Maraming oras ang iginugugol natin sa pagtatago ng tunay nating pagkatao,
sa pagtiyak na walang makakakita sa taong gusto nating maging.
Kaya mahirap maalala na may panahon
na talagang nasabik tayo na ipakita sa mundo
kung sino talaga tayo.
Talagang kahanga-hanga.
Bagay sa iyo ang uniporme mo.
Tama ba? Nahirapan ako sa pananggalang sa balikat.
Ayan. Tama na.
- Ano po iyon? - Wala.
Sabihin na ninyo.
Mali ang pagkakatali sa guwantes mo. Di naman mapapansin.
Ano? Ayusin natin!
Naaalala ko ang una kong pulong sa konseho ng digmaan.
Mas kaunti ang tao, mas pribado.
Pero mukhang nasisiyahan si Ozai na may manonood.
Nais daw ni Ama ng iba't ibang opinyon.
Di ko ipinapayong subukan mo iyon.
Mas mabuting magmasid ka muna at matuto.
Hayan.
Kumusta ang itsura ko?
Mukha kang prinsipe.
Bakit wala na tayo sa ruta? Sino ang nagpalit ng direksiyon?
- Tinyente Jee, tinanong kita. - Binigyan kami ng mga bagong utos.
- Mga bagong utos? Galing kanino? - Sa akin.
Matagal na tayong naghahabol. Tingin ko, oras nang magbago ng diskarte.
Tingin mo?
Ako ang tumutugis sa Avatar.
Ako ang namumuno sa misyong ito.
Ako ang kumander ng barkong ito.
At ako,
isa na akong admiral.
Para kay Fire Lord Ozai, karapat-dapat akong mamahala
sa lahat ng operasyon na may kinalaman sa paghuli sa Avatar.
Siyempre, tinatanggap ko ang tulong mo. Inaasahan ko pa nga.
Kakailanganin ko ang lahat ng magagamit ko,
gaano man kaliit.
Dadaan ako mamaya
para pag-usapan ang ilang pagbabago sa tauhan na gusto kong gawin.
Ipagpatuloy mo lang muna iyan.
Ano ang nangyari?
Ibalik mo sa dating ruta natin.
Narinig mo ba ako?
Ibalik mo sa dati!
Alam mo ba ang parusa sa pag-aalsa?
Oo, kaya di ko po masusunod ang sinasabi ninyo.
Malinaw ang mga utos ni Admiral Zhao, pati ang mangyayari kung di kami susunod.
Magpapadikta lang ba tayo sa duwag na lintang iyon?
Di niya alam kung ano ang nakataya!
Wag nating hayaang kunin niya iyon pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan natin.
Nitong huling tatlong taon, ang isa't isa lang ang meron tayo,
at totoo pa rin iyon.
Tayo lang na nasa barkong ito ang nakakaalam sa hirap na iyon.
Di si Zhao ang karapat-dapat sa katapatan ninyo.
- Si Zuko. - Katapatan?
Heneral, mawalang-galang na,
di alam ng pamangkin mo ang kahulugan niyan.
Dahil kung oo, ipinaramdam na niya sa aming
araw-gabi niyang nakasama nang tatlong taon,
ang mas mataas na respeto.
Sa halip, tiniis namin ang mga insulto, pang-aabuso, at pagdadabog niya.
Wala siyang pakialam sa mga sakripisyo namin
dahil wala siyang isinakripisyo.
Kahit sino ang tanungin mo rito, sasabihin, "Prinsipe nga siya,
pero siya ang aming prinsipe."
Heneral.
Alam kong marami pang dapat matutunan si Zuko.
Pero sana maunawaan mo na marami siyang pinagdaanan.
At mas may alam siya sa pagsasakripisyo
kaysa sa iyo.
MGA MASKARA
Pagbati, mga pantas. Masaya akong makita kayo.
Ako po si Aang,
at nandito ako para bisitahin ang dambana ni Avatar Roku.
Ganito po kasi,
ako po ang Avatar.
Alam namin.
Sandali!
Mga tagapagtaguyod kayo ng kapayapaan!
Habulin siya!
Kaibigan ako.
Dadalhin tayo nito sa dambana ni Avatar Roku. Bilis.
Malapit lang siya!
Halughugin ninyo lahat ng lugar!
Uy. Kalma lang.
May naamoy ka na, ano?
Sige, Nyla. Tara na.
Ako si Shyu.
Naniniwala akong ang Avatar ay di kumakatawan sa isang kaharian lang
kundi sa pag-asang magkakaisa ang mundo.
Nakakalungkot, naniniwala ang Dakilang Pantas at ang iba
na ang Fire Lord ang tunay nilang espiritwal na pinuno.
Naligaw na sila ng landas.
Lahat po ng ito, kay Roku?
Mga naiwan iyan ng mga dating Avatar na inipon ng lolo ko para itago.
Dapat makausap ko si Avatar Roku. Siya lang ang makakapagsasabi
kung paano ko maililigtas ang mga kaibigan ko.
Pipigilan ko sila hangga't kaya ko.
Tumabi ka.
Dakilang Pantas,
ang batang ito ang Avatar.
Siya ang pag-asa ng mundo.
Alalahanin mo ang mga turo ni Avatar Roku.
Di dapat mangibabaw ang apoy sa ibang elemento.
Dapat balanse ito sa iba.
Si Fire Lord Ozai lang ang makakapagbigay ng balanse.
Siya ang mag-iisa ng mundo, hindi ang Avatar.
At di mo alam kung gaano pa siya lalakas.
Ngayon, sa huling pagkakataon,
tumabi ka.
Di ko po magagawa iyon.
Kung ganoon, masusunog ka kasama ng ibang hindi naniniwala.
Sino ang nangangahas na manggulo sa kapayapaan ng Avatar?
Ako po ito. Si Aang.
Hindi ba kaugalian na yumuko sa harap ng mga nakatatanda?
At umiwas ng tingin?
At tumalon sa isang paa?
Paumanhin!
Hindi ko mapigilan.
Masaya akong makita ka, Aang,
pero bakit ka natagalan?
Akala ko, mas maaga kang hihingi ng payo sa akin.
Sabi ni Avatar Kyoshi, dapat ayusin ko ito nang mag-isa.
- Na bahagi iyon ng paglalakbay ko. - Parang siya nga iyan.
Si Kyoshi talaga parang...
Akala ko, ganyan kayong lahat.
Di ba ang Avatars, pagsasaanyo ng isa't isa?
May pagkakatulad kami, pero may sarili kaming pagkatao.
Iba ako kay Kyoshi, tulad ng paano ka naiiba sa aming dalawa.
Halimbawa, ano ang sinabi ni Kyoshi tungkol sa papel ng Avatar?
Dapat maging mabangis at walang awang mandirigma ako.
Tama, minsan kailangang gumamit ng puwersa at pananakot ng Avatar,
pero bukod sa pagiging mandirigma,
dapat mahusay din siyang makitungo.
Malulutas natin ang mga problema ng mundo nang walang nasasaktan?
Maaari nating subukan, pero may mga kapalit kapag nabigo tayo.
Mabigat...
na kapalit.
Pero tulad ni Kyoshi, nandito ako para tulungan ka sa paglalakbay mo.
Anumang kailangan mo.
May kinalaman kay Koh.
Kahit ano, maliban diyan.
- Hindi mo nauunawaan. - Mali, ikaw ang di nakakaunawa.
Mapansamantalang espiritu si Koh.
Sasaktan ka niya sa mga paraang di mo inaasahan.
- Itanong mo pa kay Avatar Kuruk. - Wala akong magagawa. Wala na akong oras.
Nahuli niya ang mga kaibigan ko, at kung wala akong gagawin,
mawawala sila habambuhay.
Pakiusap. Balita ko, minsan mo na siyang natalo.
Mali, hindi ko siya natalo.
May nakuha lang ako sa kanya.
Siguro nandito ka para ibalik ang ninakaw mo sa akin.
Ano ang kinuha mo?
Isang totem na kumakatawan sa kailangan at di makalimutan ni Koh.
Ang palawit na pag-aari ng Ina ng mga Mukha,
isang sinaunang espiritu na gumawa ng mga mukha para sa lahat ng nabubuhay.
Dahil sa kanya,
nagkaroon ng pagkatao sa mundong ito,
at siya...
ang ina ni Koh.
Inaasam din ni Koh ang inaasam nating lahat.
Isang pamilya.
Isang totem?
Makikipagpalit siguro siya para roon.
Salamat, Roku.
Aang!
Sana masagip mo ang mga kaibigan mo.
Pero ang totoo, kung isa kang Avatar, ang mga kaibigan...
ay pabigat lang.
Ang Avatar, kailangang gumawa ng mga imposibleng desisyon,
uunahin mo ang kailangan ng mundo kaysa sa sarili mong pangangailagan.
Magkasundo kami ni Kyoshi tungkol doon.
Totoo iyon.
Ililigtas kayo nito ng mga mahal mo sa buhay
mula sa matinding pighati.
Ano ang nangyari sa kanila?
Hindi makagalaw.
Magiging maayos ang lahat.
Ikaw ang Avatar? Di ko makita kung bakit ka pinagkakaguluhan.
Kailangan mo akong pakawalan. Seryoso. Kailangan mo akong pakawalan.
Maraming umaasa sa akin. Di mo alam kung ano ang nakataya.
Narinig ko na ang mga kuwento. Ililigtas mo raw ang mundo.
May sasabihin ako.
Di lahat, kailangang iligtas.
Ang iba, alam na ang takbo ng mundo.
May mga Firebender, mga Earthbender, kung ano-ano pang mga bender,
at may gusto silang lahat.
Lalaban sila para makuha iyon.
Kaya kung matalino ka,
uupo ka lang, maghihintay matapos ang gulo,
at kukunin mo ang tira-tira nila sa mga naiwan nila.
Sa akin lang, ayos lang na ganito ang mundo.
Ubos na ang oras, Avatar.
Nagawa mo.
Nahuli mo talaga siya.
Sige, bilangin mo.
May tiwala ako sa iyo. Alam mo kung bakit?
Dahil kung kulang, hahabulin mo kami?
Dahil sobrang guwapo mo.
At mag-ingat kayo. Maraming humahabol sa kanya.
Maraming tagatugis ang umaaligid. Mga taong di dapat binabangga.
Sa uulitin, Avatar.
Sige na,
gagawin ko lang ang dapat kong gawin, tapos pangako, babalik ako.
Nangaganib ang mga kaibigan ko. Ako lang ang makakaligtas sa kanila.
Kung di ako babalik kaagad, mawawala sila sa akin habambuhay.
Bakit? Bakit hindi ka nakikinig sa akin?
Alam mo ang pakiramdam ng may mga umaasa sa iyo?
Na nakasalalay sa iyo ang buhay ng iba?
Oo.
Kung ganoon, hayaan mo akong iligtas sila!
Hindi.
Imposibleng ganito ka na dati pa.
Ano ang nangyari sa iyo?
Nakatuon sa katimugang baybayin ang mga puwersa ng Earth Kingdom.
Inatake namin sa gilid pero humahaba lang ang mga dumedepensa.
Kung sabay atakihin sa magkabilang gilid?
Naka-angkla sila sa mga bangin. Di tatalab ang anumang pag-atake.
- Ano ang gagawin mo? - Iminumungkahi...
Hindi ikaw.
Si Zuko.
Ano ang gagawin mo?
Taktikang sungay. Palibutan sila, gumawa ng daan palabas para bitagin sila.
Di mo ba narinig ang heneral?
Protektado sila ng mga bangin sa isang gilid.
Magpadala ng tangkeng pang-tundra sa itaas.
Mga Earthbender sila.
Mababaon lang kaagad sa mga bato ang mga tangke natin.
Ano...
Heneral.
Maaari tayong magpadala ng isang danay...
dito.
Kung malilihis sa kanila ang pag-atake ng kalaban,
maaari na silang ipitin dito...
at dito.
Kung ipapadala mo sila sa gitna ng mga kalaban, paano sila aatras?
Di sila aatras.
Pero mamamatay sila.
Isasakripisyo mo sila.
Bahagi ng digmaan ang sakripisyo.
Aling danay ang ipapadala mo?
Ang ika-apatnapu't isa. Karamihan doon, mga baguhan.
Di sila kawalan.
Mabuti.
Hindi mo iyon matututunan sa libro lang.
Hindi dapat nakikialam ang mga bata sa digmaan.
Hindi maganda ang plano.
Ano ang sinabi mo?
Ang sabi ko, hindi maganda ang plano!
Mamamatay ang mga kawal, pero para saan?
Di iyon nararapat sa opisyal ng Fire Nation.
Kinukuwestiyon mo...
Tama na!
Isa lang ang paraan para malutas ito.
Isang Agni Kai.
May nag-aabang.
Padaanin ninyo kami! Di ba ninyo ako kilala?
Kilala ka namin.
Alam din naming lahat na sumusuway ka sa mga utos ko,
at sa pambabastos mo sa akin, ipinapahiya mo ang ama mo,
na sa palagay ko, di na nakakagulat base sa mga kuwentong narinig ko.
- Kukunin namin ang Avatar. - Patayin mo muna ako.
Nakakatukso.
Pero...
Ang mga Mamamana ni Yuyan.
Sa bait ni Ozai, ipinahiram niya sila sa akin.
Kaya raw nilang panain ang mga pakpak ng isang alitaptap
mula sa isang libong hakbang.
Nakikita ko na...
di sila mahihirapan dito.
Saan mo siya dadalhin?
Ngayong gabi, sa Tanggulan ng Pohuai. Tapos, deretso na sa Punong Lungsod.
Siguradong nasasabik na ang Fire Lord na makuha ang regalo niya.
Matagal na siyang naghihintay, at ayaw kong madismaya pa siya
nang higit sa naranasan niya.
Kung sa Silangang Daanan, nasa Pohuai na tayo bago gumabi.
- Prinsipe Zuko. - Mag-iingat tayo sa mga Mamamana.
- Pagbabantayin sila ni Zhao sa Avatar. - Zuko!
Di napapasok ang Pohuai Stronghold.
Sa palagay mo, bakit sinabi ni Zhao na paparoon siya?
Dahil alam niyang pagpapakamatay ang pag-atake roon.
Mga hukbo na mismo ang sumubok at nabigo.
Hindi lang iyon, nasa sakop pa ng Fire Nation ang Pohuai.
Labag sa pagpapatapon sa iyo ang pagpunta.
- Wala akong pakialam! - Pero si Ozai mayroon. Pag nalaman niya...
- Pero ang Avatar... - Wala na siya!
Sa ngayon.
Hawak tayo sa leeg ni Zhao ngayon.
Pero kalaunan, magkakamali din siya, at doon na tayo kikilos.
Hanggang mangyari iyon,
maghintay ka.
Isulat mo ito.
Gugustuhing malaman ng Fire Lord ang lahat tungkol sa paghuli sa Avatar.
Siguraduhin mong malinaw na ginawa ko ang lahat para mahuli siya.
Dapat ilagay din natin ang gustong sabihin ng Avatar.
Kung di para sa Fire Lord, para sa susunod na henerasyon.
Ngayon,
Avatar,
narinig mo na ba ang pangalan ko bago ka mahuli,
o ito ang unang beses?
Pakiusap. Pakawalan mo ako.
Hindi. Apat ang bantay, hindi tatlo,
at parehong nakagapos ang mga kamay at paa niya.
- Tiyakin mong tama. - May mga inosenteng buhay na nakataya.
Di ko maaaring biguin ulit ang lahat.
Hindi na ulit.
Kung ako sa iyo,
mas iisipin ko ang hinaharap ko
kaysa sa nakaraan.
Di ang kinabukasan ko ang inaalala ko.
Talaga?
Medyo mag-aalala ako.
Hindi ka papatayin. Kung mamamatay ka, mabubuhay ka lang ulit.
Hahanapin na naman namin ang Avatar, kaya...
mabubuhay ka.
Pero hindi matiwasay.
Ibuga mo na ang lahat ng mainit na hangin na gusto mo. Di mababago ang kapalaran mo.
Ano ang ginagawa mo? Wag mong isulat iyon.
Tayo ang mga tapat na anak ng apoy,
ang pinakamataas na elemento.
Hanggang ngayon, isa lang ang humarang sa tagumpay natin.
Ang Avatar.
At ngayong araw, may nagawa tayo na hindi pa nagawa ng iba.
Nahuli na natin ang Avatar!
Unang hakbang pa lang ito.
May matitinding laban pang dapat harapin.
Pero hindi ngayong gabi.
Ngayong gabi,
magdiriwang tayo!
Pupurihin natin ang kaluwalhatian ng Fire Nation!
Uy.
Nakuha mo ang lahat?
Siyempre. Lahat ng bino na kinaya kong dalhin.
Magiging masaya ang gabing ito, ano?
Sana mas kaunti ang dumura ng apoy kaysa noong kaarawan ni Ahn.
Katutubo pa lang ulit ang kilay ko.
- Walang problema rito. - Buksan ang gate!
Ang lalaking iyan, o. Dala na niya.
Sino ang nandiyan?
Patunugin mo ang sirena.
Sino ka?
Tama. Takbo muna, mamaya na ang usapan.
Isama mo ang buong talumpati ko,
pero palitn mo ang "tapat" ng "maaasahan".
Mas personal pakinggan.
At ibigay mo ang lahat ng kailangan ng Dakilang Pantas
para sa pananaliksik niya.
"Tapat" po ba iyon o "maaasahan"?
Nakatakas ang Avatar!
- Doon! Sa pader! - Huwag silang paabutin sa tarangkahan!
Ang Avatar! Pigilan ninyo siya!
Kunin mo ito.
Sakay na!
Huwag ninyo silang patamaan!
Kailangan ko ang Avatar...
nang buhay.
Ano ang ginagawa mo?
Buksan ninyo ang tarangkahan!
- Po? - Gawin na ninyo!
Ngayon na!
Bubukas na!
Matatamaan mo?
Patumbahin mo siya.
Patayin ang mersenaryo
at bawiin ang Avatar!
Ngayon na!
Nasaan na sila?
Tingnan mo roon!
May nakita ka ba?
Dito!
May maliit akong bangka sa malapit.
Di tayo makakaalis. Nasa labas pa ang mga kawal.
Dito!
Hindi ka dapat gumalaw.
Nasugatan ka.
- Tumutulong lang ako. - Di ko kailangan.
Sige.
Ikaw ang bahala.
Ano?
Wala.
Maaari ba akong magtanong?
Baka medyo personal.
Balahibo ng kambing o kuneho?
Ang ginagamit mo sa pagsusulat.
Balahibo ng kambing o kuneho?
Sobrang linis ng pagsulat mo.
Di ko magawang ganoon ang akin.
Sabi ng mga monghe,
mas mababasa pa ang mga tae ng lemur kaysa sa guhit ng brush ko.
Makinig ka,
di ko dapat kinuha ang kuwaderno mo,
kaya patawad.
Iyon ang nagligtas sa akin. Totoo.
May impormasyon ka sa mga dating Avatar na wala ang iba.
Lahat ng mongheng Air Nomad, wala na sila.
Ang kuwaderno mo lang ang meron ako.
Ilang gabi rin akong napuyat sa pagbabasa.
Malaki ang naitulong mo sa akin.
Ibig kong sabihin, malaki ang naitulong noon sa akin.
Buhok ng kambing.
Mas matigas, mas nakokontrol.
Pinagsanay ako ng mga guro ko tuwing umaga.
Di ako pinagsanay sa pakikipaglaban
hangga't di ko nakagawa ng 100 patayo at pahalang na guhit.
Ako rin!
Pero espirituwal na pag-aaral ang sa akin.
Natutulog lang ako kung oras na ng pagninilay-nilay.
Lagi akong nahuhuli. Humihilik kasi ako.
Ang mga tao sa labas,
Fire Nation sila.
Oo.
Kaya kakampi mo sila.
- Bakit mo sila nilalabanan? - Di ko sila kakampi.
Pero magiging kakampi ko rin. Pag nahuli at naibalik kita...
Kung mahuhuli kita, makakauwi na ako.
At ko na ang magiging tagapagmana ng Fire Lord.
At gusto mo iyon? Ang maging sunod na Fire Lord?
Oo.
Oo naman. Iyon ang inaasahan ng lahat sa akin.
Si Gyatso.
Guro ko siya.
Sabi niya, wag nating alalahanin ang mga inaasahan ng iba.
Alam ko. Hindi ganoon kadali.
Ako ang Avatar, at...
iyon ang inaasahan ng lahat sa akin.
Iyon lang ang inaalala ko.
Baka mo di kailangang maging katulad ng ibang mga Firebender.
Baka kaya mong maging mas mabuti.
Alam mong mali ang ginagawa ng Fire Lord,
kaya di mo kailangang maging katulad niya.
Maaari kang magpakita ng awa.
Ang lakas ng loob mo.
Ako ang Prinsipe ng Fire Nation.
Magiging halimbawa ako sa lahat ng mga Firebender. At dakila ang ama ko.
Awa?
Ang awa,
tanda ng kahinaan.
Paumanhin.
Di ko sinadyang saktan ka.
Pakiramdam ko, sobra ka nang nasaktan.
Ihanda mo ang sarili mo.
Ama?
Pero...
nandito ako para labanan si General Li.
Nandito ka dahil wala kang respeto sa militar natin.
- Hindi totoo iyan. - Talaga?
Kahit nakakaisip sila ng hindi magandang plano?
Ang mga plano ko!
Ang galaw ko.
Ang militar ko. Iyon ang mga ininsulto mo.
Patawad po. Di ko sinadyang mambastos.
- Tayo. - Hindi! Pakiusap, Ama.
Tayo!
Kapatid!
Wag mong gawin ito. Anak mo siya.
Makikita natin.
Tumayo ka at lumaban, Prinsipe Zuko,
para matuto kang gumalang.
Ito lang ang kaya mo? Ibigay mo na sa akin ang lahat.
Ang awa, tanda ng kahinaan.
Wala na ang mga kawal, kaya makakabalik ka na sa barko mo
nang hindi nakikita.
Alam mo ang masama kung ipinanganak ka 100 taon na ang nakakaraan?
Nangungulila ako sa mga kaibigan ko.
Gaya ni Kuzon.
Wala siyang katulad.
At galing siya sa Fire Nation.
Kung nagkakilala tayo noon...
naging magkaibigan kaya tayo?
Magpahinga na kayo. Magbabantay kami. Sasabihin namin pag namataan ang prinsipe.
Salamat, Tinyente, pero maghihintay pa ako nang kaunti.
Mali ka, alam mo.
Iyong sinabi mong wala siyang pakialam.
Kung anuman, sobra ang malasakit ni Zuko, lalo na sa mga tao sa barkong ito.
Siyempre po.
Tinyente, di ka ba napatanong
kung paano kayo napunta sa misyong ito?
Gumagawa ang doktor ng espesyal na halamang gamot para sa iyo.
Ang magandang balita, di magkakaproblema ang paningin mo,
ibig sabihin, masuwerte ka dahil makikita mo pa ang kaguwapuhan ko.
Hindi ito ang tamang oras.
- Kakausapin ko ang anak ko. - Napinsala siya.
- Gagaling siya. - Pero di na maghihilom.
Sabi ng doktor, gagaling ka kaagad.
Senyales ito na malakas ang katawan mo. Mabuti.
Pero ang loob mo,
kailangan pang palakasin.
Nagpigil ka kanina.
Siguro paggalang iyon para sa iyo, pero di iyon ganoon. Kahinaan iyon.
Dapat tanggalin mo ang kahinaan sa loob mo.
Dapat handa kang isuko ang mahina para maging malakas ka.
Iyan kung bakit tayo ang Fire Nation.
Kaya isinasakripisyo natin ang ika-apatnapu't isang danay.
Iyan ang dapat mong gawin.
Minsan kaya ng mahina na maging mas malakas.
Minsan kailangan mo lang bigyan sila ng pagkakataon.
Nagkamali ako.
Pinrotektahan kita, kaya naging malambot ka gaya ng ina mo.
Dahil di mo kayang matuto sa loob ng mga pader ng palasyong ito,
marahil magiging mas mabuting guro ang mga hamon ng mundo sa labas.
Aalis ka kaagad dito,
at hindi ka babalik
hangga't...
di mo nalulupig ang pinakamalaking banta sa tadhana ng nasyon natin.
Hahanapin, huhulihin, at dadalhin mo sa akin ang Avatar.
Di ka papasok sa loob ng teritoryo natin hangga't di mo iyon nagagawa.
Sa banta ng pinakamatinding parusa!
- Ozai! Hindi iyan maari! - Kapatid, nagawa ko na.
Siya nga pala.
At dahil sa malasakit mo sa 41st Division,
isasama mo sila,
gawin mong tripulante mo.
Ika-apatnapu't isa?
Kami iyon.
At buhay kayong lahat dahil sa sakripisyo ng pamangkin ko.
May kung ano roon.
Siya na iyan. Ibaba ang mga linya!
- Sugatan ka. - Ayos lang ako.
Ipatingin natin iyan.
May mas malala akong napagdaanan.
Di ko tatanungin kung saan ka nagpunta, pero sa hinaharap, pamangkin,
ikatutuwa ko kung ipapaalam mo sa akin kung buhay ka pa o hindi.
May iba sa aming may pakialam sa...
sa mga ganoong bagay.
Makinig!
Bumalik na ang prinsipe natin.S
Ano ang nangyayari?
Nangulila yata sila sa iyo noong gabi ng musika.
Nakakamangha na gagawin natin lahat
para itago ang mga totoong pagkatao natin mula sa mundo.
Marahil dahil ayaw nating malaman ng mga tao
kung gaano sila kahalaga sa atin...
na nakakatawa, dahil ang totoo, gagawin natin ang lahat para sa kanila.
Malalayong lugar ang nilalakbay natin.
Itinataya ang mga buhay natin.
Nilalabanan kahit mga halimaw.
Pero, malamang, nakakatakot aminin na kailangan mo ang mga tao.
Baka isipin ng iba na kahinaan iyon.
Na isang pabigat.
- Ang tagal na! - Kumusta ang pakiramdam mo?
Dahil kung iisipin, may mas sasakit pa ba kaysa sa pagkawala ng mahal mo sa buhay?
Ang mas malala...
Gyatso?
...ang malaman mo na iniwan ka na ng mahal mo.
Maaari ba nating pag-usapan pagbalik ko?
Siyempre.
Pag nailigtas ko na ang mga kaibigan ko, mas magkakaroon na tayo ng oras.
Kaya siguro pakiramdam natin na kailangan nating itago
at protektahan ang mga sarili natin.
Kaya nagsusuot tayo ng maskara.
Hindi mahirap unawain kung bakit.
Ang mahirap, ang malaman na minsan...
ang maskara ang totoong pagkatao natin.
Nagsalin ng Subtitle: Marionne Dominique Mancol, J.M.B. Descalso