SERIAL NETLIX
Gdy miałam dziesięć lat,
twój dziadek zabrał mnie na pobojowisko po bitwie pod Hildenard.
Obiecał mi złotą monetę za każdy miecz odebrany poległemu.
Mówił, że potrzebujemy stali.
Wiem, że kłamał.
Chciał, żebym oswoiła się ze śmiercią.
Kino uważa, że wojna to porażka w sztuce rządzenia.
Twój brat myśli, że wszystko załatwi gadaniem.
Ma się za lisa w stadzie wilków.
Zapamiętaj moje słowa: jeśli chcesz przetrwać w tym świecie,
musisz nauczyć się być i lisem, i wilkiem.
Pomalujemy ściany na złoto.
Sprowadzimy kryształowe żyrandole.
Doradcy będą wchodzić tędy,
ale regentka będzie miała swoje prywatne, sekretne wejście.
Twarz powinna mieć przyjemną i okrągłą.
Inteligentną, by oczarować poddanych, ale i plastyczną, by móc ją zmieniać.
Mogłaby nią być moja córka.
Dałabyś mi tron?
Dałabym ci cały świat, gdybyś udowodniła, że go udźwigniesz.
Co z nią zrobimy?
Nie sprawi nam kłopotów.
Odbierzcie jej majątek i odeślijcie do kolonii.
Jest symbolem dawnego reżimu.
Zabij ją teraz, a będzie jedyną ofiarą.
Daruj jej życie, a zabijesz tysiące.
Pokażemy ludowi, że mamy litość.
Wilki nie mają litości.
Poradzisz sobie?
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
Jinx!
Przepadło.
Co?
Wszystko na marne.
Zabezpieczyliśmy teren.
Dostałem rozkaz odeskortowania pana do miasta.
Proszę pana?
Wszystko dobrze?
Kto tu mieszka? Kolejny koleżka z Rady?
Caitlyn!
Tak się martwiliśmy. Dzięki Bogu nic ci nie jest!
Znalazłaś przybłędę.
To Vi.
Z dolnego miasta.
Widzę.
Możemy porozmawiać, Caitlyn?
Na osobności.
Musisz porozmawiać z Radą.
Z Radą?
Zdajesz sobie sprawę, że złamałaś prawo?
Robiła to, co uznała za słuszne.
Jestem gotowa na konsekwencje.
Jesteś córką radnej.
Twoje czyny rzutują na nas wszystkich.
Moje czyny?
Wiesz, co jeszcze rzutuje na Radę?
Ludzie żyjący na ulicy. To, że są truci.
Że wybierają między żerującym na nich oprawcą
i rządem, który ma ich gdzieś.
Caitlyn!
Przyda jej się odpoczynek po tych przygodach.
Zorganizuję audiencję.
Dziękuję.
Ty i twoja koleżanka same porozmawiacie z Radą.
Sugeruję, żebyście się odpowiednio przygotowały.
- Jest poważnie ranna. - Sądzisz, że nie widzę?
Myślę, że mogę ją ocalić, ale proces będzie wymagający.
Czasem śmierć jest aktem łaski.
Da radę.
Muszę wiedzieć, zanim zacznę. Jesteś gotowy na to, że ją stracisz?
Jinx?
Jinx!
Nie umrze, doktorze.
Nie może.
Rozumiem.
Zrozum, że to dla twojego dobra.
Też miałem kiedyś córkę.
Silco nie przyjmuje gości.
To żaden problem.
Nie przyszedłem do niego. Liczyłem na rozmowę z tobą.
Gdy pytam kolegów o plany Silco,
od razu słyszę twoje imię.
„Sevika jest w porcie” albo „Sevika z wizytą u głupców”.
Siejesz postrach.
Do brzegu.
Ty dowodzisz statkiem, nie?
Tylko że pokład nie jest twój.
Należy do niego i Jinx.
To twój plan?
Podkopać pozycję Silco, nieudolnie łechcąc moje ego?
Muszę ci oddać, Finn,
że ciągle wspinasz się na nowe wyżyny kretynizmu.
Bądźmy szczerze. Silco się kończy.
Dolne miasto pogrąża się w chaosie.
I coś mi mówi, że gościowi nie zależy na biznesie.
Jinx coś się zachce, a jemu miękną kolana.
A potem ty sprzątasz jego syf.
Ego to jedno, rozum – drugie.
Nie ciebie jedną rozczarowały jego poczynania.
Jest ryba grubsza do Silco.
Mel. Elora. Nie musiałyście po mnie wychodzić.
- Co tu robisz, matko? - Nie mogę wpaść z wizytą?
O gościnności Piltover krążą legendy.
Nie pokonałaś połowy kontynentu, żeby spróbować lokalnej kuchni.
Minęło ponad dziesięć lat.
Od kiedy mnie wypędziłaś?
Dramatyzujesz.
Wysłałam cię tu, żebyś pilnowała interesów i mogła się rozwijać.
I tak się stało.
Powiedziałaś: „Z twoim sentymentalizmem będzie ci lepiej
wśród idealistów bez kręgosłupów zza morza”.
Pamięć masz po ojcu.
Nie próbuj brać mnie pod włos.
- Mel. - Odpuść.
Twój brat nie żyje.
Co się stało?
Wszedł w drogę niewłaściwej osobie.
Byłam zajęta.
To błąd, którego już nie naprawię.
Ten twój Jayce Talis zwrócił się ku broni hextechowej.
Wiedziałam.
Nadciąga wojna.
Za długo pozwalałaś nawarstwiać się problemom dolnego miasta.
Piltover to nie Noxus.
Wojna nie jest naszą odpowiedzią na wszystko.
Inwestuję w Hextech, by chronić miasto, a nie obrócić je w pył.
To nie spekulacje, tylko fakty.
Raz zbudowana broń zawsze znajdzie zastosowanie.
Przyjechałam, by pomóc ci podjąć odpowiednie decyzje.
- Nie potrzebuję twojej pomocy. - Przekonamy się.
Pani Medarda?
- Tak? - Tak?
On po mnie, kochanie.
Idę próbować lokalnej kuchni.
Dzisiaj przedstawimy Radzie naszą sprawę.
Sama to zrobiłaś?
Nie będąc na dole?
A myślałam, że Powder się zafiksowuje.
To, co jej się przytrafiło, to nie twoja wina.
Gdy jeszcze żyli moi rodzice,
leżałyśmy z Powder na łóżku.
Było może połowy wielkości tego.
Miałyśmy grę, w której udajemy, że jesteśmy coraz większymi potworami.
Mówiła, że jest wielkim ślimakiem, który wydziela truciznę.
A ja, że jestem krabem z brzytwami, który pożera takie stwory.
Czasami tak mnie ponosiło, że zaczynała się bać.
Nie chciałam, żeby jej płacz obudził rodziców…
Udawałam więc, że przeganiam potwory.
Obiecywałam jej, że póki przy niej jestem, żaden nie zrobi jej krzywdy.
Ale zjawił się prawdziwy potwór.
A ja uciekłam.
Zostawiłam ją.
Wiesz, Powder, jesteś silniejsza, niż myślisz.
Vi?
Bardzo mi przykro, Powder.
- Twoja siostra przynosi pecha. - Nie!
Peszek.
Nie!
Domyślałam się, że to bolesne.
Nie!
- Obawiam się, że będzie tylko gorzej. - Czekaj!
Nie!
Co zrobiłeś?
Uratowałem jej życie.
Uważaj, futrzaku.
Ruchy.
W ten sposób.
Odczep się od niej.
Pa!
Pomysłowe.
Chociaż łopaty wydają się źle ustawione.
Myli się pan.
To projekt do szczelin.
Powietrze jest gęstsze.
Dobrze się czujesz?
Tak, nic mi nie jest. To tylko zwichnięta kostka.
Pan to radny Heimerdinger?
Teraz już tylko Heimerdinger.
Co pan robi po tej stronie rzeki?
Przyszedłem zaoferować pomoc mieszkańcom dolnego miasta, ale…
najwyraźniej nie jestem tu mile widziany.
- Tak? - U mnie dokładnie to samo.
Na moje oko to coś więcej niż zwichnięcie. Powinien cię obejrzeć lekarz.
Muszę wracać do domu. Tutaj nie jestem bezpieczny.
Nie wiem, jak wrócę z pokiereszowaną nogą…
Trzyma pan mój transport.
Czy w Akademii uczą historii wojskowości, panie Talis?
Radny Talis.
Nie jestem pewny.
Aloriański generał Sonnem Parlec
zwykł spotykać się z wrogami z zawiązanymi oczami.
Uważał, że umysł ludzki kryje się za ciałem.
Nie sądzę, by miał okazję spróbować tego.
Jest pani mamą Mel.
Między innymi.
Uciskaj, dziecko. Nie połamiesz mnie.
Mam obowiązki. Przepraszam…
Zagrożenie ze strony dolnego miasta jest realne.
A wasz rząd bezsilny.
To nie Noxus, ale Piltover nie jest tak bezradne, jak pani myśli.
A kto mówił o Piltover? To Rada jest problemem.
Umysł kryjący się za ciałem.
Przejście przez ten kryzys wymaga wiedzy, której wam brakuje.
Wie pani, ilu wynalazców z Akademii odnosi sukces?
Trzy procent.
Porażka nie jest nam obca.
Jesteśmy Miastem Postępu, bo próbujemy tak długo, aż nam się uda.
Dlatego dziękuję za rady, ale wracam do zarządzania miastem.
Chwila.
Rozumiem, co ta prowincja i moja córka w tobie widzą.
Masz młodzieńczą pasję.
Ja mam doświadczenie.
Chcę, żeby ci się udało, Jayce, i żebyś obdarował świat Hextechem.
Ale jeśli nie zaakceptujesz pewnych prawd, skończysz jak generał Parlec.
Zarżnięty, z zamkniętymi oczami.
Trzech moich dostawców opóźni dostawy do jesieni, bo czekają,
aż sprawy się uspokoją.
Mamy większe zmartwienia niż dochody.
Szeryf nas zdradził. Potrzeba nam lepszego źródła informacji.
Musimy działać. Zanim zginą kolejni.
Może Marcus działał na własną rękę.
Co zaoferowało mu dolne miasto, czego nie miał tutaj?
Nie chodzi o to, co mógł dostać, tylko o to, co mógł stracić.
Szanowna Rado, moja córka ma unikalny ogląd sprawy.
Dziękuję.
Rado, to jest Vi. Urodziła się w dolnym mieście.
Choć wielokrotnie ją zawiedliśmy,
zaryzykowała wszystko, by pokazać mi tamtejsze, prawdziwe życie.
Ludzie umierają z głodu, chorują, wyniszcza ich Migot.
Żyją w ciągłym strachu,
bo są narażeni na ataki przestępców.
Koordynuje je jedna osoba.
Silco.
Sprawdziliśmy go.
Niczego takiego nie ustaliliśmy.
A kto prowadził śledztwo?
Czego ten Silco od nas chce?
Uważa, że dolne miasto powinno być niepodległe.
Nazywa je Narodem Zaun.
A to? Wiesz, kto je zbudował?
Nie, ale…
Ma na imię Jinx.
To ona ma klejnot?
- Musimy użyć siły. - To może wywołać wojnę.
- Tam żyją dobrzy ludzie. - Jak i źli.
Nawet gdybyśmy zaatakowali, to oni dysponują Migotem.
A my Hextechem.
Co z tobą?
Od tygodni nic, tylko rozmowy.
A z mostu wciąż zmywają krew.
Kiedy powiemy temu „dość”?
Nie znasz wojny.
A ja tak.
Wojna jest ostatecznością. Musi istnieć pokojowe rozwiązanie.
Ma rację.
Co? Chcecie z nim negocjować?
To jedyny sposób, by uniknąć rozlewu krwi.
To niedorzeczne. Niczego się nie nauczyliście?
Z nim nie można rozmawiać!
Nienawidzi was i tego, co reprezentujecie.
Nigdy się przed wami nie ugnie.
- Straż, wyprowadzić je. - Darujcie sobie.
Pamiętam, gdzie są te wasze wrota.
Vi! Zaczekaj!
Czekaj! Dokąd idziesz?
Nie wiem. Tam, skąd przyszłam?
Najwyraźniej wszyscy tego tutaj chcą.
- Naprawię to. - Wcale nie!
Taka jest rzeczywistość. Zawsze taka była.
A ja głupia myślałam, że mogę ją zmienić.
Na pewno jest coś, co możemy zrobić. Jakieś inne rozwiązanie.
Opracujemy nowy plan. Musimy próbować.
Próbowałyśmy. I co? Nie wystarczyło.
Góra i dół. Olej i woda. Nie ma nic pośrodku.
A my?
Olej i woda.
Nie są sobie przeznaczone.
- Nie uważasz tak. - Wyświadcz sobie przysługę, Cukiereczku.
Wracaj do tego wielkiego, odpicowanego domu i…
zapomnij o mnie, dobra?
Viktorze, od kilku tygodniu pracuję
nad prywatnym projektem.
Nie.
Viktorze, pracuję nad tym już od roku…
Viktorze.
Viktorze, miałam nadzieję, że przejrzysz coś, nad czym pracuję.
Viktorze, zainspirowałam się twoim…
Wszystko, co robisz, mnie inspiruje.
Viktorze!
Sky? Nie!
To nie może…
Chcesz, by Silco zapłacił za swoje czyny?
Mogę kazać cię aresztować.
Lubicie tym wszystkim grozić.
Byłeś kiedyś w Stillwater?
Nie.
Czyli tylko kiwasz dłonią, żebyś kogoś odeskortowano
i nie obchodzi cię, co z tymi,
którzy tłoczą się w kamiennych klatkach tygodniami, miesiącami czy latami?
- Tak. Chcę, żeby Silco zapłacił. - Wchodzę w to.
To tak nie działa.
- Słyszałaś Radę. - Walić ich.
Mówiłeś, że masz dość bezczynności.
To jedyna sensowna rzecz, jaką dzisiaj usłyszałam.
Nie jestem mścicielem.
Nie, ty jesteś ofiarą.
Masz ją, żeby wszyscy widzieli, jak podnosisz rękę?
Powstały do kopania.
Znałam kogoś, kto takie miał.
Byłeś pierwszą osobą, której Caitlyn szukała.
Spośród wszystkich ludzi tutaj
to w ciebie wierzyła, że coś zrobisz.
Co mam zrobić? Aresztować go?
Silco rządzi dzięki Migotowi.
Odetnij go od dostaw,
a jego ludzie zwrócą się przeciwko niemu.
Jak mamy to zrobić?
Zniszcz jego fabryki.
Uderz szybko, zanim zdąży zareagować.
Umowa stoi, eleganciku?
Ruszamy!
- No już. - Na mostku!
Zabezpieczone!
Cofnąć się!
Ty gnoju.
Hej!
Napisy: Adam Sikorski