Ola!
Hai alguén aí?
Engánanse. Os incendios non os provoquei eu. Nin a pelexa.
Non gastes saliva.
Os soldados do Reino da Terra non son moi tolerantes,
nin nas mellores circunstancias.
E non hai dúbida de que estas non son as mellores circunstancias.
Xeneral Iroh.
Alégrome de verte, Avatar novo.
Onde vai Zuko?
Tamén o capturaron?
Espero que non. Con sorte, agora xa estará de camiño ao barco.
Todo isto é culpa del.
El empezou a pelexa, deixouno tirado e escapou.
Xa vou vendo o tipo de persoa que é.
Dubídoo.
Que cre que nos pasará?
Non o sei.
Pero o que sei
é que os mestres da terra non tratan ben os inimigos que capturan.
É certo?
Traballabas para o inimigo?
É complicado.
Non, a pregunta é doada. Colaborabas cos mestres do lume?
Si.
Teo.
Eu queríate protexer.
Os mestres do lume íannos matar e atacar a cidade se non colaboraba.
A razón pola que deixaron tranquila a Omashu é polo servizo que prestei.
Servizo? Chámaslle así a darlle armas ao inimigo?
Armas? Non, só pequenos deseños. Nada de moito valor.
Nas mans equivocadas, todo pode ser unha arma.
Falamos da Nación do Lume.
Sokka, sabes o que implica tomar decisións difíciles.
Teu pai abandonou a familia e foi á guerra, deixando un neno a cargo.
Faise o que se pode
para sobrevivir.
Fanse concesións
para ir tirando.
Meu pai non faría o que ti fixeches.
Atopeino.
Aang está na cadea.
HAI 100 ANOS
Aang.
Ola, Aang.
Ola, Bumi. Que tal vai o adestramento?
Coas formas vaime ben, pero facelas é difícil.
Que dis? É igualiño a un bisonte do ceo.
Tiña que ser unha toupa teixa.
Seguro?
Non hai nada coma a albanelaría dos mestres da terra.
Non hai fendas.
Por iso as cidades son marabillosas.
Palacios abraiantes, torres que desafían a gravidade.
Cárceres impenetrables.
Gústanme as zonas de Omashu menos deprimentes.
As cidades son coma as persoas, todas teñen zonas escuras.
Agora está escuro en todos os lados.
O que pasou aquí pasou en todo o mundo.
É o que ten un século de guerra.
A guerra comezouna a Nación do Lume.
E tamén a podía acabar a Nación do Lume.
Se fose tan sinxelo.
Meu irmán, o señor do lume, mira todo cos mesmos anteollos.
Vitoria ou derrota.
O resto non importa.
Nin os seres queridos perdidos polo camiño.
Por iso Zuko está tan doente por cazarme?
Para gañar esta guerra por seu pai?
A vitoria de Zucko non consiste en gañar a guerra,
senón en recuperar a súa vida.
Dígalle que ese non é o camiño. A vostede faralle caso.
Porque lle debe moito.
Ao contrario,
son eu quen lle debe moito a el.
Moito máis do que lle poderei pagar.
Imposible!
O cárcere está nas entrañas da montaña, rodeado por rochas.
Só se pode entrar ou saír polo palacio.
Síntoo, pero o Avatar está perdido.
Non imos deixar a Aang.
Ti pódesnos meter no palacio.
Despois do de hoxe, non podo.
E polos túneles?
Túneles?
Os túneles secretos da montaña.
Os fundadores da cidade usáronos para vérense en segredo.
- Contos! - Dixéchesme que os viras.
Ou era outra mentira?
Si, hai túneles, pero son inestables.
Quen entra aí, non sae máis.
Seica hai espíritos vingadores vixiando as galerías.
Así que, non só hai túneles secretos, senón que tamén hai pantasmas.
Mesmo se sei chegar aos túneles, cos gardas de palacio non podo facer nada.
Diso xa nos ocuparemos. Ti axúdanos a entrar.
A onde o levan?
Á Mina.
A Mina?
Un campo de traballos forzados para prisioneiros de guerra.
Dos que enviaron alí, nunca se volveu saber nada.
Ti non vas ter tanta sorte.
Vas ir ver o rei.
Os mapas non teñen xeito. Este di de ir ao leste.
Neste hai un camiño ao sur.
E este... sobe directo.
Que é iso?
O meu contacto da Nación do Lume.
Fala con el e logo cos xenerais do Reino da Terra.
Que poñan unha trampa para rodear os espías.
Non. Os mestres do lume deixárono moi claro.
Se hai resistencia, atacarannos con todo.
Déixaos vir.
O Avatar volveu ao mundo.
Acabouse o de agacharse.
É hora de loitar.
Alteza.
O prisioneiro que pediu.
Collémolo pelexando, destruíndo propiedades
e ameazando a xente.
Amais, é mestre do aire.
Raíz de loto, casca de piñeiro, xasmín seco.
Raíz de loto, casca de piñeiro, xasmín seco,
auga fervendo, a remollo dous minutos.
Té?
Vale.
E non tes razón.
- Vímolo dominando... - Non!
Non é só mestre do aire.
É mestre dos catro elementos.
O salvador do mundo.
É...
o Avatar.
E dáselle moi ben saltar rochas.
Bumi?
Ola, Aang.
Bumi!
Como é que segues vivo?
Vida sa, dieta adecuada e sorte. Non sei se boa ou mala sorte.
A pregunta importante é como é que segues vivo ti.
Como segues sendo neno?
É unha longa historia.
Casca de piñeiro?
Quen foi o parvo que mandou botarlle casca de pino?
Fuches ti.
Facédelle...
un banquete.
Jet.
Traizoáchesnos.
Traizoarvos?
Impedín que matásedes inocentes.
Inocentes? Espías, traidores. Queres salvar xente así?
Non todo o mundo é inimigo.
Se te enfrontas a nós,
es inimiga.
A vida será sinxela no Polo Sur,
pero aquí hai que tomar decisións difíciles. Estamos en guerra.
Pensei que estabas do noso lado.
Do meu lado.
Jet, xa esquecestes por que loitades.
Dixéchesme que lembrase a miña nai e lembreina.
Ela non quería que eu fose unha resentida.
Por iso sei que acabastes no lado equivocado.
Non loitades por amor.
Loitades por odio.
Coma os mestres do lume.
Eu non son coma os mestres do lume.
Adeus, Jet.
Mira o poder que tes. Telo grazas a min.
Non é grazas a ti.
É grazas a min.
Ti!
Ti non es de aquí!
Señor, encargáronme trasladar prisioneiros,
pero... cheguei tarde.
Se o sabe o meu comandante... Xa teño problemas abondo este mes.
O mestre do lume vello levárono á Mina. O outro segue aquí.
O outro?
Si, o neno calvo. O rei queríao ver.
Entón, vas quedar aí?
Que vas facer?
De comida, ofrézoche dúas opcións.
Costeliñas da Illa dos Canguros.
Sáltanche practicamente á boca.
E a outra opción é guiso de algas.
Seica son "algo" boas para a complexión.
Que bo son! Ese foi moi bo!
Eu tomo o guiso.
Non como carne.
De acordo, entendo.
Boa escolla.
Espera. Era unha proba?
O que? Unha proba?
Non. É máis ben... un xogo.
Sempre che gustaron os xogos, non?
Entón, estiveches conxelado nun iceberg durante cen anos, non?
Debíchelo... pasar ben, non?
Non, foi un pesadelo.
Podía ser moito peor.
O mundo está en chamas, a xente está a morrer,
e ti, mentres tanto, a durmir placidamente.
Todos os mestres do aire foron eliminados.
Eu non estaba para axudalos.
Os monxes eses sempre foron un pouco arlequíns polo aire, non é?
Foi unha traxedia.
E pode volver pasar.
Por iso teño que ir á Tribo da Auga do Norte o antes posible.
Por iso me tes que deixar marchar.
Para salvar os mestres da auga.
Ergámonos.
Bumi! Isto é importante.
Non che importa?
Importarme?
Atréveste a dicirme o que me tiña que importar?
Acaso loitaches ti nesta guerra durante un século?
Viches ti derrubarse todo o teu mundo?
Vouche dicir algo, Avatar.
Ti terás cen anos,
pero non viviches cen anos.
E, desde logo, non viviches os últimos cen anos.
Non che creo que perdeses a esperanza.
Ti non, Bumi.
En serio?
Acepto o desafío.
Non creo que sexa aquí.
É a única abertura na montaña.
Seguro?
Escoita.
¿Non oes...
música?
Cando te atopes ás escuras
e só vexas pedras e rochas,
Vale. Colle iso, de acordo?
Lembra que un precioso regalo
se agacha dentro.
Bátea.
Fura un pouco e atoparás
a xoia do meu corazón,
a xoia do meu corazón.
Si.
Iso foi bárbaro. E logo que facedes aquí?
Que facemos nós? E vós que facedes?
Facemos o que facemos.
Xa, pero... por que o facedes aquí?
Pola acústica.
A mellor de Omashu.
Oístes iso?
Harmonía. É o que nos interesa.
Harmonía, música e amor.
Se estes están ben aquí, os túneles non serán tan malos.
Túneles? Non, isto non son os túneles.
As túneles son por aí.
Eu non entraría aí.
Non temos opción.
Temos que atopar un amigo.
Pois, nese caso,
igual debiades ver isto.
É un conto sobre dous amantes.
Oma e Shu xuntábanse na cima da montaña que separaba as súas aldeas.
Como as aldeas eran inimigas, non podían estar xuntos,
pero o seu amor era forte e atoparon unha solución.
Aprenderon das toupas teixas a dominar a terra
e convertéronse en mestres da terra.
Construíron túneles complicados para vérense en segredo.
Pero un día, Oma non apareceu.
Morrera nun atentado.
Desolada, Shu usou o seu dominio da terra
para someter as aldeas.
Podíaas destruír todas,
pero non o fixo e decretou a fin da guerra.
Ambas aldeas axudáronlle a construír unha cidade para viviren en paz.
Á gran cidade déronlle o nome de Omashu como homenaxe ao seu amor.
"O amor brilla na escuridade."
Lembrade iso,
se entrades no burato escuro do que non sae ningún ser vivo.
Oh, dous amantes...
Non haberá problema. Non hai nada que temer aí dentro.
Vale.
Non existen os espíritos furiosos.
Túnel secreto,
túnel secreto,
entre as montañas,
túnel secreto, secreto, secreto, secreto.
Ben!
Están perdidos.
Unha dotación completa de mestres da terra para un vello.
Síntome eloxiado.
- Xo! - Xo!
Por precaución.
A moitos desta zona encantaríalles saber
que o famoso Dragón do Oeste anda por aquí.
O xeneral da Nación do Lume que cercou Ba Sing Se 600 días.
Algún podería tomar a xustiza pola man.
Non podemos permitilo, verdade?
Que podo facer para que a viaxe lle sexa máis cómoda?
Estou ben.
Grazas.
Seguro? Veña, fale sen medo.
A viaxe á Mina é longa.
E eu teño todo o tempo do mundo.
Veña, señores, monten.
Queres ir ao norte?
O norte non é bo.
Hai lume por todo o norte.
Non teño opción. Teño que ir.
Un consello. O camiño recto non sempre é o mellor.
Queres dicir que debía ir por outro camiño?
Significa que tes que ter tino onde pisas.
Bumi, que é isto?
Bumi, que queres demostrar?
"Demostrar"?
Igual che quero mostrar que non hai camiño doado para o Avatar.
Igual estaba só xogando un pouco, como faciamos nos vellos tempos.
Ou igual só quería probar un caramelo.
Xa vou, tío.
Por aquí.
Di iso o mapa?
No mapa non se ve ben, pero intúoo.
"Intúelo"?
Si, é unha intuición, unha espiñada.
Ves iso?
Apaga a luz.
Ah, mira iso!
"O amor brilla na escuridade." Entendes? Era unha pista.
Hai que quedar ás escuras para poder seguir a luz.
Así se atopa o camiño.
A luz de cristais de rocha?
Están por todos os lados.
Nas paredes, no chan.
- Sen patrón ningún. - É un camiño.
Na escuridade brilla o amor, non as rochas.
Licenza poética. Dicíano os xograres, o amor é a resposta.
O que precisas é amor, que fai xirar o mundo.
Faslle caso aos xograres?
- Sokka, espera! - Katara, que problema tes?
Que non me tomas en serio.
Outra vez.
- Non son unha nena. - Compórtaste como tal.
E ti coma se o soubeses todo
cando nin viches que un traidor che mentía.
- Foi falar a namorada dun terrorista. - Mentira!
- Non debiches falar con el! - Porque ti o digas!
- Non podes pasar de min. - Se fas o parvo, si.
- Papá deixoume a cargo. - Non es papá!
Xa non estamos na Enseada do Lobo.
Pois non.
Imaxina que nos vise agora a avoa.
- Comíalle agora o seu afumado de foca. - Ou os seus noodles.
Con caldo quente.
Comerémolo axiña.
Parécecho?
Non sei.
Veña.
Temos que marchar.
Afumado de foca. Non sei como podías comer iso.
Traédeo aquí.
Ponlle unha sela a ese.
Os mestres do lume non beben auga.
En Ba Sing Se,
a cidade tivo que racionar a auga tras un ano de asedio.
No exército, tiñamos privilexios especiais.
Pero meu irmán...
tiña bo corazón.
Collía comida e auga na súa división e dáballelas aos nenos.
Estaba de garda a noite que lle prendeu lume ao Muro do Leste.
Cando apagamos o lume, non quedaba nada do seu corpo para enterrar.
Tiña 19 anos.
Tantas vidas perdidas.
Tantos combates.
Pero Ba Sing Se segue en pé.
Pagou a pena?
Estabamos en guerra.
Eu era un soldado.
Era un carniceiro!
Mire,
eu sigo cheirando fume de noite cando durmo.
Nunca desaparece de todo.
A guerra lévanos ao límite.
A algúns de nós non nos gusta o que hai alí.
Esa é a súa patética desculpa por aquilo?
Eu non falaba de min.
Señor.
Atrás.
É certo, non é?
Non ten miga de humanidade.
Non sabe o que é perder alguén.
É certo que deixou o cerco?
Si, despois de morrer o seu fillo.
O fillo morreu como un heroe e el será lembrado por covarde.
Irmán, consólate pensando que Lu Ten sempre será aclamado
como un gran defensor da Nación do Lume.
Grazas, Ozai.
O seu sacrificio converterase en lendario.
Tío.
É un enorme honor para ti e para Lu Ten
morrer servindo a Nación do Lume.
Cando os estudos non me ían ben e meu pai non estaba contento,
Lu Ten deume isto.
Déranlla por gañar na categoría de oficiais.
Dixo que a debía ter alguén destinado a facer grandes cousas.
A min deume forza.
A Lu Ten non lle facía falta,
porque era a persoa máis forte que coñecín.
Dáslle ben a iso.
Práctica e boa formación.
Grazas ao documento?
Si.
E a Jet, que me ensinou algunhas cousas.
Perdeu familiares, igual ca nós.
Sabe que eses recordos te poden frear.
Fíxome ver que eu só pensara
en como morrera mamá en vez de como vivira.
Jet igual escolleu o camiño equivocado, pero non tiña opción.
E Sai tampouco.
Sai dixo que eu debía ser enxeñeiro, que esa era a miña vocación.
- E ti crelo? - Non sei.
Gustoume oír que teño algo que ofrecerlle ao mundo.
Á parte da miña capacidade superior de loita.
Sokka.
O que dixen de ti e papá...
Esquéceo.
Gobernaches a tribo e protexíchesnos sen axuda de ninguén.
Papá nunca cargou só con esa responsabilidade.
Para ti foi máis difícil.
Ah, iso non está ben.
Os cristais eran só cristais, como eu pensaba.
Que fai isto aquí? Xa pasamos por aquí e non estaba o muro.
Como é posible iso?
Non é.
A menos que...
os túneles cambien.
Detrás destas portas hai un desafío temible.
Unha proba para ver se estás preparado para a ser o Avatar.
Bumi.
Todos estes desafíos, xogos, probas, non teñen sentido.
Nada ten sentido desde hai cen anos.
Ti non es así.
O Bumi que eu coñezo é un neno feliz e divertido,
gústalle saltar rochas e sempre pensa nos seus amigos.
Creo que ese neno aínda existe.
Moi listo.
Para ti todo son xogos, non si, Avatar?
A quen lle importa a responsabilidade?
A quen lle importa salvar o mundo?
Non, só divertirse e vaguear. Non si?
Pois veña,
imos xogar a outro xogo, o último.
Como che prometín,
imos xogar ao último xogo, Avatar.
O máis sinxelo de todos.
Ti contra min.
A morte.
É incrible como cambian os túneles.
- Os cristais non serven. - Os reproches logo.
Sería iso imaxinación miña?
Unha toupa teixa.
Dálle.
Dálle!
Todos vimos mortes de máis.
Iso pásache por ter clemencia cun mestre da terra.
Estás ben?
Temos que marchar.
- Descansa... - Non hai tempo.
Axiña virán máis soldados.
Temos que marchar xa.
Katara!
Grazas.
Non hai saída!
Katara, síntoo.
Eu tamén.
Que pasa? Estamos mortos?
"O amor brilla na escuridade."
Non foron os cristais os que guiaron a Oma e Shu pola montaña.
É cego.
Non se moven pola vista, senón polos sentimentos.
Notan os sentimentos e reaccionan a eles.
Ira, medo. Pero, sobre todo, amor.
"O amor brilla na escuridade."
Entón, responden ao amor?
Que farán coas ordes verbais?
Desculpe, Sra. Toupa Teixa.
Pódenos mostrar o camiño ao palacio?
Por favor.
Bumi, non tes que facer iso!
Teño tal.
Algúns temos que loitar mesmo cando non queremos.
Iso significa estar en guerra!
Non!
Saberíalo se estiveses aquí, pero non estiveches.
Marchaches.
Ti eras o Avatar.
E deixáchesnos.
Neste mundo, non podes confiar en ninguén,
nin sequera nos amigos.
Sobre todo, nos amigos.
Ben, isto foi moi divertido,
pero é hora de rematar cos xogos.
Bumi, non podo coas dúas. Axúdame!
Déixaa caer.
Déixaa caer e gañas.
Bumi, isto non é un xogo!
Si tal.
Tes que facer escollas imposibles.
Salvo esta cidade ou aquela?
Quen leva as últimas sobras de comida? O orfanato ou os soldados?
Tes que facer escollas dese estilo
día tras día, ano tras ano.
E iso só para salvar esta cidade.
Ti tes que salvar o mundo enteiro.
Déixaa caer, Aang,
e aprende o que significa ser o Avatar.
Non!
Entón, o mundo está condenado.
Sokka, colle o rei.
Aang, agora!
Estás ben?
Neno, ti si que sabes botar abaixo a casa.
Trampón! Trampeaches!
Non o fixeches ti só,
e, entón, non aprendiches nada.
Non tiñas razón.
Si se pode confiar nos amigos
e así é como eu vou salvar o mundo.
Cos meus amigos.
Pensas coma un neno.
E está tan mal iso?
Lembras isto?
Úsoo para chamar un amigo.
É o que vou facer agora.
Chamar un vello amigo.
Tiñas razón.
Eu non estaba cando o mundo e ti me precisabades.
Pero agora estou.
Alteza,
chamamos os reforzos.
E dobrastes os gardas nos muros?
- Si, alteza. - Ben. Dilles que irei axiña.
Espera, que pasa?
As forzas da Nación do Lume avanzan. Chegarán aquí ao amencer.
Vanvos atacar?
Si, pero estaremos listos.
Por sorte, avisounos unha fonte.
Sai?
O enxeñeiro alertou os xenerais sobre a rede de espías.
Axudounos a collelos. Agora marchade todos.
O Avatar ten que ir a outros sitios. Nós arranxámonos sós.
É hora de que Omashu volva a entrar en guerra.
Ah, pero teño outro desafío máis para ti.
Os meus repolos!
Estamos sempre subindo e baixando de barcos.
Igual ese é o noso destino, príncipe Zuko.
Ben. Non é demasiado tarde.
- Que fas aquí, tío? - O mesmo ca ti.
Preparándome para comezar unha viaxe que de certo será memorable.
Queres vir comigo?
Veño totalmente preparado. Con todo o té que preciso.
Non preciso un coidador.
E un amigo?
Meu pai deixou ben claro
que non volvese ata topar o Avatar.
Iso significa
que igual non volvemos á casa ata que pase moito tempo.
A casa.
Todo o que eu preciso está neste barco.
Como dixen, todo o té que preciso.
Que foi, Zuko?
Nada.
Imos levarte á casa.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa