Correde!
Collédeos!
Cantos hai?
Cinco? Seis?
Igual máis!
Máis rápido! Por aquí!
Ide por eles!
Vamos!
Escapan!
Rápido!
Veña!
Agora témolos!
Alí!
Así que... discos de xeo? Iso é novo!
Vínllelo facer aos mestres da terra. Esta é a versión con auga.
Agora pelexas de xeito contundente.
Inventaches novos movementos.
Sinal de ser boa mestra.
Collín bastante seguridade,
pero aprendín o que puiden do documento da avoa.
O que preciso é ir á Tribo da Auga do Norte.
Con eses mestres da auga mellorarei moito.
Topamos con mestres do lume máis a miúdo.
Achegámonos á Nación do Lume.
Inevitable, mesmo sen os intentos de mocear de Sokka.
Como ía saber que era soldado da Nación do Lume?
Non podemos baixar a garda, polo menos ata chegar ao norte, onde...
Aang?
A Nación do Lume.
Por que o farían?
Por que fan o que fan?
Isto é culpa miña.
O Avatar debe protexer o mundo natural.
É tan importante coma axudar á xente e loitar contra os mestres do lume.
Cantos bosques desapareceron por faltar eu?
E porque non sei que fago.
A avoa di que a vida é un ciclo.
E da morte xorde nova vida.
Isto volverá ser un bosque.
Tes que decatarte.
Semente para o futuro.
Non os erros do pasado.
Ei!
Tranquila. Non che vou facer mal.
Estás perdida?
Chámome Sokka.
Rima con
"oca" e "wakka wakka".
A moneca parece valente. Ten nome?
Ao mellor se nos ocorre un para poñerlle.
¿Que che parece...
Pippinpaddle Oppsokopolis?
O terceiro.
Fíxoma Shi-yong.
Shi-yong?
Shi-yong é amigo teu ou é...?
Sokka!
Non, espera.
Alí.
Volviches.
Xa sabes que non te podes afastar.
Caeulle isto.
Non vimos crear problemas...
Ela asustouse.
Aquí pasou algo malo, non si?
Desculpade a mala educación.
- Grazas por axudar. - Non hai de que.
Vivindo tan cerca da Nación do Lume, teñen que ter tino.
Si, xa tivemos guerra abondo.
Por iso ardeu o monte? Foi unha batalla?
Non.
Os mestres do lume querían un camiño polas montañas.
E queimaron o monte por iso?
Pero, despois do lume, comezaron a pasar cousas raras.
As colleitas murcharon, os animais deixaron de pacer.
É case coma se a propia terra enfermase.
Hai uns días, mandamos unha expedición para buscar comida.
Pero non volveron.
O meu fillo, Shi-yong,
ía con eles.
Sabemos o que é vivir con medo.
Pero isto é algo máis grave.
Algo...
alén deste mundo.
Ten razón. A súa xente está alén deste mundo.
Pero eu podo traelos de volta.
Hai novas?
Non, señor.
Nada?
Onde se pode agachar un bisonte do ceo xigante?
- E non se notou nada raro? - Nada.
Agás...
Agás que?
Un reabastecedor mencionou uns nenos xogando con xeo preto do Paso de Senlin,
pero seguramente se enganou.
Así que, alguén viu xeo
nun sitio onde non debía habelo.
A maioría da xente diría que iso é raro, non si, tenente Jee?
A menos que sexan parvos.
- Mandarei homes investigar. - Non, terei que facelo eu.
Coma sempre.
O comandante Zhao é magnífico...
Traballa sen axuda nun curruncho esquecido do mundo,
pero, aínda así, atopou o Avatar.
Sempre admirei como manexa vostede os comandantes.
Sempre sabe como aproveitar mellor o seu talento.
Entón,
se estivese no seu sitio,
enviaríalle máis recursos a Zhao.
A ver que dá feito cunha axudiña.
"Rega a semente máis prometedora."
Iso ensinoumo vostede.
Se cadra tes razón.
Dille ao coronel Shinu que mande os arqueiros.
E avisa o chanceler de que cambiarei o destino dalgúns fondos.
Azula,
Zhao non descubriu o Avatar. Foi Zuko.
É el quen demostrou resiliencia e dedicación.
É o que agardo do futuro herdeiro.
Non adulación comenenciuda nin murmuracións renartes.
O mundo en que vivimos non é o único que existe.
Hai outro reino alén do noso.
O Mundo dos espíritos.
Normalmente, están separados,
pero ás veces a liña que os separa é fina.
Ti cres que o bosque é un deses sitios?
Non é que o crea,
é que o sinto.
E os incendios fan a liña aínda máis fina.
O Avatar é a ponte entre o mundo natural e o dos espíritos. Eu nótoos moi próximos.
É coma o xeo que comeza a fender.
Entón, vas ao Mundo dos espíritos, colles as persoas perdidas e volves.
Algo así, si.
Antes parecías moito máis seguro.
Porque todo isto é por culpa miña.
Si, teño que ir ao norte salvar os mestres da auga,
pero teño que axudarlle a esta xente
para non perderen as casas e os seres queridos,
como os perdín eu.
É imposible que fagas todo.
Como dixo Bumi: "O Avatar ten que facer o imposible."
Debo ir ao sitio onde son máis fortes as enerxías espirituais.
E onde é iso?
Sabereino cando o atope.
Case dixeches algo concreto.
Katara?
Aang?
Un templo dedicado ao espírito do bosque.
Este é o sitio.
Entón, que facemos?
Vixiar a Aang.
Ao pasar o seu espírito, o corpo será vulnerable.
Temos que protexelo.
Como sabemos se funciona?
Non sei.
- Teño fame. - Ei, por favor.
Estou intentando concentrarme.
Sokka, creo que funciona.
Katara?
- Que pasa? - Non sei! Aang?
Separei o meu espírito do corpo, pero tróuxenvos a vós comigo.
Como é posible?
Deben ser as enerxías deste sitio,
a liña fina e o meu poder.
Pois devólvenos! Devólvenos xa!
Perdón.
Estamos no Mundo dos espíritos.
Non menciones o Avatar. Que non se saiba.
De acordo. E temos que ir con tino.
A Nación do Lume controla o territorio, pero é dos mestres da terra.
- Non debemos crear problemas. - Creeinos algunha vez?
Iso digo eu.
Seica estiveron por aquí mestres da auga hai pouco.
- Viunos? - Non.
- Pero oíu falar deles? - Máis ou menos.
Igual isto... axuda.
Entón,
viu os mestres da auga?
Non.
Oín que o Avatar seica viaxa cuns mestres da auga.
- Como dixo? - O Avatar.
Anda cuns mestres da auga. Non é certo, Muki?
O que? O Avatar? Iso dixeron os piratas.
Non foron os piratas. Foi o guía do canón.
Dixo que o Avatar pelexou cuns escaladores xunto con dous mestres da auga.
Era o que dixo que pararon o volcán...?
Seica oíron falar do Avatar.
Despois de loitar contra o rei tolo de Omashu.
Vouno perder. Vou perder todo.
Se o saben aquí, no cu do mundo, sábeo todo o mundo.
Todos, no Reino da Terra, na Nación do Lume.
Sairán os cazadores en canto cheiren sangue.
Socorro! Está tola!
Non morras, parvo.
Só cobro a metade se morres.
Que mirades vós?
Unha miserable cazarrecompensas.
Miserable? Moita chularía para seres un neniño.
Déixoo pasar porque teu pai é riquiño.
Debía saber que por aquí andan mercenarios soltos.
Gyatso dicíame que o Mundo dos espíritos e o físico están xunguidos.
O que pasa nun aféctalle ao outro. Como pasa coa alma e o corpo.
Están separados, pero conectados.
Ten sentido.
Gyatso facía que as cousas fosen boas de entender.
Facía todo doado.
Debía ser incrible.
Era.
Eu sempre considerei que estaba en sintonía co espírito.
- Por iso crucei contigo. - Iso é unha ra ou que?
Non sei como chegou aquí.
Os da aldea andarán buscando unha saída.
- Andarán buscando algo coñecido. - Se se decataron de que non son de aquí.
Ningún de vós debía estar aquí.
Quen dixo iso?
Quen dixo que?
Ningún humano pertence a este reino.
Vaia paxariño máis grande.
"Paxariño"?
Eu non son ningún paxariño.
Son o espírito do coñecemento.
Desculpe a Sokka. Non quixo dicir nada.
- Con quen falas? - Que queres dicir?
Eles non oen o que oes ti.
As súas diminutas mentes son incapaces de comprender a miña lingua.
Pero eu óiote.
Ti es o Avatar.
Ti debías ter un pé neste mundo.
Porén, eles son intrusos.
Canto máis tempo estean aquí,
máis perigoso será para eles.
Perigoso?
Comeranos o paxariño?
Que non se preocupe por iso para nada.
Hai criaturas aquí que non só che devorarán o corpo.
Comeranche a alma.
Aang, que di?
Di que non nos vai facer mal.
Só queremos atopar os nosos amigos, logo marchamos.
Hai un que vive nunha cabana de pedra non moi lonxe do bosque.
El igual sabe que foi dos vosos amigos.
Ide por ese camiño e atoparédelo.
Espera. Por que dixeches que era perigoso?
Que lles podería pasar?
Hai cousas aquí que lles revelarán verdades aos humanos.
Verdades que non están preparados para afrontar.
Mostraranlles o que son en realidade
e iso pode causar moita dor.
Adeus, Avatar.
E, lembra, non vos desviedes do camiño.
Adeus, paxariño.
Basta.
A clase rematou, alteza.
Azula!
Estás ben? Déixame axudarche.
Iso foi intenso.
Si.
- Podíaslle facer mal. - Culpa súa. Debíao facer mellor.
Pero o problema non é o adestrador, non?
Azula, ti es a mellor.
Todo o mundo o sabe.
Es perfecta.
Pero non basta.
Viñeches. Onde estiveches?
Desculpa. Distraínme mirando unha partida de Pai Sho.
Os xogadores da rúa por aquí son moi bos.
Seguro que si. Vamos.
Non seguen as tácticas agardadas, pero ese é o seu punto forte.
Tío, por que non rematas esa historia no barco?
Príncipe Zuko, podes aprender moito destes xogadores de Pai Sho.
Non teñen formación, pero iso significa que teñen a mente aberta a novas ideas.
Entón, están preparados cando aparece unha solución.
Non!
June é a mellor no seu, que é buscar xente.
É mercenaria. A súa lealdade cómprase e véndese.
Como confías en alguén así?
June é unha profesional.
Se fracasa, non cobra nin come.
Príncipe Zuko, sei que sempre criches
que hai xeitos correctos e incorrectos de facer todo.
Iso indica que es un gran líder, pero aquí hai outras regras.
O comandante Zhao sábeo
e xa está facendo movementos e nós nin debuxamos o taboleiro.
Faládeme do Avatar ese, logo.
- Vistes iso? - O que?
Vistes iso?
Sokka, tranquilo.
A curuxa dixo que iría ben se non saïamos do camiño. Non, Aang?
Si.
Aang, que dixo a curuxa en realidade?
Dixo que sería perigoso para vós.
Que igual vos enfrontabades á verdade.
Pero a verdade non ten nada de malo, non?
Non.
Seguro?
A verdade.
Si.
Si, non temo a verdade.
O que temo é que me coma un monstro xigante do espírito.
Se antes o dis...
Aang, isto será unha lingua do espírito que só ti entendes
e que di: "Benvidos, amigos, queredes biscoito?"
Non di iso.
Non saiades do camiño.
A curuxa dixo que iría ben se non saïamos do camiño.
Estamos nel.
Estamos no camiño!
Fóra do camiño!
É o espírito do bosque.
Está ferido.
Non dou controlado o aire!
Nin eu a auga.
Coidado!
Ei, cheirento! Métete con alguén do teu tamaño.
Comigo non, eh!
- Sokka! - Correde!
Dor.
Moita dor.
Só son rabuñaduras.
Non ti. Hei Bai.
Ei, que?
Hei Bai, o espírito.
Está sufrindo moito.
Debín levar un golpe forte.
Estou algo aloulado.
Es gracioso.
E ti es unha raposa que fala.
Pero non es a cousa máis abraiante que vin hoxe.
Vou onda os amigos, antes de que os coma o monstro.
Non é un monstro. Está ferido.
Iso é o que fai a dor.
Cámbiate ata facerte irrecoñecible.
Sabes o que é estar ferido?
Estas rabuñaduras estanme anoxando bastante...
Sempre fas chistes cando non queres falar de algo?
O que? Eu non fago iso.
Vaite. Espero que te "desaloules".
O Mundo dos espíritos.
E ten tino.
A brétema pode ser... perigosa.
Sokka!
Aang!
Katara.
- Mamá? - Viñeches.
Busqueite por todos os sitios.
Non pode ser.
- Es ti de verdade? - Que?
Katara, estás ben?
Pasou moito tempo.
Ven, é tarde.
Dígocho eu, con catro fíos é máis forte.
Non dixen que non fose máis forte. Dixen que era un desperdicio.
Katara, ti non fas trenzas.
Sabes que non se me dá ben.
Sokka metíase comigo por iso...
Onde vai Sokka?
El e teu pai saíron pescar e debían volver axiña.
Katara...
Non dou dominado a auga.
Xa darás.
Seino eu.
Un día haslle mostrar ao mundo o poderosa que es.
Protexerasnos a todos nós.
A Nación do Lume! Correde!
Agachádea.
- Buscade a mestra da auga! - Veña!
Katara, temos que entrar xa!
Non, eu non entro!
Agáchate e non saias baixo ningún concepto.
Onde vai a mestra da auga? Sabemos que hai unha no poboado.
Os mestres da auga marcharon ou morreron pola súa culpa.
Mente.
Entregue a mestra.
Se non, morrerá.
Espere!
Son eu.
A mestra da auga son eu.
Moito medo.
Moita desesperación.
O Mundo dos espíritos. Máis ben, o mundo da lama.
Cheira coma Appa cando chove.
Parece que algo non vai ben.
Papá?
Os espíritos da auga son testemuños desta marca.
Pola fortaleza e liderado mostrados nas probas de navegación entre icebergs,
outórgolle a Marca dos Sabios...
a Sokka.
Ao meu fillo.
Este é o día das probas de navegación.
É o día que pasaches as probas de navegación.
Como sempre fixeron os guerreiros da familia.
Ti fixéchelo emocionante.
Bato!
Esquivaches por pouco aqueles icebergs, non?
Certo, perdín o control.
Eu... non sabía que facer.
Se non estiveses no barco e non interviñeses...
Volvemos sans e salvos.
Iso é o que conta. Non é, Hakoda?
Si, certo. Iso e escoller ben a tripulación
é o que fai sabio a un líder.
Por iso facemos as probas coa axuda dos amigos.
Ves?
Vai buscar a túa irmá para celebralo todos.
Ei, Sokka.
Vimos o barco de esquivar icebergs, o que queda del.
Se así se pasa unha proba, como deixarías o barco se suspendeses?
Vaia trapallada.
Non pensei que tería problemas tan axiña.
Se non é por ti, con Sokka iamos a pique. Temos sorte de estar vivos.
Era difícil, eu non vin as ondas ata o final.
Non tes que desculpalo.
Eu esperaba que, cando tivese que pórse a proba, o fixese...
mellor.
Non todos valen para traballos en que está en xogo a vida da xente.
Réndete á desesperación.
Katara! Sokka!
A miña casa.
Isto non é real.
Que temos aquí?
Alguén que resiste?
Iso non é posible.
A menos que...
Ah, xa.
É o meu vello amigo, o Avatar.
Coñecémonos?
Diría que si.
Unha das túas encarnacións anteriores quíxome matar.
Por que te ía querer matar?
Ten que ver con roubarlle a cara a alguén que ti querías.
Pero ti de roubar sabes moito, non si?
Igual agora vés devolver o que me roubaches ti a min.
Non sei de que falas. Eu só quero atopar os meus amigos.
Os teus amigos?
E por que te ía eu deixar xogar coa miña comida?
Ola.
Aang?
Gyatso?
Aang!
Por fin chegaches!
Isto non é certo, non pode ser. É outra trampa.
Outra ilusión.
Xa sei que non é bo de crer, pero... de verdade que son eu.
Hai moitas ilusións aquí, pero ti saíches da brétema.
Isto é real.
Recoñeces isto?
É das nosas últimas partidas.
Ei!
Tócache.
Trampón.
É incrible que sexas ti.
Como é posible?
Como é que estás... aquí?
Pois...
despois de marchares do Templo do Aire do Sur, atacaron os do lume.
Foi algo súbito e rápido.
Os que morreron seguiron adiante no Gran Ciclo.
Eu escollín outro camiño.
Decidiches non pasar á seguinte fase da iluminación?
Por que?
Porque...
sabía que ti me precisarías.
Eu precísote.
Seica son o Avatar e todo o mundo conta comigo,
pero eu non sei o que fago.
Pero agora estás ti aquí.
Eu non che podo dicir como ser o Avatar.
Podes, podes.
A Avatar Kyoshi díxome que teño que ir ao norte
para impedir unha enorme traxedia.
Pero... non sei como.
Eu non sei nada.
- Sabes máis do que pensas. - Non creo.
¿Como vou salvar o mundo se nin dou salvado...
os meus amigos?
Están entre a brétema.
Esa é a Brétema das Almas Perdidas.
Un sitio que encerra á xente nas súas memorias máis escuras,
amais de ser o couto de caza de Koh, o ladrón de caras.
Aliméntase das vítimas da desesperación e a dúbida.
Tamén debe ter os daquela aldea, os que viñemos rescatar.
Koh levaríaos á súa gorida.
Koh reteraos alí ata que precise comer.
Cando pasa iso,
as súas almas perderanse para sempre.
Teño que salvalos!
Koh é un espírito primario,
un predador perigoso e cruel.
Non hai maneira de derrotalo.
Teño que intentalo.
Teño que facer algo.
Koh.
Dixo que me coñecía.
E que lle roubei algo.
É certo. Os avatares anteriores molestaron a Koh.
Seica Roku derrotou unha vez o espírito,
pero ninguén sabe que pasou.
Vale.
Entón... teño que falar con Roku.
Contactei con Kyoshi no seu templo. Podo facelo tamén con Roku.
Pero o templo de Roku está na Nación do Lume.
- A viaxe será perigosa. - Non teño opción.
Hei volver.
Aang!
Teño que dicirche algo.
Ti non darías feito nada se quedases connosco.
Non darías parado a Nación do Lume.
Non darías impedido a guerra.
Morrerías a canda os demais.
Non é culpa túa.
Así que, esquece iso.
Podémolo falar cando volva eu?
Claro.
Apura. Koh volverá comer axiña.
Vale. Así que salve os meus amigos, teremos máis tempo.
O tempo.
O tempo é moi curioso.
O pasado, o futuro,
mestúrase todo.
Só hai unha maneira de ordenalo.
E é lembrar o que de verdade importa.
Espero que me axude, Avatar Roku.
Xa sei que sofres. Vin o teu espírito.
Vou arranxar isto e vou salvar os meus amigos.
Prométoo.
Perdoa, colega. Esta vez non podes vir.
E ti tampouco, Momo.
É moi perigoso.
Cóidamos, vale?
Por suposto, non perder de vista o importante pode ser difícil.
Ás veces semella que sempre estaremos sós.
E que a única compañía que temos é a nosa propia dor.
Dicímonos que o problema somos nós.
Sobre todo, se atopamos cousas que non podemos controlar.
Por iso hai que superar a dor e o remordemento.
E lembrar por que estamos loitando.
Polas persoas que queremos.
Que esa sexa a luz que te guíe nos momentos máis perigosos...
e nas noites máis escuras.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa