyżbyś wrócił, żeby oddać mi to, co sam ukradłeś?
Co mu zabrałeś?
Totem, który reprezentuje coś, czego Koh potrzebuje
i o czym nie może zapomnieć.
Wisior należał do Matki Twarzy,
starożytnego ducha, który stworzył twarze wszystkich żywych istot.
To ona sprowadziła na świat tożsamość.
A poza tym jest matką Koh.
Koh pragnie tego samego co my.
Rodziny.
Totem?
Za coś takiego mógłby dobić targu.
Dziękuję, Roku.
Aang?
Liczę, że uda ci się ich uratować.
Wiedz jednak, że dla awatara przyjaciele mogą być...
obciążeniem.
Awatar musi dokonywać niemożliwych wyborów
i przedkładać potrzeby świata ponad własne.
W tej kwestii zgadzamy się z Kyoshi.
Zaufaj mi.
Oszczędzi to tobie i twoim bliskim
wiele bólu.
Co im się stało?
Są sparaliżowani.
Wszystko będzie dobrze.
Więc to ty jesteś awatarem? I o co tyle zamieszania?
Musisz mnie puścić.
Mówię poważnie. Wypuść mnie.
Los innych leży w moich rękach. To bardzo ważne.
Słyszałam opowieści o tym, że uratujesz świat.
Tyle że wiesz...
niektórych nie trzeba ratować.
Niektórzy z nas już rozgryźli ten świat.
Masz tych swoich magów ognia, ziemi
i czego tam jeszcze
i wszyscy czegoś chcą.
I są gotowi o to walczyć.
Więc jeśli jesteś bystry, czekasz spokojnie, aż opadnie kurz,
a potem zbierasz to, co zostało.
Gdyby mnie kto pytał, taki świat mi odpowiada.
Czas minął, awatarze.
Udało ci się.
Schwytałaś go.
Możesz przeliczyć.
Ufam ci. Wiesz dlaczego?
Bo jeśli będzie za mało, to nas dopadniesz?
Bo jesteś taki słodziutki.
Uważajcie, wiele osób chce dopaść tego tutaj.
Węszyli tu różni łowcy.
Typy spod ciemnej gwiazdy.
Do zobaczenia, awatarze.
Dajcie mi zrobić jedną rzecz, a potem wrócę, przysięgam.
Muszę pomóc przyjaciołom. Tylko ja mogę ich uratować.
Jeśli szybko nie wrócę, stracę ich na zawsze.
Dlaczego mnie nie słuchacie?
Nigdy nie odpowiadaliście za los innych?
Żadne życie nie leżało w waszych rękach?
Owszem.
Więc pozwól mi ich ocalić!
Nie.
Na pewno nie zawsze taki byłeś.
Co się z tobą stało?
Siły Królestwa Ziemi skupiają się na południowym brzegu.
Otoczyliśmy ich, ale rozciągają pozycje.
Weźmiemy ich w kleszcze?
Ustawili się przy klifach, nie możemy ich okrążyć.
Co byś zrobił?
- Sugerowałbym... - Nie ty.
Zuko.
Co ty byś zrobił?
Taktyka rogów. Otoczymy ich flanki i zostawimy przejście, by ich wywabić.
Nie słyszałeś generała? Z jednej strony chronią ich klify.
Podejdziemy ich czołgami od góry.
To magowie ziemi.
W kilka sekund pogrzebią nasze czołgi.
No to...
Generale.
Przesuniemy jedną dywizję w to miejsce.
Gdy wróg skupi na niej swoją siłę ognia,
przeprowadzimy ataki tutaj
i tutaj.
Jeśli wyślesz ich w sam środek walki, jak się wycofają?
Nie zdołają.
Wtedy zginą.
Chcecie ich poświęcić.
Poświęcenie jest częścią wojny.
Którą dywizję sugerujesz?
Czterdziestą pierwszą, to nowi rekruci.
Można ich zastąpić.
W porządku.
Takich rzeczy nie uczą w podręcznikach.
Mali chłopcy nie powinni bawić się w wojnę.
To fatalny plan.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem, że to fatalny plan!
Po co skazywać żołnierzy na śmierć?
To niegodne dowódcy Narodu Ognia.
Śmiesz podważać...
Dosyć!
Można to rozstrzygnąć w jeden sposób.
Agni Kai.
Ktoś tam jest.
Przepuśćcie nas! Wiecie, kim jestem?
Oczywiście, że wiemy.
Tak jak wiemy, że zignorowałeś moje rozkazy,
co znaczy, że lekceważąc mnie, przyniosłeś hańbę własnemu ojcu.
Biorąc pod uwagę krążące historie, nie powinno mnie to dziwić.
Awatar idzie z nami.
Po moim trupie.
Kuszące.
Jednakże...
Łucznicy Yuyan.
Ozai był tak dobry, że mi ich wypożyczył.
Podobno potrafią przestrzelić skrzydła świetlika
z odległości tysiąca kroków.
Zakładam...
że to nie będzie dla nich wyzwaniem.
Dokąd go zabieracie?
Spędzi noc w twierdzy Pohuai.
Później ruszymy do stolicy.
Władca Ognia z pewnością chętnie przejmie swoją zdobycz.
Długo na to czekał i nie chciałbym go rozczarować.
W przeciwieństwie do innych.
Przełęczą dotrzemy tam przed zmrokiem.
- Zuko. - Łucznicy to problem.
Ale Zhao ustawi ich przy awatarze.
Zuko!
Twierdza Pouhai jest nie do zdobycia.
Niby dlaczego Zhao nam o niej powiedział?
Wie, że taki atak to samobójstwo.
Całe armie już tego próbowały i zawiodły.
Poza tym Pouhai leży w granicach Narodu Ognia.
Naruszyłbyś warunki wygnania.
- To nieważne! - Nie dla Ozaia. Jeśli się dowie...
- Ale awatar... - Straciłeś go!
Na razie.
W tym momencie to Zhao ma przewagę.
Ale prędzej czy później popełni błąd i wtedy wrócimy do gry.
Do tego czasu...
bądź cierpliwy.
Wszystko opisz.
Ozai będzie chciał znać szczegóły schwytania awatara.
Niech będzie jasne, że zadbałem o środki bezpieczeństwa.
Może awatar podzieli się jakimś komentarzem.
Jeśli nie dla Władcy Ognia, to dla potomności.
Do rzeczy.
Awatarze.
Słyszałeś o mnie, zanim cię pojmałem,
czy dopiero teraz?
Błagam, musisz mnie wypuścić.
Nie. Mamy czterech strażników, nie trzech,
i zakuliśmy mu w kajdany obie ręce i obie nogi.
- Niczego nie pomyl. - Tu chodzi o niewinnych ludzi!
Nie mogę znowu wszystkich zawieść.
Nie kolejny raz.
Na twoim miejscu
nie rozmyślałbym tyle o przeszłości.
Skup się na przyszłości.
O swoją przyszłość się nie martwię.
Doprawdy?
Ja bym się trochę martwił.
Nie zabiją cię.
Wtedy byś się odrodził,
a my znowu musielibyśmy cię szukać.
Więc pozwolą ci żyć.
Ale nie wygodnie.
Dmuchaj sobie, ile chcesz. Swojego losu tym nie odmienisz.
Co ty wyprawiasz? Nie zapisuj tego.
Jesteśmy lojalnymi synami i córkami ognia,
nadrzędnego żywiołu.
Do tej pory tylko jedna rzecz stała na naszej drodze do zwycięstwa.
Awatar.
A dziś osiągnęliśmy coś, co nie udało się nikomu innemu.
Schwytaliśmy awatara!
To dopiero pierwszy krok.
Czekają nas wielkie bitwy.
Ale nie dzisiaj.
Ponieważ dzisiaj...
będziemy świętować!
Będziemy głosić chwałę Narodu Ognia!
Masz coś?
Wiadomo. Tyle wina, ile się zmieściło.
Czeka nas szalona noc.
Oby było mniej plucia ogniem niż w urodziny Ahna.
Dopiero co odrosły mi brwi.
- Czysto. - Otworzyć bramę!
To ten gość. Ma dobry towar.
Kto tam jest?
Bij na alarm!
Kim jesteś?
Jasne. Teraz uciekamy, gadamy potem.
Nie zapomnij przepisać mojej przemowy,
tylko zamienień „lojalnymi” na „wiernymi”.
Brzmi bardziej osobiście.
Upewnij się też, że Wielki Mędrzec ma wszystko, czego potrzebuje do badań.
Miało być „lojalni” czy „wierni”?
Awatar zbiegł!
- Na murze! - Nie mogą dotrzeć do bramy!
To awatar! Zatrzymać go!
Tam jest!
Weź to!
Wskakuj!
Wstrzymać ogień!
Potrzebuję awatara żywego.
Co ty wyprawiasz?
Otworzyć bramę!
- Admirale? - Otwieraj!
Natychmiast!
Otworzyć bramę!
Masz czysty strzał?
Zabij go.
Zabić najemnika
i odbić awatara!
Szybko!
Gdzie się podziali?
Sprawdźcie tam!
Widzieliście coś?
Tutaj!
Niedaleko mam łódkę.
Nigdzie nie pójdziemy, dopóki szukają nas żołnierze.
Tędy!
Lepiej się nie ruszaj.
Jesteś ranny.
- Chcę ci pomóc. - Daruj sobie.
Jak chcesz.
Będzie po twojemu.
Co?
Nic.
Mogę o coś spytać?
To może być osobiste.
Włosie z kozy czy królika?
Twój pędzel do kaligrafii. Jakie ma włosie?
Twoje znaki są takie precyzyjne. Nigdy nie potrafiłem tak pisać.
Dla mnichów lemurze bobki były bardziej czytelne od mojego pisma.
Słuchaj.
Nie powinienem był zabierać twojego notatnika. Przepraszam.
Ale uratował mi życie. Naprawdę.
Wiesz rzeczy o poprzednich awatarach, których nie wie nikt inny.
Wszyscy mnisi Nomadów Powietrza zginęli.
Zostały mi tylko twoje notatki.
Nawet nie wiesz, ile nocy nad nimi spędziłem.
Bardzo mi pomogłeś.
W sensie twój notatnik mi pomógł.
Kozie włosie.
Jest sztywne, daje kontrolę.
Nauczyciele kazali mi ćwiczyć każdego ranka.
Puszczali mnie na trening,
gdy namalowałem setkę poziomych i pionowych linii.
Też tak miałem!
Tylko dla mnie kaligrafia była ćwiczeniem duchowym.
Kiedy miałem medytować, często po prostu zasypiałem.
Zawsze mnie przyłapali. Chrapanie pewnie nie pomagało.
Tamci żołnierze pochodzą z Narodu Ognia.
Tak.
Są po twojej stronie. Dlaczego z nimi walczysz?
Nie są po mojej stronie.
Ale będą. Kiedy cię schwytam i sprowadzę z powrotem...
Wtedy będę mógł wrócić do domu.
Zajmę należne mi miejsce jako dziedzic Władcy Ognia.
Tego chcesz? Być następnym Władcą Ognia?
Tak, oczywiście. Wszyscy tego ode mnie oczekują.
Gyatso.
Był moim nauczycielem.
Mówił, żeby nie przejmować się oczekiwaniami innych ludzi.
Wiem, że to niełatwe.
W końcu jestem awatarem i tego wszyscy ode mnie oczekują.
Ciągle się tym zamartwiam.
Może nie musisz być jak inni magowie ognia.
Możesz być od nich lepszy.
Wiesz, że Władca Ognia postępuje źle.
Nie musisz być taki jak on.
Potrafisz okazywać współczucie.
Jak śmiesz?
Jestem księciem Narodu Ognia. Będę wzorem dla naszych magów.
A mój ojciec jest wielkim człowiekiem.
Współczucie?
Współczucie to oznaka słabości.
Wybacz. Nie chciałem cię skrzywdzić.
Czuję, że dość już w życiu wycierpiałeś.
Przygotuj się.
Ojcze?
Miałem się pojedynkować z generałem Li.
Jesteś tu, bo nie szanujesz naszego wojska.
- Nieprawda. - Czyżby?
Nawet gdy proponuje fatalne plany?
Moje plany!
Moja strategia. Moje wojsko. To właśnie obraziłeś.
Wybacz mi, ojcze. Nie chciałem.
- Wstań. - Nie! Błagam.
Wstawaj!
Bracie!
Nie rób tego.
To twój syn.
Przekonamy się.
Powstań i walcz, książę Zuko.
Czas wpoić ci trochę szacunku.
Tylko na tyle cię stać? Pokaż, co potrafisz!
Współczucie jest oznaką słabości.
Żołnierze sobie poszli.
Będziesz mógł wrócić na swój statek i nikt cię nie zauważy.
Wiesz, co jest najgorsze w tym, że mam sto lat?
Tęsknię za przyjaciółmi.
Za Kuzonem.
Był wspaniały.
I pochodził z Narodu Ognia.
Gdybyśmy się wtedy znali...
zostalibyśmy przyjaciółmi?
Proszę wracać. Staniemy na czatach.
Będziemy wypatrywać księcia.
Dziękuję, poruczniku, ale poczekam jeszcze chwilę.
Mylisz się, wiesz?
Z tym, że nic go nie obchodzi.
Zuko przejmuje się wręcz za bardzo.
Zwłaszcza załogą tego statku.
Oczywiście.
Poruczniku, zastanawiałeś się kiedyś,
dlaczego to właśnie wam przydzielono tę misję?
Lekarz przyszykuje dla ciebie specjalny ziołowy balsam.
Na całe szczęście twój wzrok nie ucierpiał.
Co oznacza, że nadal będziesz mógł rozkoszować się moją urodą.
To nie jest najlepszy moment.
- Chcę pomówić z synem. - Jest ranny.
- Wyzdrowieje. - Niektóre rany się nie goją.
Według lekarza szybko wrócisz do zdrowia.
Twoje ciało jest silne. To dobrze.
Jednak twój duch
wciąż wymaga wzmocnienia.
Hamowałeś się dzisiaj.
Może błędnie uznałeś, że to oznaka szacunku,
ale okazałeś słabość.
Musisz wyzbyć się tej słabości.
Musisz poświęcić słabych, by stać się silnym.
Właśnie to czyni nas Narodem Ognia. Dlatego poświęcimy 41 Dywizję.
Musisz to zrobić.
Czasami słabi mogą stać się silniejsi.
Wystarczy dać im szansę.
Popełniłem błąd.
Chowałem cię pod kloszem i stałeś się miękki jak twoja matka.
Skoro najwyraźniej jesteś niezdolny do pobierania nauk w pałacu,
być może świat zewnętrzny będzie dla ciebie lepszym nauczycielem.
Natychmiast opuścisz stolicę i nie wolno ci wrócić...
dopóki...
dopóki nie pokonasz największego zagrożenia dla naszego narodu.
Odnajdziesz, schwytasz i przyprowadzisz do mnie awatara.
Twoja stopa nie postanie na naszej ziemi, dopóki nie wypełnisz misji.
Inaczej spotka cię ostateczna kara!
Ozaiu! Nie możesz!
Bracie, postanowiłem.
A skoro tak się przejmujesz losem 41 Dywizji,
zabierzesz ją ze sobą
jako swoją załogę.
Czterdziesta...
My jesteśmy 41 Dywizją.
I żyjecie dzięki poświęceniu mojego bratanka.
Coś tam jest.
To on. Rzućcie cumę!
- Jesteś ranny. - To nic.
Ktoś powinien cię zbadać.
Bywało gorzej.
Nie będę pytał, gdzie byłeś, ale na przyszłość, bratanku,
byłbym wdzięczny, gdybyś informował mnie, czy żyjesz.
Niektórym z nas zależy na...
na takich rzeczach.
Baczność!
Nasz książę powrócił.
Co się dzieje?
Brakowało im ciebie na biesiadzie.
Niesamowite, do czego się posuniemy, by ukryć swoje prawdziwe oblicze.
Być może dlatego, że nie chcemy, by inni wiedzieli, ile dla nas znaczą...
To zabawne, bo tak naprawdę zrobimy dla nich wszystko.
Pokonamy ogromne odległości.
Zaryzykujemy życie.
A nawet zmierzymy się z potworami.
Niełatwo jest przyznać, że potrzebujemy innych ludzi.
Niektórzy uznają to za słabość. Obciążenie.
W końcu czyż istnieje większy ból niż utrata kogoś, kogo kochasz?
Albo gorzej...
Gyatso?
Odkrycie, że ktoś, kogo kochasz, cię porzucił.
Możemy o tym pomówić, kiedy wrócę?
Oczywiście.
Gdy uratuję przyjaciół, będziemy mieć więcej czasu.
Chyba właśnie dlatego potrzebujemy się ukryć i ochronić.
Dlatego wkładamy maskę.
Nietrudno zrozumieć dlaczego.
Najtrudniej jest jednak przyznać, że czasami...
to maska jest naszą prawdziwą twarzą.
Napisy: Magdalena Adamus