Pasamos moito tempo ocultando quen somos realmente,
para que ninguén vexa a persoa que queremos ser.
Custa lembrar que houbo un tempo
en que nos gustaba mostrarlle a nosa verdadeira cara ao mundo.
Impresionante.
Ese uniforme séntache ben.
Queda ben? Dubidei sobre os protectores dos ombros.
Así, perfecto.
- Que pasa? - Nada.
Dimo.
As manoplas están mal atadas. Non se notará.
Axúdame a atalas!
Lembro a miña primeira xunta do consello de guerra. Daquela eran pouca cousa.
Máis privados.
- Pero a Ozai gústalle ter público. - Di que lle gusta oír opinións distintas.
Eu recomendaría non probar iso. Por agora é mellor observar e aprender.
Xa está.
Que tal estou?
Coma un príncipe.
Por que nos desviamos? Quen mudou o rumbo?
- Tenente Jee, preguntei algo. - Déronnos outras ordes.
- Quen deu outras ordes? - Eu.
Levamos demasiado tempo perseguíndoo. É hora de cambiar de estratexia.
Parécello?
Eu son quen caza o Avatar.
Eu estou a cargo desta misión.
Eu son o capitán deste barco.
E eu
son almirante.
O señor do lume Ozai púxome a min
a cargo das operacións relacionadas coa captura do Avatar.
Por suposto, aprecio a súa axuda.
De feito, conto con ela.
Preciso todos os recursos ao meu dispor,
por modestos que sexan.
Volvo despois
para falar dalgúns cambios de persoal que teño pensado facer.
Mentres tanto, pode seguir.
Que pasou?
Tenente Jee, volva ao rumbo inicial.
Oíume?
Volva ao rumbo inicial!
Coñece o castigo por amotinarse?
Si, por iso non podo facer o que di.
O almirante Zhao deu ordes claras e avisou do que pasaría se desobedecemos.
Permitirédeslle a este coitado nugallán dicirnos que temos que facer?
Non sabe o que hai en xogo!
Non lle podemos deixar estragar todo, despois do que pasamos.
Os últimos tres anos, só nos tiñamos uns aos outros,
e iso segue a ser así.
Só os que estamos neste barco sabemos como foi.
Zhao non é quen merece a súa lealdade.
- Merécea Zuko. - Lealdade?
Xeneral, co debido respecto, seu sobriño non sabe o que é iso.
Se o soubese, aos que estivemos con el noite e día durante tres anos,
respectaríanos moito máis.
Ao contrario, tivemos que aguantar os seus insultos, ofensas e cabreos.
Non lle importan os nosos sacrificios porque el nunca fixo ningún.
Pregúntelle a calquera, todos dirán: "Será príncipe, pero non é o noso príncipe."
Señor.
Sei que Zuko ás veces é arisco,
pero ten que entender que sufriu moito.
E sabe moito máis de sacrificios do que vostede saberá nunca.
Saúdos, señores sabios, alégrame velos.
Chámome Aang e veño visitar o templo do Avatar Roku.
É que
son o Avatar.
Xa o sabemos.
Espere!
Vostedes seica eran homes de paz!
Ide por el!
Son amigo.
Isto levaranos ao templo do Avatar Roku.
Debe estar preto.
Buscade por todo.
Xo. Amodo, nena.
Atopaches un rastro, non si?
Vale, Nyla. Vamos.
Chámome Shyu.
Creo que o Avatar non representa un reino concreto,
senón a esperanza dun mundo unificado.
Por desgraza, o Gran Sabio e os outros cren
que o señor do lume é o verdadeiro líder espiritual.
Perderon o rumbo.
Entón, todo isto pertencía a Roku?
Son reliquias de Avatares pasados
que meu avó coleccionou para poñer baixo custodia.
Debo contactar co Avatar Roku.
É o único que me dirá como salvar os amigos.
Mantereinos a raia todo o que poida.
Arreda a un lado.
Gran Sabio, este neno é o Avatar. É a esperanza do mundo.
Lembre as ensinanzas do Avatar Roku.
O lume non debía dominar os outros elementos.
Debían coexistir en harmonía.
O único que pode proporcionar harmonía é o señor do lume Ozai.
El unificará o mundo, non o Avatar.
E nin imaxinas o poderoso que será axiña.
Así que, por última vez,
arreda a un lado.
Non podo.
Entón arderás a canda o resto dos que non cren.
Quen se atreve a molestar a paz do Avatar?
Son eu, Aang.
Non é costume facerlle unha reverencia aos maiores?
E apartar a vista?
E andar á pata coxa?
Perdóame!
Non me puiden resistir.
Alégrome de verte, Aang,
pero por que tardaches tanto?
Pensei que me virías pedir consello antes.
A Avatar Kyoshi díxome que preciso descubrir as cousas só,
que iso forma parte da viaxe.
Estouna oíndo.
Kyoshi sempre foi algo...
Pensei que todos erades así. Non se encarnan uns nos outros?
Compartimos o mesmo espírito, pero cada un é distinto.
Eu son diferente de Kyoshi e ti es diferente de nós os dous.
Por exemplo, que che dixo Kyoshi que tiña que facer o Avatar?
Dixo que teño que ser un temible guerreiro desapiadado.
Si, hai veces que o Avatar ten que recorrer á forza e á intimidación,
pero, amais de ser guerreiro,
o Avatar tamén ten que ser diplomático.
Para resolver os problemas do mundo sen facerlle mal a ninguén?
Podemos intentalo, pero hai consecuencias se non o conseguimos.
Consecuencias... dolorosas.
Pero, coma Kyoshi, eu estou aquí para guiarte na túa viaxe.
Para o que precises.
Trátase de Koh.
Para todo menos para iso.
- Non entendes. - Non entendes ti!
Koh é un espírito depredador
que che pode facer máis mal do que imaxinas.
Pregúntalle ao Avatar Kuruk.
Non teño opción e estáseme acabando o tempo.
Capturou os meus amigos e, se non actúo, desaparecerán para sempre.
Por favor.
Ti seica o venciches unha vez.
Non, nunca o vencín. Só conseguín sacarlle algo.
Igual vés devolver o que me roubaches.
Que lle sacaches?
Un tótem que representa algo que Koh precisa e non dá esquecido.
O colgante pertenceu á Nai das Caras, un espírito antigo
que fixo as caras de todos os seres vivos.
É grazas a ela que a identidade veu a este mundo.
E ela... é a nai de Koh.
Koh quere o mesmo que queremos todos.
Unha familia.
Un tótem?
Parece disposto a intercambialo.
Grazas, Roku.
Aang!
Espero que salves os teus amigos.
Pero, para o Avatar, os amigos poden ser...
unha carga.
O Avatar ten que facer escollas imposibles
e antepoñer as necesidades do mundo ás súas.
Niso, Kyoshi e eu concordamos.
Faime caso.
Aforrarache a ti e aos teus seres queridos
moita dor.
Que lles pasou?
Está paralizado.
Vai ir todo ben.
Así que es o Avatar, logo? Non sei a que vén tanto lerio.
Déixame marchar.
Tes que me deixar marchar.
A xente depende de min. Non sabes o que hai en xogo.
Xa oín que seica vas salvar o mundo.
Pero o que pasa é que moitos non precisamos salvación.
Xa sabemos como funciona o mundo.
Hai mestres do lume, mestres da terra e mestres do que queiras.
Todos queren algo e todos están dispostos a pelexar para conseguilo.
Pero, se es listo, cruzas os brazos e esperas a que acabe o combate
e logo vas rebuscar entre os cascallos.
Polo que a min respecta, o mundo está ben como está.
Acabouse o tempo, Avatar.
Conseguíchelo.
Collíchelo.
Cóntao se queres.
Fíome de ti. Sabes por que?
Porque se falta algo, virás por nós, non?
Porque es riquiño.
E tede tino con este, métenlle moita presión.
Hai cazadores cheirando por aí.
Mellor non meterse con eles.
Xa nos veremos, Avatar.
Por favor, deixádeme facer o que teño que facer e xúrovos que volvo.
Os meus amigos están en perigo e son o único que os pode salvar.
Se non volvo axiña, perdereinos para sempre.
Por que? Por que non me escoitades?
Sabedes o que é que a xente dependa de ti?
Ter a vida de alguén nas mans?
Eu si.
Entón, déixame salvalos, por favor!
Non.
Non creo que foses sempre así.
Que che pasou?
As forzas do Reino da Terra concéntranse na costa sur.
Intentamos flanquealos, pero amplían a fronte.
E se avanzamos en pinza?
Están protexidos por acantilados. Poden superar os ataques.
Ti que farías?
- Alteza, eu suxiro... - Ti non.
Zuko.
Ti que farías?
A táctica dos cornos. Rodear os flancos e deixarlles unha vía de escape.
Oíches o que dixo o xeneral? Están protexidos por acantilados.
Virían por riba tanques da tundra.
Son mestres da terra.
Os nosos tanques quedarían sepultados en segundos.
Eu...
Xeneral.
Podemos avanzar unha división... ata aquí.
Atraendo o inimigo a este cebo,
podemos lanzar ataques en pinza aquí... e aquí.
Se os mete no medio das súas forzas, como se retirarán?
Non o farán.
Pero estarán perdidos.
Vanos sacrificar?
O sacrificio forma parte da guerra.
Que división propós?
A 41. Son maiormente novos recrutas.
Son prescindibles.
Ben.
Isto non se aprende nun manual.
Os nenos debían ter máis tino con xogar á guerra.
É un plan horrible.
Que dixeches?
Dixen que é un plan horrible.
Morrerán soldados e, total, para que? É impropio dun oficial da Nación do Lume.
Estás a cuestionar...?
Basta!
Só hai unha maneira de arranxar isto.
Un duelo Agni Kai.
Hai alguén aí.
Deixádenos pasar! Sabedes quen son eu?
Claro que sabemos.
Todos sabemos que desobedece as miñas ordes.
Faltándome a min ao respecto, deshonra a seu pai.
Iso non sería sorpresa ningunha, despois das cousas que oín.
Levaremos o Avatar.
Por riba do meu cadáver.
Moi tentador.
Porén...
Os arqueiros Yuyan.
Ozai tivo a delicadeza de emprestarmos.
Seica lles atinan ás ás dun moscardo
a mil pasos de distancia.
Imaxino...
que isto non será difícil para eles.
A onde o van levar?
Á Fortaleza de Pohuai esta noite.
Logo, dereitos á Capital.
O señor do lume quererá apropiarse do seu trofeo.
Hai moito que agarda e eu non quero desilusionalo
máis do que xa está.
Polo Paso do Leste, chegamos a Pohuai á noitiña.
- Zuko. - Hai que vixiar os arqueiros.
Zhao colocaraos onda o Avatar...
Zuko!
A Fortaleza de Pohuai é impenetrable.
Por que cres que Zhao nos dixo que ía alí?
Sabe que atacala sería suicida.
Intentárono exércitos enteiros e fracasaron.
E non é só iso. Pohuai está dentro das fronteiras da Nación do Lume.
Ir alá infrinxiría o teu desterro.
- É igual! - Para Ozai non, e se o descobre...
- Pero o Avatar... - Está perdido!
De momento.
Neste momento, Zhao ten vantaxe.
Pero, tarde ou cedo, cometerá un erro e daquela entramos nós en acción.
Ata entón,
paciencia.
Baixa iso.
O señor do lume quererá coñecer a captura do Avatar.
Déixalle claro que non regateei esforzos para conseguilo.
E debiamos engadir algunhas ideas do propio Avatar.
Se non polo señor do lume, que sexa pola posteridade.
Entón,
Avatar,
¿oíras o meu nome antes de ser capturado ou foi esta a primeira vez?
Por favor, déixeme marchar.
Non. Hai catro gardas, non tres,
e ten as mans e os pés agrilloados.
- Pono ben. - Está en perigo a vida de inocentes.
Non podo defraudar a xente outra vez.
Nunca máis.
Se estivese no teu sitio,
pensaría menos no pasado
e máis no futuro.
Non me preocupa o meu futuro.
Ai, non?
Eu preocuparíame algo.
A ti non te matarán.
Se morres, volves a renacer.
Teriamos que volver á busca do Avatar.
Así que, ti vivirás.
Pero non ben.
Sopra e esbardalla o que queiras, que o teu destino non cambiará.
Que fas? Non anotes iso!
Nós somos os leais fillos e fillas do lume,
o elemento superior.
Ata o de agora, só unha cousa se interpuxo no noso camiño á vitoria.
O Avatar.
E hoxe fixemos algo que ninguén foi quen de facer.
Capturamos o Avatar!
Isto é só o primeiro paso.
Quedan temibles batallas por librar.
Pero non hoxe.
Hoxe,
imos celebrar!
Imos loar a gloria da Nación do Lume!
Xo!
Traes todo?
Traio todo o viño que puiden cargar.
Vaia noite nos espera, eh?
Oxalá cuspan menos lume ca no aniversario de Ahn.
Aínda me acaban de crecer as cellas.
- Adiante. - Abride o portal!
Este tipo trae a mercadoría.
Quen anda aí?
Dá a alarma.
Quen es?
Agora corre, xa falarás despois.
Transcribe todo o meu discurso,
pero pon "fiel" en vez de "leal".
Soa máis persoal.
E asegúrate de que o Gran Sabio teña todo o que precisa para a investigación.
Como era, "leal" ou "fiel", señor?
O Avatar escapou!
- Alí! No muro! - Que non chegue á porta!
O Avatar! Parádeo!
Aí o está!
Ei! Aquí.
Colle isto.
Sube!
Cesade o fogo!
Preciso o Avatar... vivo.
Que fas?
Abride o portal!
- Señor? - Abride!
Xa!
Abride o portal!
Tes tiro?
Elimínao.
Matade o mercenario
e collede o Avatar!
Xa!
Onde van?
Mirade por alí!
Vistes algo?
Por aquí!
Teño un barco preto.
Non podemos saír mentres os soldados sigan aí.
Por aquí!
Non debías moverte.
Estás ferido.
- Tento axudar. - Non o preciso.
Vale.
Como queiras.
Que?
Nada.
Pódoche preguntar algo?
Igual é algo persoal.
Pelo de cabra ou de coello?
Os pinceis de caligrafía. Pelo de cabra ou coello?
Os teus caracteres son moi claros. Eu nunca os dei feito así.
Segundo os monxes, a mexada do lémure líase mellor cá miña letra.
Mira,
sei que non debín coller o caderno.
Perdón.
Salvoume a vida, de verdade.
Tes información sobre os Avatares pasados que ninguén máis ten.
Dos monxes Nómades do Aire, xa non queda ningún.
Eu só tiña o teu caderno.
Pasei moitísimas noites esperto léndoo.
Axudáchesme.
Quero dicir que o caderno me axudou moito.
Pelo de cabra.
É máis firme, tes máis control.
Os mestres facíanme practicar pola mañá.
Non me deixaban practicar loita
ata facer 100 trazos verticais e 100 horizontais.
A min tampouco!
Só que os meus eran estudos espirituais.
Moitas veces, en vez de meditar, eu estaba durmindo.
Sempre me cazaban. Seguramente porque roncaba.
Os que están aí fóra son da Nación do Lume.
Si.
Están do teu lado. Por que loitas contra eles?
Non están comigo.
Pero estarán. Cando te capture e te leve...
Se te capturo, podo volver á casa.
E ocuparei o posto de herdeiro do señor do lume.
É iso o que queres? Ser o próximo señor do lume?
Si, claro. É o que todos esperan de min.
Gyatso.
Foi o meu mestre.
Dicía que non nos preocupásemos polas expectativas alleas.
Xa sei que non é doado.
Eu son o Avatar e... é o que todos esperan de min.
Iso preocúpame moitísimo.
Non tes que ser coma os mestres do lume.
Igual podes ser mellor ca eles.
O que fai o señor do lume está mal
e ti non tes que ser coma el.
Podes ter compaixón.
Como te atreves?
Son o príncipe herdeiro da Nación do Lume. Serei o exemplo dos mestres do lume.
E meu pai é un grande home.
Compaixón?
A compaixón é sinal de debilidade.
Perdoa. Non quería ferirte.
Intúo que xa sufriches máis do debido.
Prepárate.
Padre?
Pero... estou aquí para o duelo co xeneral Li.
Estás aquí porque non respectas os nosos militares.
- Iso non é certo. - Ai, non?
Nin sequera cando propoñen plans horribles?
Os meus plans!
A miña estratexia, os meus militares. Iso é o que insultaches!
Perdón, padre, non quería ofender.
- Érguete. - Non, por favor.
Érguete!
Irmán!
Non fagas iso.
É o teu fillo.
Xa veremos.
Érguete e loita, príncipe Zuko,
para aprenderes a respectar.
Iso é todo? Dáme todo o que tes!
A compaixón é signo de debilidade.
Os soldados marcharon. Debías poder volver ao teu barco sen seres descuberto.
Sabes que é o peor de nacer hai cen anos?
Boto en falta os amigos.
Coma Kuzon.
Era o mellor.
E era da Nación do Lume.
Se nos coñecésemos entón...
poderiamos ser amigos?
Debía ir para a cama, señor. Vixiaremos nós.
Se sabemos do príncipe, avisamos.
Grazas, tenente, pero agardarei algo máis.
Está enganado.
No de que non se preocupa.
Máis ben, Zuko preocúpase demasiado,
sobre todo, pola xente deste barco.
Claro, señor.
Tenente, ¿sabe
por que lles asignaron esta misión a todos vostedes?
O doutor está creando un bálsamo especial de herbas para ti.
A boa nova é que a túa visión non se verá afectada.
Iso significa que tes a gran sorte de continuar gozando da miña beleza.
Agora non é bo momento.
- Quero falar co fillo. - Está ferido.
- Recuperarase. - Pero nunca curará.
O doutor di que te recuperarás axiña.
Iso indica que tes un corpo forte.
Porén, o teu espírito
aínda precisa fortalecerse.
Hoxe contivécheste.
Para ti igual era un sinal de respecto, pero non o era. Era debilidade.
Debes purgar esa debilidade.
Tes que eliminar a debilidade para facerte forte.
Por iso somos a Nación do Lume.
Por iso sacrificamos a División 41.
Iso é o que tes que facer.
Ás veces os débiles fanse fortes.
Ás veces hai que darlles unha oportunidade.
Trabuqueime.
Protexinte e iso fíxote brando coma túa nai.
Xa que es incapaz de aprender dentro dos muros deste palacio,
igual aprenderás mellor coas esixencias do mundo exterior.
Marcharás de aquí inmediatamente e non volverás
ata...
ata venceres a maior ameaza existente para o destino da nosa nación.
Tes que atopar, capturar e traerme o Avatar.
Non podes volver pisar o noso territorio
ata rematares esa tarefa.
Baixo ameaza do máis severo castigo!
Ozai! Non fagas iso!
Irmán, xa está feito.
Ah,
xa que estás tan preocupado pola división 41,
lévaa contigo
de tripulación.
A división 41?
Nós somos a 41.
E están todos vivos polo sacrificio de meu sobriño.
Alí fóra hai algo.
É el. Tirade as cordas!
- Estás ferido. - Estou ben.
Debíate mirar alguén.
Sufrín cousas peores.
Non che vou preguntar a onde fuches, pero no futuro, sobriño,
agradecería que me dixeses se estás vivo ou non.
A algúns de nós impórtannos...
esas cousas.
Atención!
O noso príncipe volveu.
Que pasa?
Botaríante en falta no serán musical.
É incrible o que facemos para ocultar a nosa verdadeira identidade.
Porque non queremos que a xente saiba
o moito que significan para nós...
Isto é curioso porque o certo é que fariamos calquera cousa por eles.
Iriamos ao cabo do mundo,
poñeriamos a vida en risco
e loitariamos con monstros.
Supoño que dá medo admitir que precisamos outras persoas.
Algúns verán iso como unha debilidade, un lastre.
Existe pena máis grande ca perder alguén que queres?
Ou, peor aínda...
Gyatso?
...descubrir que alguén que queres te abandonou.
Podemos falalo cando eu volva?
Claro.
Así que salve os meus amigos, teremos máis tempo.
Supoño que por iso sentimos a necesidade de ocultármonos e protexérmonos.
Entón, poñemos unha máscara.
Non é difícil entender por que.
O difícil é decatarse de que ás veces...
a máscara é a nosa verdadeira identidade.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa