สวัสดี!
มีใครอยู่ไหม!
เข้าใจผิดแล้ว เหตุเพลิงไหม้ไม่ใช่ความผิดข้า
เหตุวิวาทนั่นด้วย
เงียบๆ เถอะ
ทหารอาณาจักรปฐพีนั้นความอดทนต่ํา
แม้ในสถานการณ์ที่น่าพอใจที่สุด
และตอนนี้ก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่น่าพอใจที่สุดแน่นอน
นายพลไอโรห์
ยินดีที่ได้เจอเจ้า ผู้อวตารหนุ่มน้อย
แล้วซูโกล่ะ
เขาถูกจับตัวไว้รึ
หวังว่าคงไม่ ถ้าโชคดี ป่านนี้เขาคงไปได้ครึ่งทางเพื่อขึ้นเรือแล้ว
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา
เขาเป็นคนเริ่มก่อเหตุ ทิ้งท่านไว้นี่ แล้วก็หนีไป
ข้าเริ่มเห็นแล้วว่าเขาเป็นคนยังไง
ข้าไม่แน่ใจนัก
คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา
ข้าก็ไม่รู้
แต่จากประสบการณ์ พวกผู้ควบคุมดิน ไม่ใจดีกับข้าศึกที่พ่ายแพ้แน่นอน
จริงเหรอ
เจ้าร่วมมือกับศัตรูจริงเหรอ
- เรื่องมันซับซ้อน - ไม่ ไม่เลย คําถามง่ายๆ
เจ้าช่วยพวกผู้ควบคุมไฟใช่ไหม
ใช่
เทโอ
พ่อพยายามปกป้องเจ้านะ
พวกผู้ควบคุมไฟขู่ว่าจะฆ่าเรา
และบุกโจมตีเมือง ถ้าพ่อไม่ยอมร่วมมือ
เหตุผลเดียวที่โอมาชูยังอยู่รอด เพราะบริการเล็กน้อยที่พ่อจัดให้
"บริการ" เหรอ พ่อเรียกการยื่นอาวุธให้ศัตรูแบบนั้นเหรอ
อาวุธเหรอ ไม่ใช่ แค่งานออกแบบเล็กน้อย
ไม่มีค่าอะไรในสงคราม
อะไรๆ ก็กลายเป็นอาวุธได้ เมื่ออยู่ในมือคนชั่ว
โดยเฉพาะคนของแคว้นอัคคี
ซ็อกกา
เจ้าย่อมเข้าใจเรื่องการตัดสินใจที่ยากๆ
พ่อเจ้าก็ต้องจากครอบครัวเพื่อไปสู้รบ
ต้องทิ้งให้เจ้าที่เป็นเด็กน้อยรับหน้าที่แทน
เราแค่ทําสิ่งที่ต้องทํา
เพื่อความอยู่รอด
ใช้การประนีประนอม
เพื่อแค่มีชีวิตอยู่ต่อไป
พ่อข้าไม่มีวันทําอย่างเจ้าหรอก
ข้าเจอเขาแล้ว
แองอยู่ในคุก
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(สู่ความมืดมิด)
(ร้อยปีก่อน)
แอง
นี่ แอง
ไง บูมี เจ้าฝึกเป็นไงบ้าง
ท่าควบคุมดินก็พอทําได้ แต่คุมรูปทรงไม่ได้
พูดอะไรแบบนั้น ก็เหมือนไบซันเวหาแล้วนี่
ข้าตั้งใจทําตุ่นแบดเจอร์โมลต่างหาก
แน่ใจเหรอ
ไม่มีอะไรเทียบได้กับงานก่ออิฐของผู้ควบคุมดิน
เรียบไร้รอยต่อ
เมืองของพวกเขาจึงเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์
พระราชวังอันน่าเกรงขาม หอคอยต้านแรงโน้มถ่วง
เรือนจําที่มิอาจเข้าถึงได้
ข้าชื่นชมส่วนที่ไม่หดหู่ของโอมาชูมากกว่า
เมืองนั้นก็เหมือนผู้คน
ย่อมมีด้านมืดเสมอ
ทุกวันนี้ดูเหมือนมีแต่ด้านมืด
ใช่ สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ก็เกิดขึ้นทั่วโลก
เป็นผลของสงครามหนึ่งศตวรรษ
สงครามที่เริ่มต้นโดยแคว้นอัคคี
และสงครามที่จะยุติได้โดยแคว้นอัคคี
แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น
น้องชายข้า เจ้าอัคคีนั้นมีแค่มุมมองเดียว
มีชัยหรือพ่ายแพ้
เรื่องอื่นไร้ความสําคัญ
แม้ต้องสูญเสียคนที่รักระหว่างทําศึก
เพราะเหตุนี้ซูโกถึงกระหายที่จะจับตัวข้างั้นรึ
เพื่อจะชนะสงครามนี้เพื่อพ่อของเขารึ
ชัยชนะของซูโกไม่ได้อยู่ที่การมีชัยในสงคราม
แต่คือการกอบกู้ชีวิตเดิมกลับคืนมา
ทําให้เขาเห็นสิว่าหนทางนี้ไม่ถูกต้อง
เขาต้องฟังท่านแน่
เพราะเขาติดหนี้บุญคุณท่านมากมาย
ตรงกันข้าม
ข้าต่างหากที่ติดหนี้บุญคุณเขา
เกินกว่าที่ข้าจะตอบแทนได้
เป็นไปไม่ได้
คุกของโอมาชูนั้นอยู่ลึกในใจกลางภูเขา ที่รายล้อมไปด้วยหินแกร่ง
ทางเข้าออกเดียวคือต้องผ่านวัง
ขอโทษด้วย ผู้อวตารไม่มีวันกลับมาแล้ว
เราจะไม่ทิ้งแอง
เจ้าพาเราเข้าไปในวังได้
ไม่มีวัน ขอโทษด้วย ข้าทําไม่ได้
แล้วอุโมงค์ล่ะ
อุโมงค์เหรอ
อุโมงค์ลับที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขา
ว่ากันว่าผู้ก่อตั้งเมือง ใช้เป็นที่นัดพบเพื่อไม่ให้ใครล่วงรู้
- เทพนิยาย - พ่อบอกเองว่าเคยเห็น
เว้นแต่ว่ามันก็เป็นเรื่องโกหก
ใช่ มีอุโมงค์อยู่ แต่วางใจไม่ได้
คนที่เข้าไปไม่เคยได้กลับออกมา
ตามคําเล่าลือบอกว่าวิญญาณอาฆาตเฝ้าทางอยู่
งั้นก็ไม่ใช่แค่อุโมงค์ลับ
อุโมงค์ลับผีสิงรึ
แม้ข้าหาทางลอดอุโมงค์ได้
แต่ก็ไม่มีทางสู้กับทหารยาม
เราจัดการเรื่องนั้นเอง แค่ช่วยให้เข้าไปได้ก็พอ
จะพาเขาไปไหน
ไปที่เดอะพิต
เดอะพิตงั้นรึ
ค่ายแรงงานแห่งอาณาจักรปฐพีสําหรับเชลยศึก
คนที่ถูกนําตัวไปที่นั่นต่างก็หายไปจากโลก
และเจ้า
เจ้าไม่ได้โชคดีหรอก
เจ้าต้องไปเข้าเฝ้าพระราชา
แผนที่พวกนี้ดูไม่เข้าท่าเลย อันนี้บอกไปทางตะวันออก
อันนี้แสดงเส้นทางไปทางใต้
และอันนี้... วนตรงขึ้นไป
มีอะไรเหรอ
คนเผ่าอัคคีที่ข้าร่วมงาน
ตอบไปว่าจะไปเจอเขา แล้วรีบไปหาคณะแม่ทัพ
ให้พวกเขาวางกับดักเพื่อจับกุมพวกสายลับ
ไม่ ไม่ได้ พวกผู้ควบคุมไฟบอกไว้ชัดเจน
ขืนต่อต้าน พวกเขาจะส่งทุกสรรพกําลังมาจัดการ
ก็มาสิ
ผู้อวตารกลับมายังโลกแล้ว
หมดเวลาหลบซ่อน
ได้เวลาออกศึก
ฝ่าบาท
นักโทษที่ท่านให้นําตัวมา
เขาถูกจับเพราะก่อเหตุวิวาท ทําลายทรัพย์สิน
คุกคามประชาชน
และเขาเป็นผู้ควบคุมลม
รากบัว เปลือกสน ดอกมะลิแห้ง
ลวกน้ําร้อน แช่ไว้สองนาที!
ชาไหม
- โอเค - พวกเจ้าพูดผิดแล้ว
- เราเห็นการควบคุมลม... - ผิด!
เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ควบคุมลม
เขาเป็นปรมาจารย์แห่งธาตุทั้งสี่
ผู้กอบกู้โลก
เขาคือ...
ผู้อวตาร
และเขายังกระโดดบนโขดหินเก่งสุดๆ
บูมีใช่ไหม
หวัดดี แอง
บูมี!
ทําไมยังมีชีวิตอยู่ได้ล่ะ
อยู่แบบคลีน กินของดี และโชคช่วย
แต่ยากที่จะบอกว่าโชคดีหรือโชคร้าย
แต่ที่สําคัญกว่านั้น เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง
แถมยังเป็นเด็กด้วย
เรื่องมันยาว
เปลือกสนรึ!
เจ้าบ้าที่ไหนบอกให้ใส่เปลือกสนลงไป
เจ้านั่นแหละบอก
เอาตัวไป...
งานกินเลี้ยง
เจ็ท
เจ้าหักหลังเรา
หักหลังเจ้าเหรอ
ข้าหยุดยั้งไม่ให้เจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์
ผู้บริสุทธิ์งั้นรึ สายลับ ผู้ทรยศต่างหาก
นั่นหรือคนที่เจ้าอยากช่วย
ใช่ว่าทุกคนเป็นศัตรูนะ
แต่ถ้าเจ้าต่อต้านเรา
ก็เป็นศัตรู
ชีวิตในขั้วโลกใต้อาจเรียบง่าย
แต่ที่นี่ เราต้องตัดสินใจเรื่องยากๆ ถึงต้องลุกขึ้นต่อสู้ไง
นึกว่าเจ้าอยู่ข้างเราซะอีก
อยู่ข้างข้า
เจ็ท ลืมไปแล้วรึว่าเจ้าต่อสู้เพื่ออะไร
เจ้าบอกให้ข้านึกถึงแม่ ข้าก็ทําตาม
ข้าจําได้ว่าแม่ไม่อยากให้ใจข้าต้องขมขื่น
ข้าถึงได้รู้ว่าเจ้าเลือกอยู่ผิดข้าง
เจ้าไม่ได้ต่อสู้เพื่อสิ่งที่รัก
แต่ต่อสู้เพราะความเกลียดชัง
เหมือนพวกผู้ควบคุมไฟ
ข้าไม่เหมือนพวกผู้ควบคุมไฟ
ลาก่อน เจ็ท
ดูพลังที่เจ้ามีสิ
- เพราะข้าช่วยชัดๆ - ไม่ใช่เพราะเจ้าหรอก
เพราะตัวข้าเอง
เจ้า!
เจ้าไม่ได้ประจําตรงนี้นี่
ขอรับ ข้าได้รับมอบหมายให้มาย้ายตัวนักโทษ
แต่ว่าข้า...
คือว่าข้ามาสาย
ถ้าผู้บังคับบัญชาข้ารู้เข้า...
เดือนนี้ข้ามีเรื่องมามากพอแล้ว
ผู้ควบคุมไฟเฒ่าถูกพาไปที่เดอะพิต
อีกคนยังอยู่ในนั้น
อีกคนเหรอ
ใช่ เด็กหัวล้าน พระราชาต้องการพบตัวเขา
ไง จะไปยืนเฝ้าไหม
เจ้าจะทํายังไง
อาหารของเจ้ามีสองอย่างให้เลือก
เนื้อติดซี่โครงจากเกาะจิงโจ้
มันแทบจะกระโดดเข้าปากเลยล่ะ
และอีกอย่างคือ
สตูสาหร่าย
ได้ยินว่าสาหร่าย "ซัดส่าย" เม็ดสีในผิวไง
มุกนี้ดีนะ เด็ดเลย
ข้าขอสตู
ข้าไม่กินเนื้อสัตว์
ถูกแล้ว เจ้าไม่กินเนื้อสัตว์
เลือกได้ดี
เดี๋ยว นี่เป็นการทดสอบเหรอ
อะไร ทดสอบอะไร
ไม่ มันเหมือน... เกมซะมากกว่า
เจ้าชอบเล่นเกมไม่ใช่เหรอ
เป็นไง แช่แข็งในภูเขาน้ําแข็งอยู่ร้อยปีเชียวรึ
มันคง... เยี่ยมมากแน่ๆ
ไม่ ฝันร้ายชัดๆ
ไม่เอาน่า มันจะแย่แค่ไหนเชียว
โลกลุกเป็นไฟ ผู้คนต้องล้มตาย
แต่เจ้า... กลับหลับใหลไม่รับรู้อะไร
ผู้ควบคุมลมถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
ข้ากลับไม่ได้อยู่ช่วยพวกเขาเลย
ก็นักบวชพวกนั้นออกจะ... เลื่อนลอย ข้าพูดถูกไหม
มันเป็นโศกนาฏกรรม
และอาจเกิดขึ้นอีก
ข้าถึงต้องไปที่เผ่าวารีเหนือโดยเร็วที่สุด
นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องปล่อยข้าไป
ข้าจะได้ไปช่วยพวกผู้ควบคุมน้ํา
ผักกาดจ๋า ลาก่อน
บูมี! มันสําคัญมากนะ
เจ้าไม่ใส่ใจเลยรึ
ใส่ใจรึ
กล้าดียังไงมาสั่งให้ข้าใส่ใจอะไร
เจ้าได้ทําศึกที่ยาวนานมาเป็นศตวรรษรึเปล่า
เจ้าได้เห็นโลกทั้งใบของเจ้า ไหม้เป็นจุณต่อหน้าต่อตาไหม
จะบอกอะไรให้นะ ผู้อวตาร
เจ้าอาจมีอายุร้อยปี
แต่เจ้าไม่ได้มีชีวิตอยู่เป็นเวลาร้อยปี
โดยเฉพาะร้อยปีที่ผ่านมานี้
ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าสิ้นหวังเสียแล้ว
ไม่ใช่ตัวเจ้า บูมี
จริงเหรอ
รับคําท้า
ไม่น่าใช่ทางนี้
นี่เป็นทางเข้าเดียวของเขาลูกนี้
แน่ใจเหรอ
ฟังสิ
ได้ยิน...
เสียงเพลงไหม
เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในความมืดมิด
มองเห็นแต่เนินผาและโขดหิน
ดีเลย หยิบขึ้นมาเล่นด้วยกันสิ
จําไว้ว่าของขวัญล้ําค่า
ที่ฝังลึกอยู่ภายในนั้น
เขย่าสิ
สํารวจลึกลงไป แล้วจะได้พบ
อัญมณีแห่งใจข้า
เย่
ดี เข้าท่าดีจัง แล้วพวกเจ้ามาทําอะไรที่นี่
เรามาทําอะไรที่นี่งั้นรึ พวกเจ้ามาทําอะไรที่นี่
เรากําลังทําสิ่งที่เราทําอยู่ไง
ใช่ แต่... ทําไมถึงมาทําที่นี่
ดนตรีอะคูสติก
ไพเราะที่สุดในโอมาชู
ได้ยินใช่ไหม
ความกลมกลืน นั่นแหละคือความเป็นเรา
ความกลมกลืน ดนตรี ความรัก
ถ้าคนพวกนี้อยู่ที่นี่ได้ อุโมงค์นี้ก็คงไม่แย่ขนาดนั้น
อุโมงค์เหรอ ไม่นะ
แถวนี้ไม่ใช่อุโมงค์
อุโมงค์อยู่ทางโน้น
แน่นอน เราไม่เข้าไปหรอก
เราไม่มีทางเลือก
เพราะต้องไปตามหาเพื่อน
ถ้าอย่างนั้น...
ก็ควรจะดูนี่ก่อน มันเป็นเรื่องเล่าของคู่รักสองคน
โอมากับชูพบกันที่ยอดเขา ซึ่งเป็นจุดแบ่งเขตสองหมู่บ้าน
สองหมู่บ้านเป็นศัตรูกัน ทั้งคู่จึงมิอาจอยู่ด้วยกันได้
แต่ด้วยความรักที่แน่นหนัก ทั้งสองจึงได้พบหนทาง
ทั้งสองเรียนรู้การควบคุมดินจากตุ่นแบดเจอร์โมล
จนได้กลายเป็นผู้ควบคุมดินคู่แรกของโลก
พวกเขาสร้างอุโมงค์สุดซับซ้อน เพื่อเป็นที่พบกันอย่างลับๆ
แต่แล้ววันหนึ่ง ฝ่ายชายก็ไม่มาตามนัด
ชูถูกสังหารในศึกระหว่างหมู่บ้าน
โอมาใจสลาย นางกราดเกรี้ยว พร้อมจะถาโถมพลังควบคุมดิน
ให้ทั้งสองฝ่ายยอมจํานน
นางสามารถทําลายทุกชีวิตจนราบคาบ
แต่แล้วนางกลับประกาศยุติสงคราม
ทั้งสองหมู่บ้านจึงช่วยนางสร้างเมืองใหม่ ที่ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
เมืองที่ยิ่งใหญ่ถูกตั้งชื่อว่า โอมาชู
อนุสรณ์สถานแห่งรักของทั้งคู่
"ความรักสว่างสดใสที่สุดในความมืด"
จดจําสิ่งนี้ไว้
โดยเฉพาะถ้าจะเข้าไปในห้วงที่มืดมิด
ที่สิ่งมีชีวิตไม่มีวันกลับออกมา
โอ้ คู่รักสองคน...
ไม่เป็นไรหรอก ในนั้นไม่มีอะไรต้องกลัว
ใช่ วิญญาณอาฆาตแค้นไม่มีจริงหรอก
อุโมงค์ลับ
ทะลุผ่านภูเขา
อุโมงค์ อุโมงค์ อุโมงค์ อุโมงค์ลับ
เย่!
ถึงวาระแล้ว
หน่วยคุ้มกันผู้ควบคุมดินจัดเต็มสําหรับตาแก่คนนึง
ปลื้มใจยิ่งนัก
- หยุด! - หยุดก่อน
- หยุด! - หยุด
ต้องระวังไว้ก่อน
คนมากมายแถวนี้ย่อมอยากรู้อยากเห็น
เมื่อจอมมังกรแห่งตะวันตกผู้เลื่องชื่อผ่านมา
แม่ทัพเผ่าอัคคีที่ปิดล้อมบาซิงเซอยู่ตั้ง 600 วัน
อาจมีคนที่อยากสะสางเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
ปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้จริงไหม
มีอะไรที่พอจะทําให้เจ้าเดินทางสะดวกขึ้นไหม
ไม่เป็นไร
ขอบคุณ
แน่ใจนะ
ไม่เอาน่า พูดออกมาเลย
อีกไกลโขกว่าจะถึงเดอะพิต
และข้าก็มีเวลาเหลือเฟือ
เอาละ ทุกคน ขึ้นขี่ได้!
เจ้าจะไปทางเหนือรึ
ทางเหนือมันแย่นะ
ไฟลุกโชนทั่วไปหมด
ไม่มีทางเลือก ข้าจําเป็นต้องไปที่นั่น
ขอแนะนํา ทางตรงไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดเสมอไป
หมายถึงไม่ควรใช้ทางตรงใช่ไหม
หมายถึงเจ้าควรระมัดระวังเวลาเดิน
บูมี นี่มันอะไรกัน
บูมี เจ้าพยายามจะพิสูจน์อะไร
"พิสูจน์" งั้นรึ
ข้าอาจจะพยายามแสดงให้เห็นว่า การเดินทางของผู้อวตารมันไม่ง่าย
หรือข้าอาจจะอยากเล่นเกม เหมือนที่เราเคยเล่นกันสมัยก่อน
หรือข้าแค่อยากกินลูกกวาดหินเฉยๆ
ข้ามาแล้ว ท่านลุง
ทางนี้
แผนที่บอกอย่างนั้นเหรอ
แผนที่มันไม่ชัดเจน แต่ข้ามีลางสังหรณ์
"ลางสังหรณ์" รึ
ใช่ ลางสังหรณ์ ความรู้สึก สัญชาตญาณ
เห็นตรงนั้นไหม
ดับไฟซะ
รู้อะไรไหม
"ความรักสว่างสดใสที่สุดในความมืด"
เข้าใจรึยัง การบอกใบ้ไง
ต้องยอมอยู่ในความมืดเพื่อที่จะเดินตามแสงได้
นั่นคือวิธีหาทางเข้า
แสงของคริสตัลเหรอ
มันเป็นแบบนี้ทั่วทั้งถ้ํา
ทั้งตามผนัง ตามพื้น
- กระจายไปทั่ว - มันคือเส้นทาง
"ความรักสว่างสดใสที่สุดในความมืด" ไม่ใช่ "ผลึกหินเรืองแสง"
เอกสิทธิ์แห่งกวีไง อย่างที่กวีกล่าวไว้ว่า
ความรักคือคําตอบ คือสิ่งเดียวที่เราต้องการ ความรักทําให้โลกหมุน
ทีนี้เลยอ้างกวีเหรอ
- ซ็อกกา เดี๋ยวสิ! - คาทาร่า เจ้ามีปัญหาอะไร!
ปัญหาคือพี่ไม่ยอมฟังความเห็นข้า
อีกแล้ว
- ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ - แต่ทําตัวแบบนั้น
พี่ก็ทําตัวเหมือนรู้ไปหมดทุกอย่าง
ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าผู้ทรยศโกหกพี่
- แค่เด็กสาวที่หลงเชื่อผู้ก่อการร้าย - ไม่ใช่แบบนั้นนะ
- เจ้าไม่น่าไปคุยกับเขาเลย - พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้คุยกับใคร
- เจ้าไม่มีสิทธิ์เมินข้า - ข้ามีสิทธิ์ ถ้าพี่งี่เง่า
- พ่อให้ข้าเป็นผู้นํา - พี่ไม่ใช่พ่อ!
เราคงไม่ได้อยู่ที่วูล์ฟโคฟอีกต่อไปใช่ไหม
คงไม่
ลองนึกดูสิ ถ้าย่าเห็นเราในสภาพนี้
อยากกินเนื้อแมวน้ําแห้งของย่าจริงๆ เลย
ไม่ก็บะหมี่
กับน้ําซุปร้อนๆ
ไม่นานก็คงได้กิน
คิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
ไม่รู้สิ
ลุกเถอะ
ไปกันได้แล้ว
เนื้อแมวน้ําแห้ง ไม่ยักรู้ว่าพี่ชอบกินของแบบนั้น
พามาตรงนี้
ใส่อานเจ้าตัวนั้นซะ
ผู้ควบคุมไฟไม่ต้องการน้ําหรอก ใช่ไหม
ที่บาซิงเซ
เราต้องจัดสรรน้ําดื่มให้ทั้งเมือง หลังโดนปิดล้อมปีแรก
เพราะเป็นทหาร
เราจึงได้รับสิทธิพิเศษ
แต่น้องชายข้า...
เป็นคนขี้สงสาร
เขารวบรวมอาหารกับน้ําจากหน่วย และเอาไปให้เด็กๆ
เขาเฝ้ารักษาการณ์ ในคืนที่พวกเจ้าเผากําแพงตะวันออก
กว่าเราจะดับไฟได้
ร่างเขาก็ไม่มีอะไรเหลือให้ฝัง
เขาอายุ 19
ทุกชีวิตที่สูญเสียไป
ทุกการสู้รบ
บาซิงเซก็ยังอยู่ยืนยง
มันคุ้มค่าไหม
เราอยู่ในช่วงสงคราม
- ข้าเป็นทหาร - เจ้ามันนักฆ่าเลือดเย็น
รู้ไหมว่า...
ข้ายังได้กลิ่นควันไฟยามข้านอนหลับ
มันไม่เคยจางหายไปเลย
สงครามบีบคั้นให้เราทําได้ทุกอย่าง
บางคนก็ไม่ชอบใจที่ต้องเจอเรื่องแบบนั้น
นั่นเป็นการขอโทษ ที่น่าสมเพชของเจ้าในสิ่งที่ทําลงไปงั้นรึ
ข้าไม่ได้พูดถึงตัวเอง
ท่าน
มาเถอะขอรับ
จริงใช่ไหม
เจ้ามันไร้ความเป็นมนุษย์
เจ้าไม่เข้าใจถึงความสูญเสีย
จริงรึที่เขาละทิ้งการปิดล้อม
ใช่ หลังจากลูกชายเขาถูกฆ่า
ลูกชายเขาตายเยี่ยงวีรบุรุษ ส่วนเขาคงเป็นที่เลื่องลือว่าขี้ขลาด
ท่านพี่ รู้เถิดว่าลูเทนจะได้รับการเชิดชูตลอดไป
ในฐานะวีรบุรุษของแคว้นอัคคี
ขอบคุณ โอไซ
การพลีชีพของเขาจะถูกจารึกไว้ในตํานาน
ท่านลุง
ช่างเป็นเกียรติที่น่ายกย่องสําหรับท่านและลูเทน
ที่เขาตายในการทําหน้าที่รับใช้แคว้นอัคคี
ตอนที่การร่ําเรียนของข้าค่อนข้างแย่ จนทําให้ท่านพ่อไม่พอใจ
ลูเทนได้มอบสิ่งนี้ให้ข้า
เขาได้เหรียญนี้มา เพราะสอบได้ที่หนึ่งในหลักสูตรวิชาทหาร
เขาบอกว่ามันควรอยู่กับ ผู้ที่ถูกลิขิตให้ทําสิ่งที่ยิ่งใหญ่
สิ่งนี้ทําให้ข้าแกร่งขึ้น
ลูเทนไม่เคยต้องการสิ่งนี้
เพราะเขาเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้ารู้จัก
เก่งขึ้นเยอะเลยนะ
การฝึกฝน และวิธีการที่ถูกต้อง
เหรอ จากคัมภีร์ใช่ไหม
ใช่
แล้วก็เจ็ท เขาช่วยให้ข้าก้าวข้ามบางอย่าง
เขาเสียครอบครัวเหมือนเรา
เขารู้ว่าความทรงจําเหล่านั้นคอยรั้งเราไว้ยังไง
เขาช่วยให้เห็นว่าข้าหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่ว่า
แม่ตายยังไง แต่ไม่ใช่แม่ใช้ชีวิตยังไง
เจ็ทอาจหลงเดินทางผิด แต่เพราะเขาถูกบีบคั้น
เหมือนกับไซ
ไซบอกว่าข้าควรเป็นวิศวกร
นั่นคือสิ่งที่ข้าอยากเป็นจริงๆ
- เชื่อที่เขาบอกไหม - ไม่รู้สิ
แต่ก็ดีที่มีคนบอกว่า ข้ามีความสามารถที่จะมอบให้กับโลก
นอกจากทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นของข้า
ซ็อกกา
ที่ข้าพูดเปรียบพี่กับพ่อ...
ช่างมันเถอะ
พี่เป็นหัวหน้าเผ่า และปกป้องเราโดยไม่มีใครช่วยเลย
พ่อไม่เคยต้องแบกรับภาระนั้นคนเดียว
พี่รับภาระหนักกว่าพ่อเสียอีก
อ้าว ไม่ใช่แล้วสิ
คริสตัลก็เป็นแค่คริสตัลอย่างที่ข้าคิด
นี่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ เราผ่านตรงนี้มาก่อน ผนังถ้ําไม่ใช่แบบนี้
เป็นไปได้ยังไง
มันเป็นไปไม่ได้
เว้นแต่ว่า...
อุโมงค์เปลี่ยนทิศทางไป
หลังประตูบานนี้มีสิ่งท้าทายน่าหวาดกลัวรออยู่
บททดสอบที่แท้จริง ว่าเจ้าพร้อมจะเป็นผู้อวตารหรือไม่
บูมี
สิ่งท้าทาย เกม บททดสอบ ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลซะเลย
ที่ผ่านมาร้อยปีก็ไม่มีอะไรสมเหตุสมผล
นี่ไม่ใช่ตัวตนของเจ้า
บูมีที่ข้ารู้จักเป็นเด็กที่รื่นเริงรักสนุก
ชอบกระโดดโขดหิน และมักคิดถึงเพื่อนเสมอ
ข้าเชื่อว่าเด็กคนนั้นยังอยู่ในตัวเจ้า
ช่างหลักแหลม
ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องเกมจริงไหม ผู้อวตาร
ใครสนเรื่องหน้าที่รับผิดชอบกันล่ะ
ใครสนเรื่องปกป้องโลกกันล่ะ
ไม่มี เล่นสนุกไปเรื่อยดีกว่า ข้าพูดถูกไหม
งั้นก็...
มาเล่นเกมสุดท้ายกันเถอะ
ตามสัญญา
เกมสุดท้ายที่ต้องเล่น ผู้อวตาร
เกมนี้ง่ายที่สุด
เจ้าสู้กับข้า
จนตายไปข้างหนึ่ง
บ้าชัดๆ ทําไมอุโมงค์มันเปลี่ยนไปได้
- บอกแล้วคริสตัลนําทางไม่ได้ - ไว้ค่อยตอกย้ํากันทีหลังได้ไหม
ข้าจินตนาการไปเองหรือเปล่า
ตุ่นแบดเจอร์โมล
ลงมือสิ
เอาเลย!
เราต่างเห็นความตายมามากพอแล้ว
นั่นคือสิ่งที่ได้รับตอบแทน จากความเห็นใจผู้ควบคุมดิน
ไม่เป็นไรนะ
เราต้องรีบไป
- ท่านควรพัก... - ไม่มีเวลาแล้ว
อีกไม่นานพวกเขาจะส่งทหารมาเพิ่ม
ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้
คาทาร่า!
ขอบใจ
ทางตัน
คาทาร่า ข้าขอโทษ
ข้าก็ขอโทษ
เกิดอะไรขึ้น เราตายรึยัง
"ความรักสว่างสดใสที่สุดในความมืด"
มันไม่เกี่ยวกับคริสตัลเลย
นั่นไม่ใช่สิ่งที่นําทางโอมากับชูภายในภูเขานี้
เจ้านี่ตาบอด
มันไม่ได้ใช้การมองเห็นนําทาง แต่ใช้ความรู้สึก
มันรับรู้ความรู้สึกและตอบสนอง
ความโกรธ ความกลัว แต่ที่เด่นสุดคือความรัก
"ความรักสว่างสดใสที่สุดในความมืด"
มันตอบสนองต่อความรักงั้นรึ
มันจะตอบสนองยังไงกับคําสั่งด้วยวาจา
ขอโทษที ท่านตุ่นแบดเจอร์โมล
เราจะขอบคุณมาก ถ้าช่วยนําทางเราไปที่วัง
ได้โปรด
ขอร้อง บูมี! ไม่จําเป็นต้องทําแบบนี้เลย!
อ๋อ จําเป็นสิ
เราบางคนต้องลุกขึ้นสู้ แม้ต้องฝืนใจก็ตาม
นั่นแหละภารกิจในยามสงคราม!
ไม่!
เจ้าย่อมรู้ดี ถ้ามีชีวิตอยู่ท่ามกลางสงคราม
แต่เจ้ากลับไม่อยู่
เจ้าทิ้งเราไป
ทั้งที่เจ้าเป็นผู้อวตาร
แต่กลับทิ้งเราไป
ในโลกนี้ พึ่งพาใครไม่ได้เลยจริงๆ
แม้แต่เพื่อน
โดยเฉพาะเพื่อน
แหม สนุกถึงใจเหมือนเคยจริงๆ
ทีนี้ก็ได้เวลา...
ปิดเกม
บูมี ข้าแบกทั้งสองฝั่งไม่ไหว ช่วยที!
ปล่อยมันตกลงมา
ปล่อยเลย ทีนี้เจ้าก็ชนะ
บูมี นี่ไม่ใช่เกม!
ใช่สิ
เกมที่บังคับให้เจ้าเลือกทางที่ต้องจําใจเลือก
ข้าจะปกป้องเมืองนี้ หรือเมืองนั้นดีล่ะ
ใครควรได้เศษอาหารชิ้นสุดท้าย เหล่าเด็กกําพร้า หรือพวกทหาร
ต้องจําใจเลือกอะไรทํานองนั้น
วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า
นั่นก็เพื่อปกป้องเมืองนี้ไว้
ส่วนเจ้าต้องปกป้องโลกทั้งใบ
ปล่อยเลย แอง
และเรียนรู้ว่าการเป็นผู้อวตารมันเป็นยังไง
ไม่!
งั้นก็ถึงวาระสิ้นโลก
ซ็อกกา ไปช่วยพระราชา!
แอง ปล่อย!
เป็นอะไรไหม
หนุ่มน้อย ฝีมือเจ้าน่าประทับใจสุดๆ
ไอ้ขี้โกง!
โกงชัดๆ!
เจ้าไม่ได้ทําสําเร็จด้วยตัวเอง
ก็เลยไม่ได้เรียนรู้อะไรแม้แต่น้อย!
ผิดแล้ว
เราย่อมพึ่งพาเพื่อนได้
ซึ่งเป็นทางเดียวที่ข้าจะปกป้องโลกได้
ข้ากับเพื่อนๆ
เจ้าคิดเหมือนเด็กแท้ๆ
แล้วมันแย่มากเหรอ
จํานี่ได้ไหม
ข้าใช้สิ่งนี้เรียกหาเพื่อน
ข้าขอใช้มันตอนนี้ละ
ขอให้เพื่อนเก่าช่วยข้า
ถูกของเจ้า
ตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ช่วยโลกเรา
ไม่ได้ช่วยเจ้า
แต่ตอนนี้ข้าอยู่นี่แล้ว
ฝ่าบาท
เราเรียกกําลังเสริมแล้วขอรับ
สั่งให้รักษาการณ์กําแพงเมืองสองเท่านะ
- ขอรับ ฝ่าบาท - ดี ไปบอกว่าเดี๋ยวข้าจะไปตรวจ
เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้น
กองกําลังแคว้นอัคคีเคลื่อนมาแล้ว จะมาถึงที่นี่ตอนรุ่งสาง
เจ้าจะถูกโจมตีรึ
ถูกต้อง แต่เราก็พร้อม
โชคดีที่สายข่าวของเราเตือนล่วงหน้า
ไซเองรึ
ช่างเครื่องกลได้แจ้งเตือนคณะแม่ทัพ เรื่องเครือข่ายสายลับในเมือง
จึงต้อนจับตัวพวกมันได้
เอาละ พวกเจ้าไปกันได้แล้ว
ผู้อวตารต้องไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้
เราดูแลตัวเองได้
ถึงเวลาที่โอมาชูจะเข้าร่วมสงครามอีกครั้ง
อ้อ แต่ยังมีอีกเรื่องที่ข้าขอท้าเจ้า
กะหล่ําปลีของข้า!
ดูเหมือนชีวิตเราต้องขึ้นเรือลงเรือกันตลอด
บางทีมันอาจเป็นฟ้าลิขิต องค์ชายซูโก
ดีเลย ข้ายังมาทัน
- ท่านลุงมาทําอะไรที่นี่ - เหมือนเจ้าไง
เตรียมพร้อมลงเรือสู่การเดินทางที่ต้องจดจํา
ท่านจะไปกับข้างั้นรึ
ข้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว แค่ชานี่แหละที่ต้องการ
ข้าไม่ต้องการพี่เลี้ยงเด็ก
แล้วเพื่อนล่ะ
ท่านพ่อได้สั่งชัดเจนแล้ว
ข้าไม่มีสิทธิ์กลับมาจนกว่าจะได้ตัวผู้อวตาร
นั่นหมายความว่า...
อาจจะยาวนานมากกว่าจะได้กลับบ้าน
บ้าน
ทุกสิ่งที่ข้าต้องการอยู่บนเรือลํานี้ต่างหาก
อย่างที่บอก ข้าต้องการแค่ชา
มีอะไร ซูโก
ไม่มีอะไร
รีบกลับกันเถอะ
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล