Takbo!
- Dakpin sila! - Ilan sila?
Lima? Anim?
- Baka marami pa! - Bilis! Dito!
Habulin sila!
Tara na!
Nakakatakas na sila!
Bilis!
- Sige! - Wala na silang kawala!
Hayun sila!
Uy... mga yelong plaka?
Bago iyon!
Nakita ko sa mga Earthbender. Naisip kong gawan ng pang-Waterbender.
Napakahusay mo na sa bending.
Nakagawa ka na ng mga bagong galaw. Tanda iyon ng mahusay na bender.
Mas may tiwala na ako sa sarili ko,
pero natutunan ko na ang lahat ng nasa kalatas ni Gran Gran,
kaya dapat makapunta ako sa Water Tribe sa Hilaga.
Mas mahahasa pa ako ng mga waterbending master doon.
Mas madalas na nating nakakaharap ang mga Firebender.
Malapit na tayo sa hangganan ng Fire Nation.
Ganoon talaga,
kahit hindi pa nakipaglandian si Sokka.
Malay ko bang kawal siya ng Fire Nation?
Kailangan nating mag-ingat,
hanggang makarating tayo sa Hilaga, kung saan...
Aang?
SA MUNDO NG MGA ESPIRITU
Fire Nation.
- Bakit nila ginawa ito? - Ano pa sa tingin mo?
Kasalanan ko ang lahat.
Tungkulin ng Avatar na protektahan ang natural na mundo.
Kasinghalaga iyon ng pagtulong sa mga tao
at paglaban sa mga Firebender.
Ilang gubat na ba ang namatay dahil wala ako?
Dahil hindi ko alam ang ginagawa ko?
Sabi ni Lola, siklo raw ang buhay.
At may umuusbong na bagong buhay mula sa kamatayan.
Magiging gubat ulit ito.
Iyon dapat ang makita mo.
Mga binhi para sa kinabukasan.
Di mga pagkakamali sa nakaraan.
Uy!
Hindi, ayos lang. Hindi kita sasaktan.
Nawawala ka ba?
Ako si Sokka.
Katunog ng...
"okka" at "wakka wakka."
Mukha siyang matapang. May pangalan ba siya?
Kung wala, baka puwede natin siyang bigyan.
Ano kaya kung...
Pippinpaddle Oppsokopolis?
The third.
Ginawa siya ni Shi-yong para sa akin.
Si Shi-yong? Kaibigan mo ba siya, o ano...
Sokka!
Huwag, sandali.
Hayun siya.
Nandiyan ka pala. Alam mo na di ka dapat naglilibot nang mag-isa.
Naiwan niya ito.
Di kami manggugulo. Kami...
Natakot lang siya.
May masamang nangyari rito, ano?
Patawarin ninyo ang kabastusan ko.
- Salamat sa pagtulong sa anak ko. - Wala kang kasalanan.
Malapit kayo sa Fire Nation, kaya nag-iingat lang kayo.
Oo. Marami na kaming nasaksihang digmaan.
Sa ganoon ba nawasak ang gubat? Sa laban?
Hindi.
Gusto ng mga Firebender ng malinaw na daan sa kabundukan.
Kaya nila sinunog ang gubat?
Pagkatapos ng sunog, may mga kakaibang bagay na nangyari.
Namatay ang mga pananim. Di na nagpastol ang mga hayop.
Parang ang lupa mismo ang nagkasakit.
Noong isang araw, may mga lumabas para maghanap ng pagkain. Di na bumalik.
Ang anak ko, si Shi-Yong,
kasama siya roon.
Alam namin kung paano mabuhay sa takot.
Pero ito, mas matindi ito.
Kung anong...
di galing sa mundong ito.
Tama ka. Wala sa mundong ito ang mga kakilala mo.
Pero maibabalik ko sila.
May balita na ba?
Wala po.
Wala? Ilan ba ang maaaring pagtaguan ng isang higanteng sky bison?
- At walang kakaibang ulat? - Wala po.
Maliban sa...
Maliban sa ano?
May nabanggit ang isang mangangalakal
na mga batang naglalaro ng yelo malapit sa Senlin Pass,
pero baka nagkakamali siya.
May nakakita ng yelo
sa lugar na dapat walang yelo?
Kakaiba iyon para sa karamihan, hindi ba, Tinyente Jee?
Maliban kung tanga sila.
- Magpapadala ako ng mga mag-iimbestiga. - Hindi, ako na lang.
Lagi naman.
Kahanga-hanga si Kumander Zhao...
nagtatrabaho siya nang walang tulong sa limot nang sulok ng mundo, pero...
nahanap niya ang Avatar.
Hanga talaga ako sa paghawak ninyo sa mga tauhan ninyo.
Alam talaga ninyo kung paano gagamitin ang mga abilidad nila.
Ngayon,
kung ako ang masusunod,
magpapadala pa ako ng tulong kay Zhao.
Baka may magawa pa siya kung may tumutulong.
"Diligan ang mga binhi na mataas ang potensiyal."
Tinuro ninyo sa akin iyon.
Maaaring tama ka.
Sabihin mo kay Koronel Shinu na ipadala ang mga mamamana.
Abisuhan mo ang punong kalihim na may iba akong paglalaanan ng salapi.
Siya nga pala, Azula...
hindi si Zhao ang nakahanap sa Avatar, si Zuko.
Siya ang nagpakita ng katatagan at papupursigi.
Iyon ang mga inaasahan ko sa aking magiging tagapagmana.
Hindi ang pambibilog ng ulo at mapanlinlang na mga salita.
May iba pang mundo maliban sa kung saan tayo nabubuhay.
May kabilang mundo pa.
Ang Mundo ng mga Espiritu.
Kadalasan, hiwalay ang dalawa,
pero sa ilang lugar, manipis ang harang sa pagitan ng dalawa.
Iniisip mo, isa sa mga iyon itong gubat?
Hindi ko iniisip.
Nararamdaman ko.
At naniniwala ako na mas pinapahina ng mga apoy ang harang.
Tulay sa pagitan ng natural na mundo at Mundo ng mga Espiritu ang Avatar,
kaya nararamdaman ko kung gaano sila magkalapit.
Parang yelo na nagsimulang mabitak.
Kaya kukunin mo sa Mundo ng mga Espiritu ang mga nawawala, at babalik kayo rito.
Parang ganoon. Oo.
Parang mas malakas ang loob mo kanina.
Dahil responsibilidad ko ang lahat ng ito.
Oo, dapat pumunta ako sa Hilaga para mailigtas ang mga Waterbender,
pero dapat tulungan ko rin ang mga taong ito
na di mawalan ng mga tirahan at mahal nila...
gaya ng pagkawala ng akin.
Imposibleng magawa mo ang lahat.
Tulad ng sabi ni Bumi, "Kailangang gawin ng Avatar ang imposible."
Hahanapin ko kung saan pinakamalakas ang mga espiritwal na enerhiya.
- At saan iyon? - Malalaman ko pag nahanap ko.
Muntik ka nang may sabihin.
Katara?
Aang?
Altar para sa espiritu ng gubat.
Ito ang lugar.
Ano ang gagawin natin?
Babantayan si Aang.
Pagkatawid ng kaluluwa niya, walang magagawa ang katawan niya.
Poprotektahan natin siya.
Paano natin malalaman kung gumagana?
Di ako sigurado.
- Nagugutom na ako. - Uy, maaari ba?
Sinusubukan kong tumutok dito.
Sokka, gumana yata.
Katara?
- Ano ang nangyayari? - Hindi ko alam! Aang?
Inihiwalay ko ang kaluluwa ko sa katawan ko, pero naisama ko kayo.
Paano nangyari iyon?
Baka dahil sa enerhiya sa lugar, manipis na harang, at kapangyarihan ko.
Puwes, ibalik mo kami! Ibalik mo na kami!
Patawad.
Nasa Mundo ng mga Espiritu tayo.
Wag mong banggitin ang Avatar. Baka kumalat ang balita.
Tama. At magdahan-dahan tayo.
Teritoryo ito ng Fire Nation, pero bansa pa rin ito ng mga Earthbender.
- Ayaw natin ng gulo. - Kailan po ba ako gumawa ng gulo?
Kailan nga ba?
Fire Nation. Tingnan mo.
Tingnan mo ang mga damit nila.
May mga Waterbender daw dito kamakailan lang.
- Nakita mo ba sila? - Hindi.
- Pero may narinig ka tungkol sa kanila. - Siguro.
Baka... makatulong ito.
Ngayon,
nakita mo ba ang mga Waterbender?
Hindi.
Pero narinig ko, may kasamang mga Waterbender ang Avatar.
- Ano ang sinabi mo? - May kasamang mga Waterbender ang Avatar.
Hindi ba, Muki?
Ano? Ang Avatar? Iyon ang sabi ng mga pirata.
Hindi ang mga pirata. Ang gabay sa bangin.
Lumaban daw ang Avatar sa mga buwayang gagamba
sa tulong ng dalawang Waterbender.
Siya ang nagkuwento kung paano nila pinigilan ang bulkan...
Nabalitaan na nila ang tungkol sa Avatar.
Pagkatapos nilang labanan ang baliw na Hari ng Omashu.
Makakawala siya sa akin. Mawawala sa akin ang lahat!
Kung kalat na sa liblib na gubat, alam na ng lahat.
Lahat ng nasa Earth Kingdom at Fire Nation.
Lalabas na ang mga pating. May dugo na sa tubig.
Tulungan ninyo ako! Baliw siya!
Wag kang mamamatay, tanga.
Kalahati lang ang makukuha ko.
Ano ang tinitingnan mo?
Isang mababang uring manunugis.
Mababa? Bata ka pa, mayabang ka na.
Magpasalamat ka, guwapo ang ama mo.
Dapat alam ko nang nagkalat lang ang mga mersenaryo rito.
Sabi ni Gyatso,
magkaugnay ang Mundo ng mga Espiritu at pisikal na mundo.
Ang nangyayari sa isa, nakakaapekto sa isa. Parang kaluluwa at katawan.
- Hiwalay pero magkaugnay. - A, oo nga no?
Si Gyatso, mahusay siyang magpaliwanag.
Pinadadali niya ang lahat.
Ang galing niya.
Totoo iyan.
Alam mo, noon pa man, ramdam ko nang espiritwal akong tao.
- Baka kaya ako nasama sa pagtawid mo. - Palaka ba iyan o kung ano?
Di ko alam kung paano siya nakapasok dito.
Naghahanap siguro ng daan palabas ang mga taganayon.
Baka naghahanap ng nakikilala nila.
- Kung alam na nilang wala sila dapat dito. - Dapat wala sa inyo ang narito.
Sino ang nagsabi noon?
- Sino ang nagsalita at ano? - Walang taong nabibilang sa mundong ito.
- Ang laki ng ibon na iyan. -"Ibon"?
Hindi ako ibon.
Ako ang diwa ng kaalaman.
Patawarin mo si Sokka. Di niya sinasadya.
- Sino ang kausap mo? - Ano ang ibig mong sabihin?
Hindi nila naririnig ang naririnig mo.
Hindi kayang intindihin ng maliliit nilang utak ang pananalita ko.
Pero naririnig kita.
Ikaw ang Avatar. Itinakda kang magpunta sa mundong ito.
Pero sila, nanghihimasok lamang.
At habang tumatagal sila rito,
mas magiging mapanganib ito para sa kanila.
Mapanganib? Di naman tayo kakainin ng ibon, ano?
Hindi niya dapat iyon alalahanin.
May mga nilalang dito na higit pa sa paglamon sa katawan mo ang gagawin.
Kakainin nila ang kaluluwa mo.
- Aang? Ano ang sinasabi niya? - Di raw niya tayo sasaktan.
May hahanapin lang kaming mga kaibigan, tapos aalis na kami.
May nakatira sa isang batong kubo, hindi malayo sa kagubatan.
Marahil alam niya ang nangyari sa mga kaibigan ninyo.
Sundan mo ang daan, at makikita mo siya.
Sandali. Ano ang sinabi mo tungkol sa panganib?
Ano ang mangyayari sa kanila?
May mga bagay dito na maghahayag ng mga katotohanan sa mga tao.
Mga katotohanan na kailanma'y di silang handang harapin.
Ipapakita nito kung sino talaga sila,
at maaaring magdulot iyon ng matinding sakit.
Paalam, Avatar,
at tandaan, huwag aalis sa daan.
Paalam, Ibon.
Tama na.
Tapos na ang pagsasanay, Kamahalan.
Azula!
Ayos ka lang ba? Heto, tutulungan na kita.
- Napasobra yata iyon. - Oo.
- Muntik mo na siyang masaktan. - Kasalanan niya. Dapat mas magaling siya.
Pero di ito tungkol sa tagapagsanay, ano?
Ikaw ang pinakamagaling, Azula.
Alam ng lahat iyan.
Perpekto ka.
Kulang pa iyon.
Nandiyan ka pala. Saan ka galing?
Paumanhin. Nabaling ang pansin ko sa panonood ng Pai Sho.
Magaling ang mga manlalaro rito.
Sigurado iyan. Halika na.
Di nila sinusunod ang karaniwang taktika, pero iyon ang lamang nila.
Tiyo, kung maaari, sa bangka mo na tapusin ang kuwento.
Prinsipe Zuko, marami kang matututunan sa mga manlalaro ng Pai Sho.
Wala silang pagsasanay, pero dahil doon, bukas sila sa mga bagong idea.
Kaya handa sila pag may lumabas na sagot.
Hindi!
Si June ang pinakamagaling sa paghahanap ng mga tao.
Mersenaryo siya. Binibili at ibinebenta ang katapatan niya.
- Paano ka magtitiwala sa ganyan? - Trabaho ito ni June.
Kung mabibigo siya, di siya babayaran, at di siya makakakain.
Prinsipe Zuko, alam kong naniniwala ka
na may tama at maling paraan sa paggawa ng mga bagay.
Tanda iyan ng isang mahusay na pinuno, pero iba ang mga kalakaran dito sa labas.
Alam iyon ni Kumander Zhao,
at kumikilos na siya habang tayo, wala pang mga piyesa.
Ano na? Magkuwento kayo tungkol sa Avatar.
- Nakita mo iyon? - Ano?
Nakita mo... iyon?
Kalma. Sabi ng kuwago, walang mangyayari kung di tayo aalis sa daan.
Di ba, Aang?
- Tama. - Aang? Ano ba talaga ang sinabi ng kuwago?
Mapanganib daw dito para sa inyo.
Baka may ipaharap sa inyong katotohanan.
Pero di naman siguro ganoon kasama ang katotohanan, di ba?
Tama.
Tama?
Ang katotohanan.
Oo.
Oo, kaya kong harapin iyon.
Ang di ko kaya, kainin ng higanteng espiritung halimaw.
Nagsalita ka pa kasi.
Aang, sabihin mong wika ng espiritu iyan na ikaw lang ang nakakaintindi,
at sinasabi niyan, "Maligayang pagdating, gusto ninyo ng cake?"
Hindi iyan ang sinasabi.
Sundan lang natin ang daan.
Sabi ng kuwago, walang mangyayari basta di tayo aalis sa daan.
Nasa daan tayo.
Nasa daan tayo!
Alis sa daan!
Ang espiritu ng gubat.
Sugatan siya.
Di ako makapag-bend. Di ako makapag-bend!
- Ako rin. - Nandiyan na siya!
Hoy, bantot! Pumili ka kaya ng kasinlaki mo!
Hindi ako ang tinutukoy ko.
- Sokka! - Tumakbo na tayo!
Sakit.
Sobrang sakit.
Mga galos lang naman.
Hindi ikaw. Si Hei Bai.
Hey, ano?
Hei Bai. Ang espiritu. Matindi ang sakit na nararamdaman noon.
Napalakas yata ang bagsak ko.
Medyo nagugulumihanan ako.
Nakakatawa ka.
At tumanggong ka na nagsasalita.
Pero di ito ang pinakanakababaliw na nakita ko ngayon.
Pupuntahan ko ang mga kaibigan ko bago sila kainin ng halimaw.
Di iyon halimaw. Nasaktan iyon.
Iyan ang nagagawa ng sakit. Nawawala ka sa sarili.
Di mo ba alam ang pakiramdam ng nasasaktan?
Ano, umiinit ang ulo ko sa mga galos ko, kaya...
Lagi ka bang nagbibiro pag may ayaw kang pag-usapan?
Ano? Di ko ginagawa iyan.
Kailangan mo nang umalis. Sana mawala na ang "gulumihan" mo.
Mundo ng mga Espiritu.
At mag-ingat ka.
Ang hamog, maaaring maging...
mapanganib.
Sokka?
Aang?
Katara.
- Mama? - Nandito ka pala.
Kung saan-saan kita hinanap.
Hindi ito totoo.
- Kayo po ba talaga iyan? - Ano?
Katara, ayos ka lang?
Sobrang tagal na kasi.
Halika na. Huli na tayo.
Sinasabi ko sa iyo, mas matibay pag apat na hibla.
Di ko sinabing di mas matibay.
Ang sinabi ko, sayang.
Katara, di ka nagtitirintas.
Alam ninyong di talaga ako magaling dito.
Tinutukso ako dati ni Sokka tungkol sa...
Nasaan si Sokka?
Pabalik na sila ng ama mo galing sa pangingisda.
Katara...
Di ako makapag-bend.
Magagawa mo iyan.
Sigurado ako.
Balang araw, ipakikita mo sa mundo kung gaano ka kalakas.
Poprotektahan mo kaming lahat.
Fire Nation! Takbo!
Itago mo siya.
- Hanapin ang Waterbender! - Sige na!
Katara, kailangan na nating pumasok!
Di ako papasok diyan!
Magtago ka. At kahit ano ang mangyari, wag kang lalabas.
Nasaan ang Waterbender? Alam naming meron sa nayon ninyo.
Lahat ng Waterbender, nawala o namatay dahil sa inyo.
Sinungaling.
Isuko mo ang bender.
O mamamatay ka.
Sandali!
Ako iyon.
Ako ang Waterbender.
Labis na takot.
Labis na kawalang pag-asa.
Mundo ng mga Espiritu. Parang mundo ng putik.
Kaamoy ni Appa pagkatapos ng bagyo.
Parang hindi tama ito.
Ama?
Saksi sa tandang ito ang mga espiritu ng tubig.
Para sa lakas at pamumunong ipinakita niya sa mga pagsubok sa pag-iwas sa yelo,
iginagawad ko ang Tanda ng Karunungan...
kay Sokka.
Sa anak ko.
Ito ang araw ng mga pagsubok ko sa pag-iwas sa yelo.
Ito ang araw na nakapasa ka sa mga pagsubok mo.
Gaya ng lahat ng mandirigma sa pamilya natin.
Pero ginawa mong kapana-panabik.
- Bato! - Muntik ka na roon sa mga tipak ng yelo.
Oo, tama. Nawalan ako ng kontrol. Ako...
Di ko alam kung ano ang gagawin ko. Kung wala ka sa bangka at di ka tumulong...
Nakaligtas tayong lahat. Iyon lang ang mahalaga. Tama, Hakoda?
Oo, at parte ng pagiging matalinong pinuno ang pagpili ng tamang tripulante.
Kaya tumutulong ang mga kaibigan natin sa mga pagsubok.
O, di ba?
Hanapin mo ang kapatid mo at magdiwang tayo.
Uy, Sokka.
Nakita namin ang natira sa pamutol mo ng yelo.
Kung ganito ka pumasa sa pagsubok, ano na lang kaya pag bumagsak ka?
Katawa-tawa siya.
Di ko inakalang mapapahamak siya agad.
Kung di ka tumulong, naibangga tayo ni Sokka. Masuwerte tayong buhay tayo.
Komplikado iyon, huli ko ring nakita ang humahampas na alon.
Wag kang gumawa ng mga palusot para sa kanya.
Umasa ako,
pag kailangan na niyang patunayan ang sarili niya, mas...
gagalingan niya.
Ang totoo, hindi lahat, nakatakdang humawak ng buhay ng ibang tao.
Tanggapin mong wala ka nang pag-asa.
Katara! Sokka!
Tahanan.
Hindi ito totoo.
May ano rito?
Isang taong nanlalaban?
Hindi maaari.
Maliban kung...
Siyempre.
Ikaw ang dati ko pang kaibigan, ang Avatar.
Kilala ba kita?
Masasabi kong oo.
Pinagtangkaan akong patayin ng isa sa mga dating katawang-tao mo.
Bakit kita pagtatangkaang patayin?
May kinalaman iyon sa pagnanakaw sa mukha ng taong minahal mo.
Pero marami kang alam sa pagnanakaw, di ba?
Marahil nandito ka para ibalik ang ninakaw mo sa akin.
Di ko alam ang sinasabi mo. Gusto ko lang hanapin ang mga kaibigan ko.
Mga kaibigan mo?
Ngayon, bakit kita hahayaang maglaro kasama ang pagkain ko?
Tao po?
Aang?
Gyatso?
Aang!
Nakarating ka rin sa wakas!
Di ito totoo. Hindi maaari. Nililinlang na naman ako.
Gawa-gawa lang din ito.
Alam kong mahirap paniwalaan, pero...
ako talaga ito.
Maraming hindi totoo rito, pero nakalabas ka mula sa hamog.
Totoo ito.
Natatandaan mo ito?
Isa sa mga huling laro natin.
Hoy!
Ikaw naman.
Mandaraya.
Di ako makapaniwalang ikaw talaga iyan.
Paano nangyari ito?
Paanong... nandito ka?
Buweno...
pagkaalis mo sa Air Temple sa Timog, sumalakay ang mga Firebender.
Biglaan at mabilis iyon.
Karamihan sa mga namatay, humayo na sa Dakilang Siklo.
Ibang landas ang pinili ko.
Di ka nagpatuloy sa susunod na yugto ng kaliwanagan? Bakit?
Dahil...
alam kong kakailanganin mo ako.
Kailangan nga kita.
Ako dapat ang Avatar, at lahat, umaasa sa akin,
pero di ko alam ang ginagawa ko.
Pero nandito ka na.
- Di ko maituturo kung paano maging Avatar. - Kayang-kaya mo.
Sabi ni Avatar Kyoshi, kailangan kong pumunta sa Hilaga
para pumilgil ng malaking trahedya.
Pero...
di ko alam kung paano.
Wala akong alam.
- Mas marami kang alam kaysa sa akala mo. - Duda ako riyan.
Ano, paano ko ililigtas ang mundo kung di ko man lang maililigtas...
ang mga kaibigan ko?
Nasa hamog sila.
Iyan ang Hamog ng mga Nawawalang Kaluluwa.
Kinukulong ng lugar ang mga tao sa pinakamadidilim nilang alaala,
at pinupuntirya sila roon ni Koh, ang magnanakaw ng mukha.
Binibiktima niya ang mga walang magawa dahil sa kawalan ng pag-asa at pagdududa.
Nasa kanya siguro ang mga taganayon. Ang mga sasagipin sana namin.
Dadalhin sila ni Koh sa lungga niya.
Itatago sila roon ni Koh hanggang handa na siyang kumain.
Pag nangyari iyon,
tuluyan nang mawawala ang mga kaluluwa nila.
Ililigtas ko sila!
Isang sinaunang espiritu si Koh,
mapanganib at malupit siyang maninila.
Walang paraan para talunin siya.
Kailangan kong subukan.
Dapat may gawin ako.
Koh.
Kilala niya raw ako.
May kinuha raw ako sa kanya.
Totoo. Nakaharap na si Koh ng mga nakaraang Avatar.
Sabi nila, natalo pa siya dati ni Roku, pero walang nakakaalam sa nangyari.
Sige. Kung ganoon... kailangan kong makausap si Roku.
Tinawag ko si Avatar Kyoshi sa altar niya. Gagawin ko rin kay Roku.
Pero nasa Fire Nation ang templo ni Roku.
- Mapanganib ang landas. - Wala akong magagawa.
Babalik ako.
Aang!
May kailangan akong sabihin.
Wala... ka ring magagawa... kahit nanatili ka sa tabi namin noon.
Di mo rin mapipigilan ang Fire Nation.
Di mo rin mapipigilan ang digmaan.
Mamamatay ka lang din noon kasama ng iba.
Hindi mo kasalanan.
Kaya... bitawan mo na.
Maaari ba nating pag-usapan ito pagbalik ko?
Oo naman.
Bilis. Di magtatagal, kakain na ulit si Koh.
Tama. Pag nailigtas ko na ang mga kaibigan ko, magkaka-oras pa tayo.
Oras.
Nakakatawa ang oras.
Ang nakaraan, ang hinaharap,
naghahalo-halo na ang lahat.
Isa lang ang paraan para ituwid ang lahat.
Sa pagsasaalala sa kung ano ang tunay na mahalaga.
Sana matulungan mo ako, Avatar Roku.
Alam kong nasasaktan ka. Nakita ko ang espiritu mo.
Itatama ko ito, at ililigtas ko ang mga kaibigan ko.
Pangako.
Patawad, kaibigan. Di ka maaaring sumama ngayon.
Ikaw din, Momo.
Masyadong mapanganib.
Ingatan ninyo sila para sa akin, ha?
Siyempre, mahirap na laging isipin kung ano ang mahalaga.
Minsan, pakiramdam natin, lagi na lang tayong magiging mag-isa.
At ang tanging makakasama natin ay ang sarili nating pighati.
Sinasabi natin sa mga sarili nating tayo ang problema.
Lalo na pag dumadating ang mga bagay na hindi natin kayang kontrolin.
Kaya dapat pakawalan natin ang pighati at pagsisisi natin.
At alalahanin ang talagang ipinaglalaban natin.
Ang mga mahal natin.
Hayaan mong gabayan ka ng liwanag na iyon sa pinakamalulupit na panahon...
at sa pinakamadidilim na gabi.
Nagsalin ng Subtitle: Marionne Dominique Mancol, J.M.B. Descalso