‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ตอนแม่สิบขวบ
‪ตาของลูกพาแม่ไปดูผลลัพธ์ ‪ของสงครามฮิลเดนาร์ด
‪ตาจะให้หนึ่งเหรียญทองต่อดาบหนึ่งเล่ม ‪ที่แม่เก็บได้จากสมรภูมิ
‪บอกว่าต้องการเหล็กกล้า
‪แต่แม่รู้ว่ามันไม่จริง
‪ตาอยากให้แม่รู้จักความตาย
‪คีโน่บอกว่าสงครามคือความล้มเหลวทางการทูต
‪เขาคิดว่าจะพูดเอาตัวรอดได้ทุกเรื่อง
‪คิดว่าตัวเองเป็นจิ้งจอกในฝูงหมาป่า
‪แต่ฟังแม่ไว้ ถ้าอยากอยู่รอดในโลกนี้
‪ลูกต้องเรียนรู้ทั้งการเป็นจิ้งจอกและหมาป่า
‪เราจะทากำแพงเป็นสีทอง
‪สั่งโคมระย้าคริสตัลเข้ามา
‪ที่ปรึกษาจะเข้าทางนี้
‪แต่ท่านข้าหลวงจะมีทางเข้าลับของตัวเอง
‪หน้าตาเธอควรอิ่มเอมและใจดี
‪ดูฉลาดเพื่อจูงใจเหล่าบริวาร ‪แต่ต้องว่าง่ายเราจะได้คุมเธออยู่
‪อาจจะเป็นหน้าแบบลูกสาวแม่ก็ได้
‪จะยกบัลลังก์ให้หนูเหรอ
‪โลกทั้งใบแม่ก็ยกให้ได้ ลูกรัก ‪ถ้าลูกพิสูจน์ตัวเองได้
‪จะทำยังไงกับเธอดี
‪เธอไม่สร้างปัญหาให้เราหรอก
‪ถอดเธอออกจากตำแหน่ง ‪และส่งไปอยู่อาณานิคมไกลโพ้น
‪เธอเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจเก่า
‪ฆ่าตอนนี้ก็ตายแค่คนเดียว
‪ให้เธอรอด ลูกอาจต้องฆ่าอีกหลายพัน
‪เราทำให้คนเห็นได้ว่าเรามีเมตตา
‪หมาป่าไร้ความเมตตา
‪อยู่เองได้ไหม
‪- เดี๋ยวฉันกลับมา ‪- โอเค
‪จิ๊งซ์
‪หายไปแล้ว
‪อะไรนะ
‪ที่เราทำไปมันสูญเปล่า
‪ท่านครับ เราคุมพื้นที่แล้ว
‪ผมต้องคุ้มกันท่านกลับเข้าเมือง
‪ท่านครับ
‪ท่านเป็นอะไรไหม
‪นี่บ้านใคร เพื่อนสมาชิกสภาเธอเหรอ
‪เคทลิน
‪เราเป็นห่วงมากเลย ดีใจจังที่ลูกปลอดภัย
‪และลูกเจอคนเร่ร่อน
‪เธอชื่อวาย
‪เธอเป็นคนเมืองชั้นล่าง
‪เข้าใจชัดเลย
‪เราขอคุยด้วยหน่อย เคทลิน
‪แบบส่วนตัว
‪แม่ต้องไปคุยกับสภา
‪คุยกับสภาเหรอ
‪รู้ตัวไหมว่าลูกทำผิดกฎหมายไปกี่ข้อแล้ว
‪ลูกแค่ทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
‪หนูจะรับผิดชอบเอง
‪ลูกเป็นลูกสาวสมาชิกสภา
‪การกระทำของลูกสะท้อนถึงทุกคน
‪ของหนูเหรอ
‪แล้วแม่รู้ไหมสภาสะท้อนถึงอะไรอีก
‪พลเมืองนอนตามข้างถนน โดนวางยาพิษ
‪ต้องเลือกระหว่างตัวการใหญ่ที่จ้องเอาเปรียบ
‪กับรัฐบาลที่ไม่เคยสนอะไรเลย
‪เคทลิน
‪ลูกสาวเราต้องพักสักหน่อยหลังจากไปผจญภัยมา
‪แม่จะนัดหมายการประชุม
‪ขอบคุณค่ะ
‪ทั้งลูกและเพื่อนจะได้แถลงต่อสภาเอง
‪แม่ขอแนะนำให้เตรียมตัวให้ดีๆ ล่ะ
‪- เธอบาดเจ็บสาหัส ‪- คิดว่าฉันมองไม่ออกเหรอ
‪ฉันว่าฉันช่วยเธอได้นะ ‪แต่กระบวนการมันก็หนักเอาเรื่อง
‪บางครั้งตายซะยังดีกว่า
‪เธอรับไหวน่า
‪ขอถามให้แน่ใจก่อนลงมือนะ ‪เตรียมใจจะเสียเธอไปหรือยัง
‪จิ๊งซ์
‪ไม่ตายหรอก ดอกเตอร์
‪เธอจะตายไม่ได้
‪ฉันเข้าใจแล้ว
‪เข้าใจหน่อยนะ ‪ฉันทำแบบนี้นายจะได้ไม่ต้องเสียสติ
‪ครั้งหนึ่งฉันก็เคยมีลูกสาว
‪ซิลโก้ไม่รับแขกตอนนี้
‪ไม่ใช่ปัญหา
‪ฉันไม่ได้มาหาเขา แค่อยากมาโน้มน้าวเธอหน่อย
‪พอฉันถามเพื่อนๆ ว่าซิลโก้กำลังทำอะไร
‪ชื่อเธอก็โผล่ออกมาเป็นชื่อแรกเลย
‪"เซวิก้าไปท่าเรือ" ‪ไม่ก็ "เซวิก้าไปจัดการไอ้พวกโง่"
‪เธอเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวนะ
‪เข้าเรื่องเลย
‪คุมหางเสือเก่งนะ เธอน่ะ
‪เว้นแต่มันไม่ใช่เรือเธอ
‪มันเรือเขากับและจิ๊งซ์
‪นี่เหรอแผนนาย
‪บ่อนทำลายซิลโก้ ‪โดยการเล่นงานอีโก้ของฉันแบบง่อยๆ
‪ฉันยอมใจนายเลยฟินน์
‪พอฉันคิดว่านายคงไม่โง่กว่านี้แล้ว นายก็โง่ได้อีก
‪งั้นเอาตรงๆ เลยนะ เขาน่ะจิตหลุดแล้ว
‪เมืองใต้ดินใกล้จะโกลาหลเต็มที
‪และฉันก็รู้สึกด้วยว่าเขาไม่ได้ขึ้นไปบนนั้น ‪เพื่อจัดการเรื่องบัญชีต่างๆ
‪จิ๊งซ์เพ้อไปเรื่อยแล้วเขาก็โอนอ่อนผ่อนตาม
‪แล้วดูเธอสิ คอยตามล้างตามเช็ด
‪อีโก้ก็เรื่องหนึ่ง ต้องใช้สมองด้วย
‪ไม่ได้มีเธอคนเดียวที่ไม่พอใจผลงานของเขา
‪ยังมีปลาตัวใหญ่กว่าซิลโก้อีก
‪เมล เอโลร่า ไม่เห็นต้องมารับแม่ที่นี่เลย
‪- ท่านแม่มาทำอะไรที่นี่ ‪- มาเยี่ยมไม่ได้เหรอ
‪แม่ได้ยินเรื่องการรับแขกของพิลต์โทเวอร์
‪แม่คงไม่ได้ล่องเรือมาครึ่งทวีป ‪เพื่อลองชิมอาหารท้องถิ่นหรอก
‪มันสิบกว่าปีแล้วนะเมล
‪ตั้งแต่เนรเทศหนู
‪โวยวายไปได้
‪แม่ส่งลูกมาที่นี่เพื่อดูแลผลประโยชน์ตระกูล ‪และให้ลูกได้เติบโต
‪ซึ่งลูกก็ทำแล้ว
‪แม่บอกว่า "ความใจอ่อนของลูก ‪คงเหมาะกับพวกนักอุดมคติ
‪เหยาะแหยะต่างชาติมากกว่า"
‪ลูกนี่ความจำดีเหมือนพ่อเลย
‪อย่ามาทำเป็นเอาอกเอาใจหนู
‪- เมล ‪- น้ำเสียงแบบนั้นด้วย
‪พี่ชายลูกตายแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาไปมีเรื่องกับคนที่ไม่ควร
‪แม่ไม่ทันระวัง
‪และนั่นคือความผิดที่แม่แก้ไขไม่ได้
‪เจซ ทาลิสของลูก ‪หันมาสนใจเรื่องอาวุธเฮ็กซ์เทคแล้ว
‪นึกแล้วเชียว
‪สงครามใกล้เข้ามาแล้ว
‪ลูกปล่อยให้ปัญหาเมืองใต้ดิน ‪หมักหมมมานานเกินไป
‪พิลต์โทเวอร์ไม่เหมือนน็อกซัส
‪สงครามไม่ใช่ทางออกแรก ‪และทางออกเดียวของเรา
‪หนูออกทุนให้เฮ็กซ์เทคเพื่อปกป้องเมือง ‪ไม่ใช่เพื่อทำลายมันให้ราบ
‪แม่ไม่ได้เดาส่งนะ มันคือเรื่องจริง
‪เราปลดอาวุธไม่ได้และมันถูกใช้อยู่เสมอ
‪แม่มาที่นี่ก็เพื่อช่วยชี้ทาง ‪ให้ลูกตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง
‪- หนูไม่ต้องการคำสอน ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪คุณเมดาร์ด้า
‪- คะ ‪- คะ
‪เขามารับแม่จ้ะ
‪แม่จะไปชิมอาหารท้องถิ่น
‪เราจะเสนอคดีของเราต่อสภา คืนนี้
‪เธอทำหมดนี่เองเหรอ
‪โดยไม่ได้ลงไปเมืองชั้นล่างน่ะนะ
‪ฉันคิดว่าพาวเดอร์หมกมุ่นแล้วนะ
‪เรื่องที่เกิดกับเธอไม่ใช่ความผิดคุณ
‪ตอนที่พ่อแม่ของฉันยังอยู่
‪ฉันกับพาวเดอร์เคยแบ่งเตียงกันนอนแบบนี้
‪แต่ว่ามันเล็กกว่านี้ครึ่งหนึ่งได้
‪พวกเราเล่นเกมกัน เราแข่งกันว่า ‪ใครจะเป็นสัตว์ประหลาดตัวที่ใหญ่กว่า
‪พาวเดอร์บอกว่า ‪"ฉันเป็นตัวทากประหลาดมีพิษไหลเยิ้ม"
‪และฉันบอกว่า ‪"ฉันเป็นปูกินทากที่มีหนามเป็นใบมีด"
‪บางครั้งฉันก็ติดลมจนเผลอทำน้องกลัว
‪ฉันไม่อยากให้เธอร้องไห้จนพ่อแม่ตื่น ก็เลย…
‪แกล้งทำเป็นว่าไล่สัตว์ประหลาดของตัวเองไป
‪ฉันพูดว่า "ถ้าฉันอยู่ด้วย ปีศาจก็จับเธอไปไม่ได้"
‪แล้วปีศาจตัวจริงก็โผล่มา
‪และฉันได้แต่วิ่งหนี
‪ฉันทิ้งน้อง
‪รู้ไหมพาวเดอร์ เธอเข้มแข็งกว่าที่ตัวเองคิด
‪วาย
‪ขอโทษนะ พาวเดอร์
‪- น้องสาวคุณคือจิ๊งซ์เหรอ ‪- ไม่
‪จิ๊งซ์
‪ไม่ๆ
‪ฉันเข้าใจว่ามันคงทรมานน่าดู
‪ไม่
‪- เกรงว่ามันมีแต่จะแย่ลงด้วยนะ ‪- เดี๋ยว
‪ไม่
‪นายทำอะไรลงไป
‪ฉันช่วยชีวิตเธอไว้
‪เฮ้ย ดูทางหน่อย ขนปุย
‪หลีกไป
‪แบบนี้
‪อย่ามายุ่งกับเธอนะ
‪บาย
‪เข้าใจคิดดี
‪ถึงจะตั้งโครงใบพัดไม่ถูกก็เถอะ
‪คุณผิดแล้ว
‪มันสร้างมาให้ใช้ที่รอยแตก
‪อากาศขุ่นมัวกว่า
‪เป็นอะไรไหมพ่อหนุ่ม
‪ครับ สบายดีผมแค่ข้อเท้าแพลง
‪คุณคือท่านสมาชิกไฮเมอดิงเกอร์เหรอ
‪ตอนนี้เป็นแค่ไฮเมอดิงเกอร์แล้ว
‪คุณมาทำอะไรที่ฝั่งนี้ของแม่น้ำน่ะ
‪ฉันอยากไปช่วยเหลือ ‪เหล่าพลเมืองแห่งเมืองใต้ดิน แต่…
‪ดูเหมือนคนที่นั่นจะไม่ต้อนรับฉันนะ
‪- มีอะไรเหรอ ‪- เราเจอปัญหาเดียวกันเลย
‪ดูเหมือนจะหนักกว่าแค่ข้อเท้าแพลง ‪นายต้องไปหาหมอนะ
‪ผมต้องกลับบ้าน ผมอยู่นี่ไม่ปลอดภัย
‪ผมไม่รู้ว่าขาบวมแบบนี้จะลงไปได้ไง แล้วก็…
‪บอร์ดผมอยู่กับคุณ
‪ที่อคาเดมี่คุณ ‪สอนประวัติศาสตร์ทหารหรือเปล่า คุณทาลิส
‪ผม เอ่อ สมาชิกสภาทาลิส
‪และผมไม่แน่ใจครับ
‪นายพลชาวอะลอร์เนี่ยน ซอนเนม พาร์เลค
‪เคยปิดตาแล้วเข้าไปประชุมกับศัตรู
‪เขาบอกว่าจิตใจของคนเราซ่อนอยู่ในร่างกาย
‪แต่ฉันก็สงสัยว่าเขาเคยลองแบบนี้ไหม
‪คุณคือแม่ของเมล
‪และเป็นอีกหลายอย่าง
‪บีบแรงๆ ได้จ้ะ ไม่ต้องกลัวช้ำ
‪ผมมีเรื่องอื่นต้องทำ ถ้ายังไงต้องขอตัว…
‪ภัยจากเมืองชั้นล่างเป็นของจริง
‪และคุณก็ทำหน้าที่ผู้นำได้ไม่ดีเลย
‪ถึงเราจะไม่ใช่น็อกซัส ‪แต่พิลต์โทเวอร์ก็ไม่ได้สิ้นหวังอย่างที่คุณคิด
‪ใครพูดอะไรถึงพิลต์โทเวอร์ ‪สภาต่างหากที่เป็นปัญหา
‪จิตใจซ่อนอยู่ในร่างกาย
‪การฝ่าวิกฤติในตอนนี้ ‪ต้องพึ่งความชำนาญที่คุณขาดไป
‪รู้ไหมว่าอัตราความสำเร็จ ‪ของนักประดิษฐ์อาวุโสคือเท่าไร
‪สามเปอร์เซ็นต์
‪พวกเราล้มเหลวจนชิน
‪สิ่งที่ทำให้ที่นี่เป็นเมืองแห่งความก้าวหน้า ‪คือเราลองจนกว่าจะสำเร็จ
‪ขอบคุณที่แนะนำ คุณนายเมดาร์ด้า ‪แต่ผมมีเมืองต้องดูแล
‪เดี๋ยว
‪ฉันเข้าใจแล้ว ‪ว่าทำไมเมืองนี้กับลูกสาวฉันถึงหลงคุณ
‪คุณมีความลุ่มหลงแห่งวัยเยาว์
‪ฉันมีประสบการณ์
‪ฉันอยากให้คุณประสบความสำเร็จนะ เจซ ‪เพื่อสร้างโลกด้วยเฮ็กซ์เทค
‪แต่ถ้าคุณไม่ยอมรับความจริงบ้าง ‪ฉันกลัวว่าคุณจะมีจุดจบเหมือนนายพลพาร์เลค
‪โดนฆ่าตายทั้งที่ตายังปิดอยู่
‪ผู้จัดหาของผมสามคนบอกว่า ‪ต้องเลื่อนการขนส่งไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วง
‪เพื่อรอให้เรื่องเย็นลงก่อน
‪เรามีเรื่องให้กังวลมากกว่าผลต่างกำไร
‪หัวหน้าหน่วยหักหลังเรา ‪เราต้องการข้อมูลมากกว่านี้
‪เราต้องลงมือ ก่อนที่จะมีใครโดนฆ่าตายอีก
‪มาร์คัสอาจจะลงมือเองคนเดียวก็ได้
‪คนชั้นล่างเสนออะไรดีๆ ‪ที่เขาหาจากชั้นบนนี้ไม่ได้งั้นเหรอ
‪ไม่เกี่ยวกับสิ่งที่เสนอให้ แต่เป็นสิ่งที่เขาต้องเสีย
‪ท่านสมาชิก ลูกสาวฉันมีข้อมูลเชิงลึก ‪เกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้
‪ขอบคุณค่ะ
‪ท่านสมาชิก นี่คือวาย ‪เธอเกิดและโตในเมืองชั้นล่าง
‪ถึงเราจะทำให้เธอผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วน
‪เธอก็ยังเสี่ยงทุกอย่าง ‪เพื่อทำให้ฉันเห็นว่าชีวิตข้างล่างเป็นยังไง
‪ผู้คนกำลังอดตาย เจ็บป่วย โดนชิมเมอร์ทำลาย
‪พวกเขาอยู่กันอย่างหวาดกลัว
‪ภายใต้การจัดการของจอมอาชญากรผู้โหดเหี้ยม
‪ชายผู้เดียวที่เป็นคนสั่งการ
‪ซิลโก้
‪เราสอบสวนเรื่องซิลโก้ไปแล้ว
‪พวกนั้นไม่ได้จัดตั้งองค์กรเลย
‪แล้วใครเป็นคนนำการสืบสวนล่ะ
‪แล้วซิลโก้นี่ต้องการอะไรจากเรา
‪เขาเชื่อว่าเมืองชั้นล่างควรเป็นเอกเทศ
‪เขาตั้งชื่อที่นั่นว่าประเทศซอน
‪แล้วสิ่งนี้ล่ะ รู้ไหมใครเป็นคนสร้าง
‪ไม่ คือ
‪- เอ่อ… ‪- คนสร้างชื่อจิ๊งซ์
‪จิ๊งซ์เป็นคนเอาอัญมณีไปเหรอ
‪- งั้นเราต้องใช้กำลังทวงคืน ‪- มันอาจก่อสงคราม
‪- ข้างล่างมีคนดีอยู่นะ ‪- คนเลวก็ด้วย
‪ถึงเราอยากจะบุกเข้าไปแต่พวกเขามีชิมเมอร์
‪เรามีเฮ็กซ์เทค
‪นายเป็นอะไรไป
‪เราพูดเรื่องการเจรจามาหลายสัปดาห์แล้ว
‪พวกเขายังล้างคราบเลือดบนสะพานอยู่เลย
‪เมื่อไหร่เราถึงจะรู้ว่าควรพอสักที
‪เจซ คุณไม่รู้จักสงคราม
‪ฉันรู้
‪มันต้องเป็นทางเลือกสุดท้าย ‪เราอาจแก้ปัญหาด้วยศิลปะการทูตได้
‪เธอพูดถูก
‪หา พวกคุณอยากเจรจากับเขาเหรอ
‪มันอาจเป็นทางเดียวที่หลีกเลี่ยงการนองเลือดอีก
‪บ้ากันใหญ่แล้ว พวกคุณไม่เรียนรู้กันเลยเหรอ
‪คุณคุยกับเขาไม่ได้
‪เขาเกลียดพวกคุณ ทุกอย่างที่คุณยึดมั่น
‪เขาไม่มีทางถอยแน่
‪- ผู้คุมกฎ พาพวกเธอออกไป ‪- ไม่ต้องลำบากหรอก
‪ฉันจำได้ว่าประตูแสนสวยมันอยู่ตรงไหน
‪วาย เดี๋ยว
‪รอก่อน คุณจะไปไหนเนี่ย
‪ไม่รู้สิ กลับไปที่เดิมมั้ง
‪ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่คนชั้นบนต้องการนี่
‪- ฉันแก้ไขเรื่องนี้ได้ ‪- ไม่ได้หรอก
‪เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ เป็นมาตลอด
‪ฉันโง่เองที่คิดว่ามันจะเปลี่ยนได้
‪ต้องมีอย่างอื่นที่เราทำได้ ต้องมีสักทางสิ
‪เราจะวางแผนใหม่ เราต้องลองดู
‪เราลองแล้ว โอเคไหม มันไม่พอหรอก
‪ชั้นบนกับชั้นล่าง น้ำมันกับน้ำ เป็นได้แค่นั้นแหละ
‪แล้วเราสองคนล่ะ
‪น้ำกับน้ำมัน
‪ไม่ควรอยู่ด้วยกัน
‪- คุณก็พูดไปอย่างนั้นเอง ‪- ทำเพื่อตัวเองหน่อยนะ คัปเค้ก
‪กลับบ้านหลังใหญ่แสนโอ่อ่าของเธอไปแล้วก็…
‪ลืมฉันซะ โอเคนะ
‪วิคเตอร์ ฉันวุ่นอยู่กับโครงการส่วนตัว
‪มาหลายสัปดาห์แล้ว
‪ไม่ดี
‪วิคเตอร์ ฉันทำงานนี้มาหนึ่งปีแล้ว และ…
‪วิคเตอร์
‪วิคเตอร์ ฉันหวังว่าคุณ ‪จะช่วยดูงานที่ฉันกำลังทำอยู่หน่อย
‪วิคเตอร์ ฉันได้แรงบันดาลใจจาก…
‪ทุกอย่างที่คุณทำล้วนบันดาลใจฉัน
‪วิคเตอร์
‪สกาย
‪สกาย ไม่นะ ไม่
‪ไม่ ไม่จริง ไม่นะ
‪อยากให้ซิลโก้ชดใช้ในสิ่งที่เขาทำไหม
‪ผมสั่งจับคุณได้เลยนะ
‪พวกคุณนี่ชอบขู่ไปเรื่อยจริงๆ
‪เคยไปคุกสติลวอเตอร์หรือยัง
‪ยัง
‪งั้นคุณก็แค่โบกมือ มีคนโดนลากไปขัง
‪ไม่สนว่าใครจะเป็นยังไง
‪หลังจากที่โดนขังในซังเต ‪เป็นสัปดาห์ เป็นเดือน หรือเป็นปีเหรอ
‪- ใช่ ผมอยากให้ซิลโก้ชดใช้ ‪- ฉันเอาด้วย
‪ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
‪- คุณก็ได้ยินสภาแล้วนี่ ‪- ช่างหัวสภาสิ
‪คุณพูดเองว่าไม่อยากอยู่เฉยแล้ว
‪จากทุกสิ่งที่ทุกคนพูดมา ‪มีแค่เรื่องนี้แหละที่ฟังดูมีเหตุผลที่สุดแล้ว
‪ผมไม่ได้เป็นศาลเตี้ย
‪ไม่ เป็นเหยื่อต่างหาก
‪ไว้ใช้ตอนอยากให้คนเห็น ‪เวลายกมือในสภาเหรอ
‪มีไว้เพื่อการทำเหมืองที่รอยแตกน่ะ
‪คนที่ฉันสนิทด้วยก็มีแบบนี้คู่หนึ่ง
‪คุณเป็นคนแรกที่เคทลินตามหา ‪หลังจากที่เราขึ้นมาข้างบนได้
‪จากบรรดาคนทั้งหมดที่นี่
‪คุณเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจให้ทำบางอย่าง
‪อยากให้ผมทำยังไง จับเขาเหรอ
‪ซิลโก้ควบคุมเมืองชั้นล่างด้วยชิมเมอร์
‪ตัดเสบียงของเขา
‪แล้วอีกไม่นานเกินรอ ‪คนของเขาจะแว้งกัดเขาเอง
‪แล้วเราจะทำงั้นได้ไง
‪ก็กำจัดโรงงานผลิตของเขาสิ
‪เล่นให้หนักและเร็วก่อนจะตอบโต้ได้
‪งั้น…
‪ตกลงตามนี้นะรูปหล่อ
‪ไปกัน
‪- เร็วเข้า ‪- บนสะพาน
‪คุมไว้แล้ว
‪ถอยไป
‪ไอ้ตัวแสบ
‪เฮ้ย
‪คำบรรยายโดย: มีคม วรรณรัตน์