Tao po?
May tao po ba riyan?
Nagkamali kayo.
Di ako ang nagsimula ng mga sunog at ng laban.
Tipirin mo ang boses mo.
Maiksi ang pasensiya ng mga kawal ng Earth Kingdom
kahit na walang problema.
At tiyak na hindi ito maituturing na ganoon.
Heneral Iroh.
Masaya akong makita ka, munting Avatar.
Si Zuko?
Nahuli rin po ba siya?
Sana hindi. Kung sinuwerte siya, malamang nakabalik na siya sa barko niya.
Kasalanan niya ito.
Sinimulan niya ang away, iniwan ka, tapos tumakas.
Nakikita ko na talaga kung anong klase ng tao siya.
Duda ako riyan.
Ano na po ang mangyayari sa atin?
Hindi ko alam.
Pero sa karanasan ko, hindi mabait sa talunan ang mga Earthbender.
Totoo po ba?
Kasabwat po ba kayo ng kalaban?
Hindi ganoon kasimple.
Hindi. Simple lang ang tanong. Tinulungan po ba ninyo ang mga Firebender?
Oo.
Teo.
Pinoprotektahan lang kita.
Papatayin daw tayo ng mga Firebender
at aatakihin nila ang bayan kung di ako makikipagtulungan.
Hindi nila ginalaw ang Omashu dahil sa kaunting serbisyong ibinigay ko.
Serbisyo? Ang pagbibigay mo ng mga armas sa kalaban?
Armas? Hindi, simpleng disenyo lang. Walang gaanong halaga sa digmaan.
Sa mga maling kamay, kahit ano, maaaring maging armas.
Lalo na sa Fire Nation.
Sokka.
Kailangan nating gumawa ng mahihirap na pasya.
Iniwan ng ama mo ang pamilya ninyo para makipaglaban,
at iniwan ka niya para mamuno sa kanila kahit bata ka pa.
Gagawin natin ang kailangan
para mabuhay.
Humahanap tayo ng paraan para lang makaraos.
Di gagawin ng ama ko ang ginawa mo.
Nahanap ko na siya.
Nasa bilangguan si Aang.
SA KADILIMAN
100 TAON ANG NAKAKARAAN
Aang.
Uy, Aang.
Uy, Bumi. Kumusta ang pagsasanay mo?
Ayos lang ang mga galaw ko, pero mahirap ang paghulma.
Ano ba ang sinasabi mo? Mukha namang sky bison.
Badgermole dapat ito.
Sigurado ka?
Walang kapantay ang pagmamason ng mga Earthbender.
Hindi kita ang dugtong.
Kaya pambihira ang mga bayan nila.
Kamangha-manghang palasyo, mga toreng tila di tinatablan ng balani.
Mga bilangguang di mapapasok.
Gusto ko iyong mga bahagi ng Omashu na di nakalulungkot.
Ang mga bayan, parang tao.
Laging may madidilim na bahagi.
Parang puro kadiliman na nga lang po ngayon.
Oo, ang nangyari rito, nangyari sa buong mundo.
- Bunga iyon ng isang siglong digmaan. - Digmaang sinimulan ng Fire Nation.
Na maaari ring wakasan ng Fire Nation.
Kung ganoon lang sana kasimple.
Ang kapatid ko, ang Fire Lord, dalawa lang ang nakikita niya.
Tagumpay o pagkatalo.
Walang ibang mahalaga.
Kahit ang mga mahal sa buhay na pumanaw sa digmaan.
Kaya ba desperado si Zuko na mahuli ako?
Para maipanalo niya ang digmaan para sa ama niya?
Ang tagumpay ni Zuko, wala sa pagwawagi sa digmaan,
kundi nasa pagbawi niya sa buhay niya.
Ipakita mo sa kanyang di ito ang daan.
Makikinig siya sa inyo.
Sinasabi ko lang, utang niya iyon sa inyo.
Kung tutuusin,
ako ang may utang sa kanya.
Higit pa sa kaya kong bayaran.
Imposible!
Nasa loob ng bundok na napapaligiran ng bato ang bilangguan ng Omashu.
Para makapasok at makalabas, dadaan sa palasyo.
Patawad. Hindi na maililigtas ang Avatar.
Di namin pababayaan si Aang.
Mapupuslit ninyo kami sa palasyo.
Hindi na matapos ng kanina. Patawad. Di maaari.
Sa mga lagusan kaya?
Mga lagusan?
Mga tagong lagusan sa ilalim ng bundok. Lihim na tagpuan ng mga nagtatag ng bayan.
- Sabi-sabi lang iyan. - Sabi mo, nakita mo na?
Kasinungalingan din iyon?
Oo, may mga lagusan, pero madaling gumuho. Ang mga pumapasok, di na nakalalabas.
Binabantayan daw ang mga daanan ng mga naghihiganting espiritu.
Hindi lang pala lihim ang mga lagusan,
kundi lihim na minumultong lagusan?
Kahit makaisip ako ng daan sa mga lagusan, problema pa rin ang mga bantay.
Kami ang bahala roon. Tulungan mo lang kaming makapasok.
Saan mo siya dadalhin?
Sa Hukay.
Sa Hukay?
Kampo kung saan sapilitang nagtatrabaho ang mga bilanggo ng digmaan.
Hindi na nakitang muli ang mga ipinadala roon.
Ikaw,
hindi ka kasing suwerte niya.
Makakaharap mo ang hari.
Ang gulo ng mga mapa.
Sabi rito, pumunta sa silangan. Ito naman, patimog ang daan.
At itong isa... umiikot pataas.
May problema po ba?
Ang kausap ko sa Fire Nation.
Anyayahan mong makipagkita.
Ipaalam mo sa mga heneral ng Earth Kingdom para mabitag at mahuli ang mga espiya.
Hindi.
Nilinaw ng mga Firebender.
Pag pumalag tayo, ipapadala nila ang buong puwersa nila.
Hayaan ninyo sila.
Nagbalik na po ang Avatar sa mundo.
Tama na ang pagtatago.
Oras na para lumaban.
Kamahalan.
Ang bilanggong hiniling mo.
Nahuli siyang nakikipaglaban, naninira ng mga ari-arian.
Nananakot ng mga tao.
At Airbender siya.
Ugat ng lotus, balakbak ng pino, pinatuyong hasmin.
Ugat ng lotus, balakbak ng pino, pinatuyong hasmin,
mainit na tubig, dalawang minutong nakababad!
Tsaa?
- Sige. - At mali ka tungkol sa kanya.
- Nasaksihan namin ang bending... - Mali!
Hindi lang siya isang Airbender.
Siya ang master ng apat na elemento.
Ang tagapagligtas ng mundo.
Siya...
ang Avatar.
At napakagaling niyang magpalukso ng bato.
Bumi?
Kumusta, Aang?
Bumi!
Bakit buhay ka pa?
Malinis na pamumuhay, tamang pagkain, at suwerte.
Di ko lang alam kung suwerte nga o hindi.
Pero ang mas mahalaga, bakit buhay ka pa?
At bakit ka bata pa rin?
Mahabang kuwento.
Balakbak ng pino?
Sino ang mangmang na nagsabing lagyan mo ng balakbak ng pino?
Ikaw.
Bigyan siya...
ng piging.
Jet.
Pinagtaksilan mo kami.
Pinagtaksilan ko kayo?
Pinigilan ko kayong pumatay ng mga inosente.
Inosente? Mga espiya, mga taksil. Iyon ba ang ginusto mong iligtas?
Hindi lahat, kalaban.
Kung hahadlangan mo kami,
kalaban ka.
Baka nga simple lang ang buhay sa Polong Timog,
pero dito, gagawa ka ng mahihirap na pasya.
Ganoon sa digmaan.
Akala ko, kakampi ka namin?
Akala ko, kakampi kita?
Jet, nakalimutan mo na kung ano ang ipinaglalaban mo.
Gaya ng sinabi mo, inalala ko ang ina ko.
Ayaw niyang mapuno ng pait ang puso ko.
Kaya alam kong nasa maling panig ka na, di ka lumalaban para sa minamahal mo,
Lumalaban ka dahil sa poot.
Gaya ng mga Firebender.
Hindi ako katulad ng mga Firebender.
Paalam, Jet.
Iyang kapangyarihan mo, dahil iyan sa akin.
Hindi dahil sa iyo.
Dahil sa akin.
Hoy, ikaw!
Hindi ka dapat nandito.
Inutusan po ako na maglipat ng bilanggo, pero...
ano, nahuli po ako.
At kapag nalaman ng pinuno ko...
Nasa alanganin na po ako ngayong buwan.
Dinala sa Hukay ang matandang Firebender.
Nandoon ang isa pa.
Ang isa pa?
Oo, ang kalbong bata. Gusto siyang makita ng hari.
O, tatayo ka lang ba riyan?
Ano ang gagawin mo?
Para sa pagkain mo, may dalawa kang pagpipilian.
Tadyang mula sa Isla ng mga Kangaroo. Mapalulundag ka sa sarap.
At iyang isa, sinabawang damong-dagat.
Sana lang, wag magkakaliskis ang kutis mo.
Ang galing ko. Nakakatawa iyon.
Sinabawan na lang.
Di ako kumakain ng karne.
Tama. Hindi nga.
Tama ang pinili mo.
Sandali. Pagsubok ba ito?
Ano? Pagsubok?
Hindi. Parang... laro.
Mahilig kang maglaro, hindi ba?
Nga pala, nakulong ka sa tipak ng yelo sa loob ng isang daang taon?
Siguro... masaya iyon.
Hindi, bangungot iyon.
Naku. Masama ba talaga iyon?
Nasusunog ang mundo, namamatay ang mga tao,
at natutulog ka lang habang nangyayari ang lahat ng iyon.
Namatay ang lahat ng mga Airbender.
Wala ako roon para tulungan sila.
Medyo mahangin naman ang mga mongheng iyon. Tama ba ako?
Trahedya iyon.
At baka mangyari ulit,
kaya pupunta ako sa Water Tribe ng Hilaga sa lalong madaling panahon,
kaya kailangan mo na akong pakawalan.
Para mailigtas ko ang mga Waterbender.
"Letsugas," umalis na tayo.
Bumi!
Mahalaga ito.
Wala ka bang pakialam?
Pakialam?
Dinidiktahan mo ako na magkaroon ng pakialam?
Isang siglo ka na bang nakikipaglaban sa parehong laban?
Napanood mo na bang masunog ang mundo mo?
Makinig ka sa akin, Avatar.
Isang daang taon na ang edad mo,
pero di ka nabuhay nang isang daang taon,
lalo na itong lumipas na isang daang taon.
Di mo ako mapaniniwala na nawalan ka na ng pag-asa.
Hindi ikaw, Bumi.
Talaga?
Tinatanggap ko ang hamon.
Parang hindi tama ito.
Ito lang ang daanan papasok sa bundok.
Sigurado ka?
Pakinggan mo.
May naririnig ka ba
na musika?
Pag nasa dilim ka
At puro bato ang nakikita mo
Hayan. Kunin mo iyan, ayos lang?
Tandaan na may isang natatanging regalo
Na nakatago sa kaibuturan
Alugin mo.
Kaya maghukay ka nang kaunti at makikita mo
Hiyas ng puso ko
Ayos
Oo. Tamang tama iyon. Ano ang ginagawa ninyo rito?
Kami? Kayo, ano ang ginagawa ninyo rito?
- Ginagawa namin ang ginagawa namin. - Oo nga, pero... bakit dito?
Ang tunog dito sa loob. Pinakamaganda sa Omashu.
Naririnig mo?
Armoniya. Iyon ang gusto namin.
Armoniya, musika, pag-ibig.
Kung ayos lang sila rito, ayos lang din siguro ang mga lagusan.
Mga lagusan?
Naku, hindi ito ang mga lagusan.
Iyon ang mga lagusan.
- Oo, hindi ako papasok doon. - Wala kaming magagawa.
May hahanapin kaming kaibigan.
Kung ganoon,
dapat makita ninyo ito. Kuwento ito ng dalawang nag-iibigan.
Nagkakilala sina Oma at Shu sa tuktok ng bundok
na nasa pagitan ng nayon nila.
Magkaaway ang mga nayon, kaya bawal silang magsama,
pero sa tibay ng pag-iibigan nila, nakagawa sila ng paraan.
Natutunan nila ang earthbending sa mga badgermole,
at sila ang naging mga unang Earthbender.
Gumawa sila ng komplikadong mga lagusan para makapagkita sila nang palihim.
Pero isang araw, hindi dumating si Oma.
Namatay siya sa isang pag-atake.
Sa hinagpis niya, ginamit ni Shu ang earthbending
para pabagsakin ang mga nayon.
Lahat, kaya sana niyang patayin.
Pero sa halip, ipinahayag niya na tapos na ang digmaan.
Binuo nila ng mga nayon ang isang bagong bayan,
doon payapang mamumuhay ang lahat.
Tinawag na Omashu ang dakilang bayan bilang sagisag ng pagmamahalan nila.
"Pinakamaliwanag sa dilim ang pag-ibig."
Tandaan ninyo iyan, lalo na kung papasok kayo sa madilim na kawalan,
kung saan walang nakalalabas.
O, dalawang nag-iibigan...
Magiging maayos ang lahat. Walang dapat ikatakot sa loob.
Tama.
Di totoo ang mga galit na espiritu.
Lihim na lagusan
Sa kabundukan
Lihim, lihim, lihim, lihim na lagusan
Ayos!
Patay sila.
Isang pangkat ng mga Earthbender para lang sa isang matandang lalaki.
Nakatataba ng puso.
- Tigil! - Tigil.
Nag-iingat lang kami.
Marami rito ang matutuwang malamang nandito ang tanyag na Dragon ng Kanluran.
Ang heneral ng Fire Nation na nagkubkob sa Ba Sing Se nang 600 araw.
Baka may matuksong umatake.
Hahayaan na lang ba namin iyon?
May magagawa ba ako para mas maging komportable ang paglalakbay mo?
Ayos lang ako.
Salamat.
Sigurado ka? Sige na, huwag kang mag-atubiling magsalita.
Mahaba pa ang lalakbayin patungong Hukay.
At marami akong oras.
Sige. Sumakay na kayo.
Gusto mong pumunta sa hilaga. Hindi maganda roon.
Nagkalat ang apoy sa hilaga.
Wala akong magagawa. Dapat pumunta ako roon.
Payo lang. Hindi laging mabuting dumeretso ka na lang sa pupuntahan mo.
Dapat ba, hindi ganoon ang gawin ko?
Ibig sabihin, dapat mag-ingat ka sa dadaanan mo.
Bumi, ano ito?
Bumi, ano ba ang gusto mong patunayan?
"Patunayan"? Baka ipinapakita ko na walang madaling landas para sa Avatar.
Baka gusto ko lang maglaro katulad ng ginagawa natin dati,
at baka gusto ko lang ng matigas na kendi.
Papunta na ako, Tiyo.
Dito.
Nakalagay ba sa mapa iyan?
Di malinaw iyong mapa, pero may kutob ako.
"Kutob"?
Oo, kutob. Pakiramdam, may umuudyok sa akin.
Nakikita mo iyon?
Patayin mo ang ilaw.
Tingnan mo nga naman.
"Pinakamaliwanag sa dilim ang pag-ibig." Naunawaan mo? Palatandaan iyon.
Hayaan mong magdilim para masundan mo ang liwanag.
Ganoon mahahanap ang daan.
Ang liwanag ng mga kristal?
Nagkalat sila, o.
Sa mga pader. Sa sahig.
- Kung saan-saan lang. - Daan ito.
"Pinakamaliwanag sa dilim ang pag-ibig," di "mga batong lumiliwanag".
Makata kasi.
Sabi ng mga kumakanta, pag-ibig ang sagot.
Ang tanging kailangan, ang nagpapaikot sa mundo.
Naniniwala ka sa kanila?
- Sokka, sandali! - Katara, ano ang problema mo?
- Hindi mo ako sineseryoso. - Ito na naman.
- Hindi na ako bata. - Lagi kang ganoon umasta.
Umaasta kang alam mo ang lahat
kahit hindi mo nakita na niloloko ka na taksil sa harap mo.
- Ikaw nga, nagkagusto sa terorista. - Hindi ganoon iyon.
- Di mo siya dapat kinausap! - Wag mo akong diktahan.
- Wag mo akong balewalain. - Puwede, kung nagpapakatanga ka.
- Sabi ni Ama, ako ang bahala sa atin. - Di ka si Ama!
Wala na tayo sa Wolf Cove, ano?
Wala na nga.
Paano kaya kung nakikita tayo ni Gran Gran?
Ang sarap sana ng tapang karnerong-dagat niya.
At ng noodles niya.
Na may mainit na sabaw.
Kakain din tayo noon.
Tingin mo talaga?
Hindi ko alam.
Tara.
Umalis na tayo.
Tapang karnerong-dagat. Di ko alam kung paano mo nakakain iyon.
Dalhin mo siya rito.
Lagyan mo ng upuan iyon.
Di kailangan ng tubig ng firebender, tama?
Alam mo, sa Ba Sing Se,
kinailangang magrasyon ng tubig pagkatapos ng unang taon ng pagkubkob.
Nasa militar ako,
kaya may mga pribilehiyo kami.
Pero ang kapatid ko...
malambot ang puso.
Kumukuha siya ng pagkain at tubig sa pulutong para sa mga bata.
Siya ang bantay noong gabing sinunog mo ang Silangang Pader.
Noong naapula na namin ang apoy, wala nang natira sa kanya para ilibing.
Labing-siyam lang siya.
Napakaraming buhay na nawala.
Napakaraming pakikipaglaban.
Pero nakatayo pa rin ang Ba Sing Se.
Sulit ba?
Nasa digmaan tayo noon.
Sundalo ako.
Marami kang pinatay!
Alam mo...
naaamoy ko pa rin ang usok tuwing matutulog ako sa gabi.
Hindi talaga nawawala iyon.
Itinutulak tayo ng digmaan sa sukdulan.
Di nagugustuhan ng iba ang nakikita nila roon.
Ganyan ka ba humingi ng tawad para sa ginawa mo?
Hindi ko tinutukoy ang sarili ko.
Pinuno.
Hayaan mo na.
Totoo naman, hindi ba?
Wala kang puso.
Hindi mo alam ang pakiramdam ng mawalan.
Inabandona niya ang pagkubkob?
Oo, matapos mapatay ang anak niya.
Namatay ang anak niyang bayani, habang siya, habambuhay na duwag.
Kapatid, sana ikagaan ng loob mo
na habambuhay na magiging bayani ng Fire Nation si Lu Ten.
Salamat, Ozai.
Magiging alamat ang sakripisyo niya.
Tiyo.
Isang malaking karangalan ang mamatay kayo ni Lu Ten
sa paglilingkod sa Fire Nation.
Noong di maayos ang pag-aaral ko at hindi masaya si Ama,
ibinigay ito ni Lu Ten sa akin.
Tinanggap niya nang manguna siya sa klase sa pagkapinuno.
Sabi niya, dapat mapunta ito sa nakatakda na gumawa ng mga nakamamanghang bagay.
Binigyan ako ng lakas nito.
Hindi ito kinailangan ni Lu Ten
dahil siya ang pinakamalakas na tao na nakilala ko.
Gumagaling ka na riyan.
Pagsasanay lang at magaling na pagtuturo.
Talaga? Mula sa kalatas?
Oo.
At kay Jet, tinulungan niya ako sa ilang bagay.
Nawalan siya ng pamilya, tulad natin.
Alam niyang napipigilan ako ng mga alaala.
Naipakita niya sa aking iniisip ko lang
ang pagkamatay ni Ina, di kung paano siya nabuhay.
Baka nga mali ang tinahak na daan ni Jet, pero itinulak siya roon.
Tulad ni Sai.
Sabi ni Sai, dapat maging inhenyero ako.
Iyon ang nakatakda sa akin.
- Naniniwala ka ba? - Di ko alam.
Pero nakatutuwang marinig na may iaambag ako sa mundo.
Bukod sa galing ko sa pakikipaglaban.
Sokka.
Ang sinabi ko tungkol sa inyo ni Ama...
Kalimutan mo na.
Mag-isa mong pinamunuan ang tribu at pinrotektahan mo kami.
Hindi iyan pinasan ni Ama nang mag-isa.
Mas mahirap ang sa iyo.
Naku, may mali.
Tama nga ako, mga ordinaryong kristal lang sila.
Wala dapat ito rito. Dito tayo galing, at walang pader dito.
Posible ba iyon?
Hindi.
Maliban kung...
Nagbabago ang mga lagusan.
Isang nakatatakot na hamon ang nasa likod ng mga pintong ito.
Susubukin talaga nito kung handa kang maging Avatar o hindi.
Bumi.
Walang saysay ang lahat ng pagsubok, laro, at hamong ito.
Lahat naman walang saysay nitong huling isang daang taon.
Hindi ikaw ito.
Ang Bumi na kilala ko, masayahing bata na mahilig magpalukso ng bato
at laging iniisip ang mga kaibigan niya.
Naniniwala ako na nandiyan pa rin ang batang iyon.
Napakatalino.
Puro laro lang ba ang iniisip mo, Avatar?
Balewala sa iyo ang responsibilidad?
Balewala sa iyo ang pagligtas sa mundo?
Wala lang. Mas masaya kapag puro kalokohan. Tama ba?
Kung ganoon,
maglaro tayo sa huling pagkakataon.
Gaya ng ipinangako ko.
Isang huling laro na lang, Avatar.
Ang pinakasimple sa lahat.
Ikaw laban sa akin.
Hanggang kamatayan.
Grabe. Paano magbabago ang mga lagusan?
- Mali nga ang mga kristal. - Mamaya mo na ipamukha.
Guni-guni ko lang ba iyon?
Badgermole.
Gawin mo na.
Gawin mo!
Sapat na ang nasaksihan nating kamatayan.
Iyan ang napala mo sa pagpapakita mo ng awa sa Earthbender.
Ayos ka lang.
Kailangan na nating umalis.
Magpahinga ka...
Wala nang oras. Magpapadala pa sila ng mga kawal. Umalis na tayo.
Katara!
Salamat.
Wala nang daan.
Katara, patawad.
Patawad din.
Ano ang nangyayari? Patay na ba tayo?
"Pinakamaliwanag sa dilim ang pag-ibig."
Hindi iyon tungkol sa mga kristal. Iba ang gabay nina Oma at Shu sa bundok.
Bulag siya.
Gumagalaw sila base sa pakiramdam, hindi base sa paningin.
Nararamdaman nila ang mga iyon at tumutugon sila.
Galit, takot, pero higit sa lahat, pagmamahal.
"Pinakamaliwanag sa dilim ang pag-ibig."
Tumutugon sila sa pag-ibig?
Puwede kaya silang utusan?
Paumanhin, Ginoong Badgermole.
Puwede mo bang ituro ang daan papunta sa palasyo?
Pakiusap?
Pakiusap, Bumi! Di mo kailangang gawin ito!
Pero kailangan.
Ang iba sa atin, kailangang lumaban kahit ayaw natin.
Iyan ang buhay ng nasa digmaan!
Hindi!
Alam mo sana iyon kung nandito ka noon, pero wala ka.
Iniwan mo kami.
Ikaw ang Avatar.
At iniwan mo kami.
Sa mundong ito, wala kang maaasahan,
kahit mga kaibigan mo.
Lalo na ang mga kaibigan mo.
Kung ganoon, masaya ito,
pero oras na para tapusin ang mga laro.
Bumi, di ko mabubuhat pareho. Tulungan mo ako!
Hayaan mong bumagsak. Hayaan mong bumagsak, at panalo ka na.
Bumi, hindi ito laro!
Oo, laro ito.
Laro kung saan kailangan mong gumawa ng mga napakahirap na mga pasya.
Aling bayan ang ililigtas ko, ito o iyon?
Kanino ibibigay ang huling pagkain? Sa ampunan o mga kawal?
Ganyan ang mga kailangan mong pagpilian
araw-araw, taon-taon.
At sa bayang pa lang ito iyon.
Kailangan mong iligtas ang buong mundo.
Hayaan mong bumagsak, at matututunan mo ang ibig sabihin ng pagiging Avatar.
Hindi!
Kung ganoon, wala nang pag-asa ang mundo.
Sokka, kunin mo ang hari.
Aang, ngayon na!
Ayos ka lang?
Grabe, bata, lahat napapatumba mo, a.
Mandaraya! Nandaya ka!
Hindi mo ginawa nang mag-isa,
kaya wala kang natutunan.
Nagkamali ka.
Maaasahan mo ang mga kaibigan mo,
at iyon lang ang paraan para mailigtas ko ang mundo.
- Kasama ang mga kaibigan ko. - Para kang bata mag-isip.
Masama ba talaga iyon?
Naaalala mo ito?
Pantawag ko sa kaibigan ko.
Gagawin ko iyon ngayon.
Tatawagan ko ang dating kaibigan ko.
Tama ka.
Wala ako rito para sa mundo noon. O para sa iyo.
Pero nandito na ako.
Kamahalan.
Nagpadagdag na kami ng mga tao.
At dinoble mo ang mga bantay sa mga pader?
- Opo, Kamahalan. - Mabuti. Sabihin mo, pupunta na ako.
Sandali, ano ang nangyayari?
Kumikilos na ang Fire Nation. Darating sila mamayang madaling araw.
Sinasalakay kayo?
Sasalakayin pa lang, pero magiging handa kami.
Mabuti na lang, may nagsumbong sa amin.
Sai?
Isinumbong niya sa mga heneral ang pangkat ng mga espiya sa bayan.
Tinulungan niya kaming hulihin sila. Sige na, umalis na kayo.
May mga kailangang puntahan ang Avatar. Kaya na namin ang mga sarili namin.
Oras na para sumali ulit ang Omashu sa digmaan.
A, pero may isa pa akong hamon sa iyo.
Mga repolyo ko!
Palagi tayong sumasakay o bumababa sa mga bangka.
Iyon marahil ang kapalaran natin sa buhay.
Mabuti. Hindi pa ako nahuli.
Ano ang ginagawa mo rito, Tiyo?
Pareho tayo. Naghahanda para sa hindi malilimutang paglalakbay.
Sasama ka sa akin?
Handang-handa na ako. Lahat ng tsaang kailangan ko, nandito na.
Di ko kailangan ng tagapag-alaga.
Kung kaibigan kaya?
Nilinaw ng ama ko,
makakabalik lang ako kapag nahanap ko na ang Avatar.
Ibig sabihin,
baka matagalan bago tayo makauwi sa tahanan natin.
Tahanan.
Lahat ng kailangan ko, nasa barkong ito.
Tulad ng sinabi ko, lahat ng tsaang kailangan ko.
Ano iyon, Zuko?
Wala po.
Umuwi na po tayo.
Nagsalin ng Subtitle: Marionne Dominique Mancol, J.M.B. Descalso