ทุกอย่างพร้อมแล้ว
เราจะโจมตีคืนนี้
รอก่อนไม่ดีกว่าเหรอ จํานวนคนมีไม่มากพอ
เราไม่ต้องการคนมากมาย
เราต่างมีความโกรธแค้น
เราต่างมีความเศร้าโศก
และนี่เป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ...
ที่เรามีความหวัง
ข้าอยากให้รู้จักใครคนนึง ที่พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อจุดยืนของเรา
เช่นเดียวกับเราทุกคน
นางสูญเสียจนเกินจะรับไหว
ข้าสูญเสียแม่และพี่ชาย
ในการปิดล้อมโจมตีบาซิงเซ
นางทํางานในวัง
และยินดีช่วยเรา
แม้มันเสี่ยงที่สุดต่อชีวิตนาง
ถ้านางสามารถปลุกความกล้าหาญได้
เราก็ต้องทําได้
คืนนี้เจ้าอัคคีโอไซต้องตาย!
ไม่มีทางหนีออกไปได้
แต่เจ้าย่อมรู้ว่านี่เป็นการเดินทางแบบไปไม่กลับ
หรือพวกเจ้าคาดหวังให้ทหารของข้ายอมจํานน
หลังจากสังหารเจ้าอัคคีที่พวกเขาภักดี
เราคาดหวังว่าพลเมืองแห่งแคว้นอัคคีทุกคน
จะยินดีที่เป็นอิสระจากระบบทรราชนี้
ทรราชงั้นรึ
หมายถึงความเป็นเอกภาพใช่ไหม
หรือความรุ่งโรจน์
เราไม่ใช่แคว้นที่ยิ่งใหญ่สุดในโลกหรอกรึ
ข้าไม่ใช่รึ ที่ทําให้ทั้งโลกนี้
จวนจะจํานนอยู่ภายใต้กฎเดียว
กฎของเรา
เพื่อสร้างยุคแห่งความสงบสุข
มันต้องแลกกับอะไร
ต้องสูญเสียชีวิตอีกมากแค่ไหน
ต้องแลกกับอีกศตวรรษ แห่งการสูญเสียและทนทุกข์งั้นรึ
อย่าเอ่ยเรื่องความสูญเสียกับข้า
ขอชื่นชมที่เดินหน้ามาได้ไกลขนาดนี้
แต่อย่างไรเสีย เราแคว้นอัคคี
ต่างภาคภูมิใจในปฏิภาณไหวพริบของเราเสมอมา
ถูกต้องไหม
อาซูล่า
ใช่เพคะ ท่านพ่อ
คืนนี้ท่านอาจหยุดพวกเราได้ โอไซ
แต่ข้างนอกนั่นมีผู้หนึ่งที่มิอาจหยุดเขาได้แน่
ผู้ที่จะนําสมดุลคืนสู่โลกนี้
ผู้ที่กลับมาช่วยเรา
ผู้ที่จะนําสมดุลคืนสู่โลกงั้นรึ
เพ้อฝันที่พวกเขาคิดว่าผู้อวตารกลับมาจริงไหม
ออกไปได้
อะไรเหรอ
สารจากหนึ่งในแม่ทัพที่อยู่ในทะเลใต้
ไม่ใช่คนสําคัญอะไร
ยังไงก็ตาม สิ่งที่เขาต้องรายงานนั้น...
ซูโกเจอผู้อวตารแล้วงั้นรึ
พี่ชายเจ้าได้ทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ตามที่ข้าขอ
ผู้อวตาร
จริงรึเนี่ย
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(โอมาชู)
แส้สายน้ํา
วาดแขน
ถ่ายน้ําหนัก สะบัดข้อมือ
โอเค
ไม่เห็นเข้าใจ
ท่าควบคุมพื้นฐานส่วนใหญ่ ใช้แค่การเคลื่อนไหวทางร่างกาย
แต่เมื่อเริ่มท่าที่ยากขึ้นอย่างแส้สายน้ํา
ต้องใช้จิตส่งเข้าไปและสัมผัสถึงกระแสพลังงาน
พวกนักบวชบอกเราเสมอ ให้หาจุดที่อารมณ์บรรจบกับจิตวิญญาณ
จุดที่ลึกกว่าความคิดน่ะ
เข้าถึงความรู้สึกและรวบรวมพลังงานจากภายใน
เข้าถึงความรู้สึก
ว้าว
ไม่เป็นไร ข้าผิดเองแหละ
ข้าไม่น่าทําตัวเป็นครูเลย
พวกนักบวชบอกว่าข้าไม่เคยฟังคําสอน
ข้าว่าพวกเขาพูดแบบนั้นนะ ที่จริงก็ไม่เคยฟังหรอก
ยิ่งสมควรที่เราต้องเดินทางไปเผ่าวารีเหนือ
ใช่ ที่นั่นมีปรมาจารย์ควบคุมน้ําสุดยอดของโลก
และข้าคงจะฟังที่พวกเขาสอน
ไปกันได้แล้วเราไม่ควรอยู่ที่เดิมนานเกินไป
ข้าก็ชอบนางนะ
ใช่ นางเจ๋งมาก
ข้านึกไม่ออกจริงๆ ว่านางเห็นอะไรในตัวพี่
โธ่ น่าปลื้มไปหมดแหละ
- ดูนั่น! - แคว้นอัคคีงั้นรึ
ไม่ใช่!
นั่น...
นั่นน่าจะเป็นผู้ควบคุมลมน่ะ
เขามุ่งหน้าไปที่ภูเขาลูกนั้น
นั่นไม่ใช่ภูเขา!
นั่นโอมาชู!
อัปปา! ยิปยิป!
ไม่รู้เขาจะไปที่ไหน เขามุ่งหน้าขึ้นเหนือตอนออกจากเกาะเคียวชิ
เขาต้องแวะหาอาหารและน้ํา
แม้เขาเป็นผู้อวตาร แต่ยังต้องกินต้องดื่ม
งั้นก็ต้องเป็นชุมชนเมือง
- แจ้งให้ลูกน้องเฝ้าระวังได้ - ไม่!
บอกแล้วไงว่าห้ามให้ใครรู้เรื่องที่เขาปรากฏตัว
ข้าทราบดี แต่ขออนุญาตท่าน เรายังมีโอกาส
ตราบใดที่ผู้อวตารยังคงอยู่บริเวณนี้
ถ้าเขาขึ้นไปทางเหนือ...
กองกําลังแคว้นอัคคีกระจายอยู่ทุกหนแห่ง
- ต้องมีผู้ที่เจอตัวเขาแน่ - เพราะเหตุนั้นข้าจึงอยากให้ท่าน
อนุญาตให้ข้าติดต่อสายที่ไว้ใจได้สักสองสามคน
ไม่จําเป็นต้องบอกอะไรที่เกินความจําเป็น
ดีมาก
เรือผู้บัญชาการเชามาถึงแล้วขอรับ
มาได้จังหวะเหมาะเลย แด่แคว้นอัคคี
ข้าไม่ชอบเขา
เขามีคุณสมบัติที่ไม่น่าพึงพอใจเท่าไหร่
ข้าได้คุยกับลูกเรือของเขา
ลือกันว่าเชาฝึกหลักสูตรทหารไม่ผ่านถึงสามครั้ง
ข้าขอความเห็นเจ้างั้นรึ!
ขออภัยขอรับ
เขาก็แค่พยายามจะช่วย
เขาซุบซิบเรื่องผู้บังคับบัญชา
- คนที่เจ้าไม่ชอบ - นั่นไม่ใช่ประเด็น
เรามีแบบแผนในการปฏิบัติการที่นี่ มีกฎเกณฑ์
เราคือแคว้นอัคคี แม้อยู่ที่นี่ก็ตาม
โดยเฉพาะเมื่ออยู่ที่นี่
โอมาชูคือเมืองที่ถูกแกะสลักจากภูเขาจริง
เป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของอาณาจักรปฐพี
ที่จริงแล้ว ของโลกเลยละ
พวกเขามีระบบขนส่งที่น่าทึ่งมาก
ที่คดเคี้ยวลัดเลาะไปทั่วเมือง
ส่วนผู้คนที่นั่น พวกเขาเป็นศิลปิน นักวิทยาศาสตร์ นักก่อสร้าง
และอาหารที่นั่นก็อร่อยมาก
เจ้าอีกแล้วรึ เคยบอกเจ้าว่าไง
เจ้า! ก้าวออกมา!
ที่โอมาชู พวกเขาไม่ใจดีกับคนนอก
อะไรทําให้เจ้าคิดว่าเราเป็นคนนอก
ไม่มีเหตุผลหรอก
เดี๋ยวสิ
เราเพิ่งเคยมาที่นี่ แต่เราต้องเจอเพื่อนคนนึงน่ะ
ช่วยเราเข้าไปข้างในหน่อยสิ
ขอโทษด้วย
เหมาะดี ไม่ก็เป็นแค่กระสอบผัก
มั่นใจว่าเจ้าจะทําให้มันดูดีขึ้นมาน่ะ
เจ้าและเจ้าด้วย! ถอยไป!
โอมาชูคือหนึ่งในที่มั่นสุดท้ายของอาณาจักรปฐพี
แม้พยายามแค่ไหน
พวกผู้ควบคุมไฟก็ยังยึดที่นี่ไม่ได้
พวกเขาถึงต้องระวังกันมาก
แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเราไม่ได้มาคุกคาม
ก็แค่รู้สึก
โอ้โฮ
หยุดก่อน
บอกมาว่าเจ้ามีธุระอะไร
ไปตลาดเหมือนเดิมแหละ
เดือนนี้ผลผลิตไม่ดีเลย
นางบอกว่าเพราะข้ารดน้ําหัวผักกาดน้อยไป
คงรู้ว่าข้าแต่งงานกับนางเพราะเหตุใด
ช่วยให้น้ําแปลงผักงั้นสิ
พี่เขยข้าก็คงเห็นด้วย ถ้าเขาพูดได้
เป็นใบ้ตั้งแต่เกิดน่ะ
ต้องทึ่งแน่ ถ้าได้เห็นเขาสื่อสารโดยไม่ออกเสียง
เมื่อวันก่อนเขาก็ทําให้เราหัวเราะร่วน...
เอาละ พอแล้ว ไปได้
ขอบคุณ บาย
ขอให้หาเพื่อนเจอนะ
แล้วก็ระวังตัวด้วย
ที่โอมาชูอาจมีอันตรายเกิดขึ้น
เขาอยู่นั่น ดูสิ!
แอง รอด้วย!
ระวังหน่อย!
นี่ ผักข้าเสียหาย...
เจ้าไม่ใช่ผู้ควบคุมลม
ผู้ควบคุมลมเหรอ ไม่ใช่แน่นอน
ช่วยด้วย!
แอง มองไม่เห็นเลย!
เขาเป็นผู้ควบคุมลม
และเจ้าเป็นผู้ควบคุมน้ํา
เทโอ!
เป็นอะไรไหม บาดเจ็บรึเปล่า
พ่อ ข้า... ข้าไม่เป็นไร
ต้องพาออกไปจากกลุ่มควัน
ไปที่นั่น บ้านเราอยู่ตรงนั้นเอง
ขอบคุณ
- ขอบคุณนะ... - คาทาร่า
ข้าชื่อไซ
เจ้าไปทําอะไรที่นั่น
ข้าเพิ่งลงจอด จะรู้ได้ไงว่าจะเกิดเหตุระเบิดอีก
เหตุระเบิดเหรอ แสดงว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุงั้นรึ
สิ่งที่เผ่าอัคคีทําไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน
เผ่าอัคคีเหรอ
ใช่ สายลับของพวกมันแฝงตัวอยู่ทั่วเมือง
ทุกวันนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัย
ที่โอมาชูอาจมีอันตรายเกิดขึ้น
ต้องเอาน้ํามาเพิ่ม
เจ้าเป็นผู้ควบคุมลม
รู้ไหมหมายความว่าไง สุดท้ายเราก็มีทางต่อสู้กับศัตรู
เจ้าทิ้งระเบิดใส่พวกมันได้ กระหน่ําให้ยับเยิน
พวกมันแพ้ทางพลังลม และเจ้า...
เจ้าเป็นผู้ควบคุมลม
แจ๋วไหมล่ะ พ่อเป็นช่างเครื่องกลของราชาแห่งโอมาชู
"ช่างเครื่องกล" รึ
ก็แค่คําหรูหรา ที่พูดถึงคนที่เสียเวลาทั้งวันกับการบัดกรี
อย่าไปฟังพ่อ
พ่อรับผิดชอบงานซ่อมบํารุงกลไกชั้นยอดของเมือง
อย่างระบบขนส่งของเรา เห็นกันแล้วนี่
สุดยอดไปเลย
หน้าที่ที่ไม่สําคัญอะไร
โธ่พ่อ ถ้าทุกคนในโอมาชูทุ่มเทเหมือนพ่อ
สงครามคงจบไปแล้ว
ป่านนี้เผ่าอัคคีคงคุกเข่ายอมจํานนแล้ว
ใช่
ใช่ๆ
เราก็มีหน้าที่ของเราในสงครามจริงไหม แอง
ใช่
ใช่ เพราะงั้นเราต้องไปแล้ว
อ้อ โอเค ได้เลย
สัญญากับข้านะว่าจะจัดการพวกผู้ควบคุมไฟ ให้ราบคาบ ให้ชดใช้อย่างสาสม
- ซ็อกกา - นี่มันช่างเหลือเชื่อ
ดูนี่สิ
เอาไว้ทําความสะอาดใต้เล็บเท้าน่ะ
ซึ่งอาจต้องเปื้อนเลือด
เห็นกลไกของเครื่องคัดแยกนั่นไหม
มันใช้แรงสปริง แยบยลมาก ข้าน่าจะติดตั้งบนชั้นวางคายัคของเรา
- ห้ามเลือดได้แล้ว คิดว่านะ - ไม่!
ไม่เป็นไรแล้ว
แอง
ที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่วิเศษมาก
ข้าอยากมาเห็นที่นี่ใจจะขาด
สถานที่ที่สิ่งมหัศจรรย์ถูกสร้างขึ้น ไม่ใช่ถูกทําลาย
ข้ามีหน้าที่ต้องช่วยคนพวกนี้
เจ้าจะช่วยยังไง
การเป็นผู้อวตารไม่ได้หมายถึงแค่สู้รบ
แต่ยังต้องช่วยเหลือผู้อื่นอย่างเทโอกับพ่อ
และช่วยทุกคนในเมืองนี้
แล้วเรื่องเดินทางขึ้นเหนือล่ะ
เคียวชิบอกเจ้าไม่ใช่รึว่า ต้องไปป้องกันเหตุโศกนาฏกรรมที่นั่น
ใช่ ข้าตั้งใจจะทําเช่นนั้น
แต่... ข้าก็ต้องทําหน้าที่ตรงนี้ด้วย
หากจะปกป้องโลก
ข้าก็ต้องค่อยๆ กอบกู้ทีละแห่ง
ข้าถึงตัดสินใจอยู่ที่โอมาชู
เพราะข้าอยากช่วย และคิดว่าข้าทําได้
เพราะข้าคือผู้อวตาร
เล่าเรื่องการทิ้งระเบิดให้ข้าฟังหน่อย
"เขาได้ทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"
เขาไม่ได้ทําอะไรเลย แค่ไปล่องเรือในมหาสมุทรสามปี
ข้าต่างหากที่ทําทุกอย่างที่ท่านพ่อขอ
ใครกันที่เสี่ยงชีวิตถอนรากถอนโคนพวกกบฏ
อ้อ จริงด้วย
เล่าถึงภารกิจที่เจ้าทําให้ฟังที ประหม่าไหม
เจ้าต้องเสี่ยงมากเลยใช่ไหม
ไม่หรอก พวกกลุ่มต่อต้านมันไม่ฉลาดน่ะ
แต่ก็นั่นแหละ จะคาดหวังอะไรจากชาวไร่
อย่างน้อยชื่อเสียงเจ้าก็เลื่องลือไปทั่วเมือง
ส่วนซูโกนั้นถูกเนรเทศก็จริง
แต่เขาก็ได้ออกไปสํารวจโลก
ถ้าข้าเป็นเขา คงไม่อยากกลับมาอีก
นั่นสิ แต่สิ่งที่ท่านพี่ซูซูที่รักต้องการคือ
กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ข้าทุ่มเททํามา
ที่จริงเขาเป็นรัชทายาทลําดับแรก ที่จะได้เป็นเจ้าอัคคี
ไม่ใช่ว่าเขาคู่ควร
เขาไม่คู่ควร แต่ตอนนี้เขาเริ่มมีความหวัง
- ซึ่งเป็นอันตราย - ถอย!
แล้วเจ้าจะทําอะไรได้หรือ
เจ้าอยู่ที่นี่
ส่วนเขาอยู่ไกลโพ้น
เมื่อลงสนามแล้วย่อมมีหนทางชนะเสมอ
ถ้ารู้จักเลือกกลยุทธ์ให้เหมาะ
ผู้อวตารกลับมาแล้ว
แม่ข้าเคยเล่าเรื่องผู้อวตารให้ฟัง รวมถึงการกลับมาในวันข้างหน้า
พ่อจําเรื่องที่แม่เล่าได้ไหม
เรื่องที่พ่อจําได้คือ สงครามแห่งคําสาปนี้ได้พรากแม่ของเจ้าไป
และทุกอย่างที่เราต้องทําเพื่อให้อยู่รอดนับแต่นั้น
เราทุ่มเทอย่างหนักและต้องหลีกเลี่ยงปัญหา
นั่นไม่ใช่วิธีที่จะเปลี่ยนโลก
แต่มันคือวิธีที่ทําให้เราอยู่รอด
แม้พ่อแกล้งทําเป็นไม่ใส่ใจ
แต่ข้ารู้ว่าพ่อเกลียดเผ่าอัคคีมากพอๆ กับข้า
ไม่งั้นพ่อจะสร้างทุกอย่างทําไม ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยกองทัพ
อย่างเช่นสิ่งนี้
ก็แค่ของทดลอง ยังไม่รู้จะใช้งานยังไงด้วยซ้ํา
ฟังนะ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา
ข้าแค่อยากช่วย
ข้ามีวิธี และพอจะคาดเดา สถานที่ซ่องสุมของผู้ที่ลอบวางระเบิด
มันอยู่บนภูเขาสูง
ข้าเองไม่สามารถไปถึงบนนั้นได้ แต่ถ้าเจ้าควบคุมลม...
ตรงนั้นไง
กระแสลมพัดขึ้นแรงสุดในตอนเช้า จึงควรบินขึ้นเช้าพรุ่งนี้
เช้าพรุ่งนี้งั้นรึ ไม่ได้ เจ้าต้องมาช่วยพ่อทําเรือบินนี่
ต้องซ่อมตัวควบคุมท่าทางการบิน ก่อนจะเอาไปแสดงต่อคณะแม่ทัพ
ข้าช่วยได้นะ
สายข่าวบอกว่ามีคนเห็นผู้ควบคุมลมที่นั่น
โอมาชู
ดินแดนของศัตรู
ถูกต้อง แต่ไม่ต้องห่วง
มีทางเข้าออกสะดวกอยู่แล้ว หากรู้จักคนที่เปิดช่องทาง
ซึ่งข้ารู้จักดี
ข้าจะส่งยอดฝีมือสองคนไปเพื่อยืนยันรายงานนี้
- พวกเขาสามารถเข้าออก... - ไม่
ข้ากับลุงไอโรห์จะไปเอง คนอื่นไม่ต้อง
หากท่านปรารถนาเช่นนั้น แต่ข้าเชื่อว่าท่านเข้าใจถึงอันตราย
หากเกิดอะไรขึ้นที่โอมาชู
เราก็มิอาจช่วยอะไรได้
องค์ชายกับข้าไม่เป็นอะไรหรอก
เรารู้วิธีเอาตัวรอดด้วยตนเอง
ทําอะไรน่ะ
สายลับเผ่าอัคคี
แต่นั่นแปลว่าช่างเครื่องกลเป็น...
ผู้ทรยศ
มาสิ
ช่างเครื่องกลทํางานให้เผ่าอัคคี
สร้างอุปกรณ์ ขายความลับ
ซ็อกกากับแองตกอยู่ในอันตราย
- ต้องรีบไปเตือน - พวกเขาไม่เป็นไรหรอก
ช่างเครื่องกลเป็นผู้ทรยศก็จริง แต่เขาขี้ขลาด
เขาไม่มีวันทําอะไรแบบซึ่งหน้า
ต่างกับเจ้านี่
เดี๋ยว
เจ้าเป็นใคร
พวกเขาเรียกข้าว่าเจ็ท
เย่!
พวกเขาบินได้! ดูสิ!
ตรงนั้นมีถ้ํา
ช่างเงอะงะเหลือเกิน แบบนี้เมื่อไรจะตามข้าทัน
ยังปากดี แม้ไร้กองกําลังจะสู้
โชคดีที่ข้าพาเพื่อนมาด้วย
ใช่เลย เพื่อนข้าก็มาด้วย
ไง เพื่อน
ยิงได้เจ๋งมาก ลองช็อต
เจ้าฟาดได้โหดทีเดียว พิบสควีก
เยี่ยมเลย
ข้ารู้สึกว่าเจ้ารู้วิธีควบคุมตัวเองได้ดี
- จริงเหรอ - จู่โจมเจ้าเปลวไฟได้เจ๋งมาก
ขอบใจ พิบสควีก
เขาคือท่านดุ๊ก ข้าคือพิบสควีก
เยี่ยมเลยที่มีผู้ควบคุมน้ําอยู่ข้างเรา
พวกเจ้าเป็นใครกัน
พวกเราเป็นคนดี
เขาจะพาเจ้านั่นไปไหน
ไม่ต้องห่วง พิบสควีกรู้วิธีกําจัดขยะดี
จะมาด้วยกันไหม
น่าจะเพิ่มแผ่นเพลตตรงนี้กับท่ออากาศตรงนี้
ก็แค่ติดตั้งวาล์วไล่ลมเพื่อควบคุมแรงดัน
เจ้ากําลังบอกว่าได้ติดตั้งสิ่งนี้ กับพาหนะขนส่งทางน้ํางั้นรึ
เปล่า เป็นแค่ความคิดของข้าน่ะ
ที่จะทําให้เรือหลบหลีกก้อนน้ําแข็งได้คล่องตัวขึ้น
ฉลาดมาก พ่อเจ้าคงภูมิใจในตัวเจ้า
นั่นสิ แต่พ่อไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้หรอก
เขามีเรื่องสําคัญกว่าที่ต้องใส่ใจ เขาเป็นนักรบ
โลกนี้เต็มไปด้วยนักรบ
แต่วิศวกรชั้นยอดมีน้อยเกินไป
วิศวกรเหรอ
ไม่ใช่ ก็แค่งานอดิเรกของข้า
หน้าที่ของข้าคือปกป้องหมู่บ้าน และเป็นนักรบเหมือนกับพ่อ
การปกป้องคนที่เรารักเป็นเรื่องสําคัญ
แต่เราก็ต้องพัฒนาศักยภาพที่ติดตัวเรามาด้วย
ซ็อกกา เจ้าเป็นวิศวกรที่มีพรสวรรค์ อย่าทิ้งมันสิ
ไม่ง่ายที่จะพบเส้นทางเดินในชีวิต เมื่อพบแล้ว...
ก็ต้องเปิดรับมัน
คนที่เห็นระเบิดลงเห็นเพลิงไหม้เป็นเปลวสีเขียว
บอแรกซ์ให้เปลวไฟสีเขียว
มันเป็นสารเคมีที่ใช้ในการฟอกหนัง
พวกเขามาขุดไปจากบนเขานี่
ข้าเรียนรู้มาจากพ่อน่ะ
- เขาต้องภูมิใจในตัวเจ้ามาก - ก็คงงั้น
บางทีพ่อก็อยากให้ข้าเหมือนเขามากกว่านี้
อย่าเข้าใจผิด พ่อน่ะสุดยอดมาก
หลังจากที่เผ่าอัคคีโจมตีหมู่บ้านของเรา
พ่อช่วยให้เรามีชีวิตรอด พ่อเป็นผู้สร้างอนาคตของเรา
พ่อบอกเสมอว่าเรามีกันแค่สองคน พ่อจะทําทุกอย่างเพื่อปกป้องเรา
เจ้าอยากให้เขาทํามากกว่านี้
ข้าอยากให้พ่อเห็นว่า เราต้องทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อปกป้องโลก
เพราะถ้าเราไม่ทํา แล้วใครจะทํา
ยินดีต้อนรับ
เกือบถึงแล้ว
เจ้าอยู่ที่นี่เหรอ
เราตั้งฐานอยู่สองสามที่ แต่ที่นี่รองรับได้ดีสุด
- นั่นแหละ มาเร็ว! - ผู้ควบคุมไฟไม่สามารถตามรอยมาถึงที่นี่
ไม่เข้าใจว่าพวกผู้ควบคุมไฟมาทําอะไร ในเมืองของอาณาจักรปฐพี
โอมาชูไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
สมัยก่อนเมืองของเราแข็งแกร่ง
แต่พอเกิดสงครามยืดเยื้อ
พระราชาก็หวาดวิตก อ่อนล้า และชราภาพ
ปัญหาทุจริตก็ผุดขึ้นรอบตัว
เมื่อแตกแยกเผ่าอัคคีจึงแทรกซึมเข้ามา
นั่นคือจุดที่เราต้องเข้ามา
พวกเจ้าจึงรับหน้าที่ต่อสู้กับพวกผู้ควบคุมไฟงั้นรึ
ถ้าไม่ใช่เรา แล้วใครล่ะ
ทุกคนที่นี่ล้วนสูญเสียเพราะเผ่าอัคคี
ครอบครัว คนที่รัก
เราเป็นเด็กกําพร้า เป็นผู้ลี้ภัย
อย่างน้อยก็เคยเป็นแบบนั้น
- ตอนนี้เราเป็นอะไร สเมลเลอร์บี - นักสู้เพื่ออิสรภาพ!
เย่!
มีคนมาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน
นี่ไง ดูสิ
ถ้าเอาบอแรกซ์ผสมกับน้ําเกลือ แล้วเอาไปต้ม ก็จะได้สิ่งนี้
ระเบิดเยลลี่
แค่สองสามไหก็ระเบิดย่านนี้กระจุยไปครึ่งนึง
มีอะไรเหรอ เจออะไร
พวกผู้ควบคุมไฟไม่ได้อยู่เบื้องหลังเหตุระเบิด
แม่ข้าเป็นนักสู้ในครอบครัวเรา
นางสอนข้าใช้ดาบ ซึ่งตอนนั้นมันก็แค่กิ่งไม้
ตอนที่เผ่าอัคคีบุกมาหมู่บ้านเรา แม่ต้านพวกมันไว้
พ่อเอาข้าไปหลบในบ่อน้ํา
ข้าอยากจะสู้ แต่... พ่อไม่ยอม
ตอนนั้นแค่แปดขวบ
พอข้ากลับขึ้นไป...
พ่อกับแม่ก็เสียชีวิตแล้ว
ข้าก็รู้ว่าเป็นยังไงที่ต้องเสียครอบครัว
มันเงียบสงัด... คืนที่แม่ข้าตาย
จนพวกทหารกรูเข้ามา
ข้าพยายามไม่คิดถึงมัน แต่ไม่กี่วันมานี้ ภาพมันย้อนเข้ามาในหัวตลอด
และมันส่งผลต่อการควบคุมน้ําของข้า
ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการควบคุมธาตุ แต่ที่ข้ารู้คือ
เจ้าต้องใช้ทุกอย่างภายในจิตใจ เพื่อช่วยในการต่อสู้
บอกหน่อย เจ้าจําอะไรได้บ้างเวลาคิดถึงแม่
ไม่ได้หมายถึงว่านางตายยังไง แต่หมายถึงตอนที่นางยังมีชีวิต
ข้าจําได้ว่า...
ทุกเช้าแม่จะตื่นก่อนทุกคน
จําได้ว่า...
เห็นแม่อยู่ข้างนอกกระท่อม
ทํางาน เตรียมอาหารเช้า
และทุกวัน
แม่จะยืนนิ่งเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น
แม่ยืนดู แล้วก็ยิ้ม
ทุกวัน
นึกถึงเรื่องนั้นสิ
นึกถึงยามที่พระอาทิตย์ขึ้น
ไม่ต้องกลัวความเจ็บปวด
แค่ต้องตัดสินใจว่าจะทําอะไรกับมัน
- ทําอะไรน่ะ - ชิมบาร์บีคิวโอมาชู
ไม่บ่อยนักที่จะมีโอกาส
นี่น่ะรึโอมาชูที่ยิ่งใหญ่ นี่น่ะรึสุดยอดในอาณาจักรปฐพี
เจ้าคงไม่เข้าใจเรื่องเสน่ห์ของที่นี่
"เสน่ห์" งั้นรึ หมายถึงเมืองที่สกปรก เสียงดัง
เหม็นสาบเนี่ยนะ
เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
มีคนบอกว่าทหารเผ่าอัคคี ที่แฝงอยู่ในเมืองลงมือก่อการร้ายไปทั่ว
เพื่อทําให้ฝ่ายผู้ควบคุมดินอ่อนกําลัง
มันไม่ถูกต้อง นักรบไม่ควรหลบซ่อนในการทําศึก
ท่านพ่อไม่มีทางยอมรับกลยุทธ์เจ้าเล่ห์แบบนี้
ด้วยเหตุที่สงครามนี้ยืดเยื้อยาวนาน
เข็มทิศคุณธรรมเผ่าอัคคีเอียงไปแค่ไหนใครจะรู้
ข้าทราบว่าเจ้ามีหน้าที่เกี่ยวข้องกับภารกิจ
ที่สําคัญต่อความปลอดภัยของอาณาจักรเรา
ถือว่าข้าเป็นหนี้เจ้า หากสามารถแจ้งความคืบหน้าของภารกิจให้ข้ารู้
โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับเจ้าชายซูโก
เพื่อตอบแทน ข้าจะจดจําความภักดี และความร่วมมือของเจ้า
เมื่อถึงเวลาเหมาะสมที่ต้องชดใช้
เวลาที่อาจมาถึงเร็วกว่าที่คาดคิด
แด่เปลวไฟที่โชติช่วงนิรันดร เจ้าหญิงอาซูล่า
ข่าวดีใช่ไหม
ดีอย่างที่สุด
แม้ใช้เวลานานหน่อย ผู้หมวดแดง แต่ในที่สุดเราก็ได้รับบทบาทสําคัญ
รู้จักเจ้าหน้าที่ลูกเรือขององค์ชายซูโกไหม
คนที่ให้ข่าวเรื่องผู้อวตารกับเจ้าน่ะ
ผู้หมวดจี
ข้าอยากคุยกับเขา
รับทราบขอรับ
- ซ็อกกา! - แอง ดูนี่สิ
คาทาร่าอยู่ไหน
ข้าไม่ได้เจอนางทั้งวัน เพราะมัวแต่ช่วยไซทําโมเดลเรือบิน
ไซเพิ่งเอาไปแสดงต่อคณะแม่ทัพ
ทําไม มีอะไรเหรอ
เทโอกับข้าเจอแหล่งทําระเบิดของพวกมันแล้ว
พวกมันซุ่มทําระเบิดเยลลี่ในถ้ําบนภูเขา
ระเบิดเยลลี่งั้นรึ
ยังไม่หมดแค่นั้น เราเจอนี่ด้วย
เสื้อคลุมจากเกวียนหัวผักกาด
พวกผู้ควบคุมไฟไม่ได้อยู่เบื้องหลังเหตุระเบิดงั้นสิ
- แต่คือ... - คงไม่เชื่อแน่ ข้ารู้ใครอยู่เบื้องหลังเหตุระเบิด
มีอะไร
- ไม่ เจ็ทไม่ใช่คนเลว ไซต่างหาก - ล้อเล่นรึไง
ไซมีแต่ช่วยเหลือเรา เจ็ทเป็นนักต้มตุ๋นที่โกหกหน้าตาย
เขาไม่ได้โกหก
เขาไม่ได้บอกความจริง
เพราะเขาบอกไม่ได้
เขาต่อสู้กับพวกผู้ควบคุมไฟและต้องปกป้องตัวเอง
พวกเจ้าไม่รู้ว่าเขาสูญเสียอะไรบ้าง
อีกอย่างข้าเห็นไซคุยกับผู้ควบคุมไฟด้วย
- เขาทรยศ - สิ่งที่เห็นจะบอกอะไรได้
เท่าที่รู้ ไซทํางานให้กองทัพพระราชา เพื่อกําจัดพวกสายลับ
ตอนนี้เขาก็ไปที่วัง คงไปรายงานทุกเรื่องราว
- พี่คิดผิดแล้ว - เจ้าก็เป็นซะแบบนี้ คาทาร่า
เชื่อไปเสียหมดตราบใดที่มันสนับสนุนตัวเจ้า
พี่ก็เป็นซะแบบนี้ ไม่เคยเชื่อสิ่งที่ข้าพูดเลย!
ข้าแสนจะเบื่อที่พี่มองข้าเป็นเด็กน้อย!
งั้นก็เป็นผู้ใหญ่ซะที!
จะไปไหนน่ะ
ไปพิสูจน์ว่าพี่มันงี่เง่า
งั้นเหรอ ไม่ต้องไปพิสูจน์ให้เหนื่อยเปล่าหรอก
- อยากลองชิมกะหล่ํา... - ไม่ใช่ตอนนี้
เจ็ท
- นี่ มีเรื่องต้องคุยกัน - ได้สิ
แต่ไว้ทีหลัง เราเพิ่งเปิดตัวภารกิจใหญ่ แถวนี้อาจจะวุ่นวายหน่อย
ภารกิจเหรอ ภารกิจอะไรกัน
เจ้าก็อยู่ด้วย ตอนที่เราพิสูจน์ได้ว่า ช่างเครื่องกลเป็นผู้ทรยศ
ผู้ร่วมมือรายอื่นไม่รอดแล้ว
ตอนนี้ข้าต้องจัดการไซ
เจ็ท คิดจะทําอะไรน่ะ
บอกแล้วไง
เรารู้วิธีกําจัดขยะพวกนี้
- ขอโทษจริงๆ - อ้อ ไม่เป็นไร
- ข้านี่ช่างซุ่มซ่าม เจ็บรึเปล่า - ไม่ๆ
- ไม่เจ็บหรอก - โอเค
โอเค
เจ้าจะระเบิดร่างเขางั้นรึ
ไม่ใช่แค่เขาหรอก เขากําลังไปเข้าเฝ้าพระราชา
นี่เป็นโอกาสงาม ที่จะเผาหัวใจที่เป็นโรคร้ายของเมืองนี้
- ซ็อกกาพูดถูก เจ้านั่นแหละเป็นคนเลว - คาทาร่า
โกดังที่เราทําลายนั่นคือจุดนัดพบของสายลับ
จากการเข้ากวาดล้าง เราจับพวกมันได้สามคนเมื่อวาน
ช่างเครื่องกลจะช่วยให้เราถอนรากพวกชั่วช้า
คนบริสุทธิ์จะต้องตายไปด้วย เจ็ท!
จําต้องแลกเพื่ออิสรภาพ
คาทาร่า! มันสายไปแล้ว!
เจ้ามิอาจหยุดยั้งได้หรอก
พี่พูดถูก
เก็บปากไว้โม้ทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบไปหยุดไซ
เจ็ทวางระเบิดไว้กับตัวเขา
ทางไหนไปถึงวังได้เร็วที่สุด
วังอยู่ที่จุดสูงสุดของตัวเมือง จึงต้อง...
เจ้าเอง อีกแล้วรึเนี่ย
ไปเลย ไปที่วังและหยุดไซให้ได้
ข้าจัดการเขาเอง
ต้องควบคุมไฟอย่าให้เลยเถิด
ไม่งั้นเจ้าต้องเผชิญหน้ากับกองทัพอาณาจักรปฐพี
ไม่ต้องใช้ไฟเพื่อเอาชนะเจ้าเด็กนี่หรอก
ระวัง! ขอโทษที!
นึกออกแล้ว มาเร็ว
กล้าดียังไงถึงทําร้ายเด็ก!
ไซบอกว่าทุกช่องทางไปถึงวังได้
เราต้องไปให้ถึงปลายทาง
แต่นี่ใกล้จะถึงปลายทางซะแล้ว
พร้อมนะ
หนึ่ง สอง สาม!
มาสู้กันให้รู้ดํารู้แดง!
เพื่ออะไร ทําไมมันถึงสําคัญกับเจ้านัก
เจ้าเป็นศัตรูของแคว้นอัคคี
แค่นั้นรึ เจ้าถึงตามล่าข้ามาถึงสามปีเนี่ยนะ
เจ้ารู้ได้ยังไงว่าสามปี
เว้นแต่ว่า...
เจ้าเอาสมุดบันทึกข้าไป!
ผู้ควบคุมไฟ!
กะหล่ําปลีของข้า!
ไม่นะ
อารักขาพระราชา!
เราต้องเผ่นแล้ว เดี๋ยวนี้!
ฝีมือผู้ควบคุมไฟ!
ล่าตัวผู้ควบคุมไฟ และปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้!
- ไปซะ เอาตัวรอดก่อน - อะไร
แด่แคว้นอัคคี!
โอ๊ะโอ
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล