Na pewno się znajdzie. Pewnie gdzieś się zawieruszył.
Pamiętaj, że to nie notatnik odnalazł awatara,
tylko ty.
Notatnik pomagał ci zebrać myśli,
ale to twoje wysiłki doprowadziły cię do awatara.
Uciekł!
Ten najlepszy wojownik!
- To tchórz! - Tego nie wiem.
Ale ewidentnie ten awatar
nie jest tym, kogo wszyscy się spodziewali.
Żeby to stwierdzić, trzeba go znaleźć. Znajdę go.
Jestem księciem. To coś znaczy.
- Nawet w tym zaścianku. - Owszem.
W tym przypadku fakt, że trafiliśmy do spokojniejszych krain,
daje nam przewagę.
Awatarowi kiedyś skończą się kryjówki.
Wyspa Kyoshi jest niedaleko stąd.
Według notatnika awatar Kyoshi była zaciekłą wojowniczką
i mistrzynią stanu awatara.
Może w jej świątyni opanuję moją moc, zanim...
Kogoś zabijesz?
Zanim to się powtórzy.
- Wracajmy do domu. - Co?
Uratowaliśmy go przed magami ognia.
Czas wracać. Moim obowiązkiem...
Naszym obowiązkiem jest ochraniać wioskę.
Sami się ochronią.
Ratując świat, uratujemy też Wilczą Zatokę.
Czy ty się w ogóle słyszysz? Ratować świat?
- My? - Czemu nie?
Jeśli świat ma przetrwać, potrzebuje Aanga.
I masz rację.
Mamy obowiązek. Chronić awatara.
Że co? Ty chcesz ochraniać jego?
Dzieciak prawie zdmuchnął nas z góry.
Chodzi o coś więcej.
Przez niego wszystko się dla mnie zmieniło.
Zanim go poznałam, moja magia ledwo działała.
A spójrz, ile teraz potrafię! I to po jednym dniu!
Rozejrzyj się.
Spójrz, dokąd dotarliśmy.
Nie wiem jak ty,
ale ja nie mogę wrócić.
Katara, coś się dzieje z twoją torbą.
To nasze jedzenie!
Co to jest?
Skrzydlaty lemur!
Kiedyś latały po całym niebie.
Co to jest?
Najdroższa Kataro.
Magowie wody naszego plemienia od pokoleń przekazywali sobie ten zwój.
Zawiera całą wiedzę, jakiej potrzebujesz, by rozpocząć naukę tkania.
Nie masz pojęcia, jak trudno było go przed tobą ukryć.
Ponieważ Naród Ognia poluje na magów,
mógłby ściągnąć na ciebie kłopoty.
Ale teraz, gdy ruszyłaś w świat,
zwój powinien należeć do ciebie.
Jesteś magiczką wody.
Zawsze nią byłaś i zawsze będziesz.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Widzisz? Nie doszłoby do tego, gdybyśmy zostali w domu.
Dobrze. Polecimy na wyspę Kyoshi.
Aang, możemy ruszać?
Muszę jeszcze coś zrobić.
Wspierałeś mnie przez całe moje życie...
a ja ci nie pomogłem.
Żegnaj, Gyatso.
Przepraszam.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
WOJOWNICY
Dołączysz do nas, Momo?
Momo?
Tak. Wygląda na Momo, co nie?
- Tak jak ty wyglądasz na Sokkę. - Nie da się ukryć.
Pewnie smakujesz jak kurczak.
Zuko, musisz tego spróbować. To z...
- Z czego to? - Z jaj przepiórkijanki.
Z jaj przepiórkijanki! Dobrze robi na...
Witalność?
Witalność!
Co my tu robimy, stryju?
Regionalny komandor Narodu Ognia ma w tym porcie swoją główną kwaterę.
Tu zbierzemy informacje.
Jeśli w pobliżu doszło do czegoś niezwykłego,
ktoś zgłosi to tutaj.
Czyś ty kompletnie oszalał?
Zapytasz komandora Narodu Ognia, czy widział awatara?
Jeśli to się rozniesie, wszyscy rzucą się go szukać.
Mogę stracić wszystko.
Opanuj się, książę Zuko.
Musisz się nauczyć, jak zdobywać to, czego chcesz,
nie ujawniając swoich prawdziwych intencji.
Użyj taktu i empatii.
Ale przede wszystkim potrzebny ci...
Kleik ryżowy!
Stryju, nie mamy na to czasu!
Oto i ona.
Wielka straszna babka.
Patrzcie na to.
Może nie powinieneś tam wchodzić?
Aang!
- Sokka! - Co się dzieje?
Uważaj!
Wtargnęliście na świętą ziemię.
Stójcie! Popełniacie błąd! On jest awatarem!
Bzdura. Gdyby był awatarem, widzielibyśmy znaki.
To chyba można uznać za znak.
Od bardzo dawna nie mieliśmy gości.
Nie bez powodu.
Przez ostatnie sto lat
wyspa Kyoshi unikała wojennej pożogi,
nie wtrącając się w cudze sprawy.
Oczekujemy, że świat zewnętrzny zrobi to samo.
Nie chcemy sprawiać kłopotów.
Chcę jedynie dowiedzieć się czegoś o awatar Kyoshi.
Nie o to tutaj chodzi? By pielęgnować pamięć o niej?
- Nie skrzywdzimy was. - Może.
Ale następni przybysze mogą być inni. Nie będzie wyjątków.
Nie jesteśmy byle kim. To awatar.
Według was
i kilku rozbłysków na posągu.
Rozumiem obawy.
Nie znam waszego życia.
Szczerze mówiąc, nie znam niczyjego życia.
Długo mnie nie było.
Ale tam, skąd pochodzę,
ludzie sobie pomagają.
Wiem, że tu nie pasuję.
Ostatnio często się tak czuję.
Ale jeśli mi pomożecie,
jeśli nauczę się być awatarem,
może sprowadzę z powrotem mój świat,
w którym ludzie byli szczęśliwsi.
Chyba nic się nie stanie, jeśli przejrzy kilka ksiąg?
- Nie chodzi o nich. - O tych, co przyjdą później.
Ale jeśli jest awatarem, jak moglibyśmy mu odmówić?
Taka groźna wojowniczka.
- A ma miękkie serce. - Matko.
Suki, jesteś zbyt młoda, by rozumieć, że w tym świecie zbyt wielu ludzi
chętnie by to wykorzystało.
Nie jestem zbyt młoda, tylko nie znam jeszcze świata.
Przypominam sobie, że sama Kyoshi
często korzystała z dobroci nieznajomych.
Jako awatar
wierzyła, że należy pomagać tym, którzy nie radzą sobie sami.
Wpuścimy gości do naszej wioski
na 48 godzin.
Ufam, że uszanujecie granice naszej gościnności.
Rozumiem, czemu nas tu nie chcecie.
Zachowałbym się tak samo.
W końcu odpowiadacie za życie waszego ludu.
Traktuję odpowiedzialność bardzo serio.
Ja też jestem strażnikiem mojej wioski...
Ty?
Tak.
Strażnikiem?
Jak niby ochraniasz swoich ludzi, skoro jesteś tutaj?
Co? Nijak.
W sensie ochraniam.
Na miejscu może mnie nie ma, ale wiesz...
Najpierw muszę...
uratować świat.
Katara, jak to szło?
Ochraniam Aanga, więc ochraniam wioskę...
Chodzi o to, że wiele nas łączy.
Jesteśmy wojownikami.
Przed śmiercią awatar Kyoshi wyszkoliła elitarny oddział
gotowy chronić nasze domy i styl życia.
Tę tradycję przekazywano przez całe pokolenia,
a ochrona naszej społeczności i wartości awatara to dla mnie zaszczyt.
Dlatego nie jestem jakąś zwykłą wojowniczką.
Jestem wojowniczką Kyoshi.
Gdzie twój komandor?
Muszę przejrzeć wasze raporty bezpieczeństwa.
- Słucham? - I mapy.
Nawigacyjne, jak najbardziej szczegółowe.
A kim ty jesteś?
Książę Zuko.
To zaszczyt gościć królewską rodzinę w naszej skromnej bazie.
- Czego życzy sobie następca tronu? - Jak mówiłem...
Racz wybaczyć mojemu bratankowi.
Od zbyt dawna żeglujemy,
a nasze maniery przerdzewiały niczym nasze kotwice.
Generale Iroh, nie trzeba.
Wybacz nasze uchybienia w etykiecie.
Nie miewamy tu wielu zacnych gości.
Nie mówiąc już o słynnym „Smoku Zachodu”.
Jak mówił mój bratanek,
potrzebujemy map i raportów z okolicy.
Chcemy wytropić ławicę skaczących rekinokalmarów.
Rekinokalmarów?
Migrują o tej porze roku.
Najlepiej smakują z rusztu, skropione odrobiną cytryny.
Rozumiem.
Służę wszelką pomocą.
Proszę dać mi czas do rana, a znajdę to, czego szukacie.
Bardzo pan uprzejmy, komandorze...
Zhao. Komandor Zhao.
Do usług.
Dzwonek sobie zawiąż.
W siedzibie rady czeka posiłek.
Niesamowite! Masz talent.
To najprostsze formy.
To i tak więcej, niż potrafiłaś wcześniej.
Szybko się uczysz. Jesteś prawdziwą magiczką wody.
Ty też powinieneś ćwiczyć.
Awatar musi opanować cztery żywioły.
Może później.
Nie wiem, jak to jest żyć ze świadomością, że musisz ocalić świat,
ale unikając treningu, nie uciekniesz od odpowiedzialności.
Wiem.
Rzecz w tym, że wcześniej szkolił mnie Gyatso.
Nie trenowałem z nikim innym.
W porządku.
Zrobimy to razem.
Nigdzie się nie ruszamy.
Albo będziesz moim ruchomym celem.
Nie smakuje jak w domu, ale ujdzie.
Spróbuj jeszcze raz, kotlecie.
Jesteś magiem powietrza?
Przyznaj, że potrafi zjednać sobie ludzi.
Wie, jak do nich dotrzeć, tak jak to zrobił wczoraj.
To jego prawdziwa moc. Porozumienie. Budowanie więzi.
W ten sposób zostanie awatarem.
Proszę, masz swojego wybawcę.
Czyli tak to wygląda, kiedy są tu obcy?
Nie pamiętasz czasów, gdy wokół szalała wojna,
a my żyliśmy w ciągłym strachu przed Narodem Ognia.
Dlatego tyle lat stroniliśmy od ludzi.
„Stroniliśmy”.
Przez nasz styl życia stroniliśmy od wielu rzeczy.
I właśnie to zapewniło nam bezpieczeństwo.
Ale nie dało szczęścia.
Ten chłopiec zdaje się interesujący,
ale wciąż może być niebezpieczny.
Zagraża nam.
Im szybciej on i jego przyjaciele odejdą z wyspy,
tym lepiej.
- Awatar? - Tak.
Sądzi, że znalazł awatara?
Tak mówi załoga.
Trafili na niego w małej wiosce Plemienia Wody.
Schwytali go, ale zdołał uciec.
Zuko szuka informacji tutaj, więc podejrzewa, że awatar jest w okolicy.
Zbierz raporty o niezwykłych zajściach z ostatnich dni, nawet pozornie błahych.
- Byle szybko. - Tak jest.
Serio mówię. Rozważ dzwonek.
Sam go zrobiłem.
Świetnie się sprawdza w walce i na polowaniu...
Polowaniu?
Właśnie tak.
Na tygrysowieloryby.
Są bardzo niebezpieczne.
Okrutnie zabójcze tygrysowieloryby.
Jak chcesz, pokażę ci podstawy.
Rety.
Całkiem nieźle.
To było całkiem niezłe.
My, wojownicy Południowego Plemienia Wody, wolimy walkę wręcz.
Ale że teraz?
Dobrze.
To do dzieła.
Wystarczy!
Nic. Ani słowa o stanie awatara albo o jej mocach.
Nic, co pomoże mi w szkoleniu.
Skąd mam wiedzieć, jak uratować świat?
Co zrobić, żeby Naród Ognia nie krzywdził ludzi?
Była sierotą, wiesz?
Nie miała domu, aż została służącą najbogatszego rodu na wyspie.
Była cicha i uprzejma. Nie wyglądała na przyszłego awatara.
Więc jak wyrosła...
na kogoś takiego?
„Tylko sprawiedliwość niesie pokój”.
Nie chcę walczyć. Boję się zrobić komuś krzywdę.
W domu inne dzieci mówiły, że mam szczęście,
bo nie musiałem trenować.
Sęk w tym, że musiałem.
Nie po to, by rozwijać moje moce, ale żeby je kontrolować.
Przepraszam!
Nikt tego nie powiedział, ale czułem, że się mnie boją.
Tak jak ty i Sokka, gdy wszedłem w stan awatara.
A jeśli nie ma tu niczego, co mi pomoże?
I nie nauczę się kontrolować mocy? Ile osób skrzywdzę?
A co będzie, jeśli nawet nie spróbujesz?
Aang, nie jesteś sam.
Według tych zapisków
awatarowie są reinkarnacjami waszych poprzednich wcieleń.
Dosłownie nie jesteś sam. Żyją w tobie inni awatarowie.
Żeby znaleźć nauczyciela, wymyśl, jak nawiązać z nimi kontakt.
Tutaj nie ma odpowiedzi.
Są w tobie.
O co chodzi?
Statek Zhao.
Zniknął.
Zhao?
Usłyszał o latającej krowie przy wyspie Kyoshi i wypłynął.
O latającej krowie?
Wie o awatarze. Jakimś cudem się dowiedział.
Musimy go ubiec!
Koniec lekcji.
Świat potrzebuje awatara. Świat potrzebuje ciebie, Aang.
A co będzie, jeśli...
Boję się mojej mocy.
Wszyscy odeszli.
Gdy świat potrzebował awatara, ten zniknął. Uciekł...
Nie chcę mocy.
Właśnie dlatego będziesz wspaniałym awatarem.
Awatarze Kyoshi, pomóż mi.
Aang?
Aang!
Najwyższy czas.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, jak cię wezwać.
Ani że w ogóle potrafię.
Wiele jeszcze nie wiesz.
Nie możemy płynąć szybciej?
Nie możemy.
Robimy wszystko, co tylko możliwe.
Czekałeś na to trzy lata.
Wytrzymasz jeszcze trochę.
Trzy lata.
Czasami myślałem, że już nigdy nie odnajdę awatara.
A teraz, kiedy wiem, że jest blisko, jest jeszcze gorzej.
Bo w końcu mam szansę wrócić do domu.
Nadzieja potrafi być okrutna.
Panie, zbliżamy się do wyspy Kyoshi.
Powoli zaczynam łapać...
Wykorzystaj moc przeciwnika przeciwko niemu.
Przekieruj jego siłę.
Dzięki, jesteś wspaniałą nauczycielką.
A ty świetnym uczniem.
Przydało ci się to wcześniejsze szkolenie.
Wiesz, na strażnika wioski.
Rzeczywiście.
Jestem strażnikiem.
Tam skąd pochodzę, nie potrzeba prawdziwych wojowników.
Jesteś prawdziwym wojownikiem.
Nie takim jak ty.
Nie jesteś magiem, a w walce jesteś niezrównana.
Właśnie dlatego, że nie jesteśmy magami, musimy być od nich lepsi.
Nie potrafimy formować gór ani palić lasów,
więc walczymy tym, co mamy.
To nie moc, którą posiadasz, jest najważniejsza.
Liczy się wola i pragnienie.
Serce.
Prawdę mówiąc, zazdroszczę ci.
Zawsze chciałam zobaczyć świat poza wyspą,
ale nie miałam odwagi odejść.
Zastanawiałam się, co tam znajdę.
Teraz już wiem.
- Dzwony! - Też je słyszysz?
- Musimy iść. - Co się dzieje?
Biją na alarm. Ktoś się zbliża.
Aang!
Musisz natychmiast wrócić!
Gdzie jesteś?
Każdy awatar ma wiele twarzy.
Musi być strażnikiem, generałem, mediatorem i przewodnikiem.
Odgrywa kilka ról,
a wiele z nich wymaga nadzwyczajnej siły.
Dlatego muszę opanować wszystkie żywioły? Żeby stać się silnym?
Zgadza się. I żeby kontrolować najwyższy rodzaj mocy.
Stan awatara łączy wszystkie twoje wcielenia
i skupia w tobie ich energię.
Stan awatara daje ci siłę tysiąca mistrzów magii.
Już to widziałem.
- To niebezpieczne. - Gdy tego nie kontrolujesz.
Ale to również twoja najlepsza broń i może ocalić ci życie.
Życie.
Spóźniliśmy się. Nie wyprzedzimy ludzi Zhao.
Na pewno dotarł już do wioski.
W Pai Sho pierwszy ruch zwykle nie jest najlepszy.
Poznanie przeciwnika i przewidywanie jego ruchów
są ważniejsze niż szybkość.
Gdzie jeden awatar, tam może być i drugi.
Piękna ta wasza wyspa.
Serdecznie witamy, komandorze.
Żałuję, że nie zapowiedział pan przyjazdu.
Nie przygotowaliśmy się na przyjęcie gości.
Słyszałem co innego.
Podobno niedawno ktoś złożył wam niespodziewaną wizytę.
Zaszła jakaś pomyłka.
Celowo stronimy od ludzi.
Słyszałem.
Wiem, że wyspa Kyoshi chlubi się tym,
że pozostaje, powiedzmy, mało istotna.
Właśnie z tego powodu Naród Ognia uznał, że nie musi
angażować się w wasze sprawy.
Nie chciałbym tego zmieniać przez jedną obcą osobę.
Komandorze, moim zdaniem
tylko pan i pańscy ludzie jesteście tu obcy.
Niefortunna perspektywa.
- Chyba możemy się rozejrzeć? - Tego właśnie się spodziewałam.
Brać ich! Znajdźcie awatara!
Chcesz wiedzieć, kim jest awatar? Nie powiem ci.
Każdy awatar jest inny.
Kształtują nas różne potrzeby naszych czasów.
Sam muszę się domyślić?
To część twojej drogi.
A jeśli w międzyczasie kogoś skrzywdzę?
A ilu zostało już skrzywdzonych, bo cię przy nich nie było?
Ucierpią kolejni, jeśli znowu uciekniesz przed odpowiedzialnością!
Awatar stawia obowiązki na pierwszym miejscu!
Nawet ponad własne życie!
Kiedyś byłam taka jak ty.
A potem pojęłam, jaka jest stawka.
Pokażę ci, do czego dojdzie, jeśli zawiedziesz.
Jeśli nic nie zrobisz, Północ czeka katastrofa.
Kolejny naród magów zostanie wymazany, tak jak Nomadowie Powietrza.
Pytałeś, co to znaczy być awatarem.
To bycie wojownikiem.
Potężnym, bezlitosnym wojownikiem.
Sprowadzą posiłki.
- Nie damy rady. - Gdzie twój przyjaciel?
Mówiliście, że nam pomoże.
Gdzie jest awatar?
A jeśli tylko pogorszę sprawę?
Tak będzie.
Sama twoja obecność na tym świecie pogorszy sprawę.
Na początku obie strony rzucą się do walki z powodu twojego powrotu.
Nadzieja ma swoją cenę.
To ty.
Nie zatrzymasz mnie.
Sama ściągniesz na siebie swój los.
- Jaki w tym sens? - Ma ci być łatwo?
Tu nie będzie prostych rozwiązań.
Unikając obowiązków, nie tylko nie ocalisz świata,
ale nie zdołasz nawet ocalić tej wyspy.
Tej wyspy? Przed czym?
Przed zagrożeniem, które na nią ściągnąłeś.
Moi przyjaciele.
Ostrzegałem cię!
Nikt nie stanie mi na drodze!
Chciałeś poznać moc awatara.
Pokażę ci jej potęgę.
Niemożliwe.
Odwrót.
Wracać na statek!
Aang!
Nic mi nie jest.
To wszystko moja wina.
- To mnie szukali. - Więc musicie odejść.
- Teraz. - Nie zostawimy was.
Szukają awatara, nie nas.
Nie straciliśmy niczego, czego nie da się odbudować.
A w zamian dałeś nam coś o wiele bardziej cennego.
Powód, by znów wierzyć.
W naszą wioskę, w nas samych.
I w awatara.
Dobra robota, awatarze.
Żałuję, że nie mamy...
więcej czasu.
Wiem.
Ja też żałuję.
Dziękuję, Sokka.
Za co?
Za to, że pokazałeś mi świat.
Żegnajcie!
Czyli nie chcesz do domu?
Żebyście bawili się beze mnie?
Ktoś musi pomóc temu dzieciakowi. Będzie mu ciężko.
Zuko nie ma zamiaru odpuścić, a to niebezpieczny gość.
Fajna sztuczka z tą przemianą w straszną babkę.
Zobaczymy ją jeszcze?
Kyoshi mówiła, że poprzednich awatarów mogę wzywać tylko w ich świątyniach.
Co jeszcze mówiła?
Polecimy do Północnego Plemienia Wody. Wydarzy się tam coś strasznego.
Tylko ja mogę to powstrzymać.
To lećmy na północ.
Szybko, żeby magowie ognia nas nie dogonili.
Mają tam najlepszych mistrzów magii wody. Wyszkolą cię.
Spokojnie, nie zostawimy cię samego.
Masz mnie, Katarę i latającą kulę futra.
Czego chcieć więcej?
Serio?
Chyba sam się prosiłem.
Ja tylko sprawdzałem doniesienia o anomaliach na Kyoshi.
Nie miałem pojęcia o awatarze.
Gdyby Wasza Wysokość był ze mną szczery,
uniknęlibyśmy nieporozumienia.
Zapomnijmy o całym zajściu.
Naturalnie.
Nikomu nie mów.
O awatarze.
Nikt nie może wiedzieć.
Ależ oczywiście.
Całkowicie rozumiem, że to wysoce poufna informacja.
Pozwolę sobie zasugerować, że współpracując,
moglibyśmy przeznaczyć dwa razy więcej zasobów na poszukiwania.
Rzecz jasna Wasza Wysokość przejąłby dowodzenie...
- Zaraz... - Doskonała sugestia.
Będziemy zaszczyceni, mogąc liczyć na twoją współpracę i lojalność.
Proszę mi wierzyć, to, komu przysięgam lojalność,
jest dla mnie kwestią najwyższej wagi.
Do Jego Najwyższej Eminencji, wielkiego płomienia świata.
Jestem jedynie pokornym sługą z mórz południowych,
ale przynoszę wieści o niebagatelnym znaczeniu.
Ta informacja może być szokująca,
ale radzę nie ulegać pokusie, by zbyć ją jako plotkę czy urojenia.
Gorąco zapewniam,
że byłem naocznym świadkiem wspomnianych wydarzeń.
Dlatego pragnę donieść o zdumiewającym rozwoju wypadków,
który ma szansę odmienić przyszłość Narodu Ognia.
Awatar powrócił.
Napisy: Magdalena Adamus