Hej!
Hop, hop!
Jest tu kto?
To pomyłka. Pożar to nie moja wina!
Bójka też nie!
Daruj sobie.
Żołnierze Królestwa Ziemi są mało tolerancyjni
nawet w sprzyjających okolicznościach.
A to zdecydowanie nie są sprzyjające okoliczności.
Generał Iroh.
Miło cię widzieć, młody awatarze.
Gdzie Zuko?
Jego też schwytali?
Oby nie. Jeśli miał szczęście, już jest w połowie drogi na statek.
To wszystko jego wina.
To on nas zaatakował, porzucił cię i uciekł.
Zaczynam rozumieć, jaki naprawdę jest.
Wątpię.
Co się z nami stanie?
Nie wiem.
O ile się orientuję, magowie ziemi nie okazują miłosierdzia pokonanym wrogom.
To prawda?
Kolaborowałeś z wrogiem?
To skomplikowane.
Wcale nie, to proste pytanie. Pomagałeś magom ognia?
Tak.
Teo.
Próbowałem cię chronić.
Zagrozili, że nas zabiją
i zaatakują miasto, jeśli odmówię.
Dali Omashu spokój tylko dlatego, że świadczyłem im drobne usługi.
Usługi? Tak nazywasz dostarczanie broni wrogowi?
Broni? Nie, to były małe projekty. Nic, co przyda się na wojnie.
Ze wszystkiego da się zrobić broń.
Naród Ognia się na tym zna.
Sokka.
Ty rozumiesz, czym są trudne decyzje.
Twój ojciec musiał iść na wojnę
i kazał tobie, młodemu chłopcu, bronić rodziny.
Robimy, co musimy,
by przetrwać.
Idziemy na ustępstwa,
by móc żyć.
Mój ojciec nie zrobiłby tego, co ty.
Znalazłam go.
Aang jest w więzieniu.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
W MROK
100 LAT WCZEŚNIEJ
Aang.
Cześć.
Cześć, Bumi. Jak twoje szkolenie?
Z formami sobie radzę, ale kształtowanie jest trudne.
O czym ty mówisz? Wygląda jak rasowy latający bizon.
To miał być borsukokret.
Pewny jesteś?
Sztuka kamieniarstwa magów ziemi nie ma sobie równych.
Żadnych szczelin.
Dlatego ich miasta są tak niezwykłe.
Zapierające dech pałace,
wieże przeczące grawitacji.
Więzienia nie do zdobycia.
Wolę te mniej dobijające części Omashu.
Miasta są jak ludzie.
Każde ma swoją mroczną stronę.
To zdaje się nie mieć innych.
Na całym świecie jest podobnie.
To efekt stu lat wojny.
Wywołał ją Naród Ognia.
Mógłby ją też zakończyć.
Gdyby to było takie proste.
Mój brat, Władca Ognia, postrzega wszystko w dwóch kategoriach.
Zwycięstwa albo porażki.
Nic innego się nie liczy.
Nawet bliscy, których w międzyczasie stracił.
Dlatego Zuko chce mnie schwytać?
Żeby wygrać wojnę dla tatusia?
Jemu nie chodzi o wygranie wojny,
ale o odzyskanie życia.
Mógłbyś mu pokazać, że błądzi.
Ciebie posłucha.
Chociaż tyle jest ci winien.
Wręcz przeciwnie,
to ja mam u niego dług.
Zbyt wielki, bym zdołał go spłacić.
To niemożliwe!
Więzienie wykuto w sercu góry, otacza je lita skała.
Jedyne wyjście prowadzi przez pałac.
Przykro mi, dla awatara nie ma nadziei.
Nie porzucimy Aanga.
Wprowadź nas do pałacu.
Nie po tym, co było dzisiaj.
A tunele?
Tunele?
Sekretne tunele ukryte pod górą.
Założycielki miasta używały ich do sekretnych spotkań.
- To bajka. - Mówiłeś, że je widziałeś.
Chyba że to też kłamstwo.
Tunele istnieją, ale są niestabilne.
Nie da się z nich wyjść.
Według opowieści strzegą ich mściwe duchy.
Czyli to nie tylko sekretne tunele,
ale sekretne nawiedzone tunele?
Nawet jeśli wyprowadzę ich przez tunele,
nic nie poradzę na strażników.
My się nimi zajmiemy, tylko wpuść nas do środka.
Dokąd go zabieracie?
Do Otchłani.
Otchłani?
To obóz pracy dla jeńców wojennych Królestwa Ziemi.
Kto raz tam trafi, przepada bez wieści.
Ale ty
masz mniej szczęścia.
Spotkasz się z królem.
Te mapy nie mają sensu. Ta każe udać się na wschód.
Ta prowadzi na południe.
A ta
każe iść w górę.
Co to?
Mój kontakt z Narodu Ognia.
Umów spotkanie, a potem powiadom generałów,
żeby zastawili pułapkę na szpiegów.
Nie. Magowie ognia wyraźnie mnie ostrzegli.
Opór spotka się z brutalną odpowiedzią.
Niech spróbują.
Awatar powrócił.
Koniec z ukrywaniem się.
Będziemy walczyć.
Wasza Wysokość.
Przyprowadziliśmy więźnia.
Przyłapano go na bijatyce i niszczeniu mienia.
Zagrażał mieszkańcom.
Poza tym
jest magiem powietrza.
Korzeń lotosu, kora sosny, suszony jaśmin.
Korzeń lotosu, kora sosny, suszony jaśmin,
zalać wrzątkiem, parzyć dwie minuty!
Herbaty?
Pewnie.
Mylicie się co do niego.
- Widzieliśmy tkanie... - Źle!
To nie jest zwykły mag powietrza.
To mistrz wszystkich czterech żywiołów.
Zbawiciel świata.
Oto...
awatar.
I puszcza kaczki na wodzie jak nikt inny.
Bumi?
Cześć, Aang.
Bumi!
Ty wciąż żyjesz?
Higiena, zdrowa dieta i szczęście.
Z ostatnim to zależy, jak patrzeć.
Bardziej interesuje mnie, jakim cudem ty żyjesz?
I wciąż jesteś dzieckiem?
Długo by opowiadać.
Kora sosnowa?
Co za idiota kazał ci tu dodać korę sosnową?
Przecież ty.
Wziąć go...
na ucztę.
Jet.
Zdradziłaś nas.
Zdradziłam?
Nie dopuściłam do śmierci niewinnych.
Niewinnych? To szpiedzy i zdrajcy. Ich chciałaś ocalić?
Nie każdy jest naszym wrogiem.
Jeśli staje przeciwko nam,
to jest.
Na biegunie południowym życie jest proste,
ale tutaj trzeba podejmować trudne decyzje.
Na tym polega wojna.
Miałaś trzymać z nami.
Ze mną.
Jet,
zapomniałeś, o co walczysz.
Kazałeś mi myśleć o mamie i teraz pamiętam.
Nie chciała, żeby moje serce wypełniła gorycz.
Wiem, że stoisz po niewłaściwej stronie.
Nie walczysz o to, co kochasz,
tylko napędza cię nienawiść.
Tak jak magów ognia.
Wcale nie jestem jak magowie ognia.
Żegnaj, Jet.
Spójrz, jaką masz moc. Zawdzięczasz ją mnie.
To nie twoja zasługa.
Tylko moja.
Ty!
Nie powinno cię tu być.
Zostałem przydzielony do przeniesienia więźnia, ale...
się spóźniłem.
A jeśli mój dowódca się dowie...
Ostatnio miałem dość kłopotów.
Starego maga ognia zabrali do Otchłani. Drugi wciąż tu jest.
Drugi?
Łysy dzieciak. Król chciał go zobaczyć.
Będziesz tak sterczał?
Dokąd pójdziesz?
Masz do wyboru dwa dania.
Żeberka z wyspy Kangurów.
Praktycznie same wskakują do ust.
I gulasz z wodorostów.
Podobno przynosi algę w problemach skórnych.
Zabawny jestem. To było dobre.
Poproszę gulasz.
Nie jem mięsa.
Fakt, nie jesz.
Dobry wybór.
Zaraz, to miał być test?
Co? Test?
Nie, bardziej taka... gra.
Zawsze lubiłeś gry, prawda?
Czyli utknąłeś w lodowcu na sto lat?
Musiało być ci...
miło.
Nie, to był koszmar.
A daj spokój. Nie mogło być tak źle.
Świat płonie, ludzie umierają,
a ty możesz wszystko spokojnie przespać.
Zginęli wszyscy magowie powietrza.
A ja nie mogłem im pomóc.
Ci mnisi zawsze byli jak chorągiewka na wietrze, co nie?
To była tragedia.
I może się powtórzyć,
dlatego muszę dotrzeć do Północnego Plemienia Wody.
Jak najszybciej.
Dlatego musicie mnie wypuścić.
Żebym mógł uratować magów wody.
Pożegnam się listownie.
Bumi!
To ważne!
Nie obchodzi cię to?
Obchodzi?
Śmiesz mi dyktować, co powinno mnie obchodzić?
Czy od stu lat toczysz tę samą walkę co ja?
Czy musiałeś patrzeć, jak cały twój świat obraca się w popiół?
Coś ci powiem, awatarze.
Może i masz sto lat,
ale nie przeżyłeś stu lat,
a już na pewno
nie ostatnich stu.
Nie uwierzę, że porzuciłeś nadzieję.
Nie ty, Bumi.
Doprawdy?
Przyjmuję wyzwanie.
Coś się nie zgadza.
To jedyna szczelina w tej górze.
Pewna jesteś?
Posłuchaj.
Słyszysz...
muzykę?
Kiedy znajdziesz się w ciemności
Tylko chłód skał otacza cię
Świetnie, łap za grzechotkę.
Pamiętaj, najcenniejszy dar
Pod ziemią kryje się
Potrząśnij.
Więc kop w głąb, a znajdziesz je
To serca skarb
Tak
To było fantastyczne. Co tu robicie?
My? Co wy tu robicie?
Robimy, co robimy.
Jasne, ale...
czemu akurat tutaj?
Dla akustyki.
Najlepsza w Omashu.
Słyszeliście?
Harmonia. O to nam tutaj chodzi.
O harmonię, muzykę i miłość.
Skoro oni tutaj przesiadują, to te tunele nie mogą być takie złe.
Tunele?
O nie, nie jesteśmy w tunelach.
Tunele są tam.
Ja bym tam nie wchodził.
Nie mamy wyboru.
Szukamy przyjaciela.
W takim razie
powinniście tutaj spojrzeć.
To opowieść o parze kochanek.
Oma i Shu spotkały się na szczycie góry, która rozdzielała ich wioski.
Pochodziły ze zwaśnionych ludów i nie mogły być razem,
ale ich miłość była tak silna, że znalazły sposób.
Borsukokrety nauczyły je magii ziemi.
Zostały pierwszymi magiczkami ziemi.
Zbudowały sieć tuneli, aby spotykać się w sekrecie.
Ale pewnego dnia Oma się nie zjawiła.
Zginęła w ataku.
Zrozpaczona Shu użyła magii ziemi,
aby pokonać obie wioski.
Mogła je zrównać z ziemią.
Zamiast tego ogłosiła koniec wojny.
Obie wioski pomogły jej postawić miasto, w którym wszyscy żyli w pokoju.
Nazwano je Omashu na pamiątkę ich miłości.
„Miłość najjaśniej lśni w mroku”.
Pamiętajcie o tym.
Zwłaszcza jeśli macie wkroczyć w czeluść, z której nikt nie wraca żywy.
Dwie kochanki...
Nic nam nie będzie. Nie ma się czego bać.
Jasne.
Mściwe duchy nie istnieją.
Tajne przejścia
W sercu góry
Tajne przejścia
Tak!
Już po nich.
Pełna obstawa magów ziemi dla jednego starca.
Schlebiacie mi.
- Stać! - Stójcie.
- Stać! - Stać.
Kwestia bezpieczeństwa.
Wiele osób tutaj zainteresowałaby wieść,
że słynny Smok Zachodu jest wśród nich.
Generał Narodu Ognia, który oblegał Ba Sing Se przez 600 dni.
Ktoś mógłby wziąć sprawy we własne ręce.
Nie możemy na to pozwolić.
Mogę jakoś sprawić, żeby podróżowało ci się wygodniej?
Nie trzeba.
Dziękuję.
Pewny jesteś?
Śmiało, nie krępuj się.
Do Otchłani daleka droga.
A mnie się nigdzie nie spieszy.
Żołnierze, na koń.
Chcesz ruszyć na północ.
To kiepski kierunek.
Tam się roi od Narodu Ognia.
Nie mam wyboru. Muszę się tam udać.
Dam ci radę, bezpośrednia trasa nie musi być najlepsza.
W sensie, że mam lecieć naokoło?
W sensie, że powinieneś patrzeć pod nogi.
Bumi, co to jest?
Co ty próbujesz udowodnić?
Udowodnić?
Może próbuję ci pokazać, że ścieżka awatara nie jest łatwa.
A może chcę tylko zagrać w grę, jak za starych dobrych czasów.
A może chciałem tylko uszczknąć sobie skalnego cukierka.
Nadchodzę, stryju.
Tędy.
Tak pokazuje mapa?
Mapa jest niejasna, ale mam przeczucie.
Przeczucie?
Tak, przeczucie. Wrażenie, instynkt.
Widzisz to?
Zgaś latarnię.
Coś takiego.
„Miłość najjaśniej lśni w mroku”.
To była wskazówka.
Musisz wejść w mrok, żeby podążać za światłem.
Tak zobaczymy ścieżkę.
Że to niby światło kryształów?
Są wszędzie.
Na ścianach. Na ziemi.
- Nic nie pokazują. - To ścieżka.
To miłość miała lśnić w ciemności, nie skały.
To metafora. Minstrele zawsze śpiewają o miłości.
Wystarczy miłość. To ona nakręca świat.
Słuchasz pieśni minstreli?
- Czekaj! - O co ci znowu chodzi?
Nie traktujesz mnie poważnie.
Znowu to samo.
- Nie jestem dzieckiem. - Tak się zachowujesz.
Udajesz, że wiesz wszystko,
a nie rozpoznałeś zdrajcy tuż pod swoim nosem.
- Zakochałaś się w terroryście! - Nieprawda.
- Nie powinnaś z nim gadać. - Nie rozkazuj mi.
- To mnie nie ignoruj. - To nie bądź kretynem.
- Tata kazał mi dowodzić. - Nie jesteś tatą!
Już nie jesteśmy w Wilczej Zatoce, co?
Chyba nie.
Gdyby babcia nas teraz widziała.
Tęsknię za jej suszoną foczyzną.
Ja za makaronem.
Z gorącym bulionem.
Niedługo go zjemy.
Naprawdę tak sądzisz?
Nie wiem.
Chodź.
Trzeba iść dalej.
Suszona foczyzna. Jak ty to mogłeś jeść?
Przyprowadź go.
Osiodłaj go.
Magowie ognia nie potrzebują wody.
W Ba Sing Se
po pierwszym roku oblężenia zaczęto racjonować wodę.
Jako wojskowi
mieliśmy specjalne przywileje.
Ale mój brat...
miał miękkie serce.
Zbierał prowiant w swoim plutonie i rozdawał dzieciom.
Pełnił wartę tej nocy, kiedy obróciłeś wschodni mur w popiół.
Zanim ugasiliśmy pożar,
nic z niego nie zostało.
Miał 19 lat.
Tyle śmierci.
Tyle walki.
A Ba Sing Se wciąż stoi.
Warto było?
To była wojna.
Byłem żołnierzem.
Byłeś katem!
Wiesz...
do dzisiaj czuję dym, kiedy kładę się spać.
O tym się nie zapomina.
Wojna ujawnia prawdę o nas samych.
Dla niektórych to gorzka lekcja.
W tak żałosny sposób przyznajesz, że ci przykro?
Nie mówiłem o sobie.
Dowódco.
Zostaw go.
Więc to prawda.
Nie jesteś człowiekiem.
Nie wiesz, co to znaczy kogoś stracić.
- Naprawdę porzucił oblężenie? - Tak.
Po śmierci syna.
Jego syn zginął jak bohater, a on zostanie zapamiętany jako tchórz.
Bracie, pociesz się myślą, że Lu Ten przejdzie do historii
jako prawdziwy syn Narodu Ognia.
Dziękuję, Ozaiu.
Jego poświęcenie będą opiewać w legendach.
Stryju.
To wielki zaszczyt dla ciebie i dla Lu Tena.
Zginąć w służbie Narodu Ognia.
Gdy nauka mi nie szła i ojciec nie był ze mnie zadowolony,
Lu Ten dał mi to.
To jego nagroda za najlepsze wyniki w szkole oficerskiej.
Powiedział, że powinna należeć do kogoś, komu pisane są wielkie rzeczy.
Dodała mi sił.
Lu Ten jej nie potrzebował.
Był najsilniejszą osobą, jaką znałem.
Idzie ci coraz lepiej.
Kwestia praktyki i dobrych wskazówek.
Tak? Ze zwoju?
Tak.
I od Jeta. Pomógł mi się z czymś uporać.
Stracił rodzinę, tak jak my.
Wie, jak takie wspomnienia mogą ciążyć.
Pomógł mi zrozumieć, że skupiałam się
na śmierci mamy,
a nie na jej życiu.
Jet zszedł na złą drogę, bo został na nią wepchnięty.
Tak jak Sai.
Sai mówił, żebym został inżynierem.
Że to moje powołanie.
- Tak myślisz? - Sam nie wiem.
Miło było usłyszeć, że mam jakąś wartość dla świata.
Poza tym, że świetnie się biję.
Sokka.
To, co powiedziałam
o tobie i tacie...
Nie ma sprawy.
Przewodziłeś plemieniu i chroniłeś nas bez żadnej pomocy.
Tata nigdy nie dźwigał tego ciężaru sam.
Tobie było trudniej.
Coś jest nie tak.
Kryształy to tylko kryształy, tak jak myślałam.
Tego nie powinno tu być. Tej ściany tu wcześniej nie było.
Jak to możliwe?
To niemożliwe.
Chyba że...
Tunele się przemieszczają.
Za tymi drzwiami czeka przerażające wyzwanie.
Tak sprawdzimy, czy jesteś gotowy, by być awatarem.
Bumi.
Te wyzwania, gry i sprawdziany nie mają sensu.
Już od stu lat nic nie ma sensu.
Nie poznaję cię.
Bumi, którego znam, to lubiący zabawę, uśmiechnięty dzieciak,
który kocha puszczać kaczki i zawsze myśli o przyjaciołach.
I myślę, że wciąż go w sobie masz.
Sprytne.
Ty nic, tylko byś się bawił, co, awatarze?
Kogo obchodzi odpowiedzialność?
Kogo obchodzi, bo ja wiem, ratowanie świata?
Nie. Lepiej się powygłupiać. Prawda?
No to...
zagrajmy w ostatnią grę.
Zgodnie z obietnicą.
Ostatnia gra, awatarze.
Najprostsza ze wszystkich.
Ty przeciwko mnie.
Do ostatniego tchu.
Niemożliwe. Tunele się nie ruszają.
- Kryształy to pomyłka. - Potem mi dogaduj.
Może się przesłyszałem?
Borsukokret.
Zrób to.
Zrób to!
Widzieliśmy dość śmierci.
Tak się kończy okazywanie litości magom ziemi.
Już dobrze.
Musimy iść.
- Odpocznij... - Nie ma czasu.
Wkrótce wyślą więcej żołnierzy.
Nie możemy zwlekać.
Katara!
Dzięki.
Ślepy zaułek.
Przepraszam.
Ja ciebie też.
Co się stało? Zginęliśmy?
„Miłość najjaśniej lśni w mroku”.
Nie chodziło o kryształy.
To nie one poprowadziły Omę i Shu.
Jest ślepy.
Nie kierują się wzrokiem, tylko uczuciami.
Wyczuwają uczucia i reagują na nie.
Gniew, strach, ale głównie miłość.
„Miłość najjaśniej lśni w mroku”.
Reagują na miłość?
A co z komendami werbalnymi?
Panie borsukokrecie.
Zechciałbyś zaprowadzić nas do pałacu?
Proszę?
Proszę, Bumi! Nie musisz tego robić!
Ależ muszę.
Niektórzy z nas muszą walczyć, nawet kiedy nie chcą.
Tak wygląda wojna!
Nie!
Wiedziałbyś o tym, gdybyś jej nie przegapił.
Ale nas opuściłeś.
Byłeś awatarem.
I nas opuściłeś.
Na tym świecie nie można polegać na nikim,
nawet na przyjaciołach.
Zwłaszcza na przyjaciołach.
Słuchaj, dobrze się bawiłem,
ale pora zakończyć tę zabawę.
Bumi, nie utrzymam ich obu. Pomóż mi!
Upuść ją.
Upuść ją, a wygrasz.
Bumi, to nie gra!
To jest gra.
Taka, w której każdy wybór ma swoją cenę.
Uratować to miasto czy tamto?
Komu wysłać resztki prowiantu? Sierocińcowi czy wojsku?
Musisz dokonywać takich wyborów
dzień po dniu, rok po roku.
Tylko po to, żeby ocalić to jedno miasto.
A ty musisz ocalić cały świat.
Upuść ją, Aang,
i przekonaj się, co to znaczy być awatarem.
Nie!
Zatem wszystko stracone.
Sokka, łap króla.
Aang, teraz!
Jesteś cały?
Kamień z serca, młody.
Oszust!
Oszukiwałeś!
Nie zrobiłeś tego sam,
więc niczego się nie nauczyłeś.
Myliłeś się.
Na przyjaciołach można polegać.
Tylko tak uratuję świat.
Z przyjaciółmi.
Myślisz jak dziecko.
Czy to takie złe?
Pamiętasz to?
Wzywam nim przyjaciela.
Właśnie to teraz zrobię.
Wezwę starego przyjaciela.
Miałeś rację.
Nie pomogłem światu.
Ani tobie.
Ale zrobię to teraz.
Wasza Wysokość.
Wezwaliśmy posiłki.
I podwoiliście straże na murach?
- Tak, Wasza Wysokość. - Dobrze. Niedługo przyjdę.
O co chodzi?
Zbliżają się wojska Narodu Ognia. Będą tu przed świtem.
Zaatakują was?
Zaatakują, ale będziemy gotowi.
Na szczęście ktoś nas ostrzegł.
Sai!
Mechanista poinformował generałów o szpiegach w mieście.
Pomógł nam ich aresztować. A teraz wynoście się.
Awatar jest potrzebny gdzie indziej. My sobie damy radę.
Pora, żeby Omashu znowu wzięło udział w wojnie.
Ale mam dla ciebie jeszcze jedno wyzwanie.
Moja kapustka!
Nic, tylko wsiadamy na łodzie i wysiadamy z nich.
Może taki już nasz los, książę Zuko.
Dobrze. Jeszcze zdążyłem.
- Co tu robisz, stryju? - To, co ty.
Szykuję się do wyruszenia w podróż pełną wrażeń.
Chcesz mi towarzyszyć?
Już się spakowałem. Mam tyle herbaty, ile mi trzeba.
Nie potrzebuję niańki.
A przyjaciela?
Ojciec wyraził się jasno.
Mam nie wracać, dopóki nie znajdę awatara.
Co znaczy...
że może minąć dużo czasu, zanim wrócimy do domu.
Dom...
Wszystko, czego mi trzeba, jest na tej łodzi.
Jak mówiłem, tyle herbaty, ile mi trzeba.
Co zobaczyłeś, Zuko?
Nic.
Zabiorę cię do domu.
Napisy: Magdalena Adamus